محصن - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۴ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۵۲

2026-03-04T07:52:22Z

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-20T11:45:20Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۲۱

2025-01-02T12:21:53Z

Aghajani در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۱۶

2020-02-23T11:16:02Z

مهدی موسوی در ‏۱۸ آوریل ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۱۳

2019-04-18T10:13:40Z

Zamani در ‏۱ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۱۳:۳۱

2015-06-01T13:31:45Z

Zamani در ‏۱ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۱۳:۲۲

2015-06-01T13:22:41Z

Zamani: /* احصان در کلام فقهاء */

2015-06-01T11:11:25Z

‏احصان در کلام فقهاء

Heidariyan47 در ‏۳۱ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۴۴

2015-05-31T11:44:55Z

Heidariyan47 در ‏۳۱ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۴۱

2015-05-31T11:41:58Z

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 واژۀ احصان ريشۀ [[قرآن|قرآنى]] و روايى دارد و دربارۀ هر يك از زن و مرد به كار رفته است. به مرد داراى احصان «محصن» و به زن، «محصنه» گفته مى‌شود.<ref> فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بيت عليهم السلام، 3 جلد، ج1، ص281. </ref>
-در [[قرآن کریم]] آمده است: {{متن قرآن|«وَظَنُّوا أَنَّهُمْ مَانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللَّهِ»}}،<ref> [[سوره حشر]]، 2 </ref> پنداشتند که قلعه های آن ها باز می دارد ایشان را و حفظ می کند از تقدیر الهی. این آیه مربوط به [[غزوه بني نضیر|جنگ بنی نضیر]] است و در مورد قبیله یهودی بنی نضیر است که در قلعه زندگی میکردند.
+در [[قرآن کریم]] آمده است: «{{متن قرآن|وَظَنُّوا أَنَّهُمْ مَانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللَّهِ}}<ref>[[آیه 2 سوره حشر|سوره حشر، آیه ۲.]]</ref>؛ پنداشتند که قلعه های آن ها باز می دارد ایشان را و حفظ می کند از تقدیر الهی». این آیه مربوط به [[غزوه بني نضیر|جنگ بنی نضیر]] است و در مورد قبیله یهودی بنی نضیر است که در قلعه زندگی می کردند.
-و (احصان) حفظ کردن و نگاه داشتن است. در قرآن درباره علت آموختن ساخت زره به [[حضرت داوود علیه السلام|حضرت داود]] آمده است: {{متن قرآن|«لِتُحْصِنَكُمْ مِنْ بَأْسِكُمْ»}}<ref>[[سوره انبیاء]]، 80.</ref>: تا شما را حفظ کند و از بلای دشمن نگه دارد.
+و (احصان) حفظ کردن و نگاه داشتن است. در قرآن درباره علت آموختن ساخت زره به [[حضرت داوود علیه السلام|حضرت داود]] آمده است: «{{متن قرآن|لِتُحْصِنَكُمْ مِنْ بَأْسِكُمْ}}<ref>[[آیه 80 سوره انبیاء|سوره انبیاء، آیه ۸۰.]]</ref>؛ تا شما را حفظ کند و از بلای دشمن نگه دارد».
-و در مورد [[حضرت مریم]] که خود را از کار زشت نگاهداشت، آمده است: {{متن قرآن|«وَالَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا »}}.<ref>سوره انبیاء، 91.</ref>
