مشایخ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۲

2025-02-22T11:32:06Z

Aghajani در ‏۳ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۴۵

2020-03-03T08:45:16Z

مهدی موسوی در ‏۲۳ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۵۹

2019-06-23T09:59:47Z

مهدی موسوی در ‏۲۳ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۴۴

2019-06-23T09:44:34Z

Zamani: رده اولویت مقاله

2019-05-07T11:07:14Z

رده اولویت مقاله

Zamani: رده اولویت مقاله

2019-05-07T10:37:51Z

رده اولویت مقاله

سید مهدی خدایی در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۳:۳۷

2016-02-23T13:37:26Z

Zamani در ‏۴ مارس ۲۰۱۴، ساعت ۱۲:۱۶

2014-03-04T12:16:49Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۵ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۸:۲۸

2013-10-05T08:28:44Z

اله یاری در ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۵:۱۱

2013-09-25T05:11:52Z

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
-مشایخ حدیث، محل انتشار و اخذ روایات بودند. راویان به طریق گوناگون حدیث را از مشایخ دریافت می کردند.
+'''«مشایخ»''' جمع «[[شیخ (علم الحدیث)|شیخ]]» در اصطلاح [[علوم حدیث]]، به معنای استاد روایت و کسی است که از وی [[حدیث]] را فرامی‌گیرند، یا کسانی که به دلیل کثرت محفوظات روایی و دقت در ضبط و نقل حدیث، در این علم مرجعیت علمی داشته باشند. برخی تعبیر «مشایخ» را مفید مدح یا وثاقت دانسته‌اند.
 ==معنای لغوی و اصطلاحی==
-مشایخ جمع شیخ و در لغت به مردی که سن او زیاد باشد یا از پنجاه گذشته تا هشتاد سالگی و به صورت کلی آن که در چهره او آثار پیری هویدا شود، اطلاق می گردد.<ref>ابن منظور، لسان العرب، تحقیق علی شیری، بیروت، دار احیاء التراث العربی، چاپ اول، 148 ق، ج7، ص254.</ref>
+«مشایخ» جمع «شیخ» و در لغت به مردی که سن او زیاد باشد یا از پنجاه گذشته، و به صورت کلی آن که در چهره او آثار پیری هویدا شود، اطلاق می گردد.<ref>ابن منظور، لسان العرب، بیروت، دار احیاء التراث العربی، چاپ اول، ۱۴۸ ق، ج۷، ص۲۵۴.</ref>
-شیخ در دانش [[درایه الحدیث|درایة الحدیث]] بر معنای واحدی دلالت می کنند و به معنی استاد [[روایت]] و کسی است که از وی [[حدیث]] را فرامی گیرند گفته می شود ولی معمولاً بر کسانی اطلاق می شود که در این علم مرجعیت علمی حدیث به دلیل کثرت محفوظات روایی و دقت در ضبط و نقل حدیث باشند.<ref>مدیر شانه چی، کاظم، دانش درایة الحدیث، انتشارات اسلامی، چاپ اول، 1380ش، ص52.</ref>
+«[[شیخ (علم الحدیث)|شیخ]]» در دانش [[درایه الحدیث|درایة الحدیث]]، به معنی استاد روایت و کسی است که از وی [[حدیث]] را فرامی گیرند گفته می شود، ولی معمولاً بر کسانی اطلاق می شود که در این علم مرجعیت علمی حدیث به دلیل کثرت محفوظات روایی و دقت در ضبط و نقل حدیث باشند.<ref>مدیر شانه‌چی، کاظم، دانش درایة الحدیث، انتشارات اسلامی، چاپ اول، ۱۳۸۰ش، ص۵۲.</ref>
