مالک الملک (اسم الله) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۵ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۰۱

2026-03-05T08:01:09Z

Mohammadi در ‏۵ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۵۸

2026-03-05T07:58:26Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۲۷

2025-12-22T04:27:12Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۹

2025-12-20T06:39:31Z

نمایش تغییرات

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-18T12:24:01Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۵۲

2024-12-21T10:52:07Z

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ مالک الملک را به مالک الملک (اسم الله) منتقل کرد

2024-12-21T07:25:18Z

مهدی موسوی صفحهٔ مالک الملک را به مالک الملک (اسم الله) منتقل کرد

مهدی موسوی: /* پانویس */

2019-04-13T08:14:38Z

‏پانویس

مهدی موسوی: ویرایش

2019-04-13T08:11:08Z

ویرایش

سید مهدی خدایی در ‏۱۳ آوریل ۲۰۱۵، ساعت ۱۰:۱۵

2015-04-13T10:15:16Z

@@ سطر ۲۳: / سطر ۲۳: @@
 *5. المليک: اين لفظ صيغه مبالغه از لفظ «ملِك» (به كسر لام) است، چنان كه مى فرمايد: «{{متن قرآن|فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ}}<ref>[[آیه 55 سوره قمر|سوره قمر، آیه ۵۵.]]</ref>؛ پرهيزگاران در قيامت جايگاه پسنديده نزد فرمانرواى مقتدر قرار دارند».
-*6. الملكوت: ملكوت از مُلك (به ضم ميم) گرفته شده و صيغه مبالغه آن است، مانند طاغوت و طغيان، و جبروت و جبر. دقت در آياتى كه اين لفظ در آنها وارد شده مى رساند كه مقصود از ملكوت، ذات اشيا و وجود آنها نيست، بلكه از آن نظر كه آنها به علت و آفريدگار خود انتساب دارند مى باشد و اين ارتباط فقط بين آنها و خالق آنها است و قابل شركت نيست، چنان كه مى فرمايد: «{{متن قرآن|وَكَذَٰلِكَ نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ}}<ref>[[آیه 75 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۷۵.]]</ref>؛ اين چنين به ابراهيم واقعيت ارتباط و وابستگى آسمانها و زمين را به خدا نشان داديم تا از اصحاب يقين گرديد». اين گفتار (ملكوت، مطلق وجود اشياء نيست، بلكه اشياء از آن نظر به خالق خود بستگى دارند) به روشنى از تدبر در آيات مربوط به سرگذشت [[حضرت ابراهيم]] به دست مى آيد، زيرا وى نخست خدايانى از قبيل ستاره درخشنده و ماه رخشنده، و آفتاب تابان فرض كرد، آنگاه يك يك، ربوبيت آنها را به خاطر افول و غروبشان باطل كرد، پس از ابطال، متوجه رب واقعى شد و گفت: «{{متن قرآن|إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ حَنِيفًا ۖ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ}}<ref>[[آیه 75 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۷۹.]]</ref>؛ من رو به سوى كسى آوردم كه آسمانها و زمين را آفريد، موحد بوده و از مشركان نيستم».
+*6. الملكوت: ملكوت از مُلك (به ضم ميم) گرفته شده و صيغه مبالغه آن است، مانند طاغوت و طغيان، و جبروت و جبر. دقت در آياتى كه اين لفظ در آنها وارد شده مى رساند كه مقصود از ملكوت، ذات اشيا و وجود آنها نيست، بلكه از آن نظر كه آنها به علت و آفريدگار خود انتساب دارند مى باشد و اين ارتباط فقط بين آنها و خالق آنها است و قابل شركت نيست، چنان كه مى فرمايد: «{{متن قرآن|وَكَذَٰلِكَ نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ}}<ref>[[آیه 75 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۷۵.]]</ref>؛ اين چنين به ابراهيم واقعيت ارتباط و وابستگى آسمانها و زمين را به خدا نشان داديم تا از اصحاب يقين گرديد». اين گفتار (ملكوت، مطلق وجود اشياء نيست، بلكه اشياء از آن نظر به خالق خود بستگى دارند) به روشنى از تدبر در آيات مربوط به سرگذشت [[حضرت ابراهيم]] به دست مى آيد، زيرا وى نخست خدايانى از قبيل ستاره درخشنده و ماه رخشنده، و آفتاب تابان فرض كرد، آنگاه يك يك، ربوبيت آنها را به خاطر افول و غروبشان باطل كرد، پس از ابطال، متوجه رب واقعى شد و گفت: «{{متن قرآن|إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ حَنِيفًا ۖ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ}}<ref>[[آیه 75 سوره انعام|همان، آیه ۷۹.]]</ref>؛ من رو به سوى كسى آوردم كه آسمانها و زمين را آفريد، موحد بوده و از مشركان نيستم».
-*7. المَلْک (به فتح ميم و سكون لام)": اين لفظ فقط در يك آيه وارد شده است، چنان كه مى فرمايد: «{{متن قرآن|قَالُوا مَا أَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا ...}}<ref>[[آیه 87 سوره انعام|سوره انعام، آیه ۸۷.]]</ref>؛ قوم موسى گفتند: ما به دلخواه خود از وعده تو تخلف نكرديم ...».
+*7. المَلْک (به فتح ميم و سكون لام)": اين لفظ فقط در يك آيه وارد شده است، چنان كه مى فرمايد: «{{متن قرآن|قَالُوا مَا أَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا ...}}<ref>[[آیه 87 سوره انعام|همان، آیه ۸۷.]]</ref>؛ قوم موسى گفتند: ما به دلخواه خود از وعده تو تخلف نكرديم ...».