+و در مورد [[حضرت مریم]] که خود را از کار زشت نگاهداشت، آمده است: {{متن قرآن|«وَالَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا »}}<ref>[[آیه 91 سوره انبیاء|همان، آیه ۹۱.]]</ref>
 و گاهی به معنای شوهر داشتن زن و زن داشتن مرد استعمال شده است، چون هر یک جفت خود را از ناشایسته حفظ می‌کند.
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 اما در اصطلاح [[فقیه|فقها]] گاه به معنی زن شوهردار است، چنانکه گویند زن محصنه اگر زنا کند [[حدود|حدّ]] او [[رجم]] است، یعنی زن شوهردار.
-{{متن قرآن|«وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الْمُؤْمِنَاتِ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكُمْ»}}،<ref> سوره مائده، 5 </ref> زنان پرهیزکار از مسلمانان و زنان پرهیزکار از آن ها که پیش از شما کتاب آسمانی به آنها داده شد، یعنی [[یهود]] و [[مسیحیت|نصاری]] بر شما حلالند.
+«{{متن قرآن|وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الْمُؤْمِنَاتِ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكُمْ}}<ref>[[آیه 5 سوره مائده|سوره مائده، آیه ۵.]]</ref>؛  زنان پرهیزکار از مسلمانان و زنان پرهیزکار از آن ها که پیش از شما کتاب آسمانی به آنها داده شد، یعنی [[یهود]] و [[مسیحیت|نصاری]] بر شما حلالند».
 به مقتضای این [[آیه]] گرفتن زن از [[اهل کتاب]] جائز است، البته در مذهب [[اهل البیت|اهل بیت]] به [[متعه]] کردن و در مذهب [[اهل سنت]] به [[ازدواج|نکاح]] دائم، چون آنها متعه را مشروع نمی دانند.
-البته، معنی آیه آن نیست که به هر کیفیت حلالند. بلکه با شرائطی که در محل خود ثابت است. مانند: با تحقق عقد و تعیین [[مهریه|مهر]] و اینکه در عقد دائم از چهار زن تجاوز نکند و شوهردار نباشند و محرم نباشند به رضاع و مصاهرت (دامادی) و سایر قیود از جمله آن که در اهل کتاب به صیغه متعه باشد، چنانچه در روایتی ضعیف از [[امام باقر علیه السلام|حضرت باقر]] علیه السلام  نقل کردند که این آیه [[ناسخ و منسوخ|منسوخ]] است به قوله تعالی: {{متن قرآن|«وَلَا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ»}}.<ref>[[سوره ممتحنه]]، 10.</ref>
+البته، معنی آیه آن نیست که به هر کیفیت حلالند. بلکه با شرائطی که در محل خود ثابت است. مانند: با تحقق عقد و تعیین [[مهریه|مهر]] و اینکه در عقد دائم از چهار زن تجاوز نکند و شوهردار نباشند و محرم نباشند به رضاع و مصاهرت (دامادی) و سایر قیود از جمله آن که در اهل کتاب به صیغه متعه باشد، چنانچه در روایتی ضعیف از [[امام باقر علیه السلام|حضرت باقر]] علیه السلام  نقل کردند که این آیه [[ناسخ و منسوخ|منسوخ]] است به قوله تعالی: {{متن قرآن|«وَلَا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ»}}<ref>[[آیه 10 سوره ممتحنه|سوره ممتحنه، آیه ۱۰.]]</ref>.
 اما [[سوره مائده]] آخرین سوره ای ست که مشتمل بر [[احكام|احکام]] بوده و احتمال [[نسخ]] در آن نمی رود و البته آنچه قابل بیان است اینکه احتیاج به آن نیست، چون زنان اهل کتاب بر ما حلالند به اتفاق مسلمین، اگرچه [[شافعی]] و محمد بن حریر تخصیص دادند به بعض اهل کتاب.

