مسلم بن عوسجه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۴

2025-07-22T18:14:21Z

Mohammadi در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۳

2025-07-22T18:13:44Z

Mohammadi: /* شخصیت مسلم بن عوسجه */

2025-07-22T18:12:19Z

‏شخصیت مسلم بن عوسجه

Mohammadi: /* مسلم بن عوسجه در کربلا */

2025-07-22T18:09:50Z

‏مسلم بن عوسجه در کربلا

مهدی موسوی در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۲۱

2025-02-17T13:21:54Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۲ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۰۴

2019-06-22T06:04:20Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۱۷

2018-09-11T09:17:11Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۸:۱۷

2013-11-16T08:17:22Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۶ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۵۹

2012-09-26T10:59:03Z

نمایش تغییرات

بهرامی: اضافه کردن رده

2012-08-18T08:23:06Z

اضافه کردن رده

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مقاله از یک نشریه}}
 '''«مسلم بن عوسجه»''' از [[صحابه]] بزرگوار [[رسول خدا]] صلی الله علیه وآله و از یاران باوفای [[امام حسین]] علیه‌السلام بود که در [[کربلا]] به شهادت رسید. او که از شخصیت‌هاى نامدار [[کوفه]] بشمار مى‌رفت، [[مسلم بن عقیل]] را مورد حمایت و یاری خویش قرار داد و برای امام حسین علیه‌السلام [[بیعت]] مى‌گرفت. نام او در [[زیارت ناحیه مقدسه]] و [[زیارت رجبیه امام حسین علیه السلام|زیارت رجبیه]] آمده است.
 == زمینه‌سازی برای قیام حسینى ==
 مسلم بن عوسجه از جمله کسانی است که به [[امام حسین]] علیه السلام نامه دعوت نوشت، اما برخلاف بسیارى از همشهریانش که پیمان شکستند، او به عهد خود وفادار ماند و به همراه خانواده‌اش تا آخرین نفس در دفاع از امام پایدارى کرد.<ref>ر.ک: مقتل الحسین علیه السلام، ابومخنف.</ref>
@@ سطر ۴۴: / سطر ۴۳: @@
 [[عمرو بن حجاج زبیدی|عمرو بن حجاج]] از فرماندهان لشگر دشمن، به سپاه امام حمله کرد و سپاهیان حق و باطل ساعتى با هم درگیر شدند. در این درگیرى مسلم بن عوسجه در خط مقدم بود و با فداکارى از جبهه حق دفاع مى‌کرد. او و یارانش توانستند لشکر دشمن را به عقب رانند و از قصد شومشان منصرف کنند. اما مسلم به شدت زخمى شد و در آستانه شهادت قرار گرفت. چون غبار جنگ نشست، دیدند که مسلم بر خاک افتاده و آخرین نفس‌هاى خود را مى‌کشد.
-در آن لحظه، [[امام حسین]] علیه السلام به همراه [[حبیب بن مظاهر اسدی|حبیب]] بر بالین مسلم آمد و با سپاس از تلاش‌هاى او فرمود: {{متن حدیث|«رحمک الله یا مسلم»}}؛ مسلم خدا تو را رحمت کند». آن گاه این [[آیه]] شریفه را تلاوت فرمود: {{متن قرآن|«... فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَىٰ نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا»}}؛<ref>[[آیه 23 سوره احزاب|سوره احزاب، آیه ۲۳.]]</ref> برخى از مؤمنان پیمان خود را به آخر بردند (و در راه حق به شهادت رسیدند) و برخى دیگر در انتظار شهادت بسر مى‌برند و هرگز در عهد و پیمان خود تغییر و تبدیل ندادند.
+در آن لحظه، [[امام حسین]] علیه السلام به همراه [[حبیب بن مظاهر اسدی|حبیب]] بر بالین مسلم آمد و با سپاس از تلاش‌هاى او فرمود: {{متن حدیث|«رحمک الله یا مسلم»}}؛ مسلم خدا تو را رحمت کند». آن گاه این [[آیه]] شریفه را تلاوت فرمود: {{متن قرآن|«... فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَىٰ نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا»}}<ref>[[آیه 23 سوره احزاب|سوره احزاب، آیه ۲۳.]]</ref>؛ برخى از مؤمنان پیمان خود را به آخر بردند (و در راه حق به شهادت رسیدند) و برخى دیگر در انتظار شهادت بسر مى‌برند و هرگز در عهد و پیمان خود تغییر و تبدیل ندادند.
 سپس دوست دیرینش حبیب به او نزدیک شد و گفت: چه سخت است بر من که به خاک افتادن تو را شاهد باشم، تو را [[بهشت]] مژده باد! مسلم نیز با صداى ضعیفى به او پاسخ داد: خدا تو را به خیر و سعادت بشارت دهد. حبیب به او گفت: اگر نه این بود که لحظاتى دیگر به دنبال تو خواهم آمد، خیلى دوست داشتم که آنچه دلت مى‌خواهد و برایت مهم است، به من وصیت مى‌کردى!

