مالک بن نویره - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۳

2024-12-21T12:43:01Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ مالك بن نويره را به مالک بن نویره منتقل کرد

2022-10-16T11:12:28Z

مهدی موسوی صفحهٔ مالك بن نويره را به مالک بن نویره منتقل کرد

مهدی موسوی: /* پانویس */

2019-04-13T07:47:54Z

‏پانویس

مهدی موسوی: /* پانویس */

2019-04-13T07:44:28Z

‏پانویس

مهدی موسوی: ویرایش

2019-04-13T07:42:37Z

ویرایش

نمایش تغییرات

سید مهدی خدایی در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۵۶

2018-02-17T11:56:25Z

Zamani در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۵۶

2014-05-10T09:56:11Z

Zamani در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۵۵

2014-05-10T09:55:10Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۱۳

2014-05-10T09:13:41Z

عربصالحی: افزودن محتوا با منبع جدید و افزودن 1 رده

2014-05-05T11:00:02Z

افزودن محتوا با منبع جدید و افزودن 1 رده

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-مالک بن نویرة بن حمزة یربوعى تمیمى است و او و برادرش، متمم بن نویره ى شاعر، با هم [[اسلام]] آوردند.<ref>[[الاستيعاب في معرفة الأصحاب (کتاب)|الاستیعاب]]، ابن عبدالبر/۳: ۱۳۶۲ و [[اسد الغابه في معرفه الصحابه (کتاب)|اسدالغابه]]، [[عزالدین ابن اثیر|ابن اثیر]]/۴: ۷۸-۲۷۷.</ref> در تاریخ، کنیه اش را ابا حنظله نقل کرده اند.<ref>الاصابه، ابن حجر/۵: ۵۰۶.</ref>
+مالک بن نویرة بن حمزة یربوعى تمیمى است و او و برادرش، متمم بن نویره ى شاعر، با هم [[اسلام]] آوردند.<ref>[[الاستيعاب في معرفة الأصحاب (کتاب)|الاستیعاب]]، ابن عبدالبر/۳: ۱۳۶۲ و [[اسد الغابه في معرفه الصحابه (کتاب)|اسدالغابه]]، [[عزالدین ابن اثیر|ابن اثیر]]/۴: ۷۸-۲۷۷.</ref> در تاریخ، کنیه اش را ابا حنظله نقل کرده اند.<ref>[[الإصابة في تمييز الصحابة (کتاب)|الاصابة]]، [[ابن حجرعسقلانی|ابن حجر]]/۵: ۵۰۶.</ref>
 ==اسلام آوردن مالک==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-مالک بن نویرة بن حمزة یربوعى تمیمى است و او و برادرش، متمم بن نویره ى شاعر، با هم [[اسلام]] آوردند.<ref>[[الاستیعاب فی معرفة الأصحاب (کتاب)|الاستیعاب]]، ابن عبدالبر/۳: ۱۳۶۲ و [[اسد الغابه فی معرفه الصحابه (کتاب)|اسدالغابه]]، [[عزالدین ابن اثیر|ابن اثیر]]/۴: ۷۸-۲۷۷.</ref> در تاریخ، کنیه اش را ابا حنظله نقل کرده اند.<ref>الاصابه، ابن حجر/۵: ۵۰۶.</ref>
+مالک بن نویرة بن حمزة یربوعى تمیمى است و او و برادرش، متمم بن نویره ى شاعر، با هم [[اسلام]] آوردند.<ref>[[الاستيعاب في معرفة الأصحاب (کتاب)|الاستیعاب]]، ابن عبدالبر/۳: ۱۳۶۲ و [[اسد الغابه في معرفه الصحابه (کتاب)|اسدالغابه]]، [[عزالدین ابن اثیر|ابن اثیر]]/۴: ۷۸-۲۷۷.</ref> در تاریخ، کنیه اش را ابا حنظله نقل کرده اند.<ref>الاصابه، ابن حجر/۵: ۵۰۶.</ref>
 ==اسلام آوردن مالک==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۵۶
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
	مالك بن نويرة بن حمزة يربوعى تميمى است و او و برادرش، متمم بن نويره ى شاعر، با هم اسلام آوردند.<ref>الاستيعاب، ابن عبدالبر/3: 1362 و اسدالغابه، ابن اثير/4: 78-277.</ref> در تاريخ، كنيه اش را ابا حنظله نقل كرده اند.<ref>الاصابه، ابن حجر/5: 506.</ref>		مالك بن نويرة بن حمزة يربوعى تميمى است و او و برادرش، متمم بن نويره ى شاعر، با هم اسلام آوردند.<ref>الاستيعاب، ابن عبدالبر/3: 1362 و اسدالغابه، ابن اثير/4: 78-277.</ref> در تاريخ، كنيه اش را ابا حنظله نقل كرده اند.<ref>الاصابه، ابن حجر/5: 506.</ref>