-[[تحمل حدیث]] راویان از مشایخ گاه به صورت مشافهه، گاه به صورت املاء شیخ بر شاگرد و در مواقعی نیز از طریق [[اجازه (علم الحدیث)|اجازه]] ای بوده که شیخ به شاگرد خود برای نقل روایات صادر می کرده است. [[وصیت (علم الحدیث)|وصیت]]<ref>شیخ برای شخصی وصیت می کند که وی از کتاب معینی از جانب شیخ روایت کند.</ref>، [[کتابت (علم الحدیث)|کتابت]]<ref>استاد روایات درخواستی شاگردش را برای او بنویسد یا دستور بدهد تا برای او بنویسند.</ref>، [[اعلام (علم الحدیث)|اعلام]]<ref>شیخ به شاگردش بگوید که این حدیث، از روایت ها یا از شنیده های من از فلانی است؛ بدون این که تصریح به اجازه روایت آن داده باشد.</ref>، و [[مناوله]]<ref>شیخ به شاگردش کتاب یا حدیث نوشته شده ای را بدهد تا شاگرد آن را از جانب او روایت کند که نوعاً با اجازه توأم است.</ref> نیز انواعی دیگر از طریق تحمل حدیث راویان از مشایخ می باشند.<ref>صبحی صالح، علوم حدیث و اصطلاحات آن، ترجمه و تحقیق: عادل نادرعلی، قم، انتشارات اسوه، چاپ دوم، 1383، ص69-81</ref>
+[[تحمل حدیث]] راویان از مشایخ گاه به صورت مشافهه، گاه به صورت املاء شیخ بر شاگرد و در مواقعی نیز از طریق [[اجازه (علم الحدیث)|اجازه]] ای بوده که شیخ به شاگرد خود برای نقل روایات صادر می کرده است. [[وصیت (علم الحدیث)|وصیت]]،<ref>شیخ برای شخصی وصیت می کند که وی از کتاب معینی از جانب شیخ روایت کند.</ref> [[کتابت (علم الحدیث)|کتابت]]،<ref>استاد روایات درخواستی شاگردش را برای او بنویسد یا دستور بدهد تا برای او بنویسند.</ref> [[اعلام (علم الحدیث)|اِعلام]]،<ref>شیخ به شاگردش بگوید که این حدیث، از روایت ها یا از شنیده های من از فلانی است؛ بدون این که تصریح به اجازه روایت آن داده باشد.</ref> و [[مناوله]]<ref>شیخ به شاگردش کتاب یا حدیث نوشته شده ای را بدهد تا شاگرد آن را از جانب او روایت کند که نوعاً با اجازه توأم است.</ref> نیز، انواعی دیگر از طریق تحمل حدیث راویان از مشایخ می باشند.<ref>صبحی صالح، علوم حدیث و اصطلاحات آن، ترجمه و تحقیق: عادل نادرعلی، قم، انتشارات اسوه، ۱۳۸۳، ص۶۹-۸۱.</ref>
 ==دلالت یا عدم دلالت بر مدح==
-تعبیر مشایخ از حیث رجالی در مورد اساتید حدیث به خودی خود هیچ دلالتی بر مدح یا قبح شخصی ندارد یعنی شیخ حدیث با غیر هیچ فرقی ندارد. اما راجع به شیخ اجازه (استادی که از نظر علمی مشهور هست و برای راویان اجازه روایت کتب و [[احادیث]] را صادر می کند) جمعی از صاحب نظران برآنند که اشاره به مدح است، بلکه برخی دیگر نیز می گویند اشاره به وثاقت شیخ حدیث می باشد.
+تعبیر «مشایخ» از حیث رجالی در مورد اساتید حدیث به خودی خود هیچ دلالتی بر مدح یا قبح شخصی ندارد؛ یعنی شیخ حدیث با غیر او هیچ فرقی ندارد. اما راجع به شیخ [[اجازه (علم الحدیث)|اجازه]]، یعنی استادی که از نظر علمی مشهور هست و برای راویان اجازه روایت کتب و [[احادیث]] را صادر می کند، جمعی از صاحب نظران برآنند که اشاره به مدح است، بلکه برخی دیگر نیز می گویند اشاره به وثاقت شیخ حدیث می باشد.
