لسانی شیرازی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۳۰

2025-05-26T14:30:04Z

مهدی موسوی: ویرایش

2019-09-24T11:16:54Z

ویرایش

Heidariyan47 در ‏۳۱ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۹:۵۹

2015-05-31T09:59:40Z

Heidariyan47 در ‏۳۱ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۹:۵۴

2015-05-31T09:54:45Z

عربصالحی در ‏۱۶ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۱۱:۵۳

2014-06-16T11:53:33Z

عربصالحی: /* منابع */

2014-05-25T09:07:29Z

‏منابع

عربصالحی: /* منبع */

2014-05-25T06:00:11Z

‏منبع

عربصالحی: صفحه‌ای جدید حاوی ' {{نیازمند ویرایش فنی}} از شاعران شیعی مذهب پارسی گوی که در قرن ده قمری می زیسته ا...' ایجاد کرد

2014-05-25T05:59:53Z

صفحه‌ای جدید حاوی ' {{نیازمند ویرایش فنی}} از شاعران شیعی مذهب پارسی گوی که در قرن ده قمری می زیسته ا...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نیازمند ویرایش فنی}}
از شاعران شیعی مذهب پارسی گوی که در قرن ده قمری می زیسته است.

== معرفی اجمالی ==

وجیه الدین عبدالله لسانی پسر محمد مشک فروش شیرازی (م 20 یا 941 ه)، مولدش شیراز بود، ولی زندگانی اش بیشتر در بغداد و تبریز گذشت و از مصاحبت و حمایت سام میرزا و امیر نجم ثانی برخوردار بود.

== شاعر شیعه ==

وى آخرين كس از بيست و دو شاعر شيعه است كه در مجالس المؤمنين مذكور شده وبه واسطه تعصبى كه نسبت به مذهب خود داشته بيشتر قابل ذكر است تا به سبب رتبه شاعرى . زيرا كه هر چند ميگويند متجاوز از صد هزار شعر سروده گفتار او بسيار كم معروفست . واگر چه در آتشكده وهفت اقليم نام او مسطور است ولى رضا قليخان نام وى را از قلم انداخته است .

== اشعار لسانی ==

قصیده ای که لسانی به مطلع زیرین در ستایش علی بن ابی طالب «علیه السلام» سروده، شهرت بسیار دارد:

{{بیت|می رسم از گرد راه، رقص کنان چون صبا|باد جنون در دماغ، عاشق و سر در هوا}}

لسانی در شیوه های دیگر سخن نیز مبتکر و مورد تقلید بوده است از جمله در ساختن ترکیب بندهای کوتاه و نیز نوعی شعر وصفی و غنایی به نام «شهر آشوب» یا «شهرانگیز».

مجموعه رباعیاتی که او در توصیف تبریز و پیشه وران آن و وصف عشق و جز آن گفته و شهر آشوب نامیده به مجمع الاصناف موسوم و شامل 540 رباعی است که به طبع رسیده.

وی به جز قصیده و رباعی، غزل را نیز گاه خوب می سرود.

از دیوانش نسخه های ناقصی در دست است. کامل ترین این نسخه ها در موزه بریتانیاست که هشت هزار بیت غزل و یک ساقی نامه به بحر متقارب مثمن مقصور دارد.

وی بر روی هم شاعری خوب و از بازماندگان استادان سده نهم بود که در شیوه شاعری گویندگان سده دهم خاصه محتشم، ضمیری، وحشتی تأثیر داشت و سخن شناسان پیشین بدین معنی بارها اشاره کرده اند.او در جمع اشعار خود توجهى نداشت ; آثار او را پس از مرگ ، شريف تبريزى كه از شاگردان وى بود جمع آورد . اما مجموعه مزبوره به قدرى بد بود كه بنابر قول آتشكده به سهواللسان شهرت يافت . <ref> ترجمه تاريخ ادبيات ايران تأليف براون:4/157 </ref>، در برابر، شاگرد دیگر لسانی به نام حیدری، «لسان الغیب» را در دفاع از استاد خود ترتیب داد. و از اوست:

{{بیت|ای فلک ذات تو هر روز روالی دارد|در سر از گردش بیهوده خیالی دارد}}

== وفات ==

وفاتش به سال 940 هجرى بوده است وكمى قبل از غلبه سلطان سليمان بر تبريز وفات يافته است .