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 دو نفر از حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم دستورى طلبيده از عقب او رفتند و آن بشارت به وى رسانيدند و از او التماس نمودند كه چون حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم تو را از اهل جنت شمرده مى‌خواهيم كه جهت ما طلب مغفرت كنى، مالك گفت: لاغَفَرَاللّهُ لكُما؛ خداى تعاى شما را نيامرزد كه حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم كه صاحب شفاعت است مى‌گذاريد و از من درخواست مى‌كنيد كه جهت شما استغفار كنم!؟ پس آن دو نفر مكَدَّر بازگشتند چون حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم را نظر بر روى ايشان افتاد گفت كه فِى الْحَقِّ مَبْغضَةٌ؛ شنيدن سخن حق گاه است كه آدمى را خشمناك و مكَدَّر سازد.
-==مالک بن نویره و ولایت علی بن ابی طالب علیه السلام==
+==کشته شدن مالک به سبب ولایت علی بن ابی طالب علیه السلام==
 رسول خدا مالك را براى جمع آورى صدقات و زكوات قوم خود مامور كرده بودند چون بعد از رسول خدا به مدينه آمد و خلافت را بر خلاف نص رسول خدا و وصيتى كه به او نموده بودند به دست ابو بكر ديد چون به قوم خود برگشت، از فرستادن صدقات به نزد ابو بكر خوددارى نمود و صدقات را بين قوم خود تفريق نمود.و خطاب به آنها گفت: اموال خود را كه صدقات باشد پس بگيريد و هيچ ترس نداشته باشيد و نه انتظار گزندى كه فردا به شما برسد.سپس اگر به اين دين مخلوط شده با كثافات صاحب اصلى آن قيام كرد، ما اطاعت نموده و زكات خود را پرداخته و مى‌گوئيم كه دين، دين محمد است‌».

