لعبت هاشم بالملک - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۳۲

2025-05-27T13:32:31Z

مهدی موسوی: ویرایش

2019-09-25T06:26:12Z

ویرایش

Zamani در ‏۱۴ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۲۷

2016-02-14T10:27:51Z

Saeed zamani در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۱۰

2012-11-20T11:10:13Z

Saeed zamani: تعیین رده

2012-11-20T11:04:40Z

تعیین رده

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۴۹

2012-10-30T10:49:33Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{بخشی از یک کتاب}} از جمله سخنانى است كه نشان دهنده كفر باطنى و كينه يزيد نسبت به...' ایجاد کرد

2012-10-22T05:17:48Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{بخشی از یک کتاب}} از جمله سخنانى است كه نشان دهنده كفر باطنى و كينه يزيد نسبت به...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{بخشی از یک کتاب}}

از جمله سخنانى است كه نشان دهنده كفر باطنى و كينه يزيد نسبت به پيامبر صلی الله علیه و آله است. اشعارى است كه پس از شهادت [[امام حسين]]‌ علیه السلام، هنگامى كه عترت او را به اسارت به ‌شام آورده بودند، يزيد با غرور و سرمستى خواند و آرزو كرد كاش نياكانش كه در [[جنگ ‌بدر]] كشته شدند، زنده بودند و خونخواهى و انتقام يزيد را مى‌بيند (ليت اشياخى ببدرشهدوا...) تا آنجا كه به انكار [[وحى ]] و رسالت پرداخته و مى‌گويد: لعبت هاشم بالملك فلا خبر جاء و لا وحى نزل<ref>حياة الامام الحسين علیه السلام، ج 2، ص 187، ج 3، ص 377.</ref> هاشميان با حكومت بازى مى‌كردند، نه خبرى (از آسمان غيب) آمده و نه وحى نازل‌ شده است.

اصل شعر از «ابن زبعرى‌» است ولى خواندن آن توسط يزيد در چنان‌ موقعيتى، هم عقيده بودنش را با مضمون آن نشان مى‌دهد، در پى زمزمه كردن اين اشعار كفرآميز بود كه زينب‌ سلام الله علیها خطبه خويش را با آيه ‌«ثم كان عاقبة الذين اساءوا السواى ان‌ كذبوا بآيات الله و كانوا بها يستهزؤن؛ سرانجام بدكاران، آن شد كه آيات الهى‌ را تكذيب و مسخره كردند!‌».<ref>[[سوره روم]]، آيه 10.</ref> آغاز كرد و نيز در ادامه، آيه‌ «ولا تحسبن الذين كفروا انما نملى لهم...؛ كافران مپندارند كه اگر به آنان مهلت مى‌دهيم، برايشان خوب است بلكه‌ گناهانشان افزوده مى‌شود و براى آنان عذاب خواركننده‌اى است»<ref>[[سوره آل عمران]]، آيه 178.</ref> را خواند و سراسر خطابه آن‌ بانو، اثبات خروج يزيد از حريم اسلام و بى‌اعتقادى او به دين و اثبات كفر و فسق او در ملا عام و حضور همگان است. در واقع حادثه [[كربلا]]، كفر پنهان امويان را آشكار و چهره ‌واقعى آنان را براى مردم و تاريخ، روشن ساخت و اين از ثمرات مهم [[عاشورا]] بود.