-تا اينجا با معانى كلمات هفتگانه به صورت فشرده آشنا شديم، اكنون قدرى درباره «مالك الملك» سخن مى گوييم. يادآور شديم كه ملك به معنى فرمانروايى است و خدا مالك اين سلطه است، و منشأ اين سلطه جز اين نيست كه خدا آفريدگار جهان هستى مى باشد. طبعاً خدايى كه اين همه موجودات را از عدم به وجود آورده مالك وجود آنها بوده و شأن هر مالك، تدبير وتصرف در ملك خويش است. به عبارت ديگر: آن كس كه مى آفريند يك نوع رابطه تكوينى بين خود و مخلوق خود دارد، و همين رابطه، سرچشمه حقّ سلطه فرمانروايى مى باشد. از اين جا مى توان معنى آيه {{متن قرآن|«... مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشَاءُ ...»}} <ref>[[آیه 26 سوره آل عمران|سوره آل عمران، آیه ۲۶.]]</ref> را به روشنى فهميد، زيرا خدا كه مالك سلطه است اين فرمانروايى را به هركس بخواهد مى دهد. و بر اساس اين مالكيت است كه در برخی آيات چنين مى فرمايد: «{{متن قرآن|... وَآتَيْنَاهُمْ مُلْكًا عَظِيمًا}}<ref>[[آیه 54 سوره نساء|سوره نساء،آیه ۵۴.]]</ref>؛ ... به آنان فرمانروايى بزرگ داديم».
+تا اينجا با معانى كلمات هفتگانه به صورت فشرده آشنا شديم، اكنون قدرى درباره «مالك الملك» سخن مى گوييم. يادآور شديم كه ملك به معنى فرمانروايى است و خدا مالك اين سلطه است، و منشأ اين سلطه جز اين نيست كه خدا آفريدگار جهان هستى مى باشد. طبعاً خدايى كه اين همه موجودات را از عدم به وجود آورده مالك وجود آنها بوده و شأن هر مالك، تدبير وتصرف در ملك خويش است. به عبارت ديگر: آن كس كه مى آفريند يك نوع رابطه تكوينى بين خود و مخلوق خود دارد، و همين رابطه، سرچشمه حقّ سلطه فرمانروايى مى باشد. از اين جا مى توان معنى آيه {{متن قرآن|«... مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشَاءُ ...»}} <ref>[[آیه 26 سوره آل عمران|سوره آل عمران، آیه ۲۶.]]</ref> را به روشنى فهميد، زيرا خدا كه مالك سلطه است اين فرمانروايى را به هركس بخواهد مى دهد. و بر اساس اين مالكيت است كه در برخی آيات چنين مى فرمايد: «{{متن قرآن|... وَآتَيْنَاهُمْ مُلْكًا عَظِيمًا}}<ref>[[آیه 54 سوره نساء|سوره نساء، آیه ۵۴.]]</ref>؛ ... به آنان فرمانروايى بزرگ داديم».
 سرانجام بايد گفت: فرمانروايى اصالتاً از آن خدا است؛ اگر فردى به اين مقام گمارده مى شود مشمول موهبت خدايى مى گردد و بايد [[شكر]] آن را ادا كند. واقعيت شكر چنين موهبت اين است كه پرچم [[عدل]] در سرزمين او برافراشته شود و درهاى علم به روى مردم گشوده شود و مردم در سايه عدل و داد و علم و دانش زندگى سعادتمند پيدا كنند، ولى اگر اين موهبت الهى به صورت سلاح برنده اى درآمد كه ريشه هاى عدل و داد را قطع كرد و به ترويج باطل پرداخت در چنين صورتى سرزمين او به مصيبت خانه اى تبديل شده كه پيوسته مردم عزادار و سوگمند مى باشند.
-در پايان يادآور مى شويم اگر خدا خود را مالك ملك دانسته و مى فرمايد به هركس بخواهيم مى دهيم و از هركس بخواهيم مى ستانيم، هركس را بخواهيم عزيز و هركس را بخواهيم ذليل مى سازيم، نه به اين معنا است كه خدا بدون جهت و سبب اين كار را انجام مى دهد. زيرا فعل عادل و حكيم دور از [[ظلم]] و عبث است. چنان كه مى فرمايد: «{{متن قرآن|وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاءَ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا بَاطِلًا ۚ ذَٰلِكَ ظَنُّ الَّذِينَ كَفَرُوا ۚ فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنَ النَّارِ}}<ref>[[آیه 27 سوره ص|سوره ص،آیه ۲۷.]]</ref>؛ ما آسمان و زمين و آنچه در ميان آنها قرار دارد باطل و بى هدف نيافريديم، اين گمان كسانى است كه كفر ورزيده اند، پس واى بر كافران از دوزخ». بلكه هدف آيه اين است كه خدا در دادن و گرفتن مجبور نيست، ولى مانع از آن نيست كه دادن و گرفتن او در سايه مصالحى باشد كه يكى از اين دو را ايجاب كند، چنانكه درباره پيامبران مى فرمايد: «{{متن قرآن|وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا ۖ وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ}}<ref>[[آیه 24 سوره سجدة|سوره سجدة،آیه ۲۴.]]</ref>؛ و از آنان پيشوايانى برگزيديم تا به فرمان ما هدايت نمايند، آنگاه كه استقامت نشان دادند و به آيات ما يقين داشتند».
+در پايان يادآور مى شويم اگر خدا خود را مالك ملك دانسته و مى فرمايد به هركس بخواهيم مى دهيم و از هركس بخواهيم مى ستانيم، هركس را بخواهيم عزيز و هركس را بخواهيم ذليل مى سازيم، نه به اين معنا است كه خدا بدون جهت و سبب اين كار را انجام مى دهد. زيرا فعل عادل و حكيم دور از [[ظلم]] و عبث است. چنان كه مى فرمايد: «{{متن قرآن|وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاءَ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا بَاطِلًا ۚ ذَٰلِكَ ظَنُّ الَّذِينَ كَفَرُوا ۚ فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنَ النَّارِ}}<ref>[[آیه 27 سوره ص|سوره ص، آیه ۲۷.]]</ref>؛ ما آسمان و زمين و آنچه در ميان آنها قرار دارد باطل و بى هدف نيافريديم، اين گمان كسانى است كه كفر ورزيده اند، پس واى بر كافران از دوزخ». بلكه هدف آيه اين است كه خدا در دادن و گرفتن مجبور نيست، ولى مانع از آن نيست كه دادن و گرفتن او در سايه مصالحى باشد كه يكى از اين دو را ايجاب كند، چنانكه درباره پيامبران مى فرمايد: «{{متن قرآن|وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا ۖ وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ}}<ref>[[آیه 24 سوره سجدة|سوره سجدة، آیه ۲۴.]]</ref>؛ و از آنان پيشوايانى برگزيديم تا به فرمان ما هدايت نمايند، آنگاه كه استقامت نشان دادند و به آيات ما يقين داشتند».
 ==پانویس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۲۴
سطر ۳۸:		سطر ۳۸:

	{{الگو:اسماء الله}}		{{الگو:اسماء الله}}
		+	{{قرآن}}
	[[رده:واژگان قرآنی]][[رده:اسماء و صفات الهی]]		[[رده:واژگان قرآنی]][[رده:اسماء و صفات الهی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{بخشی از یک کتاب}}
+اسم '''«مالک المُلک»''' در [[قرآن کریم]] يک بار و به عنوان وصف [[خداوند]] متعال وارد شده است، چنانكه مى‌فرمايد:
-'''مالك''' اسمى از اسامى حضرت حق است، به جهت يكتا بودنش در تصرف در عالم امكان، (تنها كسى كه مى‌تواند در عالم امكان تصرف كند) هر چه كه بخواهد انجام مى‌دهد: ({{متن قرآن|لا يُسئلُ عما يَفعلُ و هُم يُسئلون}})؛ از آن چه انجام مى‌دهد، پرسيده نمى‌شود و ايشان پرسيده مى‌شوند.([[سوره انبیاء]]، آیه 23)
+اما کلمه «مالک» در قرآن در مورد خداوند علاوه بر [[آیه]] فوق، در آیه 4 [[سوره حمد]] نیز به کار رفته است: «{{متن قرآن|مالِكِ‏ يَوْمِ الدِّين‏}}».
-این کلمه در [[قرآن|قرآن کریم]] دو بار در مورد [[الله|خداوند]] متعال به کار رفته است؛ یکی در آیه 4 [[سوره حمد]]: «{{متن قرآن|مالِكِ‏ يَوْمِ الدِّين‏}}»، و دیگری در آیه 26 سوره [[آل عمران]]: «{{متن قرآن|قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ‏ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى‏ كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدير}}».
+«مالک» اسمى از اسامى حضرت حق است، به جهت يكتا بودنش در تصرف در عالم امكان (تنها كسى كه مى‌تواند در عالم امكان تصرف كند)، هر چه كه بخواهد انجام مى‌دهد: ({{متن قرآن|لا يُسئلُ عما يَفعلُ و هُم يُسئلون}})؛ ([[سوره انبیاء]]، 23) از آن چه انجام مى‌دهد، پرسيده نمى‌شود و ايشان پرسيده مى‌شوند.
 ==منابع==
-ترجمه شرح الاسماء الحسنى‌ از علّامه سيدحسين همدانى دورودآبادى‌
+*[https://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=14#id349_p349 منشور جاوید، جعفر سبحانی، ص 349-343، پایگاه اطلاع‌رسانی آیت‌الله سبحانی].
-[[رده:اسماء و صفات الهی]]
+*ترجمه شرح الاسماء الحسنى‌ از علّامه سيد حسين همدانى دورودآبادى‌.