مؤلف مجالس المؤمنين گويد : به واسطه اخلاصى كه به حضرات ائمه عليهم السلام داشت تاج دوازده ترك شاهى را از سر نمى نهاد تا آنكه وقتى كه سلطان سليمان رومى متوجه تسخير تبريز بود چون خبر قرب وصول او به مولانا رسيد اتفاقاً در آن وقت مولانا در مسجد جامع تبريز به تعقيب نماز مشغول بود استماع آن خبر كرد دست برداشت و دعا كرد كه خدايا اين متقلب به تبريز مى آيد ومن تاج از سر نميتوانم نهاد ومشاهده استيلاى او به خود قرار نتوانم داد مرا بميران وبه درگاه رحمت خود واصل گردان . اين مضمون گفت وسر به سجده برد ودر آن سجده جان به جان آفرين سپرد . چنانكه گويد :

{{بیت|گر بند لسانى گسلد از بندشدر خاك شود وجود حاجتمندش|بالله كه زمشرق دلش سر نزندجز مهر على ويازده فرزندش}}

وی را در مقبره سرخاب تبریز به خاک سپرده اند.

==پانویس ==
<references />

== منبع ==
*سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ معارف و معاریف.
*مجله شمیم یاس، فروردین 1387، شماره 61 ،در دسترس در[http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/3674/6086/63757 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]، بازیابی: 4خرداد 1393.
[[رده: شعرای پارسی گوی قرن دهم]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-لسانی شیرازی از شاعران [[شیعه|شیعی]] مذهب پارسی گوست که در قرن ده قمری می زیسته است.
+'''«لسانی شیرازی»''' از شاعران پارسی‌گوی [[شیعه]] مذهب در قرن دهم قمری است. او در سرودن [[قصیده]]، [[غزل]]، [[رباعی]] و [[ترکیب بند]] متبحر و مورد تقلید بوده و اشعاری در مدح [[اهل بیت]] علیهم‌السلام نیز سروده است.
-==معرفی اجمالی==
+==زندگی‌نامه==
-وجیه الدین عبدالله لسانی فرزند محمد مشک فروش شیرازی (م، ۹۴۱ ه)، مولدش [[شیراز]] بود، ولی زندگانی اش بیشتر در [[بغداد]] و [[تبریز]] گذشت و از مصاحبت و حمایت سام میرزا و امیر نجم ثانی برخوردار بود.
+وجیه‌الدین عبدالله لسانی فرزند محمد مُشک‌فروش شیرازی (م، ۹۴۱ ق)، مولدش [[شیراز]] بود، ولی زندگانی اش بیشتر در [[بغداد]] و [[تبریز]] گذشت و از مصاحبت و حمایت سام میرزا و امیر نجم ثانی برخوردار بود.
-وى آخرین کس از بیست و دو شاعر [[شیعه]] است که در [[مجالس المؤمنین]] نامش بیان شده و به واسطه تعصبى که نسبت به مذهب خود داشته بیشتر قابل ذکر است تا به سبب رتبه شاعرى. زیرا که هر چند می گویند متجاوز از صد هزار شعر سروده اما گفتار او بسیار کم معروفست. واگر چه در آتشکده و هفت اقلیم نام او مسطور است ولى رضا قلیخان نام وى را از قلم انداخته است .
+وى آخرین کس از بیست و دو شاعر [[شیعه]] است که در «[[مجالس المؤمنین (کتاب)|مجالس المؤمنین]]» نامش بیان شده و به واسطه [[تعصب|تعصبى]] که نسبت به مذهب خود داشته، بیشتر قابل ذکر است تا به سبب رتبه شاعرى. زیرا که هر چند می گویند متجاوز از صد هزار شعر سروده، اما گفتار او بسیار کم معروف است. واگر چه در کتاب «آتشکده» و «هفت اقلیم» نام او مسطور است، ولى رضا قلیخان هدایت نام وى را از قلم انداخته است.
 ==اشعار لسانی==
-[[قصیده]] ای که لسانی به [[مطلع]] زیرین در ستایش [[علی بن ابی طالب]] (علیه السلام) سروده، شهرت بسیار دارد:
+[[قصیده|قصیده‌ای]] که لسانی به [[مطلع]] زیرین در ستایش [[امام علی]] (علیه السلام) سروده، شهرت بسیار دارد:
-{{بیت|می رسم از گرد راه، رقص کنان چون صبا|باد جنون در دماغ، عاشق و سر در هوا}}
