مسعود سعد سلمان - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۹

2025-02-17T06:59:09Z

مهدی موسوی در ‏۲۰ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۱۶

2019-06-20T06:16:48Z

عربصالحی در ‏۲۸ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۶:۲۳

2013-10-28T06:23:48Z

عربصالحی در ‏۲۷ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۱۰:۴۹

2013-10-27T10:49:14Z

عربصالحی در ‏۲۳ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۱۱:۴۸

2013-10-23T11:48:00Z

عربصالحی در ‏۲۳ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۱۱:۰۸

2013-10-23T11:08:07Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|اثر آفرینان}} '''مسعود سعد سلمان''' قرن: 6 (تو 440/439/438/425-وف 525/...' ایجاد کرد

2013-09-19T05:25:42Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|اثر آفرینان}} '''مسعود سعد سلمان''' قرن: 6 (تو 440/439/438/425-وف 525/...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل دائرة المعارف|[[اثر آفرینان]]}}

'''مسعود سعد سلمان'''

قرن: 6

(تو 440/439/438/425-وف 525/515 ق) شاعر. اصل وى از همدان بود. پدرش سعد بن سلمان، ملازمت سلاطین دوره‌ى اول غزنوى را داشت و همراه امیر مجدود بن مسعود غزنوى به هندوستان رفت و از این زمان ساكن لاهور شد و سمت استیفاء دستگاه او را یافت. بنابراین مسعود سعد در لاهور به دنیا آمد. وى از ابتداى جوانى و به توصیه‌ى پدر به دربار غزنوى راه یافت. او ابتدا در خدمت سلطان ابراهیم غزنوى بود.

و سپس ملازم سیف‌الدوله محمود، پسر سلطان ابراهیم شد و در شمار نزدیكان او به هند رفت و در آنجا شهرت یافت و در ردیف امراى بزرگ متعهد جنگها و فتحها بود. سیف‌الدوله در 480 ق مورد سوءظن پدر قرار گرفت و محبوس شد و همراه او عده‌اى از مقربانش از جمله مسعود سعد سلمان نیز به زندان افتادند.

وى مدت هفت سال در قلعه‌هاى سو و دهك و سه سال در قلعه‌ى ناى زندانى بود و خود در اشعارش به این سه زندان اشاره مى‌كند. او در زندان سو با شخصى به نام منجمى بهرامى آشنا شد و از او هیئت و نجوم آموخت. به قولى مسعود بر اثر تهمت حاسدان و خصوصاً ابوالفرج رونى به زندان افتاد. بالاخره پس از سالها با شفاعت عمیدالملك ابوالقاسم خاص از رجال دربار سلطان ابراهیم از زندان آزاد شد و به لاهور بازگشت.

وى در زمان سلطان مسعود بن ابراهیم غزنوى، مدتى به حكومت چالندر رسید ولى دوباره مورد غضب قرار گرفت و مدت هشت سال در قلعه‌ى مرنج محبوس گردید و آخرالامر به شفاعت ثقةالملك طاهر بن على بن مشكان از رجال دربار مسعود آزاد و به كتابدارى كتابخانه‌ى سلطنتى گماشته شد. بعد از مسعود وى همچنان كتابدارى عضدالدوله شیرزاد بن مسعود و ملك ارسلان بن مسعود و بهرامشاه بن مسعود را به عهده داشت و آنان را مدح نیز مى‌گفت.

به طور كلى مى‌توان گفت مسعود سعد سلمان یكى از بزرگترین قصیده‌سرایان ایران بود و بیشتر به سبك شاعران خراسان شعر مى‌گفت. هنرش در قصاید شكوایى بود و در این قصاید از شداید زندان، منت غربت، فراق پدر و مادر و فرزند بى‌گناهى خود و اغراض دشمنان و غیره سخن گفته است. در بیان از شعرایى چون فردوسى منوچهرى، ناصرخسرو و عنصرى پیروى مى‌كرد از شعراى معاصر او مى‌توان راشدى، سید محمد بن ناصر علوى، امیر معزى، سنایى، عثمان مختارى و ابوالفرج رونى را نام برد.

