متکبر (اسم الله) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۴ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۳۰

2026-03-04T11:30:34Z

Mohammadi در ‏۴ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۵۳

2026-03-04T10:53:10Z

Mohammadi در ‏۴ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۵۲

2026-03-04T10:52:41Z

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-18T12:20:40Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۴

2024-12-23T05:34:52Z

مهدی موسوی در ‏۱۵ آوریل ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۰۹

2019-04-15T06:09:16Z

Zamani: رده:اسماء و صفات الهی

2015-08-20T05:37:55Z

رده:اسماء و صفات الهی

سید مهدی خدایی در ‏۲۸ آوریل ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۵۸

2015-04-28T11:58:09Z

سید مهدی خدایی در ‏۲۸ آوریل ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۵۷

2015-04-28T11:57:48Z

سید مهدی خدایی در ‏۲۸ آوریل ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۵۷

2015-04-28T11:57:16Z

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 در اين جا نكته ديگرى نيز هست و آن اين كه اهل ادب تصور مى كنند كه باب تفعُّل پيوسته در تكلّف به كار مى رود، در حالى كه در مورد تكبر در حقّ خدا چنين نيست؛ اگر تكبر ديگران همراه با تكلّف است، تكبر الهى لازمه ذات و عظمت او است.
-از نظر اخلاقى، [[تکبر]] در مخلوق منشأ سركشى است، انسان متكبّر گردن به [[حق]] نمى نهد، به قانون شكنى برمى خيزد، قهراً عاصى و گنهكار مى شود. تكبّر نخستين صفت ناپسندى بود كه پس از آفرينش [[آدم]] به وسيله [[شيطان]] اظهار شد و منشأ [[معصيت]] گرديد، چنان كه مى فرمايد: «إِلاّ إِبْلِيسَ أَبى وَ اسْتَكْبَرَ وَ كانَ مِنَ الكافِرينَ». ([[سوره بقره]]/34) «(همه فرشتگان سجده كردند) جز ابليس كه سرپيچى كرد و اظهار عظمت نمود و از كافران گشت». همچنین درباره [[فرعون]] مى فرمايد: «{{متن قرآن|وَاسْتَكْبَرَ هُوَ وَ جُنُودُه فِى الأَرْض بِغَيْرِ الحَقّ...»}}<ref>[[آیه 39 سوره قصص|سوره قصص، آیه ۳۹.]]</ref>؛ او و سپاهيانش به ناحق در زمين اظهار برترى كردند».
+از نظر اخلاقى، [[تکبر]] در مخلوق منشأ سركشى است، انسان متكبّر گردن به [[حق]] نمى نهد، به قانون شكنى برمى خيزد، قهراً عاصى و گنهكار مى شود. تكبّر نخستين صفت ناپسندى بود كه پس از آفرينش [[آدم]] به وسيله [[شيطان]] اظهار شد و منشأ [[معصيت]] گرديد، چنان كه مى فرمايد: « {{متن قرآن|إِلاّ إِبْلِيسَ أَبى وَ اسْتَكْبَرَ وَ كانَ مِنَ الكافِرينَ}}<ref>[[آیه 34 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۳۴.]]</ref>؛ (همه فرشتگان سجده كردند) جز ابليس كه سرپيچى كرد و اظهار عظمت نمود و از كافران گشت». همچنین درباره [[فرعون]] مى فرمايد: «{{متن قرآن|وَاسْتَكْبَرَ هُوَ وَ جُنُودُه فِى الأَرْض بِغَيْرِ الحَقّ...»}}<ref>[[آیه 39 سوره قصص|سوره قصص، آیه ۳۹.]]</ref>؛ او و سپاهيانش به ناحق در زمين اظهار برترى كردند».