@@ سطر ۳۱: / سطر ۳۱: @@
 *[[نثر طوبی]]، علامه شعرانی، ج1، ص 178
 *[[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بيت عليهم‌السلام]]، جمعى از پژوهشگران زير نظر سيد محمود شاهرودى.
+{{قرآن}}
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:احکام خانواده]]
 [[رده:اصطلاحات فقهی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-محصن به کسر صاد اسم فاعل و به فتح آن اسم مفعول از باب احصان است. (حصن) دژ و قلعه و حصون جمع آن است.
+«مُحصن» به کسر صاد، اسم فاعل و به فتح صاد، اسم مفعول از باب «[[احصان]]» است. «حِصن» دژ و قلعه و حصون جمع آن است. و احصان، فراهم بودن زمينۀ زناشويى با همسر يا كنيز و به معنای پاكدامنى است.
-احصان: فراهم بودن زمينۀ زناشويى با همسر يا كنيز - پاكدامنى.
+واژۀ احصان ريشۀ [[قرآن|قرآنى]] و روايى دارد و دربارۀ هر يك از زن و مرد به كار رفته است. به مرد داراى احصان «محصن» و به زن، «محصنه» گفته مى‌شود.<ref> فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بيت عليهم السلام، 3 جلد، ج1، ص281. </ref>
-واژۀ احصان ريشۀ قرآنى و روايى دارد و دربارۀ هر يك از زن و مرد به كار رفته است. به مرد داراى احصان «محصن» و به زن، «محصنه» گفته مى‌شود.<ref> جمعى از پژوهشگران زير نظر شاهرودى، سيد محمود هاشمى، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بيت عليهم السلام، 3 جلد،ج1، ص281، مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامى بر مذهب اهل بيت عليهم السلام، قم - ايران، اول، 1426 ه‍ ق </ref>
+در [[قرآن کریم]] آمده است: {{متن قرآن|«وَظَنُّوا أَنَّهُمْ مَانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللَّهِ»}}،<ref> [[سوره حشر]]، 2 </ref> پنداشتند که قلعه های آن ها باز می دارد ایشان را و حفظ می کند از تقدیر الهی. این آیه مربوط به [[غزوه بني نضیر|جنگ بنی نضیر]] است و در مورد قبیله یهودی بنی نضیر است که در قلعه زندگی میکردند.
-در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن|«وَظَنُّوا أَنَّهُمْ مَانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللَّهِ»}}،<ref> [[سوره حشر]]/آیه2 </ref> پنداشتند که قلعه های آن ها باز میدارد ایشان را و حفظ می کند از تقدیر الهی. این آیه مربوط به [[غزوه بني نضیر|جنگ بنی نضیر]] است و در مورد قبیله یهودی بنی نضیر است که در قلعه زندگی میکردند.
+و (احصان) حفظ کردن و نگاه داشتن است. در قرآن درباره علت آموختن ساخت زره به [[حضرت داوود علیه السلام|حضرت داود]] آمده است: {{متن قرآن|«لِتُحْصِنَكُمْ مِنْ بَأْسِكُمْ»}}<ref>[[سوره انبیاء]]، 80.</ref>: تا شما را حفظ کند و از بلای دشمن نگه دارد.
 و در مورد [[حضرت مریم]] که خود را از کار زشت نگاهداشت، آمده است: {{متن قرآن|«وَالَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا »}}.<ref>سوره انبیاء، 91.</ref>
-و گاهی به معنای شوهر داشتن زن و زن داشتن مرد استعمال شده است چون هر یک جفت خود را از ناشایسته حفظ می‌کند.
+و گاهی به معنای شوهر داشتن زن و زن داشتن مرد استعمال شده است، چون هر یک جفت خود را از ناشایسته حفظ می‌کند.
-(محصن) به کسر صاد مرد زن دار، چون زن خود را باز می دارد از [[زنا]] به اینکه او را به سبب عقدی که تحقق یافته در حباله خود آورده است.
+(محصِن) به کسر صاد مرد زن دار، چون زن خود را باز می دارد از [[زنا]] به اینکه او را به سبب عقدی که تحقق یافته در حباله خود آورده است.
-(محصنات) به فتح صاد به صیغه اسم مفعول در همه جای قرآن به معنی زن آزاد و [[عفت|عفیف]] آمده است، یعنی آن که از زنا بپرهیزد.
+(محصَنات) به فتح صاد به صیغه اسم مفعول در همه جای قرآن به معنی زن آزاد و [[عفت|عفیف]] آمده است، یعنی آن که از زنا بپرهیزد.