وى از علوم ادبى عصر خود كاملاً بهره‌مند بود. به عربى شعرهاى عالى سروده كه اندكى از آن باقى مانده است. عده‌اى به او اشعار هندى نیز نسبت مى‌دهند. از آثارش: «دیوان» شعر به فارسى، شامل قصیده و مثنوى و غزل و رباعى و مسمط و ترجیعات و مقطعات. «حبسیات» او نیز معروف است. محمد عوفى وى را صاحب سه «دیوان» فارسى، عربى و هندى مى‌داند. «ذكرة الشعراء» به اشتباه او را از شعراى دولت امیرعنصر المعالى منوچهر بن قابوس مى‌داند. بعضى از تذكره‌ها نیز مولد او را همدان یا جرجان مى‌دانند. تعدادى از تذكره‌ها نیز آورده‌اند كه وى بعد از آزاد شدن از زندان مرنج از مشاغل دیوانى كناره‌گیرى كرده است.

==منابع==
* [[انجمن مفاخر فرهنگی]]، [[اثرآفرینان]]، ج5، ص233.

[[رده:شعرا]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{مدخل دائرة المعارف|[[اثر آفرینان]]}}
+'''«مسعود سعد سلمان»''' (۴۳۸-۵۱۵ ق)، از شعرای بزرگ [[قصیده]]‌ سرای فارسی زبان در قرن ۶ هجری است و مدتی نیز کتابدار دستگاه سلطان مسعود غزنوى بوده است. مسعود سعد را مبتكر قالب شعری «[[مستزاد]]» و نیز «حبسیّات» دانسته‌اند.
-'''مسعود سعد سلمان'''
+==زندگی‌نامه==
-قرن: 6 (440/439- 525/515 ق) شاعر. اصل وى از همدان بود. پدرش سعد بن سلمان، ملازمت سلاطین دوره ‌ى اول غزنوى را داشت و همراه امیر مجدود بن مسعود غزنوى به هندوستان رفت و از این زمان ساكن لاهور شد و سمت استیفاء دستگاه او را یافت. بنابراین مسعود سعد در لاهور به دنیا آمد.
+وى از ابتداى جوانى و به توصیه‌ پدر، به دربار غزنوى راه یافت. او ابتدا در خدمت سلطان ابراهیم غزنوى بود. و سپس ملازم سیف‌ الدوله محمود، پسر سلطان ابراهیم شد و در شمار نزدیكان او به هند رفت و در آنجا شهرت یافت و در ردیف امراى بزرگ متعهد جنگها و فتحها بود. سیف ‌الدوله در ۴۸۰ ق. مورد [[سوء ظن]] پدر قرار گرفت و محبوس شد و همراه او عده ‌اى از مقربانش از جمله مسعود سعد سلمان نیز به زندان افتادند. وى مدت هفت سال در قلعه ‌هاى سو و دهك و سه سال در قلعه‌ ناى زندانى بود و خود در اشعارش به این سه زندان اشاره مى‌ كند. او در زندان سو با شخصى به نام منجمى بهرامى آشنا شد و از او [[علم هیئت]] و نجوم آموخت. به قولى مسعود بر اثر تهمت حاسدان و خصوصاً ابوالفرج رونى به زندان افتاد. بالاخره پس از سالها با شفاعت عمیدالملك ابوالقاسم خاص -از رجال دربار سلطان ابراهیم- از زندان آزاد شد و به لاهور بازگشت.
-وى از ابتداى جوانى و به توصیه‌ ى پدر به دربار غزنوى راه یافت. او ابتدا در خدمت سلطان ابراهیم غزنوى بود. و سپس ملازم سیف‌ الدوله محمود، پسر سلطان ابراهیم شد و در شمار نزدیكان او به هند رفت و در آنجا شهرت یافت و در ردیف امراى بزرگ متعهد جنگها و فتحها بود. سیف ‌الدوله در 480 ق مورد سوءظن پدر قرار گرفت و محبوس شد و همراه او عده ‌اى از مقربانش از جمله مسعود سعد سلمان نیز به زندان افتادند. وى مدت هفت سال در قلعه ‌هاى سو و دهك و سه سال در قلعه‌ ى ناى زندانى بود و خود در اشعارش به این سه زندان اشاره مى‌ كند. او در زندان سو با شخصى به نام منجمى بهرامى آشنا شد و از او هیئت و نجوم آموخت. به قولى مسعود بر اثر تهمت حاسدان و خصوصاً ابوالفرج رونى به زندان افتاد. بالاخره پس از سالها با شفاعت عمیدالملك ابوالقاسم خاص از رجال دربار سلطان ابراهیم از زندان آزاد شد و به لاهور بازگشت.