 [[امیرالمؤمنین|امير مؤمنان]] (عليه السلام) در «[[خطبه قاصعه]]» درباره نكوهش تكبر سخنى دارد كه يادآور مى شويم: «{{متن حدیث|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَبِسَ الْعِزَّ وَ الْکبْرِیاءَ وَ اخْتَارَهُمَا لِنَفْسِهِ دُونَ‏ خَلْقِهِ وَ جَعَلَهُمَا حِمًى وَ حَرَماً عَلَى غَیرِهِ وَ اصْطَفَاهُمَا لِجَلَالِهِ‏، وَ جَعَلَ اللَّعْنَةَ عَلَى مَنْ نَازَعَهُ فِیهِمَا مِنْ عِبَادِهِ، ثُمَّ اخْتَبَرَ بِذَلِک مَلَائِکتَهُ الْمُقَرَّبِینَ لِیمِیزَ الْمُتَوَاضِعِینَ مِنْهُمْ مِنَ الْمُسْتَکبِرِینَ.... اعْتَرَضَتْهُ الْحَمِیةُ فَافْتَخَرَ عَلَى آدَمَ بِخَلْقِهِ وَ تَعَصَّبَ عَلَیهِ لِأَصْلِهِ؛ فَعَدُوُّ اللَّهِ إِمَامُ الْمُتَعَصِّبِینَ وَ سَلَفُ الْمُسْتَکبِرِینَ الَّذِی وَضَعَ أَسَاسَ الْعَصَبِیةِ وَ نَازَعَ اللَّهَ رِدَاءَ الْجَبْرِیةِ وَ ادَّرَعَ لِبَاسَ التَّعَزُّزِ وَ خَلَعَ قِنَاعَ التَّذَلُّلِ. أَلَا تَرَوْنَ کیفَ صَغَّرَهُ اللَّهُ بِتَکبُّرِهِ وَ وَضَعَهُ بِتَرَفُّعِهِ فَجَعَلَهُ فِی الدُّنْیا مَدْحُوراً وَ أَعَدَّ لَهُ فِی الْآخِرَةِ سَعِیراً}}<ref>[https://ahlolbait.com/content/12656/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AE%D8%B7%D8%A8%D9%87-192-%D9%86%D9%87%D8%AC-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA%D9%87-%D9%82%D8%A7%D8%B5%D8%B9%D9%87%D8%9B-%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%A7%D9%88%D9%84-%DA%A9%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7-%D8%B3%D8%B2%D8%A7%D9%88%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D9%88%D8%B3%D8%AA نهج البلاغه، خطبة ۱۹۲.]</ref>؛ سپاس خدايى را كه جامه عزت و عظمت پوشيد، و اين دو صفت را به خود اختصاص داد. و آنها را بر غير خود ممنوع وحرام گردانيد، و آنها را براى جلال خويش برگزيد، و لعنت خود را براى آن گروه از بندگان كه در اين دو صفت با او منازعه نمايند قرار داد. آنگاه به وسيله آن فرشتگان مقرب درگاه خود را آزمود، تا فرو تنان از آنها را از گردنكشان جدا سازد» سپس نافرمانى [[ابليس]] را يادآور شده مى فرمايد: «كبر و خودخواهى به او روى آورد وبا آفرينش خود بر آدم فخر فروخت،و بر اصل خويش كه ازآتش آفريده شده تعصب ورزيد، پس دشمن خدا شيطان پيشواى متعصبان، و پيشاهنگ گردنكشان است كه اساس عصبيت را پى ريزى كرد، و در جامه عظمت و بزرگى با خدا به نزاع برخاست، و لباس عزت و سربلندى را (كه شايسته او نبود) بر تن كرد، و پوشش ذلت و تواضع را رها كرد، نمى بينى كه چگونه خدا او را به خاطر تكبر، كوچك كرد و به خاطر برترى طلبى وبلند پروازى پست نمود و او را در دنيا از رحمت خود راند و در سراى ديگر آتش برافروخته براى او آماده كرد».