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۳
سطر ۲:		سطر ۲:

	'''«مسلم بن عوسجه»''' از [[صحابه]] بزرگوار [[رسول خدا]] صلی الله علیه وآله و از یاران باوفای [[امام حسین]] علیه‌السلام بود که در [[کربلا]] به شهادت رسید. او که از شخصیت‌هاى نامدار [[کوفه]] بشمار مى‌رفت، [[مسلم بن عقیل]] را مورد حمایت و یاری خویش قرار داد و برای امام حسین علیه‌السلام [[بیعت]] مى‌گرفت. نام او در [[زیارت ناحیه مقدسه]] و [[زیارت رجبیه امام حسین علیه السلام\|زیارت رجبیه]] آمده است.		'''«مسلم بن عوسجه»''' از [[صحابه]] بزرگوار [[رسول خدا]] صلی الله علیه وآله و از یاران باوفای [[امام حسین]] علیه‌السلام بود که در [[کربلا]] به شهادت رسید. او که از شخصیت‌هاى نامدار [[کوفه]] بشمار مى‌رفت، [[مسلم بن عقیل]] را مورد حمایت و یاری خویش قرار داد و برای امام حسین علیه‌السلام [[بیعت]] مى‌گرفت. نام او در [[زیارت ناحیه مقدسه]] و [[زیارت رجبیه امام حسین علیه السلام\|زیارت رجبیه]] آمده است.
		+	[[پرونده:Osajeh.jpg\|thumb\|230px\|left\|این نامه حسین است لبیک ها کجایید؟]]