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 <br />{{الگو:اسماء الله}}
 ==منابع==
 ترجمه شرح الاسماء الحسنى‌ از علّامه سيدحسين همدانى دورودآبادى‌
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
-'''مالك''' اسمى از اسامى حضرت حق است، به جهت يكتا بودنش در تصرف در عالم امكان، (تنها كسى كه مى‌تواند در عالم امكان تصرف كند) هر چه كه بخواهد انجام مى‌دهد: (لا يسئل عما يفعل و هم يسئلون)؛ از آن چه انجام مى‌دهد، پرسيده نمى‌شود و ايشان پرسيده مى‌شوند.<ref> سوره انبیاء آیه 23 </ref>
+'''مالك''' اسمى از اسامى حضرت حق است، به جهت يكتا بودنش در تصرف در عالم امكان، (تنها كسى كه مى‌تواند در عالم امكان تصرف كند) هر چه كه بخواهد انجام مى‌دهد: ({{متن قرآن|لا يُسئلُ عما يَفعلُ و هُم يُسئلون}})؛ از آن چه انجام مى‌دهد، پرسيده نمى‌شود و ايشان پرسيده مى‌شوند.([[سوره انبیاء]]، آیه 23)
 {{الگو:اسماء الله}}
 ==پانویس==
 {{پانویس}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۲۵
(بدون تفاوت)