==پانویس==
<references/>

==منابع==
جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
-از جمله سخنانى است که نشان دهنده کفر باطنى و کینه [[یزید بن معاویه|یزید]] نسبت به [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلی الله علیه و آله است. اشعارى است که پس از شهادت [[امام حسین]]‌ علیه السلام، هنگامى که عترت او را به اسارت به ‌[[شام]] آورده بودند، یزید با غرور و سرمستى خواند و آرزو کرد کاش نیاکانش که در [[غزوه بدر|جنگ ‌بدر]] کشته شدند، زنده بودند و خونخواهى و انتقام یزید را مى‌دیدند (لیت اشیاخى ببدر شهدوا...) تا آنجا که به انکار [[وحى ]] و [[رسالت]] پرداخته و مى‌گوید: لعبت هاشم بالملک فلا * خبر جاء و لا وحى نزل<ref>حیاة الامام الحسین علیه السلام، ج ۲، ص ۱۸۷، ج ۳، ص ۳۷۷.</ref> ([[بنی هاشم|هاشمیان]] با حکومت بازى مى‌کردند، نه خبرى (از آسمان غیب) آمده و نه وحى نازل‌ شده است).
+عبارت «لَعِبَت هاشمُ بالمُلک» بخشی از اشعاری است که [[یزید بن معاویه]] در مجلس خود پس از شهادت [[امام حسین]]‌ علیه السلام، هنگامى که اهل بیت او را به اسارت به ‌[[شام]] آورده بودند، با [[غرور]] و سرمستى خواند و آرزو کرد کاش نیاکانش که در [[غزوه بدر|جنگ ‌بدر]] کشته شدند، زنده بودند و خونخواهى و انتقام یزید را مى‌دیدند. این سخنان نشان دهنده [[کفر]] باطنى و [[کینه]] او نسبت به [[پیامبر اسلام]] صلی الله علیه وآله است.
-اصل شعر از «[[ابن‌زِبَعْرى|ابن زبعرى‌]]» است، ولى خواندن آن توسط یزید در چنان‌ موقعیتى، هم‌عقیده بودنش را با مضمون آن نشان مى‌دهد.
+اصل شعر از «[[ابن‌زِبَعْرى|ابن زبعرى‌]]» است، ولى خواندن آن توسط یزید در چنان‌ موقعیتى، هم‌عقیده بودنش را با مضمون آن نشان مى‌دهد:
-در پى زمزمه کردن این اشعار کفرآمیز بود که [[حضرت زینب سلام الله علیها|زینب‌]] سلام الله علیها خطبه خویش را با [[آیه|آیه]] ‌«ثم کان عاقبة الذین اساءوا السواى ان‌ کذبوا بآیات الله و کانوا بها یستهزؤن؛ سرانجام بدکاران، آن شد که آیات الهى‌ را تکذیب و مسخره کردند!»<ref>[[سوره روم]]، آیه ۱۰.</ref> آغاز کرد و نیز در ادامه، آیه‌ «ولا تحسبن الذین کفروا انما نملى لهم...؛ کافران مپندارند که اگر به آنان مهلت مى‌دهیم، برایشان خوب است بلکه‌ گناهانشان افزوده مى‌شود و براى آنان عذاب خوارکننده‌اى است»<ref>[[سوره آل عمران]]، آیه ۱۷۸.</ref> را خواند و سراسر خطابه آن‌ بانو، اثبات خروج یزید از حریم [[اسلام]] و بى‌اعتقادى او به [[دین|دین]] و اثبات [[کفر|کفر]] و [[فسق]] او در ملا عام و حضور همگان است. در واقع حادثه [[کربلا]]، کفر پنهان [[بنی امیه|امویان]] را آشکار و چهره ‌واقعى آنان را براى مردم و تاریخ، روشن ساخت و این از ثمرات مهم [[عاشورا]] بود.
+لیتَ اشیاخى ببدر شهدوا * جزع الخزرج من وقع الاسل...
 ==پانویس==
 <references />
-==منبع==
+==منابع==
-جواد محدثی، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، نشر معروف.
+*[[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، جواد محدثی، نشر معروف.
 [[رده: مخالفت با دین اسلام]]