	== زمینه‌سازی برای قیام حسینى ==		== زمینه‌سازی برای قیام حسینى ==

@@ سطر ۶۱: / سطر ۶۱: @@
 در تجلیل از مقامات بلند و رشادت‌ها و تلاش‌هاى مسلم بن عوسجه، عبارت‌هاى زیبایى در [[دعا|دعاها]] و [[زیارتنامه|زیارتنامه‌ها]] آمده است، از جمله:
-در [[زیارت ناحیه مقدسه]] آمده است: «السَّلامُ عَلَى مُسْلِمِ بْنِ عَوْسَجَةَ الأسَدِی الْقَائِلِ لِلْحُسَینِ -وَقَدْ أذِنَ لَهُ فِی الانْصِرَافِ-: أنَحْنُ نُخَلِّی عَنْک وَ بِمَ نَعْتَذِرُ إِلَى اللَّهِ مِنْ أدَاءِ حَقِّک لا وَاللَّهِ حَتَّى أکسِرَ فِی صُدُورِهِمْ رُمْحِی وَأضْرِبَهُمْ بِسَیفِی مَا ثَبَتَ قَائِمُهُ فِی یدِی وَلاأفَارِقُک وَ لَوْ لَمْ یکنْ مَعِی سِلَاحٌ أقَاتِلُهُمْ بِهِ لَقَذَفْتُهُمْ بِالْحِجَارَةِ ثُمَّ لَمْ أفَارِقْک حَتَّى أمُوتَ مَعَک؛ وَ کنْتَ أوَّلَ مَنْ شَرَى نَفْسَهُ وَ أوَّلَ شَهِیدٍ مِنْ شُهَدَاءِ اللَّهِ قَضَى نَحْبَهُ فَفُزْتَ وَ رَبِّ الْکعْبَةِ شَکرَاللَّهُ لَک اسْتِقْدَامَک وَ مُوَاسَاتَک إِمَامَک إِذْ مَشَى إِلَیک وَ أنْتَ صَرِیعٌ فَقَالَ یرْحَمُک اللَّهُ یا مُسْلِمَ بْنَ عَوْسَجَةَ وَقَرَأ: {{متن قرآن|"فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ ینْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلا"}}؛ لَعَنَ اللَّهُ الْمُشْتَرِکینَ فِی قَتْلِک عَبْدَاللَّهِ الضَّبَابِی وَ عَبْدَاللَّهِ بْنَ خُشْکارَةَ الْبَجَلِی».<ref>بحارالأنوار، ج ۴۵، ص ۶۹.</ref>
+در [[زیارت ناحیه مقدسه]] آمده است: {{متن حدیث|«السَّلامُ عَلَى مُسْلِمِ بْنِ عَوْسَجَةَ الأسَدِی الْقَائِلِ لِلْحُسَینِ -وَقَدْ أذِنَ لَهُ فِی الانْصِرَافِ-: أنَحْنُ نُخَلِّی عَنْک وَ بِمَ نَعْتَذِرُ إِلَى اللَّهِ مِنْ أدَاءِ حَقِّک لا وَاللَّهِ حَتَّى أکسِرَ فِی صُدُورِهِمْ رُمْحِی وَأضْرِبَهُمْ بِسَیفِی مَا ثَبَتَ قَائِمُهُ فِی یدِی وَلاأفَارِقُک وَ لَوْ لَمْ یکنْ مَعِی سِلَاحٌ أقَاتِلُهُمْ بِهِ لَقَذَفْتُهُمْ بِالْحِجَارَةِ ثُمَّ لَمْ أفَارِقْک حَتَّى أمُوتَ مَعَک؛ وَ کنْتَ أوَّلَ مَنْ شَرَى نَفْسَهُ وَ أوَّلَ شَهِیدٍ مِنْ شُهَدَاءِ اللَّهِ قَضَى نَحْبَهُ فَفُزْتَ وَ رَبِّ الْکعْبَةِ شَکرَاللَّهُ لَک اسْتِقْدَامَک وَ مُوَاسَاتَک إِمَامَک إِذْ مَشَى إِلَیک وَ أنْتَ صَرِیعٌ فَقَالَ یرْحَمُک اللَّهُ یا مُسْلِمَ بْنَ عَوْسَجَةَ وَقَرَأ: {{متن قرآن|"فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَىٰ نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا"}}؛ لَعَنَ اللَّهُ الْمُشْتَرِکینَ فِی قَتْلِک عَبْدَاللَّهِ الضَّبَابِی وَ عَبْدَاللَّهِ بْنَ خُشْکارَةَ الْبَجَلِی»}}<ref>بحارالأنوار، ج ۴۵، ص ۶۹.</ref>.
-همچنین [[شیخ مفید]] و [[سید بن طاووس]] در اعمال ماه [[رجب]] و نیمه [[شعبان]]، براى حضرت [[سیدالشهدا]] علیه السلام زیارتى نقل کرده‌اند ([[زیارت رجبیه امام حسین علیه السلام|زیارت رجبیه]]) که در فرازى از آن این عبارت چشم‌نواز آمده است: «السَّلامُ عَلَى مُسْلِمِ بْنِ عَوْسَجَة...».<ref> همان، ج ۹۸، ص ۳۴۰.</ref>
+همچنین [[شیخ مفید]] و [[سید بن طاووس]] در اعمال ماه [[رجب]] و نیمه [[شعبان]]، براى حضرت [[سیدالشهدا]] علیه السلام زیارتى نقل کرده‌اند ([[زیارت رجبیه امام حسین علیه السلام|زیارت رجبیه]]) که در فرازى از آن این عبارت چشم‌نواز آمده است: {{متن حدیث|«السَّلامُ عَلَى مُسْلِمِ بْنِ عَوْسَجَة...»}}<ref> همان، ج ۹۸، ص ۳۴۰.</ref>.
 ==پانویس==