+وى در زمان سلطان مسعود غزنوى، مدتى به حكومت چالندر رسید، ولى دوباره مورد غضب قرار گرفت و مدت هشت سال در قلعه‌ مرنج محبوس گردید و آخرالامر به شفاعت ثقةالملك طاهر بن على بن مشكان -از رجال دربار سلطان مسعود- آزاد و به كتابدارى كتابخانه‌ى سلطنتى گماشته شد. بعد از مسعود وى همچنان كتابدارى عضدالدوله شیرزاد بن مسعود و ملك ارسلان بن مسعود و بهرامشاه بن مسعود را به عهده داشت و آنان را مدح نیز مى‌گفت. تعدادى از تذكره‌ها نیز آورده‌اند كه وى بعد از آزاد شدن از زندان مرنج از مشاغل [[دیوان (تشکیلات اداری)|دیوانی]] كناره‌گیرى كرده است.
-وى در زمان سلطان مسعود بن ابراهیم غزنوى، مدتى به حكومت چالندر رسید ولى دوباره مورد غضب قرار گرفت و مدت هشت سال در قلعه‌ ى مرنج محبوس گردید و آخرالامر به شفاعت ثقةالملك طاهر بن على بن مشكان از رجال دربار مسعود آزاد و به كتابدارى كتابخانه‌ى سلطنتى گماشته شد. بعد از مسعود وى همچنان كتابدارى عضدالدوله شیرزاد بن مسعود و ملك ارسلان بن مسعود و بهرامشاه بن مسعود را به عهده داشت و آنان را مدح نیز مى‌گفت.
+==شعر و آثار مسعود==
-به طور كلى مى‌توان گفت مسعود سعد سلمان یكى از بزرگترین[[ قصیده]]‌ سرایان [[ایران]] بود و بیشتر به سبك شاعران [[خراسان]] شعر مى‌گفت. هنرش در قصاید شكوایى بود و در این قصاید از شداید زندان، منت غربت، فراق پدر و مادر و فرزند بى ‌گناهى خود و اغراض دشمنان و غیره سخن گفته است. در بیان از شعرایى چون [[فردوسی|فردوسى]]، [[منوچهری دامغانی|منوچهرى]]، [[ناصرخسرو]] و [[عنصرى]] پیروى مى‌كرد. از شعراى معاصر او مى‌توان راشدى، سید محمد بن ناصر علوى، امیر معزى، [[سنائی|سنایى]]، عثمان مختارى و ابوالفرج رونى را نام برد.
+از شعراى معاصر او مى‌توان راشدى، سید محمد بن ناصر علوى، امیر معزى، [[سنائی|سنایى]]، عثمان مختارى و ابوالفرج رونى را نام برد.
-وى از علوم ادبى عصر خود كاملاً بهره مند بود. به عربى شعرهاى عالى سروده كه اندكى از آن باقى مانده است. عده ‌اى به او اشعار هندى نیز نسبت مى ‌دهند.
+مسعود سعد از علوم ادبى عصر خود كاملاً بهره مند بود. به عربى شعرهاى عالى سروده كه اندكى از آن باقى مانده است. عده ‌اى به او اشعار هندى نیز نسبت مى ‌دهند.
-از آثارش: دیوان شعر به فارسى، شامل [[قصیده]] و [[مثنوى]] و [[غزل]] و [[رباعى]] و [[مسمط]] و [[ترجیع بند]] و [[قطعه|مقطعات]]. «حبسیات» او نیز معروف است. محمد عوفى وى را صاحب سه دیوان شعر فارسى، عربى و هندى مى‌داند. «ذكرة الشعراء» به اشتباه او را از شعراى دولت امیرعنصر المعالى منوچهر بن قابوس مى‌داند. بعضى از تذكره‌ها نیز مولد او را همدان یا جرجان مى‌دانند. تعدادى از تذكره‌ها نیز آورده‌اند كه وى بعد از آزاد شدن از زندان مرنج از مشاغل دیوانى كناره‌گیرى كرده است.
+برخی از آثارش عبارتند از: [[دیوان (شعر)|دیوان شعر]] به فارسى، شامل [[قصیده]] و [[مثنوى]] و [[غزل]] و [[رباعى]] و [[مسمط]] و [[ترجیع بند]] و [[قطعه|مقطّعات]] شامل حدود ۱۶۰۰۰ [[بیت (شعر)|بیت]]. محمد عوفى وى را صاحب سه دیوان شعر فارسى، عربى و هندى مى‌داند؛ ولی امروزه تنها دیوان اشعار فارسی او باقی مانده است. «حبسیات» وی نیز معروف است؛ یعنی اشعاری که مسعود سعد در دوران نوزده سال زندانی خود سروده است.
-==منبع==
+==منابع==
-*[[انجمن مفاخر فرهنگی]]، [[اثرآفرینان]]، ج5، ص233.
+*[[اثرآفرینان]]، [[انجمن مفاخر فرهنگی]]، ج۵، ص۲۳۳.
+*"مسعود سعد سلمان"، ویکی نور.
-<br />{{شعر فارسی}}
+{{شعر فارسی}}
 [[رده:شعرای پارسی گو]]
 [[رده:شعرای پارسی گوی قرن ششم]]

