https://wiki.ahlolbait.com/index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%84%D9%88%D8%A7%D8%B7 2026-11-13T23:18:24Z تاریخچهٔ ویرایش‌های این صفحه در ویکی MediaWiki 1.32.0 https://wiki.ahlolbait.com/index.php?title=%D9%84%D9%88%D8%A7%D8%B7&diff=170734&oldid=prev 2026-11-13T08:41:08Z

<p>ایجاد مقالهٔ تازه: لواط</p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>'''لواط''' در [[فقه]] اسلامی به وطء مرد با مرد گفته می‌شود. صاحب [[جواهر الکلام (کتاب)|جواهر الکلام]] آن را «وطء الذکران» تعریف کرده و حرمت آن را از ضروریات دین شمرده است.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۷۴.&lt;/ref&gt; مستند اصلی حرمت در [[قرآن]]، داستان [[قوم لوط]] در [[سوره اعراف]] است که رفتار آنان را نکوهیده و ایشان را «مسرف» خوانده است.&lt;ref&gt;قرآن کریم، سورهٔ اعراف، آیهٔ ۸۰-۸۱ (ترجمهٔ حسین انصاریان).&lt;/ref&gt; روایات شیعه نیز برای این کار وعید آتش و لعن الهی آورده‌اند.&lt;ref&gt;حر عاملی، وسائل الشیعة، ج۱۴، ص۲۴۹.&lt;/ref&gt; در فقه شیعه، حد لواط در صورت ایقاب کشتن فاعل و مفعول است و در غیر آن صد ضربه، و اثبات آن با چهار شاهد یا چهار [[اقرار]] ممکن است.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۷۸ و ۳۸۲.&lt;/ref&gt; [[توبه]] پیش از اثبات، حد را ساقط می‌کند.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == تعریف و واژه ==<br /> واژهٔ «لواط» از نام [[لوط]] علیه السلام، پیامبر قوم سدوم، گرفته شده است. صاحب جواهر الکلام در تعریف آن می‌نویسد: «أما اللواط فهو وطء الذکران من الآدمی بإیقاب وغیره، واشتقاقه من فعل قوم لوط، وحرمته من ضروری الدین»؛ «لواط آمیزش مردان آدمی است، با ایقاب یا بدون آن؛ ریشهٔ واژه از کار قوم لوط گرفته شده و حرمت آن از ضروریات دین است».&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۷۴.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> فقیهان «ایقاب» را دخول ذکر، حتی به اندازهٔ حشفه، دانسته‌اند. به تصریح صاحب جواهر، کاربرد «لواط» برای تفخیذ و مانند آن بر پایهٔ روایات مجاز است، هرچند در اصطلاح، لواط بیشتر بر ایقاب اطلاق می‌شود.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۷۵-۳۷۶.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == حرمت در قرآن و روایات ==<br /> قرآن در [[سوره اعراف]] از زبان لوط علیه السلام می‌فرماید:<br /> <br /> {{متن قرآن|«وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعَالَمِینَ»}}؛ «و لوط را [به یاد آورید] هنگامی که به قومش گفت: آیا آن کار بسیار زشت و قبیح را که هیچ‌کس از جهانیان در آن بر شما پیشی نگرفته است، مرتکب می‌شوید؟!»<br /> <br /> {{متن قرآن|«إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّسَاءِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ»}}؛ «شما از روی میل شدیدی که به آن [کار بسیار زشت] دارید به سوی مردان می‌آیید، بلکه در امور دیگر هم گروهی متجاوز هستید.»<br /> <br /> [[علامه طباطبایی]] در [[تفسیر المیزان|المیزان]] تصریح می‌کند که مقصود از «فاحشه» در این آیه لواط است و آیهٔ «إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً»؛ «شما از روی شهوت به سوی مردان می‌آیید» بر آن دلالت دارد. به نظر او، تعبیر «مسرفون» اشاره به بیرون رفتن آنان از راه فطرت است.&lt;ref&gt;طباطبایی، المیزان، ج۸، ص۱۸۴.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> روایات شیعه این کار را از [[گناهان کبیره]] شمرده و بر آن وعید داده‌اند. [[پیامبر اسلام|پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله)]] فرمود: «من جامع غلامًا جاء یوم القیامة جنبًا لا ینقیه ماء الدنیا، وغضب الله علیه ولعنه وأعدّ له جهنم وساءت مصیرًا»؛ «هر کس با پسری آمیزش کند، روز قیامت در حال جنابت [آلوده] محشور می‌شود که آب همهٔ دنیا او را پاک نمی‌کند، و خدا بر او خشم می‌گیرد و لعنش می‌کند و [[جهنم]] را برای او آماده می‌سازد».