@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
 '''یاری و حمایت تمام از امام:'''
-[[امام سجاد]] علیه السلام در گزارشی از ماجرای [[شب عاشورا]] می‌فرماید: آن شب من بیمار و بستری بودم. پدر بزرگوارم اصحاب خود را جمع و برای آنان سخنرانی ‌کرد. من هم برای این که گفتار امام را بهتر بشنوم، به امام نزدیک شدم. شنیدم که می‌فرمود: «... فَإِنِّی لاأعْلَمُ أصْحَاباً أوْفَى وَلاخَیراً مِنْ أصْحَابِی وَلاأهْلَ بَیتٍ أبَرَّ وَ أوْصَلَ مِنْ أهْلِ بَیتِی فَجَزَاکمُ اللَّهُ عَنِّی خَیراً ألا وَ إِنِّی لأظُنُّ یوْماً لَنَا مِنْ هَؤُلَاءِ ألا وَ إِنِّی قَدْ أذِنْتُ لَکمْ فَانْطَلِقُوا جَمِیعاً فِی حِلٍّ لَیسَ عَلَیکمْ حَرَجٌ مِنِّی وَلاذِمَامٌ هَذَا اللَّیلُ قَدْ غَشِیکمُ فَاتَّخِذُوهُ جَمَلاً؛... همانا من اصحابی وفادار‌تر و بهتر از یاران خود و اهل بیتی نیکوکارتر و مهربان‌تر از خاندان خود سراغ ندارم. خداوند متعال به شما پاداش نیک عطا فرماید. آگاه باشید که من سرانجام کارمان را با این گروه می‌دانم. بدانید که من به همه شما اجازه دادم و همه شما را در انتخاب راه آزاد گذاشتم. هیچ گونه بیعتی و زحمتی از طرف من برای شما نیست. این شب را که همانند پوششی شما را فراگرفته، به عنوان شتری راهوار برای خود بگیرید و بروید».
+[[امام سجاد]] علیه السلام در گزارشی از ماجرای [[شب عاشورا]] می‌فرماید: آن شب من بیمار و بستری بودم. پدر بزرگوارم اصحاب خود را جمع و برای آنان سخنرانی ‌کرد. من هم برای این که گفتار امام را بهتر بشنوم، به امام نزدیک شدم. شنیدم که می‌فرمود: {{متن حدیث|«... فَإِنِّی لاأعْلَمُ أصْحَاباً أوْفَى وَلاخَیراً مِنْ أصْحَابِی وَلاأهْلَ بَیتٍ أبَرَّ وَ أوْصَلَ مِنْ أهْلِ بَیتِی فَجَزَاکمُ اللَّهُ عَنِّی خَیراً ألا وَ إِنِّی لأظُنُّ یوْماً لَنَا مِنْ هَؤُلَاءِ ألا وَ إِنِّی قَدْ أذِنْتُ لَکمْ فَانْطَلِقُوا جَمِیعاً فِی حِلٍّ لَیسَ عَلَیکمْ حَرَجٌ مِنِّی وَلاذِمَامٌ هَذَا اللَّیلُ قَدْ غَشِیکمُ فَاتَّخِذُوهُ جَمَلاً؛...»}}؛ همانا من اصحابی وفادار‌تر و بهتر از یاران خود و اهل بیتی نیکوکارتر و مهربان‌تر از خاندان خود سراغ ندارم. خداوند متعال به شما پاداش نیک عطا فرماید. آگاه باشید که من سرانجام کارمان را با این گروه می‌دانم. بدانید که من به همه شما اجازه دادم و همه شما را در انتخاب راه آزاد گذاشتم. هیچ گونه بیعتی و زحمتی از طرف من برای شما نیست. این شب را که همانند پوششی شما را فراگرفته، به عنوان شتری راهوار برای خود بگیرید و بروید.
-در آن هنگامِ حساس، یاران امام هر یک با عبارتی احساسات و عشق و علاقه خود را به [[امام حسین]] علیه السلام ابراز کردند و بر عهد خود دوباره پای فشردند. بعد از جوانان [[بنی‌هاشم]]، مسلم بن عوسجه اولین کسی بود که بلند شد و سخنانی سرشار از عشق به خدا و [[اهل بیت]]، بیان کرد و اظهار داشت: «أنَحْنُ نُخَلِّی عَنْک وَ بِمَا نَعْتَذِرُ إِلَى اللَّهِ فِی أدَاءِ حَقِّک لا وَاللَّهِ حَتَّى أطْعَنَ فِی صُدُورِهِمْ بِرُمْحِی وَأضْرِبَهُمْ بِسَیفِی مَا ثَبَتَ قَائِمُهُ فِی یدِی وَلَوْ لَمْ یکنْ مَعِی سِلَاحٌ أقَاتِلُهُمْ بِهِ لَقَذَفْتُهُمْ بِالْحِجَارَةِ وَاللَّهِ لَانُخَلِّیک حَتَّى یعْلَمَ اللَّهُ أنَّا قَدْ حَفِظْنَا غَیبَةَ رَسُولِ اللَّهِ فِیک أمَا وَاللَّهِ لَوْ عَلِمْتُ أنِّی أقْتَلُ ثُمَّ أحْیا ثُمَّ أحْرَقُ ثُمَّ أحْیا ثُمَّ أذْرَى یفْعَلُ ذَلِک بِی سَبْعِینَ مَرَّةً مَا فَارَقْتُک حَتَّى ألْقَى حِمَامِی دُونَک فَکیفَ لاأفْعَلُ ذَلِک وَ إِنَّمَا هِی قَتْلَةٌ وَاحِدَةٌ ثُمَّ هِی الْکرَامَةُ الَّتِی لاانْقِضَاءَ لَهَا أبَداً؛ ای ابا عبدالله! آیا ما تو را رها کنیم؟ آن گاه در مورد ادای حق تو در پیشگاه الهی چه عذری بیاوریم. نه، به خدا. ما هرگز تو را رها نمی‌کنیم، دست از تو برنمی‌دارم تا این که نیزه‌ام را به سینه‌های دشمن بکوبم و با شمشیر خود آنان را آن قدر بزنم تا شمشیر از دستم بیفتد و بعد از آن اگر هیچ سلاحی نداشته باشم، دشمن را سنگباران خواهم کرد. سوگند به خدا، هرگز از تو جدا نخواهم شد تا خداوند بداند (و ثابت کنم) که ما حرمت [[رسول خدا]] صلی الله علیه وآله را درباره تو پاس داشتیم. به خدا قسم، اگر بدانم که من کشته می‌شوم، سپس زنده می‌گردم، سپس سوزانده می‌شوم و خاکسترم بر باد می‌رود و بار دیگر زنده می‌گردم و هفتاد بار با من چنین کنند، هرگز از تو جدا نخواهم شد تا این که در رکاب تو به شهادت برسم. چگونه چنین نکنم؛ در حالی که فقط یک بار کشته می‌شوم، سپس کرامت و خوشبختی ابدی خواهد بود؟».<ref> بحارالأنوار، ج ۴۴، ص ۳۹۲.</ref>
+در آن هنگامِ حساس، یاران امام هر یک با عبارتی احساسات و عشق و علاقه خود را به [[امام حسین]] علیه السلام ابراز کردند و بر عهد خود دوباره پای فشردند. بعد از جوانان [[بنی‌هاشم]]، مسلم بن عوسجه اولین کسی بود که بلند شد و سخنانی سرشار از عشق به خدا و [[اهل بیت]]، بیان کرد و اظهار داشت: «أنَحْنُ نُخَلِّی عَنْک وَ بِمَا نَعْتَذِرُ إِلَى اللَّهِ فِی أدَاءِ حَقِّک لا وَاللَّهِ حَتَّى أطْعَنَ فِی صُدُورِهِمْ بِرُمْحِی وَأضْرِبَهُمْ بِسَیفِی مَا ثَبَتَ قَائِمُهُ فِی یدِی وَلَوْ لَمْ یکنْ مَعِی سِلَاحٌ أقَاتِلُهُمْ بِهِ لَقَذَفْتُهُمْ بِالْحِجَارَةِ وَاللَّهِ لَانُخَلِّیک حَتَّى یعْلَمَ اللَّهُ أنَّا قَدْ حَفِظْنَا غَیبَةَ رَسُولِ اللَّهِ فِیک أمَا وَاللَّهِ لَوْ عَلِمْتُ أنِّی أقْتَلُ ثُمَّ أحْیا ثُمَّ أحْرَقُ ثُمَّ أحْیا ثُمَّ أذْرَى یفْعَلُ ذَلِک بِی سَبْعِینَ مَرَّةً مَا فَارَقْتُک حَتَّى ألْقَى حِمَامِی دُونَک فَکیفَ لاأفْعَلُ ذَلِک وَ إِنَّمَا هِی قَتْلَةٌ وَاحِدَةٌ ثُمَّ هِی الْکرَامَةُ الَّتِی لاانْقِضَاءَ لَهَا أبَداً».<ref> بحارالأنوار، ج ۴۴، ص ۳۹۲.</ref>؛ ای ابا عبدالله! آیا ما تو را رها کنیم؟ آن گاه در مورد ادای حق تو در پیشگاه الهی چه عذری بیاوریم. نه، به خدا. ما هرگز تو را رها نمی‌کنیم، دست از تو برنمی‌دارم تا این که نیزه‌ام را به سینه‌های دشمن بکوبم و با شمشیر خود آنان را آن قدر بزنم تا شمشیر از دستم بیفتد و بعد از آن اگر هیچ سلاحی نداشته باشم، دشمن را سنگباران خواهم کرد. سوگند به خدا، هرگز از تو جدا نخواهم شد تا خداوند بداند (و ثابت کنم) که ما حرمت [[رسول خدا]] صلی الله علیه وآله را درباره تو پاس داشتیم. به خدا قسم، اگر بدانم که من کشته می‌شوم، سپس زنده می‌گردم، سپس سوزانده می‌شوم و خاکسترم بر باد می‌رود و بار دیگر زنده می‌گردم و هفتاد بار با من چنین کنند، هرگز از تو جدا نخواهم شد تا این که در رکاب تو به شهادت برسم. چگونه چنین نکنم؛ در حالی که فقط یک بار کشته می‌شوم، سپس کرامت و خوشبختی ابدی خواهد بود؟
 عشق به [[ولايت|ولایت]] در وجود مسلم بن عوسجه چنان موج مى‌زد که هرگز تحمل ذره‌اى [[اهانت]] به امام علیه السلام را نداشت. [[شیخ مفید]] نقل مى‌کند: در [[روز عاشورا]] امام حسین علیه السلام و یارانش براى حفاظت از پشت خیمه‌ها خندقى آماده و در داخل آن آتش روشن کرده بودند. [[شمر بن ذی الجوشن|شمر بن ذى الجوشن]] وقتى آن هیزم‌ها و نى‌هاى شعله‌ور را دید، با غرورى تمسخرآمیز به امام حسین علیه السلام جسارت کرد و زبان به شماتت حضرتش گشود و فریاد زد: اى حسین! آیا قبل از روز [[قیامت]]، به آتش دنیا شتاب کرده‌اى؟! امام فرمود: این کیست، مثل این که شمر بن ذى الجوشن است؟ گفتند: بله، آقا. خود اوست. امام با اشاره به آیه ۷۰ در [[سوره مریم]]، فرمود: «یا ابْنَ رَاعِیةِ الْمِعْزَى أنْتَ أوْلى بِها صِلِیّا؛ اى پسر بزچران! تو به آتش دوزخ شایسته‌ترى!».