-[[شیخ بهایی]] و ابوعلی حائری در مقدمه [[منتهى المقال (کتاب)|منتهی المقال]] این قاعده را از الفاظ دال بر مدح و تعدیل روای و آن را موجب نقل روایت وی دانسته اند.<ref>حائری (ابوعلی) محمد بن اسماعیل، منتهی المقال، قم، آل البیت، چاپ اول، 1416ق، ج1، ص85.</ref> [[سید محمد مهدی بحرالعلوم|علامه بحرالعلوم]] نیز شیوخیت اجازه را از راههای توفیق راوی می داند. وی درباره سهل بن زیاد می گوید: بدان که نقل روایت از سهیل بن زیاد [گر چه گفتیم او ثقه نیست] صحیح است زیرا او از مشایخ اجازه است به جهت این که در طبقه آنها واقع شده پس به صحت روایت ضرر نمی رساند.<ref>بحرالعلوم، سید محمدمهدی، الفوائد الرجالیه، تهران، منشورات مکتبیة الصادق، چاپ اول، ج3، ص23.</ref> [[شهید ثانی]] نیز، محمد بن اسماعیل نیشابوری را از مشایخ اجازه دانسته و معتقد است که در مورد آنها نیازی بر نص تزکیه نیست.<ref>همان، ص25.</ref>
+قاعده شیوخیت اجازه، از عصر [[شهید اول]] مورد توجه [[فقها]] قرار گرفته و نوعاً نیز آن را مفید توثیق دانسته اند. به طور کلی می توان گفت شیخ اجازه دارای مقامی است که راویان از چنین مقامی برخوردار نیستند.
-ولی در عین حال بعضی از [[فقها]] قانون فوق را منکر شده اند و تصریح کرده اند که شیخوخیت اجازه بر توثیق و مدح دلالت نمی کند. چنانکه [[آیت الله سید ابوالقاسم خویی|آیت الله خویی]] به نقد این قاعده پرداخته است و معتقدند که شیخوخیت اجازه بر وثاقت و مدح راوی دلالت نمی کند.<ref>خویی، معجم رجال الحدیث، بیروت، دارالزهراء، ج1، ص76.</ref> و بر همین اساس نیز روایات «عبدالواحد بن عدوس» و «محمد بن قتیبه» را رد کرده اند.<ref>همان، ج8.</ref>
+[[شیخ بهایی]] و [[ابوعلی حائری]] در مقدمه [[منتهى المقال (کتاب)|منتهی المقال]] تعبیر «مشایخ» را از الفاظ دال بر مدح و تعدیل روای و آن را موجب نقل روایت وی دانسته اند.<ref>حائری، منتهی المقال، قم، آل البیت، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۸۵.</ref> [[سید محمد مهدی بحرالعلوم|علامه بحرالعلوم]] نیز شیوخیت اجازه را از راههای توفیق راوی می داند. وی درباره [[سهل بن زیاد]] می گوید: بدان که نقل روایت از سهیل بن زیاد [گرچه گفتیم او ثقه نیست] صحیح است، زیرا او از مشایخ اجازه است، به جهت این که در طبقه آنها واقع شده، پس به صحت روایت ضرر نمی رساند.<ref>بحرالعلوم، الفوائد الرجالیه، تهران، منشورات مکتبیة الصادق، چاپ اول، ج۳، ص۲۳.</ref> [[شهید ثانی]] نیز، محمد بن اسماعیل نیشابوری را از مشایخ اجازه دانسته و معتقد است که در مورد آنها نیازی بر نصّ تزکیه نیست.<ref>همان، ص۲۵.</ref>
+علامه [[سید محمد مجاهد]] معتقد است اگر ثابت شود که «مستجیز» (کسی که از شیخ خود اجازه حدیث طلب می کند) از ضعفا روایت نمی کند و کسانی را که از ضعفاء روایت می کند طعن می زند، شیوخیت این گونه اشخاص قطعاً بر توثیق دلالت می کند. خصوصاً زمانی که شیخ اجازه از عالمان مشهور باشد.<ref>مجاهد، سید محمد، مفاتیح الاصول، قم، آل البیت، ص۳۷۴.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
+==منابع==
-==منبع==
+*[http://www.pajoohe.ir "مشایخ"، مريم مشهدی علی‌پور، دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: ۲ مهر ۱۳۹۲.
 {{الگو:اصطلاحات حدیثی}}
 [[رده:اصطلاحات حدیثی]]
 [[رده:مقاله های مرتبط به دانشنامه]]