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 '''مسعود سعد سلمان'''
-قرن: 6
+قرن: 6 (440/439- 525/515 ق) شاعر. اصل وى از همدان بود. پدرش سعد بن سلمان، ملازمت سلاطین دوره ‌ى اول غزنوى را داشت و همراه امیر مجدود بن مسعود غزنوى به هندوستان رفت و از این زمان ساكن لاهور شد و سمت استیفاء دستگاه او را یافت. بنابراین مسعود سعد در لاهور به دنیا آمد.
-(تو 440/439/438/425-وف 525/515 ق) شاعر. اصل وى از همدان بود. پدرش سعد بن سلمان، ملازمت سلاطین دوره ‌ى اول غزنوى را داشت و همراه امیر مجدود بن مسعود غزنوى به هندوستان رفت و از این زمان ساكن لاهور شد و سمت استیفاء دستگاه او را یافت. بنابراین مسعود سعد در لاهور به دنیا آمد. وى از ابتداى جوانى و به توصیه‌ ى پدر به دربار غزنوى راه یافت. او ابتدا در خدمت سلطان ابراهیم غزنوى بود.
+وى از ابتداى جوانى و به توصیه‌ ى پدر به دربار غزنوى راه یافت. او ابتدا در خدمت سلطان ابراهیم غزنوى بود. و سپس ملازم سیف‌ الدوله محمود، پسر سلطان ابراهیم شد و در شمار نزدیكان او به هند رفت و در آنجا شهرت یافت و در ردیف امراى بزرگ متعهد جنگها و فتحها بود. سیف ‌الدوله در 480 ق مورد سوءظن پدر قرار گرفت و محبوس شد و همراه او عده ‌اى از مقربانش از جمله مسعود سعد سلمان نیز به زندان افتادند. وى مدت هفت سال در قلعه ‌هاى سو و دهك و سه سال در قلعه‌ ى ناى زندانى بود و خود در اشعارش به این سه زندان اشاره مى‌ كند. او در زندان سو با شخصى به نام منجمى بهرامى آشنا شد و از او هیئت و نجوم آموخت. به قولى مسعود بر اثر تهمت حاسدان و خصوصاً ابوالفرج رونى به زندان افتاد. بالاخره پس از سالها با شفاعت عمیدالملك ابوالقاسم خاص از رجال دربار سلطان ابراهیم از زندان آزاد شد و به لاهور بازگشت.
-و سپس ملازم سیف‌ الدوله محمود، پسر سلطان ابراهیم شد و در شمار نزدیكان او به هند رفت و در آنجا شهرت یافت و در ردیف امراى بزرگ متعهد جنگها و فتحها بود. سیف ‌الدوله در 480 ق مورد سوءظن پدر قرار گرفت و محبوس شد و همراه او عده ‌اى از مقربانش از جمله مسعود سعد سلمان نیز به زندان افتادند.
+وى در زمان سلطان مسعود بن ابراهیم غزنوى، مدتى به حكومت چالندر رسید ولى دوباره مورد غضب قرار گرفت و مدت هشت سال در قلعه‌ ى مرنج محبوس گردید و آخرالامر به شفاعت ثقةالملك طاهر بن على بن مشكان از رجال دربار مسعود آزاد و به كتابدارى كتابخانه‌ى سلطنتى گماشته شد. بعد از مسعود وى همچنان كتابدارى عضدالدوله شیرزاد بن مسعود و ملك ارسلان بن مسعود و بهرامشاه بن مسعود را به عهده داشت و آنان را مدح نیز مى‌گفت.
-وى مدت هفت سال در قلعه ‌هاى سو و دهك و سه سال در قلعه‌ ى ناى زندانى بود و خود در اشعارش به این سه زندان اشاره مى‌ كند. او در زندان سو با شخصى به نام منجمى بهرامى آشنا شد و از او هیئت و نجوم آموخت. به قولى مسعود بر اثر تهمت حاسدان و خصوصاً ابوالفرج رونى به زندان افتاد. بالاخره پس از سالها با شفاعت عمیدالملك ابوالقاسم خاص از رجال دربار سلطان ابراهیم از زندان آزاد شد و به لاهور بازگشت.