+{{بیت|می‌رسم از گرد راه، رقص کنان چون صبا|باد جنون در دماغ، عاشق و سر در هوا}}
-مجموعه [[رباعی|رباعیاتی]] که او در توصیف تبریز و پیشه وران آن و وصف عشق و جز آن گفته و شهر آشوب نامیده، به مجمع الاصناف موسوم و شامل ۵۴۰ رباعی است که به طبع رسیده است. وی به جز قصیده و رباعی، [[غزل]] را نیز گاه خوب می سرود.
+لسانی در شیوه های دیگر سخن نیز مبتکر و مورد تقلید بوده است، از جمله در ساختن [[ترکیب بند|ترکیب بندهای]] کوتاه و نیز نوعی [[شعر]] وصفی و غنایی به نام «شهر آشوب» یا «شهرانگیز».
-از دیوانش نسخه های ناقصی در دست است. کامل ترین این نسخه ها در موزه بریتانیاست که هشت هزار [[بیت (شعر)|بیت]] غزل و یک ساقی نامه به [[بحر متقارب]] مثمن مقصور دارد.
+مجموعه [[رباعی|رباعیاتی]] که او در توصیف [[تبریز]] و پیشه وران آن و وصف عشق و جز آن گفته و «شهر آشوب» نامیده، به «مجمع الاصناف» موسوم و شامل ۵۴۰ رباعی است که به طبع رسیده است. وی به جز قصیده و رباعی، [[غزل]] را نیز گاه خوب می سرود.
-وی بر روی هم، شاعری نیک و از بازماندگان استادان سده نهم بود که در شیوه شاعری گویندگان سده دهم خاصه [[محتشم کاشانی|محتشم]]، [[ضمیری اصفهانی|ضمیری]]، وحشتی تأثیر داشت و سخن شناسان پیشین، بدین معنی بارها اشاره کرده اند.
+از [[دیوان (شعر)|دیوانش]] نسخه های ناقصی در دست است. کامل ترین این نسخه ها در موزه بریتانیاست که هشت هزار [[بیت (شعر)|بیت]] غزل و یک ساقی نامه به [[بحر (شعر)|بحر]] متقارب مثمّن مقصور دارد.
-او در جمع اشعار خود توجهى نداشت. آثار او را پس از مرگ، شریف تبریزى که از شاگردان وى بود جمع آورد. اما مجموعه مزبوره به قدرى نامناسب بود که بنابر قول آتشکده به سهو اللسان شهرت یافت.<ref>ادوارد گرانویل براون، ترجمه تاریخ ادبیات ایران ، ،۴/۱۵۷ </ref> در برابر، شاگرد دیگر لسانی به نام حیدری، «لسان الغیب» را در دفاع از استاد خود ترتیب داد. و از اوست:
+وی بر روی هم، شاعری نیک و از بازماندگان استادان سده نهم هجری بود که در شیوه شاعری گویندگان سده دهم خاصه [[محتشم کاشانی|محتشم]] و [[ضمیری اصفهانی|ضمیری]]، تأثیر داشت و سخن شناسان پیشین، بدین معنی بارها اشاره کرده اند.
-وفات لسانی شیرازی به سال ۹۴۰ هجرى بوده است. وی قبل از غلبه سلطان سلیمان بر تبریز وفات یافته است. مؤلف [[مجالس المؤمنین (کتاب)|مجالس المؤمنین]] گوید: به واسطه اخلاصى که به حضرات [[ائمه اطهار|ائمه]] علیهم السلام داشت، تاج دوازده ترک شاهى را از سر نمى نهاد تا آنکه وقتى که سلطان سلیمان رومى متوجه تسخیر تبریز بود. چون خبر قرب وصول او به مولانا رسید اتفاقاً در آن وقت مولانا در [[مسجدجامع|مسجد جامع]] تبریز به تعقیب [[نماز]] مشغول بود استماع آن خبر کرد دست برداشت و دعا کرد که خدایا این متقلب به تبریز مى آید و من تاج از سر نمی توانم نهاد و مشاهده استیلاى او به خود قرار نتوانم داد، مرا بمیران و به درگاه رحمت خود واصل گردان. این مضمون گفت و سر به [[سجده]] برد و در آن سجده جان به جان آفرین سپرد. چنانکه گوید:
+او در جمع اشعار خود توجهى نداشت. آثار او را پس از مرگ، شریف تبریزى که از شاگردان وى بود جمع آورد. اما مجموعه مزبور به قدرى نامناسب بود که بنابر قول «آتشکده» به «سهو اللسان» شهرت یافت.<ref>ادوارد گرانویل براون، ترجمه تاریخ ادبیات ایران، ۴/۱۵۷. </ref> در مقابل، شاگرد دیگر لسانی به نام حیدری، «لسان الغیب» را در دفاع از استاد خود ترتیب داد.
 ==پانویس==
@@ سطر ۳۴: / سطر ۳۱: @@