-اما در اصطلاح [[فقیه|فقها]] گاه به معنی زن شوهردار است چنانکه گویند زن محصنه اگر زنا کند حد او [[رجم]] است، یعنی زن شوهردار.
+اما در اصطلاح [[فقیه|فقها]] گاه به معنی زن شوهردار است، چنانکه گویند زن محصنه اگر زنا کند [[حدود|حدّ]] او [[رجم]] است، یعنی زن شوهردار.
-{{متن قرآن|«وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الْمُؤْمِنَاتِ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكُمْ»}}،<ref> سوره مائده/آیه5 </ref> زنان پرهیزکار از مسلمانان و زنان پرهیزکار از آن ها که پیش از شما کتاب آسمانی به آنها داده شد.
+{{متن قرآن|«وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الْمُؤْمِنَاتِ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكُمْ»}}،<ref> سوره مائده، 5 </ref> زنان پرهیزکار از مسلمانان و زنان پرهیزکار از آن ها که پیش از شما کتاب آسمانی به آنها داده شد، یعنی [[یهود]] و [[مسیحیت|نصاری]] بر شما حلالند.
-یعنی [[یهود]] و [[نصاری]] بر شما حلالند. به مقتضای این آیه گرفتن زن از [[اهل کتاب]] جائز است، البته در مذهب [[اهل البیت|اهل بیت]] به[[ متعه]] کردن و در مذهب [[اهل سنت]] به [[نکاح]] دائم، چون آنها متعه را مشروع نمی دانند.
+به مقتضای این [[آیه]] گرفتن زن از [[اهل کتاب]] جائز است، البته در مذهب [[اهل البیت|اهل بیت]] به [[متعه]] کردن و در مذهب [[اهل سنت]] به [[ازدواج|نکاح]] دائم، چون آنها متعه را مشروع نمی دانند.
-البته، معنی آیه آن نیست که به هر کیفیت حلالند. بلکه با شرائطی که در محل خود ثابت است. مانند: با تحقق عقد و تعیین [[مهریه|مهر]] و اینکه در عقد دائم از چهار زن تجاوز نکند و شوهر دار نباشند و محرم نباشند به رضاع و مصاهرت و سایر قیود از جمله آن که در اهل کتاب به صیغه متعه باشد، چنانچه در روایتی ضعیف از [[امام باقر علیه السلام|حضرت باقر]] علیه السلام  نقل کردند که این آیه [[ناسخ و منسوخ|منسوخ]] است به قوله تعالی: «و لا تمسِکوا بعصم الکوافر».<ref>[[سوره ممتحنه]]، 10.</ref>
+البته، معنی آیه آن نیست که به هر کیفیت حلالند. بلکه با شرائطی که در محل خود ثابت است. مانند: با تحقق عقد و تعیین [[مهریه|مهر]] و اینکه در عقد دائم از چهار زن تجاوز نکند و شوهردار نباشند و محرم نباشند به رضاع و مصاهرت (دامادی) و سایر قیود از جمله آن که در اهل کتاب به صیغه متعه باشد، چنانچه در روایتی ضعیف از [[امام باقر علیه السلام|حضرت باقر]] علیه السلام  نقل کردند که این آیه [[ناسخ و منسوخ|منسوخ]] است به قوله تعالی: {{متن قرآن|«وَلَا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ»}}.<ref>[[سوره ممتحنه]]، 10.</ref>
-اما [[سوره مائده]] آخرین سوره ایست که مشتمل بر [[احكام|احکام]] بوده و احتمال [[نسخ]] در آن نمی رود و البته آنچه قابل بیان است اینکه احتیاج به آن نیست، چون زنان اهل کتاب بر ما حلالند بی شبهه به اتفاق مسلمین، اگر چه [[شافعی]] و محمد بن حریر تخصیص دادند به بعض اهل کتاب.
+اما [[سوره مائده]] آخرین سوره ای ست که مشتمل بر [[احكام|احکام]] بوده و احتمال [[نسخ]] در آن نمی رود و البته آنچه قابل بیان است اینکه احتیاج به آن نیست، چون زنان اهل کتاب بر ما حلالند به اتفاق مسلمین، اگرچه [[شافعی]] و محمد بن حریر تخصیص دادند به بعض اهل کتاب.
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
-==منبع==
+==منابع==
-- [[نثر طوبی]]، [[علامه شعرانی]]، ج1، ص 178
+*[[نثر طوبی]]، علامه شعرانی، ج1، ص 178
+*[[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم‌السلام (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بيت عليهم‌السلام]]، جمعى از پژوهشگران زير نظر سيد محمود شاهرودى.
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:احکام خانواده]]
 [[رده:اصطلاحات فقهی]]