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
-از جمله سخنانى است كه نشان دهنده كفر باطنى و كينه يزيد نسبت به پيامبر صلی الله علیه و آله است. اشعارى است كه پس از شهادت [[امام حسين]]‌ علیه السلام، هنگامى كه عترت او را به اسارت به ‌شام آورده بودند، يزيد با غرور و سرمستى خواند و آرزو كرد كاش نياكانش كه در [[جنگ ‌بدر]] كشته شدند، زنده بودند و خونخواهى و انتقام يزيد را مى‌بيند (ليت اشياخى ببدرشهدوا...) تا آنجا كه به انكار [[وحى ]] و رسالت پرداخته و مى‌گويد: لعبت هاشم بالملك فلا * خبر جاء و لا وحى نزل<ref>حياة الامام الحسين علیه السلام، ج 2، ص 187، ج 3، ص 377.</ref> هاشميان با حكومت بازى مى‌كردند، نه خبرى (از آسمان غيب) آمده و نه وحى نازل‌ شده است.
+از جمله سخنانى است که نشان دهنده کفر باطنى و کینه [[یزید بن معاویه|یزید]] نسبت به [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلی الله علیه و آله است. اشعارى است که پس از شهادت [[امام حسین]]‌ علیه السلام، هنگامى که عترت او را به اسارت به ‌[[شام]] آورده بودند، یزید با غرور و سرمستى خواند و آرزو کرد کاش نیاکانش که در [[غزوه بدر|جنگ ‌بدر]] کشته شدند، زنده بودند و خونخواهى و انتقام یزید را مى‌دیدند (لیت اشیاخى ببدر شهدوا...) تا آنجا که به انکار [[وحى ]] و [[رسالت]] پرداخته و مى‌گوید: لعبت هاشم بالملک فلا * خبر جاء و لا وحى نزل<ref>حیاة الامام الحسین علیه السلام، ج ۲، ص ۱۸۷، ج ۳، ص ۳۷۷.</ref> ([[بنی هاشم|هاشمیان]] با حکومت بازى مى‌کردند، نه خبرى (از آسمان غیب) آمده و نه وحى نازل‌ شده است).
-اصل شعر از «ابن زبعرى‌» است ولى خواندن آن توسط يزيد در چنان‌ موقعيتى، هم عقيده بودنش را با مضمون آن نشان مى‌دهد، در پى زمزمه كردن اين اشعار كفرآميز بود كه زينب‌ سلام الله علیها خطبه خويش را با آيه ‌«ثم كان عاقبة الذين اساءوا السواى ان‌ كذبوا بآيات الله و كانوا بها يستهزؤن؛ سرانجام بدكاران، آن شد كه آيات الهى‌ را تكذيب و مسخره كردند!‌».<ref>[[سوره روم]]، آيه 10.</ref> آغاز كرد و نيز در ادامه، آيه‌ «ولا تحسبن الذين كفروا انما نملى لهم...؛ كافران مپندارند كه اگر به آنان مهلت مى‌دهيم، برايشان خوب است بلكه‌ گناهانشان افزوده مى‌شود و براى آنان عذاب خواركننده‌اى است»<ref>[[سوره آل عمران]]، آيه 178.</ref> را خواند و سراسر خطابه آن‌ بانو، اثبات خروج يزيد از حريم اسلام و بى‌اعتقادى او به دين و اثبات كفر و فسق او در ملا عام و حضور همگان است. در واقع حادثه [[كربلا]]، كفر پنهان امويان را آشكار و چهره ‌واقعى آنان را براى مردم و تاريخ، روشن ساخت و اين از ثمرات مهم [[عاشورا]] بود.
+اصل شعر از «[[ابن‌زِبَعْرى|ابن زبعرى‌]]» است، ولى خواندن آن توسط یزید در چنان‌ موقعیتى، هم‌عقیده بودنش را با مضمون آن نشان مى‌دهد.
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
-==منابع==
+==منبع==
-جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
+جواد محدثی، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، نشر معروف.
 [[رده: مخالفت با دین اسلام]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۲۷
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
	{{مدخل دائرة المعارف\|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]}}		{{مدخل دائرة المعارف\|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ نوامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۱۰
سطر ۱۱:		سطر ۱۱:
	جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.		جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.