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 از نظر اخلاقى، [[تکبر]] در مخلوق منشأ سركشى است، انسان متكبّر گردن به [[حق]] نمى نهد، به قانون شكنى برمى خيزد، قهراً عاصى و گنهكار مى شود. تكبّر نخستين صفت ناپسندى بود كه پس از آفرينش [[آدم]] به وسيله [[شيطان]] اظهار شد و منشأ [[معصيت]] گرديد، چنان كه مى فرمايد: «إِلاّ إِبْلِيسَ أَبى وَ اسْتَكْبَرَ وَ كانَ مِنَ الكافِرينَ». ([[سوره بقره]]/34) «(همه فرشتگان سجده كردند) جز ابليس كه سرپيچى كرد و اظهار عظمت نمود و از كافران گشت». همچنین درباره [[فرعون]] مى فرمايد: «{{متن قرآن|وَاسْتَكْبَرَ هُوَ وَ جُنُودُه فِى الأَرْض بِغَيْرِ الحَقّ...»}}<ref>[[آیه 39 سوره قصص|سوره قصص، آیه ۳۹.]]</ref>؛ او و سپاهيانش به ناحق در زمين اظهار برترى كردند».
-[[امیرالمؤمنین|امير مؤمنان]] (عليه السلام) در «[[خطبه قاصعه]]» درباره نكوهش تكبر سخنى دارد كه يادآور مى شويم: «{{متن حدیث|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَبِسَ الْعِزَّ وَ الْکبْرِیاءَ وَ اخْتَارَهُمَا لِنَفْسِهِ دُونَ‏ خَلْقِهِ وَ جَعَلَهُمَا حِمًى وَ حَرَماً عَلَى غَیرِهِ وَ اصْطَفَاهُمَا لِجَلَالِهِ‏، وَ جَعَلَ اللَّعْنَةَ عَلَى مَنْ نَازَعَهُ فِیهِمَا مِنْ عِبَادِهِ، ثُمَّ اخْتَبَرَ بِذَلِک مَلَائِکتَهُ الْمُقَرَّبِینَ لِیمِیزَ الْمُتَوَاضِعِینَ مِنْهُمْ مِنَ الْمُسْتَکبِرِینَ.... اعْتَرَضَتْهُ الْحَمِیةُ فَافْتَخَرَ عَلَى آدَمَ بِخَلْقِهِ وَ تَعَصَّبَ عَلَیهِ لِأَصْلِهِ؛ فَعَدُوُّ اللَّهِ إِمَامُ الْمُتَعَصِّبِینَ وَ سَلَفُ الْمُسْتَکبِرِینَ الَّذِی وَضَعَ أَسَاسَ الْعَصَبِیةِ وَ نَازَعَ اللَّهَ رِدَاءَ الْجَبْرِیةِ وَ ادَّرَعَ لِبَاسَ التَّعَزُّزِ وَ خَلَعَ قِنَاعَ التَّذَلُّلِ. أَلَا تَرَوْنَ کیفَ صَغَّرَهُ اللَّهُ بِتَکبُّرِهِ وَ وَضَعَهُ بِتَرَفُّعِهِ فَجَعَلَهُ فِی الدُّنْیا مَدْحُوراً وَ أَعَدَّ لَهُ فِی الْآخِرَةِ سَعِیراً<ref>[https://ahlolbait.com/content/12656/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AE%D8%B7%D8%A8%D9%87-192-%D9%86%D9%87%D8%AC-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA%D9%87-%D9%82%D8%A7%D8%B5%D8%B9%D9%87%D8%9B-%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%A7%D9%88%D9%84-%DA%A9%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7-%D8%B3%D8%B2%D8%A7%D9%88%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D9%88%D8%B3%D8%AA نهج البلاغه، خطبة ۱۹۲.]</ref>؛ سپاس خدايى را كه جامه عزت و عظمت پوشيد، و اين دو صفت را به خود اختصاص داد. و آنها را بر غير خود ممنوع وحرام گردانيد، و آنها را براى جلال خويش برگزيد، و لعنت خود را براى آن گروه از بندگان كه در اين دو صفت با او منازعه نمايند قرار داد. آنگاه به وسيله آن فرشتگان مقرب درگاه خود را آزمود، تا فرو تنان از آنها را از گردنكشان جدا سازد» سپس نافرمانى [[ابليس]] را يادآور شده مى فرمايد: «كبر و خودخواهى به او روى آورد وبا آفرينش خود بر آدم فخر فروخت،و بر اصل خويش كه ازآتش آفريده شده تعصب ورزيد، پس دشمن خدا شيطان پيشواى متعصبان، و پيشاهنگ گردنكشان است كه اساس عصبيت را پى ريزى كرد، و در جامه عظمت و بزرگى با خدا به نزاع برخاست، و لباس عزت و سربلندى را (كه شايسته او نبود) بر تن كرد، و پوشش ذلت و تواضع را رها كرد، نمى بينى كه چگونه خدا او را به خاطر تكبر، كوچك كرد و به خاطر برترى طلبى وبلند پروازى پست نمود و او را در دنيا از رحمت خود راند و در سراى ديگر آتش برافروخته براى او آماده كرد».