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 دو نفر از حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم دستورى طلبيده از عقب او رفتند و آن بشارت به وى رسانيدند و از او التماس نمودند كه چون حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم تو را از اهل جنت شمرده مى‌خواهيم كه جهت ما طلب مغفرت كنى، مالك گفت: لاغَفَرَاللّهُ لكُما؛ خداى تعاى شما را نيامرزد كه حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم كه صاحب شفاعت است مى‌گذاريد و از من درخواست مى‌كنيد كه جهت شما استغفار كنم!؟ پس آن دو نفر مكَدَّر بازگشتند چون حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم را نظر بر روى ايشان افتاد گفت كه فِى الْحَقِّ مَبْغضَةٌ؛ شنيدن سخن حق گاه است كه آدمى را خشمناك و مكَدَّر سازد.
-==ولایت علی بن ابی طالب علیه السلام==
+==مالک بن نویره و ولایت علی بن ابی طالب علیه السلام==
-در آخر چون حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم وفات يافت مالك به [[مدينه]] آمد و تفحص نمود كه قائم مقام حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم كيست؟ در يكى از روزهاى جمعه ديد كه ابوبكر بر منبر رفته و از براى مردم خطبه مى‌خواند، مالك بى‌طاقت شد با ابوبكر گفت كه تو همان برادر تيمى ما نيستى؟ گفت: بلى، مالك گفت: چه كار پيش آمد آن وصى حضرت صلى الله عليه و آله و سلم را كه مرا به ولايت او مامور ساخته بود؟ مردم گفتند: اى اعرابى! بسيار است كه كارى از پس كارى حادث مى‌شود.
+ابو بكر خالد بن وليد را مامور نمود كه با لشكرى به بطاح بروند و با افرادى كه برخورد مى‌كنند اذان بگويند و اقامه نماز كنند. اگر آنان نيز اذان گفتند و اقامه نماز كردند با آنها جنگ نكنند و در اين حال از آنها فقط زكات طلب كنند و اگر ندادند فقط به غارت اموال آنها بپردازند و كسى را نكشند، و اگر از اذان و نماز خوددارى كردند آنها را بكشند چه به آتش زدن باشد و چه به غير از آن.
-مالك گفت: واللّه! هيچ كارى حادث نشده بلكه شما خيانت كرده‌ايد در كار خدا و [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله و سلم بعد از آن متوجه ابوبكر شد و گفت: كيست كه تو را بر اين منبر بالا برده و حال آن كه وصى پيغمبر نشسته است، ابوبكر به حاضران گفت كه اين اعرابى بَوالٌ على عقبيه را از مسجد رسول صلى الله عليه و آله و سلم بيرون كنيد. پس قُنْفُذ و خالد بن وليد برخاستند و مالك را پى گردنى زده از مسجد بيرون كردند. مالك بر اشتر خود سوار شد [[صلوات]] بر حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم فرستاد و بعد از صلوات اين ابيات بر زبان راند:
+در لشكر خالد بن وليد، ابو قتاده كه اسمش حارث بود و عبد الله بن عمر نيز بودند. لشكر خالد چون به بطاح رسيد كسى را نيافت و لشكر در تاريكى شب بر بنى يربوع كه اقوام مالك بودند شبيخون زده و آنها را در تحت مراقبت گرفتند، مالك و ساير اقوامش با خود سلاح برداشتند.خالد و همراهانش گفتند: چرا سلاح برداشتيد؟ آنها گفتند: شما چرا سلاح برداشته‌ايد؟ اينها گفتند: ما مسلمانيم و تعدى نمى‌كنيم.آنها گفتند: ما نيز مسلمانيم.اينها گفتند: اگر مسلمانيد سلاح خود را كنار بگذاريد ما نماز مى‌خوانيم شما هم نماز بخوانيد، آنها سلاح خود را برداشته و نماز خواندند. در اين حال خالد دستور داد همه را اسير نموده و گردن بزنند. مالك بن نويره گفت: چرا ما را مى‌كشيد؟ ما مسلمانيم. قتاده و عبد الله بن عمر گفتند: اى خالد دست از كشتن مالك بدار او مسلمان است ما نماز او را ديديم، خالد گفت: بايد كشته شود.بين قتاده و خالد سخن بالا گرفت و قتاده عهد كرد با خدا كه ديگر در لشگرى كه خالد بن وليد است نرود و تحت لواى او نباشد[.