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 واژۀ احصان ريشۀ قرآنى و روايى دارد و دربارۀ هر يك از زن و مرد به كار رفته است. به مرد داراى احصان «محصن» و به زن، «محصنه» گفته مى‌شود.<ref> جمعى از پژوهشگران زير نظر شاهرودى، سيد محمود هاشمى، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بيت عليهم السلام، 3 جلد،ج1، ص281، مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامى بر مذهب اهل بيت عليهم السلام، قم - ايران، اول، 1426 ه‍ ق </ref>
-در [[قرآن]] آمده است: «و ظنّوا أنهم مانعتُهم حصونُهم مِن الله»،<ref> [[سوره حشر]]/آیه2 </ref> پنداشتند که قلعه های آن ها باز میدارد ایشان را و حفظ می کند از تقدیر الهی. این آیه مربوط به [[غزوه بني نضیر|جنگ بنی نضیر]] است و در مورد قبیله یهودی بنی نضیر است که در قلعه زندگی میکردند.
+در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن|«وَظَنُّوا أَنَّهُمْ مَانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللَّهِ»}}،<ref> [[سوره حشر]]/آیه2 </ref> پنداشتند که قلعه های آن ها باز میدارد ایشان را و حفظ می کند از تقدیر الهی. این آیه مربوط به [[غزوه بني نضیر|جنگ بنی نضیر]] است و در مورد قبیله یهودی بنی نضیر است که در قلعه زندگی میکردند.
 و (احصان) حفظ کردن و نگاه داشتن.
-در قرآن درباره علت آموختن ساخت زره به [[حضرت داوود علیه السلام|حضرت داود]] آمده است: «لتحصنکم من باسکم»<ref>[[سوره انبیاء]]، 80.</ref>: تا شما را حفظ کند و از بلای دشمن نگه دارد.
+در قرآن درباره علت آموختن ساخت زره به [[حضرت داوود علیه السلام|حضرت داود]] آمده است: {{متن قرآن|«لِتُحْصِنَكُمْ مِنْ بَأْسِكُمْ»}}<ref>[[سوره انبیاء]]، 80.</ref>: تا شما را حفظ کند و از بلای دشمن نگه دارد.
-و در مورد [[حضرت مریم]] که خود را از کار زشت نگاهداشت، آمده است: «والتی احصنت فرجها».<ref>سوره انبیاء، 91.</ref>
+و در مورد [[حضرت مریم]] که خود را از کار زشت نگاهداشت، آمده است: {{متن قرآن|«وَالَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا »}}.<ref>سوره انبیاء، 91.</ref>
 و گاهی به معنای شوهر داشتن زن و زن داشتن مرد استعمال شده است چون هر یک جفت خود را از ناشایسته حفظ می‌کند.
@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 اما در اصطلاح [[فقیه|فقها]] گاه به معنی زن شوهردار است چنانکه گویند زن محصنه اگر زنا کند حد او [[رجم]] است، یعنی زن شوهردار.
-«والمحصنات من المؤمنات و المحصنات من الذین اوتوا الکتاب من قبلکم»،<ref> سوره مائده/آیه5 </ref> زنان پرهیزکار از مسلمانان و زنان پرهیزکار از آن ها که پیش از شما کتاب آسمانی به آنها داده شد.
+{{متن قرآن|«وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الْمُؤْمِنَاتِ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِكُمْ»}}،<ref> سوره مائده/آیه5 </ref> زنان پرهیزکار از مسلمانان و زنان پرهیزکار از آن ها که پیش از شما کتاب آسمانی به آنها داده شد.