+[[امیرالمؤمنین|امير مؤمنان]] (عليه السلام) در «[[خطبه قاصعه]]» درباره نكوهش تكبر سخنى دارد كه يادآور مى شويم: «{{متن حدیث|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَبِسَ الْعِزَّ وَ الْکبْرِیاءَ وَ اخْتَارَهُمَا لِنَفْسِهِ دُونَ‏ خَلْقِهِ وَ جَعَلَهُمَا حِمًى وَ حَرَماً عَلَى غَیرِهِ وَ اصْطَفَاهُمَا لِجَلَالِهِ‏، وَ جَعَلَ اللَّعْنَةَ عَلَى مَنْ نَازَعَهُ فِیهِمَا مِنْ عِبَادِهِ، ثُمَّ اخْتَبَرَ بِذَلِک مَلَائِکتَهُ الْمُقَرَّبِینَ لِیمِیزَ الْمُتَوَاضِعِینَ مِنْهُمْ مِنَ الْمُسْتَکبِرِینَ.... اعْتَرَضَتْهُ الْحَمِیةُ فَافْتَخَرَ عَلَى آدَمَ بِخَلْقِهِ وَ تَعَصَّبَ عَلَیهِ لِأَصْلِهِ؛ فَعَدُوُّ اللَّهِ إِمَامُ الْمُتَعَصِّبِینَ وَ سَلَفُ الْمُسْتَکبِرِینَ الَّذِی وَضَعَ أَسَاسَ الْعَصَبِیةِ وَ نَازَعَ اللَّهَ رِدَاءَ الْجَبْرِیةِ وَ ادَّرَعَ لِبَاسَ التَّعَزُّزِ وَ خَلَعَ قِنَاعَ التَّذَلُّلِ. أَلَا تَرَوْنَ کیفَ صَغَّرَهُ اللَّهُ بِتَکبُّرِهِ وَ وَضَعَهُ بِتَرَفُّعِهِ فَجَعَلَهُ فِی الدُّنْیا مَدْحُوراً وَ أَعَدَّ لَهُ فِی الْآخِرَةِ سَعِیراً}}<ref>[https://ahlolbait.com/content/12656/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AE%D8%B7%D8%A8%D9%87-192-%D9%86%D9%87%D8%AC-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA%D9%87-%D9%82%D8%A7%D8%B5%D8%B9%D9%87%D8%9B-%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%A7%D9%88%D9%84-%DA%A9%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7-%D8%B3%D8%B2%D8%A7%D9%88%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D9%88%D8%B3%D8%AA نهج البلاغه، خطبة ۱۹۲.]</ref>؛ سپاس خدايى را كه جامه عزت و عظمت پوشيد، و اين دو صفت را به خود اختصاص داد. و آنها را بر غير خود ممنوع وحرام گردانيد، و آنها را براى جلال خويش برگزيد، و لعنت خود را براى آن گروه از بندگان كه در اين دو صفت با او منازعه نمايند قرار داد. آنگاه به وسيله آن فرشتگان مقرب درگاه خود را آزمود، تا فرو تنان از آنها را از گردنكشان جدا سازد» سپس نافرمانى [[ابليس]] را يادآور شده مى فرمايد: «كبر و خودخواهى به او روى آورد وبا آفرينش خود بر آدم فخر فروخت،و بر اصل خويش كه ازآتش آفريده شده تعصب ورزيد، پس دشمن خدا شيطان پيشواى متعصبان، و پيشاهنگ گردنكشان است كه اساس عصبيت را پى ريزى كرد، و در جامه عظمت و بزرگى با خدا به نزاع برخاست، و لباس عزت و سربلندى را (كه شايسته او نبود) بر تن كرد، و پوشش ذلت و تواضع را رها كرد، نمى بينى كه چگونه خدا او را به خاطر تكبر، كوچك كرد و به خاطر برترى طلبى وبلند پروازى پست نمود و او را در دنيا از رحمت خود راند و در سراى ديگر آتش برافروخته براى او آماده كرد».
 ==پانویس==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-لفظ '''«متكبّر»''' در [[قرآن|قرآن کریم]] سه بار آمده و در يک مورد وصف [[خداوند]] قرار گرفته است، چنانكه مى‌فرمايد: {{متن قرآن|«...السَّلامُ المُؤْمِنُ المُهَيْمِنُ العَزِيزُ الجَبّارُ المُتَكَبِّرُ سُبْحانَ اللّهِ عَمّا يُشْرِكُونَ»}}؛ ([[سوره حشر]]/23) «خداى منزه از نقص، ايمنى بخش، مراقب و نگهبان، قدرتمند، عظيم الشأن، شايسته تعظيم، منزه است خدا از آنچه براى او شريك قرار مى دهند».