-مسلم بن عوسجه که تا این لحظه ناظر قضایا بود، دیگر نتوانست تحمل کند؛ با کمال ادب پیش آمد و عرضه داشت: اى فرزند رسول الله! اجازه مى‌دهید این فاسق ستمگر را با تیر بزنم؟ او در تیررس من است و تیرم به خطا نمى‌رود. امام علیه السلام فرمود: «لاتَرْمِهِ فَإِنِّی أکرَهُ أنْ أبْدَأهُمْ بِالْقِتَالِ؛ او را نزن من دوست ندارم که آغازگر جنگ باشم».<ref>تاریخ طبرى، ج ۴، ص ۳۲۲؛ ارشاد مفید، ج ۲، ص ۹۶؛ موسوعة کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص ۵۰۲.</ref>
+مسلم بن عوسجه که تا این لحظه ناظر قضایا بود، دیگر نتوانست تحمل کند؛ با کمال ادب پیش آمد و عرضه داشت: اى فرزند رسول الله! اجازه مى‌دهید این فاسق ستمگر را با تیر بزنم؟ او در تیررس من است و تیرم به خطا نمى‌رود. امام علیه السلام فرمود: {{متن حدیث|«لاتَرْمِهِ فَإِنِّی أکرَهُ أنْ أبْدَأهُمْ بِالْقِتَالِ»}}<ref>تاریخ طبرى، ج ۴، ص ۳۲۲؛ ارشاد مفید، ج ۲، ص ۹۶؛ موسوعة کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص ۵۰۲.</ref>؛ او را نزن من دوست ندارم که آغازگر جنگ باشم.
 '''مبارزه و شهادت مسلم:'''
@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۳: @@
 [[عمرو بن حجاج زبیدی|عمرو بن حجاج]] از فرماندهان لشگر دشمن، به سپاه امام حمله کرد و سپاهیان حق و باطل ساعتى با هم درگیر شدند. در این درگیرى مسلم بن عوسجه در خط مقدم بود و با فداکارى از جبهه حق دفاع مى‌کرد. او و یارانش توانستند لشکر دشمن را به عقب رانند و از قصد شومشان منصرف کنند. اما مسلم به شدت زخمى شد و در آستانه شهادت قرار گرفت. چون غبار جنگ نشست، دیدند که مسلم بر خاک افتاده و آخرین نفس‌هاى خود را مى‌کشد.
-در آن لحظه، [[امام حسین]] علیه السلام به همراه [[حبیب بن مظاهر اسدی|حبیب]] بر بالین مسلم آمد و با سپاس از تلاش‌هاى او فرمود: «رحمک الله یا مسلم؛ مسلم خدا تو را رحمت کند». آن گاه این [[آیه]] شریفه را تلاوت فرمود: {{متن قرآن|«فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ ینْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلا}}؛<ref>[[سوره احزاب]]/ آیه ۲۳.</ref> برخى از مؤمنان پیمان خود را به آخر بردند (و در راه حق به شهادت رسیدند) و برخى دیگر در انتظار شهادت بسر مى‌برند و هرگز در عهد و پیمان خود تغییر و تبدیل ندادند».
+در آن لحظه، [[امام حسین]] علیه السلام به همراه [[حبیب بن مظاهر اسدی|حبیب]] بر بالین مسلم آمد و با سپاس از تلاش‌هاى او فرمود: {{متن حدیث|«رحمک الله یا مسلم»}}؛ مسلم خدا تو را رحمت کند». آن گاه این [[آیه]] شریفه را تلاوت فرمود: {{متن قرآن|«... فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَىٰ نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا»}}؛<ref>[[آیه 23 سوره احزاب|سوره احزاب، آیه ۲۳.]]</ref> برخى از مؤمنان پیمان خود را به آخر بردند (و در راه حق به شهادت رسیدند) و برخى دیگر در انتظار شهادت بسر مى‌برند و هرگز در عهد و پیمان خود تغییر و تبدیل ندادند.
 سپس دوست دیرینش حبیب به او نزدیک شد و گفت: چه سخت است بر من که به خاک افتادن تو را شاهد باشم، تو را [[بهشت]] مژده باد! مسلم نیز با صداى ضعیفى به او پاسخ داد: خدا تو را به خیر و سعادت بشارت دهد. حبیب به او گفت: اگر نه این بود که لحظاتى دیگر به دنبال تو خواهم آمد، خیلى دوست داشتم که آنچه دلت مى‌خواهد و برایت مهم است، به من وصیت مى‌کردى!