 یعنی [[یهود]] و [[نصاری]] بر شما حلالند. به مقتضای این آیه گرفتن زن از [[اهل کتاب]] جائز است، البته در مذهب [[اهل البیت|اهل بیت]] به[[ متعه]] کردن و در مذهب [[اهل سنت]] به [[نکاح]] دائم، چون آنها متعه را مشروع نمی دانند.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 محصن به کسر صاد اسم فاعل و به فتح آن اسم مفعول از باب احصان است. (حصن) دژ و قلعه و حصون جمع آن است.
-احصان: فراهم بودن زمينۀ زناشويى با همسر يا كنيز/ پاكدامنى.
+احصان: فراهم بودن زمينۀ زناشويى با همسر يا كنيز - پاكدامنى.
 واژۀ احصان ريشۀ قرآنى و روايى دارد و دربارۀ هر يك از زن و مرد به كار رفته است. به مرد داراى احصان «محصن» و به زن، «محصنه» گفته مى‌شود.<ref> جمعى از پژوهشگران زير نظر شاهرودى، سيد محمود هاشمى، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بيت عليهم السلام، 3 جلد،ج1، ص281، مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامى بر مذهب اهل بيت عليهم السلام، قم - ايران، اول، 1426 ه‍ ق </ref>
-در قرآن آمده است: «و ظنوا أنهم مانعتهم حصونهم من الله»<ref> سوره حشر/آیه2 </ref> پنداشتند که قلعه های آن ها باز میدارد ایشان را و حفظ می کند از تقدیر الهی. این آیه مربوط به جنگ بنی نضیر است و در مورد قبیله یهودی بنی نظیر است که در قلعه زندگی میکردند.
+در [[قرآن]] آمده است: «و ظنّوا أنهم مانعتُهم حصونُهم مِن الله»،<ref> [[سوره حشر]]/آیه2 </ref> پنداشتند که قلعه های آن ها باز میدارد ایشان را و حفظ می کند از تقدیر الهی. این آیه مربوط به [[غزوه بني نضیر|جنگ بنی نضیر]] است و در مورد قبیله یهودی بنی نضیر است که در قلعه زندگی میکردند.
 و (احصان) حفظ کردن و نگاه داشتن.
-در قرآن  درباره علت آموختن ساخت زره به حضرت داوود آمده است:
+در قرآن درباره علت آموختن ساخت زره به [[حضرت داوود علیه السلام|حضرت داود]] آمده است: «لتحصنکم من باسکم»<ref>[[سوره انبیاء]]، 80.</ref>: تا شما را حفظ کند و از بلای دشمن نگه دارد.
-«لتحصنکم من باسکم»
+و در مورد [[حضرت مریم]] که خود را از کار زشت نگاهداشت، آمده است: «والتی احصنت فرجها».<ref>سوره انبیاء، 91.</ref>
 و گاهی به معنای شوهر داشتن زن و زن داشتن مرد استعمال شده است چون هر یک جفت خود را از ناشایسته حفظ می‌کند.
-(محصن) به کسر صاد مرد زن دار چون زن خود را باز می دارد از زنا به اینکه او را به سبب عقدی که تحقق یافته در حباله خود آورده است.
+(محصن) به کسر صاد مرد زن دار، چون زن خود را باز می دارد از [[زنا]] به اینکه او را به سبب عقدی که تحقق یافته در حباله خود آورده است.
-(محصنات) به فتح صاد به صیغه اسم مفعول در همه جای قرآن به معنی زن آزاد و عفیف آمده است یعنی آن که از زنا بپرهیزد.
+(محصنات) به فتح صاد به صیغه اسم مفعول در همه جای قرآن به معنی زن آزاد و [[عفت|عفیف]] آمده است، یعنی آن که از زنا بپرهیزد.
-اما در اصطلاح فقها گاه به معنی زن شوهردار است چنانکه گویند زن محصنه اگر زنا کند حد او رجم است یعنی زن شوهردار.