+به طور كلى مى‌توان گفت مسعود سعد سلمان یكى از بزرگترین[[ قصیده]]‌ سرایان [[ایران]] بود و بیشتر به سبك شاعران [[خراسان]] شعر مى‌گفت. هنرش در قصاید شكوایى بود و در این قصاید از شداید زندان، منت غربت، فراق پدر و مادر و فرزند بى ‌گناهى خود و اغراض دشمنان و غیره سخن گفته است. در بیان از شعرایى چون [[فردوسی|فردوسى]]، [[منوچهری دامغانی|منوچهرى]]، [[ناصرخسرو]] و [[عنصرى]] پیروى مى‌كرد. از شعراى معاصر او مى‌توان راشدى، سید محمد بن ناصر علوى، امیر معزى، [[سنائی|سنایى]]، عثمان مختارى و ابوالفرج رونى را نام برد.
-وى در زمان سلطان مسعود بن ابراهیم غزنوى، مدتى به حكومت چالندر رسید ولى دوباره مورد غضب قرار گرفت و مدت هشت سال در قلعه‌ ى مرنج محبوس گردید و آخرالامر به شفاعت ثقةالملك طاهر بن على بن مشكان از رجال دربار مسعود آزاد و به كتابدارى كتابخانه‌ى سلطنتى گماشته شد. بعد از مسعود وى همچنان كتابدارى عضدالدوله شیرزاد بن مسعود و ملك ارسلان بن مسعود و بهرامشاه بن مسعود را به عهده داشت و آنان را مدح نیز مى‌گفت.
+وى از علوم ادبى عصر خود كاملاً بهره مند بود. به عربى شعرهاى عالى سروده كه اندكى از آن باقى مانده است. عده ‌اى به او اشعار هندى نیز نسبت مى ‌دهند.
-به طور كلى مى‌توان گفت مسعود سعد سلمان یكى از بزرگترین[[ قصیده]]‌ سرایان ایران بود و بیشتر به سبك شاعران خراسان شعر مى‌گفت. هنرش در قصاید شكوایى بود و در این قصاید از شداید زندان، منت غربت، فراق پدر و مادر و فرزند بى ‌گناهى خود و اغراض دشمنان و غیره سخن گفته است. در بیان از شعرایى چون فردوسى منوچهرى، [[ناصرخسرو]] و [[عنصرى]] پیروى مى‌كرد از شعراى معاصر او مى‌توان راشدى، سید محمد بن ناصر علوى، امیر معزى، سنایى، عثمان مختارى و ابوالفرج رونى را نام برد.
+از آثارش: دیوان شعر به فارسى، شامل [[قصیده]] و [[مثنوى]] و [[غزل]] و [[رباعى]] و [[مسمط]] و [[ترجیع بند]] و [[قطعه|مقطعات]]. «حبسیات» او نیز معروف است. محمد عوفى وى را صاحب سه دیوان شعر فارسى، عربى و هندى مى‌داند. «ذكرة الشعراء» به اشتباه او را از شعراى دولت امیرعنصر المعالى منوچهر بن قابوس مى‌داند. بعضى از تذكره‌ها نیز مولد او را همدان یا جرجان مى‌دانند. تعدادى از تذكره‌ها نیز آورده‌اند كه وى بعد از آزاد شدن از زندان مرنج از مشاغل دیوانى كناره‌گیرى كرده است.
-وى از علوم ادبى عصر خود كاملاً بهره مند بود. به عربى شعرهاى عالى سروده كه اندكى از آن باقى مانده است. عده ‌اى به او اشعار هندى نیز نسبت مى ‌دهند. از آثارش:دیوان شعر به فارسى، شامل [[قصیده]] و [[مثنوى]] و [[غزل]] و [[رباعى]] و [[مسمط]] و [[ترجیع بند]] و [[قطعه|مقطعات]]. «حبسیات» او نیز معروف است. محمد عوفى وى را صاحب سه دیوان شعر فارسى، عربى و هندى مى‌داند. «ذكرة الشعراء» به اشتباه او را از شعراى دولت امیرعنصر المعالى منوچهر بن قابوس مى‌داند. بعضى از تذكره‌ها نیز مولد او را همدان یا جرجان مى‌دانند. تعدادى از تذكره‌ها نیز آورده‌اند كه وى بعد از آزاد شدن از زندان مرنج از مشاغل دیوانى كناره‌گیرى كرده است.
+==منبع==
-==منابع==
+*[[انجمن مفاخر فرهنگی]]، [[اثرآفرینان]]، ج5، ص233.
-{{شعر فارسی}}
+<br />{{شعر فارسی}}
 [[رده:شعرای پارسی گو]]
 [[رده:شعرای پارسی گوی قرن ششم]]