 ==منابع==
-*سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ معارف و معاریف.
+*[[فرهنگ معارف و معاریف]]، سید مصطفی حسینی دشتی.
-*مجله شمیم یاس، فروردین ۱۳۸۷، شماره ۶۱، صفحه ۵۳، در دسترس در [http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/3674/6086/63757 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]، بازیابی: 4خرداد 1393.
+*"لسانی شیرازی"، مجله شمیم یاس، فروردین ۱۳۸۷، شماره ۶۱، صفحه ۵۳، در دسترس در [http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/3674/6086/63757 پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه].
-[[رده: شعرای پارسی گوی قرن دهم]]
+[[رده: شعرای پارسی گو]][[رده: شعرای پارسی گوی قرن دهم]][[رده: شعرای اهل البیت]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-وی از شاعران شیعی مذهب پارسی گوست که در قرن ده قمری می زیسته است.
+لسانی شیرازی از شاعران [[شیعه|شیعی]] مذهب پارسی گوست که در قرن ده قمری می زیسته است.
-== معرفی اجمالی ==
+==معرفی اجمالی==
-وجیه الدین عبدالله لسانی فرزند محمد مشک فروش شیرازی (م 20 یا 941 ه)، مولدش [[شیراز]] بود، ولی زندگانی اش بیشتر در [[بغداد]] و [[تبریز]] گذشت و از مصاحبت و حمایت سام میرزا و امیر نجم ثانی برخوردار بود.
+وجیه الدین عبدالله لسانی فرزند محمد مشک فروش شیرازی (م، ۹۴۱ ه)، مولدش [[شیراز]] بود، ولی زندگانی اش بیشتر در [[بغداد]] و [[تبریز]] گذشت و از مصاحبت و حمایت سام میرزا و امیر نجم ثانی برخوردار بود.
-== شاعر شیعه ==
+وى آخرین کس از بیست و دو شاعر [[شیعه]] است که در [[مجالس المؤمنین]] نامش بیان شده و به واسطه تعصبى که نسبت به مذهب خود داشته بیشتر قابل ذکر است تا به سبب رتبه شاعرى. زیرا که هر چند می گویند متجاوز از صد هزار شعر سروده اما گفتار او بسیار کم معروفست. واگر چه در آتشکده و هفت اقلیم نام او مسطور است ولى رضا قلیخان نام وى را از قلم انداخته است .
-وى آخرين كس از بيست و دو شاعر [[شيعه]] است كه در [[مجالس المؤمنين]]نامش بیان شده وبه واسطه تعصبى كه نسبت به مذهب خود داشته بيشتر قابل ذكر است تا به سبب رتبه شاعرى . زيرا كه هر چند ميگويند متجاوز از صد هزار شعر سروده اما گفتار او بسيار كم معروفست . واگر چه در آتشكده وهفت اقليم نام او مسطور است ولى رضا قليخان نام وى را از قلم انداخته است .
+==اشعار لسانی==
 {{بیت|می رسم از گرد راه، رقص کنان چون صبا|باد جنون در دماغ، عاشق و سر در هوا}}
-لسانی در شیوه های دیگر سخن نیز مبتکر و مورد تقلید بوده است از جمله در ساختن ترکیب بندهای کوتاه و نیز نوعی شعر وصفی و غنایی به نام «شهر آشوب» یا «شهرانگیز».
+لسانی در شیوه های دیگر سخن نیز مبتکر و مورد تقلید بوده است از جمله در ساختن [[ترکیب بند|ترکیب بندهای]] کوتاه و نیز نوعی شعر وصفی و غنایی به نام «شهر آشوب» یا «شهرانگیز».
-از دیوانش نسخه های ناقصی در دست است. کامل ترین این نسخه ها در موزه بریتانیاست که هشت هزار بیت غزل و یک ساقی نامه به بحر متقارب مثمن مقصور دارد.
+مجموعه [[رباعی|رباعیاتی]] که او در توصیف تبریز و پیشه وران آن و وصف عشق و جز آن گفته و شهر آشوب نامیده، به مجمع الاصناف موسوم و شامل ۵۴۰ رباعی است که به طبع رسیده است. وی به جز قصیده و رباعی، [[غزل]] را نیز گاه خوب می سرود.