-{{بیت|اَطَعْنا رَسُولَ اللّهِ ما كانَ بَيْنَنا | فَي اقَوْمِ ما شَاْني وَ شَاْنِ اَبى‌بَكْرٍ}}
+خالد دستور داد به ضرار بن ازور كه گردن مالك را بزند، او مالك را صبرا كشت، و همان شب خالد با زوجه مالك ام تميم همبستر شد و دستور داد سرهاى كشتگان را به جاى سه‌پايه زير ديگ‌هاى غذاى خود گذاردند و آتش افروختند.مالك سر بزرگى داشت و بسيار پرمو بود قبل از آنكه آتش او را گداخته كند به واسطه سوختن موهاى فراوان غذا به جوش آمد و آماده شد. خالد دستور داد تمام زنها را به عنوان اسارت به مدينه حمل دادند و تمام اموال آنان را غارت نمود.
-مؤلف گويد: كه [[شيعه]] و سنى نقل كرده‌اند كه [[خالد بن وليد]]، مالك را بى‌تقصير بكشت و سر او را ديك پايه نمود و در همان شب كه او را به قتل رسانيد با زوجه‌اش همبستر شد و طايفه مالك را بكشت و زنان ايشان را اسير كرده به [[مدينه]] آوردند و ايشان را اهل (رِدَّه) ناميدند.<ref>حديقة الشيعه، مقدس اردبيلى، 1/350، النص والاجتهاد، ص97، كامل ابن اثير، 2/504، [[بحارالانوار]]، 30/494.</ref>
+اين قضيه بر مسلمين بسيار گران آمد.عمر به نزد ابا بكر آمده گفت: خالد مردم مسلمان را كشته، مالك بن نويره را كشته است و با زن مسلمان همبستر شده، و اموال مسلمين را غارت كرده بايد او را قصاص كنى و حد زنا بر او جارى كنى.
 ==پانویس==
@@ سطر ۲۸: / سطر ۳۴: @@
 * حاج شیخ عباس قمی، منتهی الآمال، قسمت اول، باب اول: در تاريخ حضرت خاتم الانبياء.
 * ماجرای قتل مالک بن نویره، [http://www.ashoora.ir/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D8%B9/article/2022.html پایگاه جامع عاشورا]، بازیابی: 15 اردیبهشت 1393.
 [[Category:اصحاب اهل البیت علیهم السلام]]
 [[رده:اصحاب امام علی علیه السلام]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۲
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{نیازمند ویرایش فنی}}
+مالك بن نويرة بن حمزة يربوعى تميمى است و او و برادرش، متمم بن نويره ى شاعر، با هم اسلام آوردند.<ref>الاستيعاب، ابن عبدالبر/3: 1362 و اسدالغابه، ابن اثير/4: 78-277.</ref> در تاريخ، كنيه اش را ابا حنظله نقل كرده اند.<ref>الاصابه، ابن حجر/5: 506.</ref>
-== اسلام آوردن مالک ==
+==اسلام آوردن مالک==
-مالِكِ بنِ نوَيرَة الحنفى اليربوعى از ارداف ملوك و شجاعان روزگار و فصحاى شيرين گفتار و صحابه سيد مختار و مخلصان صاحب ذوالفقار بوده. قاضى نورالله در (مجالس) شطرى از احوال خير مآل او و شهادت يافتن او به سبب محبت [[اهل بيت]] در دست خالد بن وليد ذكر كرده و هم در احوال او گفته از برآء بن عازب روايت كرده‌اند كه گفت در اثناى آن كه حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم با اصحاب خود نشسته بودند رؤساى [[بنى تميم]] كه يكى از ايشان مالك بن نوَيره بود درآمدند و بعد از اداى خدمت گفت: يا رسول الله! عَلِّمْنِى الايمانَ فَقالَ لَهُ رَسُولُ الله صلى الله عليه و آله و سلم: الايمان اَنْ تشهدَ اَنْ لااِلهَ اِلا اللّهُ وَ اَني رَسولُ اللّهِ وَ تُّصلِّىَ الْخمْسَ وَ تَصُومَ شَهْرَ رَمَضانَ وَ تؤَدِّىَ الزَّكوةَ وَتحجَّ الْبيتَ وَ تُوالى وَصِيّى هذا. وَ اَشارَ اِلى عَلِىّ بْنِ ابى طالب عليه السلام؛ مالك به حضرت رسالت