@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۸: @@
 ==منبع==
-*[http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=32119 مريم مشهدي علي پور، مشایخ، سایت پژوهشکده باقرالعلوم علیه السلام (بخش فرهنگ و علوم اسلامی)]، تاریخ بازیابی: 2 مهر 1392.
+* مريم مشهدي علي پور، مشایخ، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 2 مهر 1392.
 <br />{{الگو:اصطلاحات حدیثی}}

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
-==معنای لغوی==
+مشایخ حدیث، محل انتشار و اخذ روایات بودند. راویان به طریق گوناگون حدیث را از مشایخ دریافت می کردند.
-مشایخ جمع شیخ و در لغت به مردی که سن او زیاد باشد یا از پنجاه گذشته تا هشتاد سالگی و به صورت کلی آن که در چهره او آثار پیری هویدا شود، اطلاق می گردد.<ref>ابن منظور، لسان العرب، تحقیق علی شیری، بیروت، دار احیاء التراث العربی، چاپ اول، 148 ق، ج7، ص254.</ref>
+==معنای لغوی و اصطلاحی==
-==معنای اصطلاحی==
+مشایخ جمع شیخ و در لغت به مردی که سن او زیاد باشد یا از پنجاه گذشته تا هشتاد سالگی و به صورت کلی آن که در چهره او آثار پیری هویدا شود، اطلاق می گردد.<ref>ابن منظور، لسان العرب، تحقیق علی شیری، بیروت، دار احیاء التراث العربی، چاپ اول، 148 ق، ج7، ص254.</ref>
 شیخ در دانش [[درایه الحدیث|درایة الحدیث]] بر معنای واحدی دلالت می کنند و به معنی استاد [[روایت]] و کسی است که از وی [[حدیث]] را فرامی گیرند گفته می شود ولی معمولاً بر کسانی اطلاق می شود که در این علم مرجعیت علمی حدیث به دلیل کثرت محفوظات روایی و دقت در ضبط و نقل حدیث باشند.<ref>مدیر شانه چی، کاظم، دانش درایة الحدیث، انتشارات اسلامی، چاپ اول، 1380ش، ص52.</ref>
-مشایخ حدیث، محل انتشار و اخذ روایات بودند. راویان به طریق گوناگون حدیث را از مشایخ دریافت می کردند. [[تحمل حدیث]] راویان از مشایخ گاه به صورت مشافهه، گاه به صورت املاء شیخ بر شاگرد و در مواقعی نیز از طریق [[اجازه (علم الحدیث)|اجازه]] ای بوده که شیخ به شاگرد خود برای نقل روایات صادر می کرده است. [[وصیت (علم الحدیث)|وصیت]]<ref>شیخ برای شخصی وصیت می کند که وی از کتاب معینی از جانب شیخ روایت کند.</ref>، [[کتابت (علم الحدیث)|کتابت]]<ref>استاد روایات درخواستی شاگردش را برای او بنویسد یا دستور بدهد تا برای او بنویسند.</ref>، [[اعلام (علم الحدیث)|اعلام]]<ref>شیخ به شاگردش بگوید که این حدیث، از روایت ها یا از شنیده های من از فلانی است؛ بدون این که تصریح به اجازه روایت آن داده باشد.</ref>، و [[مناوله]]<ref>شیخ به شاگردش کتاب یا حدیث نوشته شده ای را بدهد تا شاگرد آن را از جانب او روایت کند که نوعاً با اجازه توأم است.</ref> نیز انواعی دیگر از طریق تحمل حدیث راویان از مشایخ می باشند.<ref>صبحی صالح، علوم حدیث و اصطلاحات آن، ترجمه و تحقیق: عادل نادرعلی، قم، انتشارات اسوه، چاپ دوم، 1383، ص69-81</ref>
+[[تحمل حدیث]] راویان از مشایخ گاه به صورت مشافهه، گاه به صورت املاء شیخ بر شاگرد و در مواقعی نیز از طریق [[اجازه (علم الحدیث)|اجازه]] ای بوده که شیخ به شاگرد خود برای نقل روایات صادر می کرده است. [[وصیت (علم الحدیث)|وصیت]]<ref>شیخ برای شخصی وصیت می کند که وی از کتاب معینی از جانب شیخ روایت کند.</ref>، [[کتابت (علم الحدیث)|کتابت]]<ref>استاد روایات درخواستی شاگردش را برای او بنویسد یا دستور بدهد تا برای او بنویسند.</ref>، [[اعلام (علم الحدیث)|اعلام]]<ref>شیخ به شاگردش بگوید که این حدیث، از روایت ها یا از شنیده های من از فلانی است؛ بدون این که تصریح به اجازه روایت آن داده باشد.</ref>، و [[مناوله]]<ref>شیخ به شاگردش کتاب یا حدیث نوشته شده ای را بدهد تا شاگرد آن را از جانب او روایت کند که نوعاً با اجازه توأم است.</ref> نیز انواعی دیگر از طریق تحمل حدیث راویان از مشایخ می باشند.<ref>صبحی صالح، علوم حدیث و اصطلاحات آن، ترجمه و تحقیق: عادل نادرعلی، قم، انتشارات اسوه، چاپ دوم، 1383، ص69-81</ref>
 تعبیر مشایخ از حیث رجالی در مورد اساتید حدیث به خودی خود هیچ دلالتی بر مدح یا قبح شخصی ندارد یعنی شیخ حدیث با غیر هیچ فرقی ندارد. اما راجع به شیخ اجازه (استادی که از نظر علمی مشهور هست و برای راویان اجازه روایت کتب و [[احادیث]] را صادر می کند) جمعی از صاحب نظران برآنند که اشاره به مدح است، بلکه برخی دیگر نیز می گویند اشاره به وثاقت شیخ حدیث می باشد.