+لفظ '''«متكبّر»''' در [[قرآن|قرآن کریم]] سه بار آمده و در يک مورد وصف [[خداوند]] قرار گرفته است، چنانكه مى‌فرمايد: «{{متن قرآن|... السَّلامُ المُؤْمِنُ المُهَيْمِنُ العَزِيزُ الجَبّارُ المُتَكَبِّرُ سُبْحانَ اللّهِ عَمّا يُشْرِكُونَ}}<ref>[[آیه 23 سوره حشر|سوره حشر، آیه ۲۳.]]</ref>؛ خداى منزه از نقص، ايمنى بخش، مراقب و نگهبان، قدرتمند، عظيم الشأن، شايسته تعظيم، منزه است خدا از آنچه براى او شريك قرار مى دهند».
 «متكبّر» از [[اسماء حسنى]] خداوند است و آن بمعنى صاحب كبرياء و صاحب عظمت است، چنانكه [[جارالله زمخشری|زمخشرى]] گفته: «البليغ الكبرياء و العظمة». و در «اقرب الموارد» می گويد: «تكبّر الرّجل: كان ذا كبرياء».
@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 در «[[المیزان فی تفسیر القرآن|تفسیر الميزان]]» آمده: متكبّر آن است كه متلبّس بكبرياء و در آن ظاهر باشد. اين صفت در [[الله|خداوند]] صادق است زيرا كبرياء و عظمت حقيقى از آن اوست.
-قرآن کریم می فرماید: {{متن قرآن|«وَ لَهُ الْكِبْرِياءُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ»}}. ([[سوره جاثیه]]/27)
+قرآن کریم می فرماید: {{متن قرآن|«وَ لَهُ الْكِبْرِياءُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ»}}<ref>[[آیه 27 سوره جاثیة|سوره جاثیة، آیه ۲۷.]]</ref>.
 در اين جا نكته ديگرى نيز هست و آن اين كه اهل ادب تصور مى كنند كه باب تفعُّل پيوسته در تكلّف به كار مى رود، در حالى كه در مورد تكبر در حقّ خدا چنين نيست؛ اگر تكبر ديگران همراه با تكلّف است، تكبر الهى لازمه ذات و عظمت او است.
-از نظر اخلاقى، [[تکبر]] در مخلوق منشأ سركشى است، انسان متكبّر گردن به [[حق]] نمى نهد، به قانون شكنى برمى خيزد، قهراً عاصى و گنهكار مى شود. تكبّر نخستين صفت ناپسندى بود كه پس از آفرينش [[آدم]] به وسيله [[شيطان]] اظهار شد و منشأ [[معصيت]] گرديد، چنان كه مى فرمايد: «إِلاّ إِبْلِيسَ أَبى وَ اسْتَكْبَرَ وَ كانَ مِنَ الكافِرينَ». ([[سوره بقره]]/34) «(همه فرشتگان سجده كردند) جز ابليس كه سرپيچى كرد و اظهار عظمت نمود و از كافران گشت». همچنین درباره [[فرعون]] مى فرمايد: {{متن قرآن|«وَاسْتَكْبَرَ هُوَ وَ جُنُودُه فِى الأَرْض بِغَيْرِ الحَقّ...»}}؛ ([[سوره قصص]]/39) «او و سپاهيانش به ناحق در زمين اظهار برترى كردند».
+از نظر اخلاقى، [[تکبر]] در مخلوق منشأ سركشى است، انسان متكبّر گردن به [[حق]] نمى نهد، به قانون شكنى برمى خيزد، قهراً عاصى و گنهكار مى شود. تكبّر نخستين صفت ناپسندى بود كه پس از آفرينش [[آدم]] به وسيله [[شيطان]] اظهار شد و منشأ [[معصيت]] گرديد، چنان كه مى فرمايد: «إِلاّ إِبْلِيسَ أَبى وَ اسْتَكْبَرَ وَ كانَ مِنَ الكافِرينَ». ([[سوره بقره]]/34) «(همه فرشتگان سجده كردند) جز ابليس كه سرپيچى كرد و اظهار عظمت نمود و از كافران گشت». همچنین درباره [[فرعون]] مى فرمايد: «{{متن قرآن|وَاسْتَكْبَرَ هُوَ وَ جُنُودُه فِى الأَرْض بِغَيْرِ الحَقّ...»}}<ref>[[آیه 39 سوره قصص|سوره قصص، آیه ۳۹.]]</ref>؛ او و سپاهيانش به ناحق در زمين اظهار برترى كردند».
 ==منابع==
 *[https://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=14#id354_p354 منشور جاوید، جعفر سبحانی، ص355-356، پایگاه اطلاع‌رسانی آیت‌الله سبحانی].