+اما در اصطلاح [[فقیه|فقها]] گاه به معنی زن شوهردار است چنانکه گویند زن محصنه اگر زنا کند حد او [[رجم]] است، یعنی زن شوهردار.
-«والمحصنات من المؤمنات و المحصنات من الذین اوتوا الکتاب من قبلکم»<ref> سوره مائده/آیه5 </ref> زنان پرهیزکار از مسلمانان و زنان پرهیزکار از آن ها که پیش از شما کتاب آسمانی به آنها داده شد.
+«والمحصنات من المؤمنات و المحصنات من الذین اوتوا الکتاب من قبلکم»،<ref> سوره مائده/آیه5 </ref> زنان پرهیزکار از مسلمانان و زنان پرهیزکار از آن ها که پیش از شما کتاب آسمانی به آنها داده شد.
-یعنی یهود و نصاری بر شما حلالند به مقتضای این آیه گرفتن زن از اهل کتاب جائز است البته در مذهب اهل بیت به[[ متعه]] کردن و در مذهب اهل سنت به [[نکاح دائم]] چون آنها متعه را مشروع نمی دانند.
+یعنی [[یهود]] و [[نصاری]] بر شما حلالند. به مقتضای این آیه گرفتن زن از [[اهل کتاب]] جائز است، البته در مذهب [[اهل البیت|اهل بیت]] به[[ متعه]] کردن و در مذهب [[اهل سنت]] به [[نکاح]] دائم، چون آنها متعه را مشروع نمی دانند.
-البته، معنی آیه آن نیست که به هر کیفیت حلالند. بلکه با شرائطی که در محل خود ثابت است. مانند: با نحقق عقد و تعیین مهر و اینکه در عقد دائم از چهار زن تجاوز نکند و شوهر دار نباشند و محرم نباشند به رضاع و مصاهرت و سایر قیود از جمله آن که در اهل کتاب به صیغه متعه باشد چنانچه در روایتی ضعیف از [[حضرت باقر علیه السلام ]] نقل کردند که این آیه[[ منسوخ]] است به قوله تعالی «و لا تمسکوا بعصم الکوافر»
+البته، معنی آیه آن نیست که به هر کیفیت حلالند. بلکه با شرائطی که در محل خود ثابت است. مانند: با تحقق عقد و تعیین [[مهریه|مهر]] و اینکه در عقد دائم از چهار زن تجاوز نکند و شوهر دار نباشند و محرم نباشند به رضاع و مصاهرت و سایر قیود از جمله آن که در اهل کتاب به صیغه متعه باشد، چنانچه در روایتی ضعیف از [[امام باقر علیه السلام|حضرت باقر]] علیه السلام  نقل کردند که این آیه [[ناسخ و منسوخ|منسوخ]] است به قوله تعالی: «و لا تمسِکوا بعصم الکوافر».<ref>[[سوره ممتحنه]]، 10.</ref>
-اما [[سوره مائده]] آخرین سوره ایست که مشتمل بر احکام بوده و احتمال نسخ در آن نمی رود و البته آنچه قابل بیان است اینکه احتیاج به آن نیست چون زنان اهل کتاب بر ما حلالند بی شبهه به اتفاق مسلمین اگر چه [[شافعی]] و محمد بن حریر تخصیص دادند به بعض اهل کتاب.
+اما [[سوره مائده]] آخرین سوره ایست که مشتمل بر [[احكام|احکام]] بوده و احتمال [[نسخ]] در آن نمی رود و البته آنچه قابل بیان است اینکه احتیاج به آن نیست، چون زنان اهل کتاب بر ما حلالند بی شبهه به اتفاق مسلمین، اگر چه [[شافعی]] و محمد بن حریر تخصیص دادند به بعض اهل کتاب.
 ==پانویس==
@@ سطر ۳۹: / سطر ۳۳: @@
 ==منبع==
-- نثر طوبی، [[علامه شعرانی]]، ج1، ص 178
+- [[نثر طوبی]]، [[علامه شعرانی]]، ج1، ص 178
 - فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بيت عليهم السلام، جمعى از پژوهشگران زير نظر شاهرودى، سيد محمود هاشمى