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 ==معنای اصطلاحی==
-شیخ در دانش درایة الحدیث بر معنای واحدی دلالت می کنند و به معنی استاد روایت و کسی است که از وی حدیث را فرامی گیرند گفته می شود ولی معمولاً بر کسانی اطلاق می شود که در این علم مرجعیت علمی حدیث به دلیل کثرت محفوظات روایی و رقت در ضبط و نقل حدیث باشند.<ref>مدیر شانه چی، کاظم، دانش درایة الحدیث، انتشارات اسلامی، چاپ اول، 1380ش، ص52.</ref>
+شیخ در دانش [[درایه الحدیث|درایة الحدیث]] بر معنای واحدی دلالت می کنند و به معنی استاد [[روایت]] و کسی است که از وی [[حدیث]] را فرامی گیرند گفته می شود ولی معمولاً بر کسانی اطلاق می شود که در این علم مرجعیت علمی حدیث به دلیل کثرت محفوظات روایی و دقت در ضبط و نقل حدیث باشند.<ref>مدیر شانه چی، کاظم، دانش درایة الحدیث، انتشارات اسلامی، چاپ اول، 1380ش، ص52.</ref>
-مشایخ حدیث، محل انتشار و اخذ روایات بودند. راویان به طریق گوناگون حدیث را از مشایخ دریافت می کردند. تحمل حدیث راویان از مشایخ گاه به صورت مشافهه، گاه به صورت املاء شیخ بر شاگرد و در مواقعی نیز از طریق اجازه ای بوده که شیخ به شاگرد خود برای نقل روایات صادر می کرده است. وصیت<ref>شیخ برای شخصی وصیت می کند که وی از کتاب معینی از جانب شیخ روایت کند.</ref>، کتابت<ref>استاد روایات درخواستی شاگردش را برای او بنویسد یا دستور بدهد تا برای او بنویسند.</ref>، اعلام<ref>شیخ به شاگردش بگوید که این حدیث، از روایت ها یا از شنیده های من از فلانی است؛ بدون این که تصریح به اجازه روایت آن داده باشد.</ref>، و مناوله<ref>شیخ به شاگردش کتاب یا حدیث نوشته شده ای را بدهد تا شاگرد آن را از جانب او روایت کند که نوعاً با اجازه توأم است.</ref> نیز انواعی دیگر از طریق تحمل حدیث راویان از مشایخ می باشند.<ref>صبحی صالح، علوم حدیث و اصطلاحات آن، ترجمه و تحقیق: عادل نادرعلی، قم، انتشارات اسوه، چاپ دوم، 1383، ص69-81</ref>
+مشایخ حدیث، محل انتشار و اخذ روایات بودند. راویان به طریق گوناگون حدیث را از مشایخ دریافت می کردند. [[تحمل حدیث]] راویان از مشایخ گاه به صورت مشافهه، گاه به صورت املاء شیخ بر شاگرد و در مواقعی نیز از طریق [[اجازه (علم الحدیث)|اجازه]] ای بوده که شیخ به شاگرد خود برای نقل روایات صادر می کرده است. [[وصیت (علم الحدیث)|وصیت]]<ref>شیخ برای شخصی وصیت می کند که وی از کتاب معینی از جانب شیخ روایت کند.</ref>، [[کتابت (علم الحدیث)|کتابت]]<ref>استاد روایات درخواستی شاگردش را برای او بنویسد یا دستور بدهد تا برای او بنویسند.</ref>، [[اعلام (علم الحدیث)|اعلام]]<ref>شیخ به شاگردش بگوید که این حدیث، از روایت ها یا از شنیده های من از فلانی است؛ بدون این که تصریح به اجازه روایت آن داده باشد.</ref>، و [[مناوله]]<ref>شیخ به شاگردش کتاب یا حدیث نوشته شده ای را بدهد تا شاگرد آن را از جانب او روایت کند که نوعاً با اجازه توأم است.</ref> نیز انواعی دیگر از طریق تحمل حدیث راویان از مشایخ می باشند.<ref>صبحی صالح، علوم حدیث و اصطلاحات آن، ترجمه و تحقیق: عادل نادرعلی، قم، انتشارات اسوه، چاپ دوم، 1383، ص69-81</ref>