@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 *[[قاموس قرآن قرشی|قاموس قرآن]]، سید علی‌اکبر قرشی، تهران، دارالكتب الإسلامية، 1371.
 {{اسماء الله}}
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-از [[اسماء حسنى]] خداوند است که در [[قرآن|قرآن کریم]] آمده است: السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ <ref> [[سوره حشر]]: 23 </ref>.
+لفظ '''«متكبّر»''' در [[قرآن|قرآن کریم]] سه بار آمده و در يک مورد وصف [[خداوند]] قرار گرفته است، چنانكه مى‌فرمايد: {{متن قرآن|«...السَّلامُ المُؤْمِنُ المُهَيْمِنُ العَزِيزُ الجَبّارُ المُتَكَبِّرُ سُبْحانَ اللّهِ عَمّا يُشْرِكُونَ»}}؛ ([[سوره حشر]]/23) «خداى منزه از نقص، ايمنى بخش، مراقب و نگهبان، قدرتمند، عظيم الشأن، شايسته تعظيم، منزه است خدا از آنچه براى او شريك قرار مى دهند».
-در [[المیزان فی تفسیر القرآن|الميزان]] آمده: متكبّر آنست كه متلبّس بكبرياء و در آن ظاهر باشد. اين صفت در [[الله|خداوند]] صادق است زيرا كبرياء و عظمت حقيقى از آن اوست؛<ref> قاموس قرآن, ج6,ص 74 </ref>
+«متكبّر» از [[اسماء حسنى]] خداوند است و آن بمعنى صاحب كبرياء و صاحب عظمت است، چنانكه [[جارالله زمخشری|زمخشرى]] گفته: «البليغ الكبرياء و العظمة». و در «اقرب الموارد» می گويد: «تكبّر الرّجل: كان ذا كبرياء».
-قرآن کریم می فرماید: «وَ لَهُ الْكِبْرِياءُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ». <ref> [[سوره جاثیه]]:27 </ref>
-==پی نوشت==
+متكبّر از «كِبر» به معنى عظمت گرفته شده است، و متكبر به كسى گويند كه خود را با عظمت و برتر ديده، و ديگران را حقير و كوچك مى داند، و مصداق منحصر به فرد آن خدا است، زيرا او است كه به خاطر عظمت واقعى، برتر بينى شايسته او خواهد بود.
-{{پانویس}}
 ==منابع==
-[[قاموس قرآن قرشی|قاموس قرآن]]، سید علی اکبر قرشی، تهران:دار الكتب الإسلامية، 1371
+*[https://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=14#id354_p354 منشور جاوید، جعفر سبحانی، ص355-356، پایگاه اطلاع‌رسانی آیت‌الله سبحانی].
 {{اسماء الله}}
+[[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 {{پانویس}}
 ==منابع==
-قاموس قرآن, سید علی اکبر قرشی, تهران:دار الكتب الإسلامية,1371
+قاموس قرآن، سید علی اکبر قرشی، تهران:دار الكتب الإسلامية، 1371