گفت: مرا طريق [[ايمان]] بياموز، آن حضرت فرمود: ايمان آن است كه گواهى دهى به آن كه لا اِلهَ اِلا اللّه و به آن كه من رسول خدايم و [[نماز]] پنجگانه بگزارى و [[روزه]] ماه [[رمضان]] بدارى و به اداى [[زكات]] و [[حج]] خانه خداى روآورى و اين را كه بعد از من وصِى من خواهد بود دوست دارى و اشاره به على بن ابى طالب عليه السلام كرد، و ديگر آن كه خون ناحق نريزى و از دزدى و خيانت بپرهيزى و از خوردن مال يتيم و شُرْب خَمْر بگريزى و ايمان به [[احكام]] [[شريعت]] من بياورى و [[حلال]] مرا حلال و [[حرام]] مرا حرام دانى و حق‌گذارى ضعيف و قوى و صغير و كبير به جا آرى. آن‌گاه شرايع اسلام و احكام آن را بر او شمرد تا ياد گرفت. آن‌گاه مالك برخاست و از غايت نشاط دامن كشان مى‌رفت و با خود مى‌گفت: تَعَلَّمْتُ الايمانَ وَ رَبِّ الْكَعْبَةِ؛ به خداى [[كعبه]] كه [[احكام]] دين آموختم و چون از نظر حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم دور شد آن حضرت فرمودند كه: «مَنْ اَحَبَّ اَنْ يَنْظُرَ اِلى رَجُلٍ مِنْ اَهْلِ الجَنَّةِ فَلْيَنْظُرْ اِلى هذا الرّجُلِ».
+مالِكِ بنِ نوَيرَة الحنفى اليربوعى از ارداف ملوك و شجاعان روزگار و فصحاى شيرين گفتار و صحابه سيد مختار و مخلصان صاحب ذوالفقار بوده. قاضى نورالله در (مجالس) شطرى از احوال خير مآل او و شهادت يافتن او به سبب محبت [[اهل بيت]] در دست خالد بن وليد ذكر كرده و هم در احوال او گفته از برآء بن عازب روايت كرده‌اند كه گفت در اثناى آن كه حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم با اصحاب خود نشسته بودند، رؤساى [[بنى تميم]] كه يكى از ايشان مالك بن نوَيره بود درآمدند و بعد از اداى خدمت گفت: يا رسول الله! عَلِّمْنِى الايمانَ فَقالَ لَهُ رَسُولُ الله صلى الله عليه و آله و سلم: الايمان اَنْ تشهدَ اَنْ لااِلهَ اِلا اللّهُ وَ اَني رَسولُ اللّهِ وَ تُّصلِّىَ الْخمْسَ وَ تَصُومَ شَهْرَ رَمَضانَ وَ تؤَدِّىَ الزَّكوةَ وَتحجَّ الْبيتَ وَ تُوالى وَصِيّى هذا. وَ اَشارَ اِلى عَلِىّ بْنِ ابى طالب عليه السلام؛ مالك به حضرت رسالت گفت: مرا طريق [[ايمان]] بياموز، آن حضرت فرمود: ايمان آن است كه گواهى دهى به آن كه لا اِلهَ اِلا اللّه و به آن كه من رسول خدايم و [[نماز]] پنجگانه بگزارى و [[روزه]] ماه [[رمضان]] بدارى و به اداى [[زكات]] و [[حج]] خانه خداى روآورى و اين را كه بعد از من وصِى من خواهد بود، دوست دارى و اشاره به على بن ابى طالب عليه السلام كرد و ديگر آن كه خون ناحق نريزى و از دزدى و خيانت بپرهيزى و از خوردن مال يتيم و شُرْب خَمْر بگريزى و ايمان به [[احكام]] [[شريعت]] من بياورى و [[حلال]] مرا حلال و [[حرام]] مرا حرام دانى و حق‌گذارى ضعيف و قوى و صغير و كبير به جا آرى.
 دو نفر از حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم دستورى طلبيده از عقب او رفتند و آن بشارت به وى رسانيدند و از او التماس نمودند كه چون حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم تو را از اهل جنت شمرده مى‌خواهيم كه جهت ما طلب مغفرت كنى، مالك گفت: لاغَفَرَاللّهُ لكُما؛ خداى تعاى شما را نيامرزد كه حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم كه صاحب شفاعت است مى‌گذاريد و از من درخواست مى‌كنيد كه جهت شما استغفار كنم!؟ پس آن دو نفر مكَدَّر بازگشتند چون حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم را نظر بر روى ايشان افتاد گفت كه فِى الْحَقِّ مَبْغضَةٌ؛ شنيدن سخن حق گاه است كه آدمى را خشمناك و مكَدَّر سازد.