 تعبیر مشایخ از حیث رجالی در مورد اساتید حدیث به خودی خود هیچ دلالتی بر مدح یا قبح شخصی ندارد یعنی شیخ حدیث با غیر هیچ فرقی ندارد. اما راجع به شیخ اجازه (استادی که از نظر علمی مشهور هست و برای راویان اجازه روایت کتب و [[احادیث]] را صادر می کند) جمعی از صاحب نظران برآنند که اشاره به مدح است، بلکه برخی دیگر نیز می گویند اشاره به وثاقت شیخ حدیث می باشد.
-شیخ بهایی و ابوعلی حائری در مقدمه منتهی المقال این قاعده را از الفاظ دال بر مدح و تعدیل روای و آن را موجب نقل روایت وی دانسته اند.<ref>حائری (ابوعلی) محمد بن اسماعیل، منتهی المقال، قم، آل البیت، چاپ اول، 1416ق، ج1، ص85.</ref> علامه بحرالعلوم نیز شیوخیت اجازه را از راههای توفیق راوی می داند وی درباره سهل بن زیاد می گوید: بدان که نقل روایت از سهیل بن زیاد [گر چه گفتیم او ثقه نیست] صحیح است زیرا او از مشایخ اجازه است به جهت این که در طبقه آنها واقع شده پس به صحت روایت ضرر نمی رساند.<ref>بحرالعلوم، سید محمدمهدی، الفوائد الرجالیه، تهران، منشورات مکتبیة الصادق، چاپ اول، ج3، ص23.</ref> شهید ثانی نیز، محمد بن اسماعیل نیشابوری را از مشایخ اجازه دانسته و معتقد است که در مورد آنها نیازی بر نص تزکیه نیست.<ref>همان، ص25.</ref>
+[[شیخ بهایی]] و ابوعلی حائری در مقدمه [[منتهى المقال (کتاب)|منتهی المقال]] این قاعده را از الفاظ دال بر مدح و تعدیل روای و آن را موجب نقل روایت وی دانسته اند.<ref>حائری (ابوعلی) محمد بن اسماعیل، منتهی المقال، قم، آل البیت، چاپ اول، 1416ق، ج1، ص85.</ref> [[سید محمد مهدی بحرالعلوم|علامه بحرالعلوم]] نیز شیوخیت اجازه را از راههای توفیق راوی می داند. وی درباره سهل بن زیاد می گوید: بدان که نقل روایت از سهیل بن زیاد [گر چه گفتیم او ثقه نیست] صحیح است زیرا او از مشایخ اجازه است به جهت این که در طبقه آنها واقع شده پس به صحت روایت ضرر نمی رساند.<ref>بحرالعلوم، سید محمدمهدی، الفوائد الرجالیه، تهران، منشورات مکتبیة الصادق، چاپ اول، ج3، ص23.</ref> [[شهید ثانی]] نیز، محمد بن اسماعیل نیشابوری را از مشایخ اجازه دانسته و معتقد است که در مورد آنها نیازی بر نص تزکیه نیست.<ref>همان، ص25.</ref>
-علامه سید محمد مجاهد نیز آن را نپذیرفته و معتقدند اگر ثابت شود که «مستجیز» (کسی که از شیخ خود اجازه حدیث طلب می کند از ضعفا روایت نمی کند و کسانی را که از ضعفاء روایت می کند طعن می زند) شیوخیت این گونه اشخاص، قطعاً بر توثیق دلالت می کند. خصوصاً زمانی که شیخ اجازه از عالمان مشهور باشد.<ref>مجاهد، سید محمد، مفاتیح الاصول، قم، آل البیت، ص374.</ref>