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-از [[اسماء حسنى]] خداوند است که قرآن کریم  آمده است: السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ <ref> حشر: 23 </ref>.
+از [[اسماء حسنى]] خداوند است که در قرآن کریم آمده است: السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ <ref> حشر: 23 </ref>.
 و آن بمعنى صاحب كبرياء و صاحب عظمت است چنانكه زمخشرى گفته: «البليغ الكبرياء و العظمة» در اقرب الموارد ميگويد: «تكبّر الرّجل: كان ذا كبرياء» در الميزان آمده: متكبّر آنست كه متلبّس بكبرياء و در آن ظاهر باشد. اين صفت در خداوند صادق است زيرا كبرياء و عظمت حقيقى از آن اوست  <ref> قاموس قرآن, ج6,ص 74 </ref>
 قرآن کریم می فرماید: وَ لَهُ الْكِبْرِياءُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ <ref> جاثیه:27 </ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ آوریل ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۵۷
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~متکبر~~ از ~~صفات الهی~~	+	از [[اسماء حسنى]] خداوند است که در یک آیه از قرآن کریم نیز آمده است: السَّلامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ <ref> حشر: 23 </ref>.
		+	و آن بمعنى صاحب كبرياء و صاحب عظمت است چنانكه زمخشرى گفته: «البليغ الكبرياء و العظمة» در اقرب الموارد ميگويد: «تكبّر الرّجل: كان ذا كبرياء» در الميزان آمده: متكبّر آنست كه متلبّس بكبرياء و در آن ظاهر باشد. اين صفت در خداوند صادق است زيرا كبرياء و عظمت حقيقى از آن اوست <ref> قاموس قرآن, ج6,ص 74 </ref>
		+	قرآن کریم می فرماید: وَ لَهُ الْكِبْرِياءُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ <ref> جاثیه:27 </ref>
		+	==پی نوشت==
		+	{{پانویس}}
		+	==منابع==
		+	قاموس قرآن, سید علی اکبر قرشی, تهران:دار الكتب الإسلامية,1371