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 به طور كلى مى‌توان گفت مسعود سعد سلمان یكى از بزرگترین[[ قصیده]]‌ سرایان ایران بود و بیشتر به سبك شاعران خراسان شعر مى‌گفت. هنرش در قصاید شكوایى بود و در این قصاید از شداید زندان، منت غربت، فراق پدر و مادر و فرزند بى ‌گناهى خود و اغراض دشمنان و غیره سخن گفته است. در بیان از شعرایى چون فردوسى منوچهرى، [[ناصرخسرو]] و [[عنصرى]] پیروى مى‌كرد از شعراى معاصر او مى‌توان راشدى، سید محمد بن ناصر علوى، امیر معزى، سنایى، عثمان مختارى و ابوالفرج رونى را نام برد.
-وى از علوم ادبى عصر خود كاملاً بهره مند بود. به عربى شعرهاى عالى سروده كه اندكى از آن باقى مانده است. عده ‌اى به او اشعار هندى نیز نسبت مى ‌دهند. از آثارش:[[دیوان]] شعر به فارسى، شامل [[قصیده]] و [[مثنوى]] و [[غزل]] و [[رباعى]] و [[مسمط]] و [[ترجیع بند]] و [[قطعه|مقطعات]]. «حبسیات» او نیز معروف است. محمد عوفى وى را صاحب سه [[دیوان (شعر)]] فارسى، عربى و هندى مى‌داند. «ذكرة الشعراء» به اشتباه او را از شعراى دولت امیرعنصر المعالى منوچهر بن قابوس مى‌داند. بعضى از تذكره‌ها نیز مولد او را همدان یا جرجان مى‌دانند. تعدادى از تذكره‌ها نیز آورده‌اند كه وى بعد از آزاد شدن از زندان مرنج از مشاغل دیوانى كناره‌گیرى كرده است.
+وى از علوم ادبى عصر خود كاملاً بهره مند بود. به عربى شعرهاى عالى سروده كه اندكى از آن باقى مانده است. عده ‌اى به او اشعار هندى نیز نسبت مى ‌دهند. از آثارش:دیوان شعر به فارسى، شامل [[قصیده]] و [[مثنوى]] و [[غزل]] و [[رباعى]] و [[مسمط]] و [[ترجیع بند]] و [[قطعه|مقطعات]]. «حبسیات» او نیز معروف است. محمد عوفى وى را صاحب سه دیوان شعر فارسى، عربى و هندى مى‌داند. «ذكرة الشعراء» به اشتباه او را از شعراى دولت امیرعنصر المعالى منوچهر بن قابوس مى‌داند. بعضى از تذكره‌ها نیز مولد او را همدان یا جرجان مى‌دانند. تعدادى از تذكره‌ها نیز آورده‌اند كه وى بعد از آزاد شدن از زندان مرنج از مشاغل دیوانى كناره‌گیرى كرده است.
 ==منابع==