+علامه سید محمد مجاهد نیز آن را نپذیرفته و معتقدند اگر ثابت شود که «مستجیز» (کسی که از شیخ خود اجازه حدیث طلب می کند) از ضعفا روایت نمی کند و کسانی را که از ضعفاء روایت می کند طعن می زند، شیوخیت این گونه اشخاص قطعاً بر توثیق دلالت می کند. خصوصاً زمانی که شیخ اجازه از عالمان مشهور باشد.<ref>مجاهد، سید محمد، مفاتیح الاصول، قم، آل البیت، ص374.</ref>
-ولی در عین حال بعضی از فقها قانون فوق را منکر شده اند و تصریح کرده اند که شیخوخیت اجازه بر توثیق و مدح دلالت نمی کند. چنانکه آیت الله خویی به نقد این قاعده پرداخته است و معتقدند که شیخوخیت اجازه بر وثاقت و مدح راوی دلالت نمی کند.<ref>خویی، معجم رجال الحدیث، بیروت، دارالزهراء، ج1، ص76.</ref> و بر همین اساس نیز روایات «عبدالواحد بن عدوس» و «محمد بن قتیبه» را رد کرده اند.<ref>همان، ج8.</ref>
+ولی در عین حال بعضی از [[فقها]] قانون فوق را منکر شده اند و تصریح کرده اند که شیخوخیت اجازه بر توثیق و مدح دلالت نمی کند. چنانکه [[آیت الله سید ابوالقاسم خویی|آیت الله خویی]] به نقد این قاعده پرداخته است و معتقدند که شیخوخیت اجازه بر وثاقت و مدح راوی دلالت نمی کند.<ref>خویی، معجم رجال الحدیث، بیروت، دارالزهراء، ج1، ص76.</ref> و بر همین اساس نیز روایات «عبدالواحد بن عدوس» و «محمد بن قتیبه» را رد کرده اند.<ref>همان، ج8.</ref>
-قاعده شیوخیت اجازه، از عصر شهید اول مورد توجه فقهاء قرار گرفت و نوعاً نیز آن را مفید توثیق دانسته اند. به طور کل می توان گفت شیخ اجازه دارای مقامی است که راویان از چنین مقامی برخوردار نیستند.
+قاعده شیوخیت اجازه، از عصر [[شهید اول]] مورد توجه فقهاء قرار گرفت و نوعاً نیز آن را مفید توثیق دانسته اند. به طور کلی می توان گفت شیخ اجازه دارای مقامی است که راویان از چنین مقامی برخوردار نیستند.
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
-==منابع==
+==منبع==
-{{الگو:اصطلاحات حدیثی}}
+*[http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=32119 مريم مشهدي علي پور، مشایخ، سایت پژوهشکده باقرالعلوم علیه السلام (بخش فرهنگ و علوم اسلامی)]، تاریخ بازیابی: 2 مهر 1392.
 [[رده:اصطلاحات حدیثی]]
 [[رده:مقاله های مرتبط به دانشنامه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۰۷
سطر ۳۰:		سطر ۳۰:

	[[رده:اصطلاحات حدیثی]]		[[رده:اصطلاحات حدیثی]]
−	[[رده:مقاله های مرتبط با دانشنامه]]	+	[[رده:مقاله های مرتبط به دانشنامه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۳۷
سطر ۳۰:		سطر ۳۰:

	[[رده:اصطلاحات حدیثی]]		[[رده:اصطلاحات حدیثی]]
		+	[[رده:مقاله های مرتبط با دانشنامه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۳:۳۷
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{متوسط}}
	{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر\|ماخذ=پایگاه}}		{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر\|ماخذ=پایگاه}}