-== ولایت علی بن ابی طالب علیه السلام ==
+==ولایت علی بن ابی طالب علیه السلام==
 در آخر چون حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم وفات يافت مالك به [[مدينه]] آمد و تفحص نمود كه قائم مقام حضرت رسالت صلى الله عليه و آله و سلم كيست؟ در يكى از روزهاى جمعه ديد كه ابوبكر بر منبر رفته و از براى مردم خطبه مى‌خواند، مالك بى‌طاقت شد با ابوبكر گفت كه تو همان برادر تيمى ما نيستى؟ گفت: بلى، مالك گفت: چه كار پيش آمد آن وصى حضرت صلى الله عليه و آله و سلم را كه مرا به ولايت او مامور ساخته بود؟ مردم گفتند: اى اعرابى! بسيار است كه كارى از پس كارى حادث مى‌شود.
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۶: @@
 {{بیت|اَطَعْنا رَسُولَ اللّهِ ما كانَ بَيْنَنا | فَي اقَوْمِ ما شَاْني وَ شَاْنِ اَبى‌بَكْرٍ}}
-{{بیت|اِذا ماتَ بَكْرٌ قامَ بَكْرٌ مَقامَهُ | فَتِلْكَ وَ بَيْتِ اللّهِ قاصِمَةُ الظَّهْرِ}}.<ref> مجالس المؤمنين، شهيد قاضى نورالله، 1/266، 268.</ref>
+مؤلف گويد: كه [[شيعه]] و سنى نقل كرده‌اند كه [[خالد بن وليد]]، مالك را بى‌تقصير بكشت و سر او را ديك پايه نمود و در همان شب كه او را به قتل رسانيد با زوجه‌اش همبستر شد و طايفه مالك را بكشت و زنان ايشان را اسير كرده به [[مدينه]] آوردند و ايشان را اهل (رِدَّه) ناميدند.<ref>حديقة الشيعه، مقدس اردبيلى، 1/350، النص والاجتهاد، ص97، كامل ابن اثير، 2/504، [[بحارالانوار]]، 30/494.</ref>
-در ایضاح آمده: جریر بن عبدالحمید از اعمش از خیشمه نقل کرده که می‌گوید: ماجرای قتل مالک بن نویره نزد عمر مطرح گردید، عمر گفت: بخدا سوگند خالد بن ولید مالک را کشت در حالی که وی مسلمان بود (نه مرتد آنچنان که خالد ادعا کرده بود). و من درباره منصرف ساختن ابوبکر از تصمیم قتل مالک بسیار با او گفتگو نمودم ولی او نپذیرفت. و همچنین درباره حکم قتل مانعین زکات وقتی که احساس کردم شیطان بر او چیره گشته و کوشش من در او بی فایده است، به علت ترس و یاسی که از او داشتم سکوت نمودم، و اتفاقا یک روز که در این خصوص صحبت زیادی با او کردم برگشت و به من گفت: گویا تو بر اهل کفر و مرتدین از اسلام مهربان و دلسوز هستی. و من پاسخی به او ندارم، ولی می‌دانم آن کس که خون آنان را مباح نموده نسبت به اهل کفر دلسوزتر است. <ref> ایضاح، فضل بن شاذان، ص 133. </ref>
+در ایضاح آمده: جریر بن عبدالحمید از اعمش از خیشمه نقل کرده که می‌گوید: ماجرای قتل مالک بن نویره نزد عمر مطرح گردید، عمر گفت: بخدا سوگند خالد بن ولید مالک را کشت در حالی که وی مسلمان بود (نه مرتد آنچنان که خالد ادعا کرده بود) و من درباره منصرف ساختن ابوبکر از تصمیم قتل مالک بسیار با او گفتگو نمودم ولی او نپذیرفت و همچنین درباره حکم قتل مانعین [[زکات]] وقتی که احساس کردم شیطان بر او چیره گشته و کوشش من در او بی فایده است، به علت ترس و یاسی که از او داشتم سکوت نمودم و اتفاقاً یک روز که در این خصوص صحبت زیادی با او کردم برگشت و به من گفت: گویا تو بر اهل کفر و مرتدین از اسلام مهربان و دلسوز هستی و من پاسخی به او ندارم، ولی می‌دانم آن کس که خون آنان را مباح نموده نسبت به اهل کفر دلسوزتر است.<ref>ایضاح، فضل بن شاذان، ص133.</ref>
-==پانویس ==
+==پانویس==
-<references />
+<references/>
-== منابع ==
+==منابع==
 [[Category:اصحاب اهل البیت علیهم السلام]]
 [[رده:اصحاب امام علی علیه السلام]]