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 به طور كلى مى‌توان گفت مسعود سعد سلمان یكى از بزرگترین[[ قصیده]]‌ سرایان ایران بود و بیشتر به سبك شاعران خراسان شعر مى‌گفت. هنرش در قصاید شكوایى بود و در این قصاید از شداید زندان، منت غربت، فراق پدر و مادر و فرزند بى ‌گناهى خود و اغراض دشمنان و غیره سخن گفته است. در بیان از شعرایى چون فردوسى منوچهرى، [[ناصرخسرو]] و [[عنصرى]] پیروى مى‌كرد از شعراى معاصر او مى‌توان راشدى، سید محمد بن ناصر علوى، امیر معزى، سنایى، عثمان مختارى و ابوالفرج رونى را نام برد.
-وى از علوم ادبى عصر خود كاملاً بهره مند بود. به عربى شعرهاى عالى سروده كه اندكى از آن باقى مانده است. عده ‌اى به او اشعار هندى نیز نسبت مى ‌دهند. از آثارش:[[دیوان]] شعر به فارسى، شامل [[قصیده]] و [[مثنوى]] و [[غزل]] و [[رباعى]] و [[مسمط]] و [[ترجیع بند]] و [[قطعه|مقطعات]]. «حبسیات» او نیز معروف است. محمد عوفى وى را صاحب سه [[دیوان]] فارسى، عربى و هندى مى‌داند. «ذكرة الشعراء» به اشتباه او را از شعراى دولت امیرعنصر المعالى منوچهر بن قابوس مى‌داند. بعضى از تذكره‌ها نیز مولد او را همدان یا جرجان مى‌دانند. تعدادى از تذكره‌ها نیز آورده‌اند كه وى بعد از آزاد شدن از زندان مرنج از مشاغل دیوانى كناره‌گیرى كرده است.
+وى از علوم ادبى عصر خود كاملاً بهره مند بود. به عربى شعرهاى عالى سروده كه اندكى از آن باقى مانده است. عده ‌اى به او اشعار هندى نیز نسبت مى ‌دهند. از آثارش:[[دیوان]] شعر به فارسى، شامل [[قصیده]] و [[مثنوى]] و [[غزل]] و [[رباعى]] و [[مسمط]] و [[ترجیع بند]] و [[قطعه|مقطعات]]. «حبسیات» او نیز معروف است. محمد عوفى وى را صاحب سه [[دیوان (شعر)]] فارسى، عربى و هندى مى‌داند. «ذكرة الشعراء» به اشتباه او را از شعراى دولت امیرعنصر المعالى منوچهر بن قابوس مى‌داند. بعضى از تذكره‌ها نیز مولد او را همدان یا جرجان مى‌دانند. تعدادى از تذكره‌ها نیز آورده‌اند كه وى بعد از آزاد شدن از زندان مرنج از مشاغل دیوانى كناره‌گیرى كرده است.
 ==منابع==