−	[[رده: ~~اشعار مخالفان~~ دین اسلام]]	+	[[رده: مخالفت با دین اسلام]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{مدخل دائره المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
+{{مدخل دائرة المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
-از جمله سخنانى است كه نشان دهنده كفر باطنى و كينه يزيد نسبت به پيامبر صلی الله علیه و آله است. اشعارى است كه پس از شهادت [[امام حسين]]‌ علیه السلام، هنگامى كه عترت او را به اسارت به ‌شام آورده بودند، يزيد با غرور و سرمستى خواند و آرزو كرد كاش نياكانش كه در [[جنگ ‌بدر]] كشته شدند، زنده بودند و خونخواهى و انتقام يزيد را مى‌بيند (ليت اشياخى ببدرشهدوا...) تا آنجا كه به انكار [[وحى ]] و رسالت پرداخته و مى‌گويد: لعبت هاشم بالملك فلا خبر جاء و لا وحى نزل<ref>حياة الامام الحسين علیه السلام، ج 2، ص 187، ج 3، ص 377.</ref> هاشميان با حكومت بازى مى‌كردند، نه خبرى (از آسمان غيب) آمده و نه وحى نازل‌ شده است.
+از جمله سخنانى است كه نشان دهنده كفر باطنى و كينه يزيد نسبت به پيامبر صلی الله علیه و آله است. اشعارى است كه پس از شهادت [[امام حسين]]‌ علیه السلام، هنگامى كه عترت او را به اسارت به ‌شام آورده بودند، يزيد با غرور و سرمستى خواند و آرزو كرد كاش نياكانش كه در [[جنگ ‌بدر]] كشته شدند، زنده بودند و خونخواهى و انتقام يزيد را مى‌بيند (ليت اشياخى ببدرشهدوا...) تا آنجا كه به انكار [[وحى ]] و رسالت پرداخته و مى‌گويد: لعبت هاشم بالملك فلا * خبر جاء و لا وحى نزل<ref>حياة الامام الحسين علیه السلام، ج 2، ص 187، ج 3، ص 377.</ref> هاشميان با حكومت بازى مى‌كردند، نه خبرى (از آسمان غيب) آمده و نه وحى نازل‌ شده است.
 اصل شعر از «ابن زبعرى‌» است ولى خواندن آن توسط يزيد در چنان‌ موقعيتى، هم عقيده بودنش را با مضمون آن نشان مى‌دهد، در پى زمزمه كردن اين اشعار كفرآميز بود كه زينب‌ سلام الله علیها خطبه خويش را با آيه ‌«ثم كان عاقبة الذين اساءوا السواى ان‌ كذبوا بآيات الله و كانوا بها يستهزؤن؛ سرانجام بدكاران، آن شد كه آيات الهى‌ را تكذيب و مسخره كردند!‌».<ref>[[سوره روم]]، آيه 10.</ref> آغاز كرد و نيز در ادامه، آيه‌ «ولا تحسبن الذين كفروا انما نملى لهم...؛ كافران مپندارند كه اگر به آنان مهلت مى‌دهيم، برايشان خوب است بلكه‌ گناهانشان افزوده مى‌شود و براى آنان عذاب خواركننده‌اى است»<ref>[[سوره آل عمران]]، آيه 178.</ref> را خواند و سراسر خطابه آن‌ بانو، اثبات خروج يزيد از حريم اسلام و بى‌اعتقادى او به دين و اثبات كفر و فسق او در ملا عام و حضور همگان است. در واقع حادثه [[كربلا]]، كفر پنهان امويان را آشكار و چهره ‌واقعى آنان را براى مردم و تاريخ، روشن ساخت و اين از ثمرات مهم [[عاشورا]] بود.
@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 ==منابع==
 جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۴۹
سطر ۱:		سطر ۱:
−	{{~~بخشی از یک~~ کتاب}}	+	{{مدخل دائره المعارف\|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]}}

	از جمله سخنانى است كه نشان دهنده كفر باطنى و كينه يزيد نسبت به پيامبر صلی الله علیه و آله است. اشعارى است كه پس از شهادت [[امام حسين]]‌ علیه السلام، هنگامى كه عترت او را به اسارت به ‌شام آورده بودند، يزيد با غرور و سرمستى خواند و آرزو كرد كاش نياكانش كه در [[جنگ ‌بدر]] كشته شدند، زنده بودند و خونخواهى و انتقام يزيد را مى‌بيند (ليت اشياخى ببدرشهدوا...) تا آنجا كه به انكار [[وحى ]] و رسالت پرداخته و مى‌گويد: لعبت هاشم بالملك فلا خبر جاء و لا وحى نزل<ref>حياة الامام الحسين علیه السلام، ج 2، ص 187، ج 3، ص 377.</ref> هاشميان با حكومت بازى مى‌كردند، نه خبرى (از آسمان غيب) آمده و نه وحى نازل‌ شده است.		از جمله سخنانى است كه نشان دهنده كفر باطنى و كينه يزيد نسبت به پيامبر صلی الله علیه و آله است. اشعارى است كه پس از شهادت [[امام حسين]]‌ علیه السلام، هنگامى كه عترت او را به اسارت به ‌شام آورده بودند، يزيد با غرور و سرمستى خواند و آرزو كرد كاش نياكانش كه در [[جنگ ‌بدر]] كشته شدند، زنده بودند و خونخواهى و انتقام يزيد را مى‌بيند (ليت اشياخى ببدرشهدوا...) تا آنجا كه به انكار [[وحى ]] و رسالت پرداخته و مى‌گويد: لعبت هاشم بالملك فلا خبر جاء و لا وحى نزل<ref>حياة الامام الحسين علیه السلام، ج 2، ص 187، ج 3، ص 377.</ref> هاشميان با حكومت بازى مى‌كردند، نه خبرى (از آسمان غيب) آمده و نه وحى نازل‌ شده است.