&lt;ref&gt;حر عاملی، وسائل الشیعة، ج۱۴، ص۲۴۹، باب ۱۷ (تحریم اللواط علی الفاعل)، حدیث ۱.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> طبرسی در [[الاحتجاج (کتاب)|الاحتجاج]] از امام صادق علیه السلام نقل می‌کند که از حکمت تحریم لواط پرسیدند و امام فرمود: «لو کان إتیان الغلام حلالًا لاستغنی الرجال عن النساء، وکان فیه قطع النسل، وتعطیل الفروج، وکان فی إجازة ذلک فساد کثیر»؛ «اگر آمیزش با پسر حلال بود، مردان از زنان بی‌نیاز می‌شدند و در آن بریدن نسل و فساد بسیار بود».&lt;ref&gt;حر عاملی، وسائل الشیعة، ج۱۴، ص۲۵۲، باب ۱۷، حدیث ۱۲.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == حد لواط در فقه شیعه ==<br /> صاحب جواهر الکلام حکم مقرر در ایقاب را چنین بیان می‌کند: «وموجب الإیقاب القتل علی الفاعل والمفعول بلا خلاف أجده فیه نصًا وفتوی، بل الإجماع بقسمیه علیه، إذا کان کل منهما بالغًا عاقلًا مختارًا»؛ «ایقاب، کشتن فاعل و مفعول را واجب می‌کند، بی‌آنکه در آن خلافی یافته شود — نه در نص و نه در فتوا — بلکه هر دو قسم [[اجماع]] بر آن است، به شرط آنکه هر دو بالغ، عاقل و مختار باشند».&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۷۸.&lt;/ref&gt; این حکم میان آزاد و برده، مسلمان و کافر و محصن و غیر محصن یکسان است.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۷۸.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> دربارهٔ شیوهٔ اجرا، مشهور فقیهان امام را در کشتن لواط‌کننده میان شمشیر، آتش زدن، سنگسار، افکندن از بلندی و افکندن دیوار بر او مخیر دانسته‌اند.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۱.&lt;/ref&gt; اگر ایقاب واقع نشود، مانند تفخیذ، حد صد ضربه است؛ این نظر را به [[شیخ مفید]]، [[سید مرتضی]] و بیشتر متأخران نسبت داده‌اند.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۲.&lt;/ref&gt; در برابر، [[شیخ طوسی]] در «النهایة» در غیر ایقاب نیز محصن را سنگسار و غیر محصن را تازیانه‌زن دانسته است.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۲-۳۸۳.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> تفاوت فاعل و مفعول در روایت حماد بن عثمان از امام صادق علیه السلام آمده است. امام دربارهٔ فاعل فرمود: «علیه إن کان محصنًا القتل، وإن لم یکن محصنًا فعلیه الجلد»؛ «اگر محصن باشد بر او کشتن است و اگر نباشد تازیانه»، و دربارهٔ مفعول: «علیه القتل علی کل حال، محصنًا کان أو غیر محصن»؛ «بر او در هر حال کشتن است، محصن باشد یا نباشد».&lt;ref&gt;حر عاملی، وسائل الشیعة، ج۱۸، ص۴۱۷، باب ۱ از ابواب حد اللواط، حدیث ۴.&lt;/ref&gt; صاحب جواهر این‌گونه روایات را بر تقیه یا بر غیر ایقاب حمل می‌کند.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۰-۳۸۱.&lt;/ref&gt; اگر فاعل بالغ با نابالغ ایقاب کند، فاعل کشته و نابالغ به تأدیب محکوم می‌شود.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۷۸.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> اثبات لواط، بر پایهٔ نظر مشهور، به چهار بار [[اقرار]] یا به [[شهادت]] چهار مرد است که با معاینه گواهی دهند.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۷۶-۳۷۷.&lt;/ref&gt; اگر گواهان کمتر از چهار نفر باشند، نه تنها لواط ثابت نمی‌شود، بلکه بر آنان حد قذف جاری می‌گردد.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۷۷.&lt;/ref&gt; در تکرار جرم، [[محقق حلی]] کشتن در مرتبهٔ چهارم را به صواب نزدیک‌تر دانسته و صاحب جواهر آن را به احتیاط در خون نزدیک‌تر شمرده است.