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۱۷
سطر ۱:		سطر ۱:
−	'''کلیدواژه: عاشورا، کربلا، قیام مسلم بن عقیل، خطبه امام حسین در شب عاشورا، بیعت کوفیان با مسلم، یاران امام حسین علیه السلام، شهدای کربلا، مسلم بن عوسجه، فضایل مسلم بن عوسجه، زیارتنامه مسلم بن عوسجه'''	+	{{مقاله از یک نشریه}}

	==مسلم بن عوسجه اسدی کوفی==		==مسلم بن عوسجه اسدی کوفی==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 ==مسلم بن عوسجه اسدی کوفی==
@@ سطر ۶: / سطر ۸: @@
 از برخى روایات معلوم مى‌شود که همسر و فرزندان مسلم بن عوسجه نیز در حماسه کربلا حضور داشته‌اند. مورخان می‌گویند: خلف بن مسلم بن عوسجه، فرزند رشید او است که در صحنه عاشورا در کنار پدر بزرگوارش حضور داشت و در رکاب [[امام حسین]] علیه السلام به شهادت رسید. آن چه در برخى از گزارش‌ها آمده که جوانى از خیمه‌ها بیرون آمد تا امام حسین علیه السلام را یاری کند و مادرش نیز در پی او بود، همان پسر مسلم بن عوسجه و همسرش است.<ref>شجرة طوبی، شیخ محمدمهدى حائرى، ج 1، [[نجف]]، منشورات المکتبة الحیدریة، ص 48.</ref>
-----
-ز مسلم یکى پاک گوهر پسر × عَلَم در شجاعت بسان پدر
+{{بیت|ز مسلم یکى پاک گوهر پسر|عَلَم در شجاعت بسان پدر}}
-----
 نام مسلم بن عوسجه در تمام منابع عاشورایى بدون استثنا به چشم مى‌خورد. او اولین شهید عاشورا در میان یاران امام حسین علیه السلام است که در حمله اول شهید شدند. وی مردى شب‌زنده‌دار و اهل [[عبادت]] بود که در [[مسجد کوفه]] در کنار ستونى همواره به عبادت و راز و نیاز و مناجات می‌پرداخت.<ref>مقتل الحسین علیه السلام، ابومخنف، [[قم]]، مطبعة العلمیه، پاورقی، ص 136.</ref>
@@ سطر ۴۴: / سطر ۴۶: @@
 «أنَحْنُ نُخَلِّی عَنْک وَ بِمَا نَعْتَذِرُ إِلَى اللَّهِ فِی أدَاءِ حَقِّک لا وَاللَّهِ حَتَّى أطْعَنَ فِی صُدُورِهِمْ بِرُمْحِی وَأضْرِبَهُمْ بِسَیفِی مَا ثَبَتَ قَائِمُهُ فِی یدِی وَلَوْ لَمْ یکنْ مَعِی سِلَاحٌ أقَاتِلُهُمْ بِهِ لَقَذَفْتُهُمْ بِالْحِجَارَةِ وَاللَّهِ لَانُخَلِّیک حَتَّى یعْلَمَ اللَّهُ أنَّا قَدْ حَفِظْنَا غَیبَةَ رَسُولِ اللَّهِ فِیک أمَا وَاللَّهِ لَوْ عَلِمْتُ أنِّی أقْتَلُ ثُمَّ أحْیا ثُمَّ أحْرَقُ ثُمَّ أحْیا ثُمَّ أذْرَى یفْعَلُ ذَلِک بِی سَبْعِینَ مَرَّةً مَا فَارَقْتُک حَتَّى ألْقَى حِمَامِی دُونَک فَکیفَ لاأفْعَلُ ذَلِک وَ إِنَّمَا هِی قَتْلَةٌ وَاحِدَةٌ ثُمَّ هِی الْکرَامَةُ الَّتِی لاانْقِضَاءَ لَهَا أبَداً؛ ای ابا عبدالله! آیا ما تو را رها کنیم؟ آن گاه در مورد ادای حق تو در پیشگاه الهی چه عذری بیاوریم. نه، به خدا. ما هرگز تو را رها نمی‌کنیم، دست از تو برنمی‌دارم تا این که نیزه‌ام را به سینه‌های دشمن بکوبم و با شمشیر خود آنان را آن قدر بزنم تا شمشیر از دستم بیفتد و بعد از آن اگر هیچ سلاحی نداشته باشم، دشمن را سنگباران خواهم کرد. سوگند به خدا، هرگز از تو جدا نخواهم شد تا خداوند بداند (و ثابت کنم) که ما حرمت [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله و سلم را درباره تو پاس داشتیم. به خدا قسم، اگر بدانم که من کشته می‌شوم، سپس زنده می‌گردم، سپس سوزانده می‌شوم و خاکسترم بر باد می‌رود و بار دیگر زنده می‌گردم و هفتاد بار با من چنین کنند، هرگز از تو جدا نخواهم شد تا این که در رکاب تو به شهادت برسم. چگونه چنین نکنم؛ در حالی که فقط یک بار کشته می‌شوم، سپس کرامت و خوشبختی ابدی خواهد بود؟».<ref> بحارالأنوار، ج 44، ص 392.</ref>
-گر سرم مى‌رود از عهد تو سر باز نپیچم × تا بگویند پس از من، که به سر برد وفا را.
+{{بیت|پیش ما رسم، شکستن نبود عهد و وفا را|الله الله تو فراموش مکن صحبت ما را}}
-----
+{{بیت|گر سرم مى‌رود از عهد تو سر باز نپیچم|تا بگویند پس از من، که به سر برد وفا را}}
 امام حسین علیه السلام نیز از تک‌تک آنان تشکر کرد و به جایگاهش (خیمه فرماندهى) بازگشت.<ref> همان.</ref>
@@ سطر ۶۳: / سطر ۶۴: @@
 از نکات مهم و قابل تأمل در زندگى مسلم بن عوسجه، شعارهاى عارفانه و آگاهانه او است که حاکى از عمق معرفتش به مکتب اهل بیت: و راهى بود که برگزید. او هنگام نبرد با دشمن ستمکار این اشعار را زمزمه مى‌کرد:
-إن تسألوا عنى فإنى ذو لبد × من فرع قوم من ذری بنی أسد
+{{بیت|إن تسألوا عنى فإنى ذولبد|من فرع قوم من ذری بنی أسد}}
+{{بیت|فمن بغانا حائد عن الرشد|و کافر بدین جبار صمد.<ref>بحارالأنوار، ج 45، ص 19.</ref>}}
 اگر از من بپرسید، بدانید که من از طایفه [[بنى‌اسد]] و شیرمرد میدان مبارزه‌ام. آنان که به ما ستم مى‌کنند، از رشد و کمال به دورند و به دین خداوند جبار و بى‌نیاز، کافر شده‌اند. بعد از خواندن این رجزها، به دشمن حمله کرد و به شدت به مبارزه پرداخت.
@@ سطر ۱۰۴: / سطر ۱۰۴: @@
 [[رده:شهدای کربلا]]

@@ سطر ۱۳۹: / سطر ۱۳۹: @@
 (20). همان، ج 98، ص 338.
-===منبع===
 عبدالکریم پاک‌نیا, کوثر، زمستان 1386، شماره 72