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 احصان: فراهم بودن زمينۀ زناشويى با همسر يا كنيز/ پاكدامنى.
+واژۀ احصان ريشۀ قرآنى و روايى دارد و دربارۀ هر يك از زن و مرد به كار رفته است. به مرد داراى احصان «محصن» و به زن، «محصنه» گفته مى‌شود.<ref> جمعى از پژوهشگران زير نظر شاهرودى، سيد محمود هاشمى، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بيت عليهم السلام، 3 جلد،ج1، ص281، مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامى بر مذهب اهل بيت عليهم السلام، قم - ايران، اول، 1426 ه‍ ق </ref>
 در قرآن آمده است: «و ظنوا أنهم مانعتهم حصونهم من الله»<ref> سوره حشر/آیه2 </ref> پنداشتند که قلعه های آن ها باز میدارد ایشان را و حفظ می کند از تقدیر الهی. این آیه مربوط به جنگ بنی نضیر است و در مورد قبیله یهودی بنی نظیر است که در قلعه زندگی میکردند.
@@ سطر ۲۰: / سطر ۱۸: @@
 «والتی احصنت فرجها»
 و گاهی به معنای شوهر داشتن زن و زن داشتن مرد استعمال شده است چون هر یک جفت خود را از ناشایسته حفظ می‌کند.
@@ سطر ۳۱: / سطر ۲۷: @@
 چنانچه از [[امام صادق]] توسط [[محمد بن مسلم]] نقل شده است که :
 شنيدم كه مى‌فرمود: مردى كه از همسرش دور شده است و زنى كه از شوهرش دور شده است، سنگسار شدن بر آنان ثابت نمى‌شود مگر اين كه مرد همراه با زن و زن همراه با مرد باشد».<ref> بروجرى، آقا حسين طباطبايى - مترجمان: حسينيان قمى، مهدى - صبورى، م، منابع فقه شيعه، 31 جلد،ج30، ص 627، انتشارات فرهنگ سبز، تهران - ايران، اول، 1429 ه‍ ق </ref>
 اما در اصطلاح فقها گاه به معنی زن شوهردار است چنانکه گویند زن محصنه اگر زنا کند حد او رجم است یعنی زن شوهردار.
@@ سطر ۴۸: / سطر ۴۲: @@
 ==منبع==
-- نثر طوبی، [[علامه شعرانی،]] ج1، ص 178 ، با تلخیص و تصرف
+- نثر طوبی، [[علامه شعرانی]]، ج1، ص 178 ، با تلخیص و تصرف
 - فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بيت عليهم السلام، جمعى از پژوهشگران زير نظر شاهرودى، سيد محمود هاشمى
-- منابع فقه شيعه،  آقا [[حسين طباطبايى بروجرى،]] - مترجمان: حسينيان قمى، مهدى - صبورى
+- منابع فقه شيعه،  آقا [[حسين طباطبايى بروجرى]]، مترجمان: حسينيان قمى، مهدى - صبورى
 [[رده:واژگان قرآنی]]