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۳-۳۸۴.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == احکام مرتبط ==<br /> لواط در باب [[ازدواج]] نیز اثرگذار است. به تصریح صاحب جواهر، هرگاه مردی با پسری ایقاب کند، عقد با مادر، خواهر و دختر آن پسر برای همیشه بر او حرام می‌شود؛ این حکم به اجماع و روایات مستند است.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۲۹، ص۴۴۷.&lt;/ref&gt; در روایت ابن ابی عمیر از امام صادق علیه السلام آمده است: «إذا أوقب حرمت علیه ابنته وأخته»؛ «چون ایقاب کند، دختر و خواهر او بر وی حرام می‌شوند».&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۲۹، ص۴۴۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> [[توبه]] در حد لواط اثری روشن دارد. صاحب جواهر می‌نویسد: «وإذا تاب اللائط قبل قیام البینة سقط الحد، ولو تاب بعده لم یسقط، ولو کان مقرًا کان الامام مخیرًا فی العفو والاستیفاء»؛ «اگر لواط‌کننده پیش از اقامهٔ بینه توبه کند حد ساقط می‌شود، و اگر پس از آن توبه کند ساقط نمی‌شود، و اگر اقرارکننده باشد امام در عفو یا اجرای حد مخیر است».&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> برای مقدمات این گناه نیز [[تعزیر]] مقرر شده است؛ دو مرد بی‌محرم که در یک لحاف بدون لباس یافت شوند، بر پایهٔ نظر شیخ طوسی و بیشتر متأخران میان سی تا نود و نه ضربه تعزیر می‌شوند.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۴.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> در منابع فقهی، برای لواط در باب [[ارث]] حکم مستقلی گزارش نشده است؛ زیرا لواط نسبی پدید نمی‌آورد و آثار فقهی آن در ابواب [[حدود]]، حرمت نکاح و تعزیرات بررسی می‌شود.&lt;ref&gt;حر عاملی، وسائل الشیعة، ج۱۴، ص۲۴۷-۲۵۷؛ نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۷۴-۳۸۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == نسبت با قذف ==<br /> قذف در فقه، نسبت دادن [[زنا]] یا لواط به دیگری است.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۴۰۲-۴۰۳.&lt;/ref&gt; صاحب جواهر «لطت» و «لیط بک» و «منکوخ فی دبره» را از الفاظ صریح قذف می‌شمارد.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۴۰۳.&lt;/ref&gt; در روایتی از امام صادق علیه السلام آمده است: «إذا قذف الرجل الرجل فقال: إنک تعمل عمل قوم لوط، تنکح الرجال، قال: یجلد حد القاذف ثمانین جلدة»؛ «هرگاه مردی به مردی بگوید تو کار قوم لوط را می‌کنی، هشتاد ضربه حد قاذف بر او زده می‌شود».&lt;ref&gt;حر عاملی، وسائل الشیعة، ج۱۸، ص۴۳۳، باب ۳ از ابواب حد القذف، حدیث ۱.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> اگر کسی که به او نسبت داده شده خود در لواط تظاهر کرده باشد، حد قذف بر گوینده جاری نمی‌شود.&lt;ref&gt;نجفی، جواهر الکلام، ج۴۱، ص۴۱۸.&lt;/ref&gt; بدین سان، نسبت دادن لواط در یک جهت با [[زنا]] یکسان است، اما در حد و شرایط اثبات، هر یک حکم جداگانهٔ خود را دارد.<br /> <br /> == پانویس ==<br /> {{پانویس}}<br /> <br /> == منابع ==<br /> * قرآن کریم (ترجمهٔ حسین انصاریان).<br /> * حر عاملی، محمد بن حسن؛ ''وسائل الشیعة''، قم: مؤسسة آل البیت لإحیاء التراث، ۱۴۰۹ق؛ ج۱۴ و ۱۸.<br /> * طباطبایی، سید محمدحسین؛ ''المیزان فی تفسیر القرآن''، قم: مؤسسة النشر الإسلامی، بی‌تا؛ ج۸.<br /> * نجفی، محمدحسن؛ ''جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام''، بیروت: دار إحیاء التراث العربی، بی‌تا؛ ج۲۹ و ۴۱.<br /> <br /> {{فقه}}<br /> <br /> [[رده:احکام]]<br /> [[رده:فقه]]<br /> [[رده:احکام قضایی و جزایی]]<br /> [[رده:اصطلاحات فقهی]]<br /> [[رده:صفات ناپسند]]</div>

Zadhoosh