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 قرن: 6
-(تو 440/439/438/425-وف 525/515 ق) شاعر. اصل وى از همدان بود. پدرش سعد بن سلمان، ملازمت سلاطین دوره‌ى اول غزنوى را داشت و همراه امیر مجدود بن مسعود غزنوى به هندوستان رفت و از این زمان ساكن لاهور شد و سمت استیفاء دستگاه او را یافت. بنابراین مسعود سعد در لاهور به دنیا آمد. وى از ابتداى جوانى و به توصیه‌ى پدر به دربار غزنوى راه یافت. او ابتدا در خدمت سلطان ابراهیم غزنوى بود.
+(تو 440/439/438/425-وف 525/515 ق) شاعر. اصل وى از همدان بود. پدرش سعد بن سلمان، ملازمت سلاطین دوره ‌ى اول غزنوى را داشت و همراه امیر مجدود بن مسعود غزنوى به هندوستان رفت و از این زمان ساكن لاهور شد و سمت استیفاء دستگاه او را یافت. بنابراین مسعود سعد در لاهور به دنیا آمد. وى از ابتداى جوانى و به توصیه‌ ى پدر به دربار غزنوى راه یافت. او ابتدا در خدمت سلطان ابراهیم غزنوى بود.
-و سپس ملازم سیف‌ الدوله محمود، پسر سلطان ابراهیم شد و در شمار نزدیكان او به هند رفت و در آنجا شهرت یافت و در ردیف امراى بزرگ متعهد جنگها و فتحها بود. سیف‌الدوله در 480 ق مورد سوءظن پدر قرار گرفت و محبوس شد و همراه او عده‌اى از مقربانش از جمله مسعود سعد سلمان نیز به زندان افتادند.
+و سپس ملازم سیف‌ الدوله محمود، پسر سلطان ابراهیم شد و در شمار نزدیكان او به هند رفت و در آنجا شهرت یافت و در ردیف امراى بزرگ متعهد جنگها و فتحها بود. سیف ‌الدوله در 480 ق مورد سوءظن پدر قرار گرفت و محبوس شد و همراه او عده ‌اى از مقربانش از جمله مسعود سعد سلمان نیز به زندان افتادند.
 وى مدت هفت سال در قلعه ‌هاى سو و دهك و سه سال در قلعه‌ ى ناى زندانى بود و خود در اشعارش به این سه زندان اشاره مى‌ كند. او در زندان سو با شخصى به نام منجمى بهرامى آشنا شد و از او هیئت و نجوم آموخت. به قولى مسعود بر اثر تهمت حاسدان و خصوصاً ابوالفرج رونى به زندان افتاد. بالاخره پس از سالها با شفاعت عمیدالملك ابوالقاسم خاص از رجال دربار سلطان ابراهیم از زندان آزاد شد و به لاهور بازگشت.
-وى در زمان سلطان مسعود بن ابراهیم غزنوى، مدتى به حكومت چالندر رسید ولى دوباره مورد غضب قرار گرفت و مدت هشت سال در قلعه‌ى مرنج محبوس گردید و آخرالامر به شفاعت ثقةالملك طاهر بن على بن مشكان از رجال دربار مسعود آزاد و به كتابدارى كتابخانه‌ى سلطنتى گماشته شد. بعد از مسعود وى همچنان كتابدارى عضدالدوله شیرزاد بن مسعود و ملك ارسلان بن مسعود و بهرامشاه بن مسعود را به عهده داشت و آنان را مدح نیز مى‌گفت.
+وى در زمان سلطان مسعود بن ابراهیم غزنوى، مدتى به حكومت چالندر رسید ولى دوباره مورد غضب قرار گرفت و مدت هشت سال در قلعه‌ ى مرنج محبوس گردید و آخرالامر به شفاعت ثقةالملك طاهر بن على بن مشكان از رجال دربار مسعود آزاد و به كتابدارى كتابخانه‌ى سلطنتى گماشته شد. بعد از مسعود وى همچنان كتابدارى عضدالدوله شیرزاد بن مسعود و ملك ارسلان بن مسعود و بهرامشاه بن مسعود را به عهده داشت و آنان را مدح نیز مى‌گفت.
 به طور كلى مى‌توان گفت مسعود سعد سلمان یكى از بزرگترین[[ قصیده]]‌ سرایان ایران بود و بیشتر به سبك شاعران خراسان شعر مى‌گفت. هنرش در قصاید شكوایى بود و در این قصاید از شداید زندان، منت غربت، فراق پدر و مادر و فرزند بى ‌گناهى خود و اغراض دشمنان و غیره سخن گفته است. در بیان از شعرایى چون فردوسى منوچهرى، [[ناصرخسرو]] و [[عنصرى]] پیروى مى‌كرد از شعراى معاصر او مى‌توان راشدى، سید محمد بن ناصر علوى، امیر معزى، سنایى، عثمان مختارى و ابوالفرج رونى را نام برد.