-وی بر روی هم شاعری نیک و از بازماندگان استادان سده نهم بود که در شیوه شاعری گویندگان سده دهم خاصه [[محتشم]]، ضمیری، وحشتی تأثیر داشت و سخن شناسان پیشین، بدین معنی بارها اشاره کرده اند.
+از دیوانش نسخه های ناقصی در دست است. کامل ترین این نسخه ها در موزه بریتانیاست که هشت هزار [[بیت (شعر)|بیت]] غزل و یک ساقی نامه به [[بحر متقارب]] مثمن مقصور دارد.
-او در جمع اشعار خود توجهى نداشت . آثار او را پس از مرگ ، شريف تبريزى كه از شاگردان وى بود جمع آورد . اما مجموعه مزبوره به قدرى نا مناسب بود كه بنابر قول آتشكده به سهواللسان شهرت يافت .  <ref>ادوارد گرانویل براون، ترجمه تاريخ ادبيات ايران ، ،4/157 </ref>، در برابر، شاگرد دیگر لسانی به نام حیدری، «لسان الغیب» را در دفاع از استاد خود ترتیب داد. و از اوست:
+وی بر روی هم، شاعری نیک و از بازماندگان استادان سده نهم بود که در شیوه شاعری گویندگان سده دهم خاصه [[محتشم کاشانی|محتشم]]، [[ضمیری اصفهانی|ضمیری]]، وحشتی تأثیر داشت و سخن شناسان پیشین، بدین معنی بارها اشاره کرده اند.
 {{بیت|ای فلک ذات تو هر روز روالی دارد|در سر از گردش بیهوده خیالی دارد}}
-== وفات ==
+وفات لسانی شیرازی به سال ۹۴۰ هجرى بوده است. وی قبل از غلبه سلطان سلیمان بر تبریز وفات یافته است. مؤلف [[مجالس المؤمنین (کتاب)|مجالس المؤمنین]] گوید: به واسطه اخلاصى که به حضرات [[ائمه اطهار|ائمه]] علیهم السلام داشت، تاج دوازده ترک شاهى را از سر نمى نهاد تا آنکه وقتى که سلطان سلیمان رومى متوجه تسخیر تبریز بود. چون خبر قرب وصول او به مولانا رسید اتفاقاً در آن وقت مولانا در [[مسجدجامع|مسجد جامع]] تبریز به تعقیب [[نماز]] مشغول بود استماع آن خبر کرد دست برداشت و دعا کرد که خدایا این متقلب به تبریز مى آید و من تاج از سر نمی توانم نهاد و مشاهده استیلاى او به خود قرار نتوانم داد، مرا بمیران و به درگاه رحمت خود واصل گردان. این مضمون گفت و سر به [[سجده]] برد و در آن سجده جان به جان آفرین سپرد. چنانکه گوید:
+{{بیت|گر بند لسانى گسلد از بندش|در خاک شود وجود حاجتمندش}}
-وفاتش به سال 940 هجرى بوده است . وی قبل از غلبه سلطان سليمان بر تبريز وفات يافته است .
+{{بیت|بالله که ز مشرق دلش سر نزند|جز مهر على ویازده فرزندش}}
 وی را در مقبره سرخاب تبریز به خاک سپرده اند.
-==پانویس ==
+==پانویس==
 <references />
-== منابع ==
+==منابع==
 *سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ معارف و معاریف.
-*مجله شمیم یاس، فروردین 1387، شماره 61 ،صفحه 53،در دسترس در[http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/3674/6086/63757 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]، بازیابی: 4خرداد 1393.
+*مجله شمیم یاس، فروردین ۱۳۸۷، شماره ۶۱، صفحه ۵۳، در دسترس در [http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/3674/6086/63757 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]، بازیابی: 4خرداد 1393.
 [[رده: شعرای پارسی گوی قرن دهم]]

@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
 وی بر روی هم شاعری نیک و از بازماندگان استادان سده نهم بود که در شیوه شاعری گویندگان سده دهم خاصه [[محتشم]]، ضمیری، وحشتی تأثیر داشت و سخن شناسان پیشین، بدین معنی بارها اشاره کرده اند.
-او در جمع اشعار خود توجهى نداشت . آثار او را پس از مرگ ، شريف تبريزى كه از شاگردان وى بود جمع آورد . اما مجموعه مزبوره به قدرى نا مناسب بود كه بنابر قول آتشكده به سهواللسان شهرت يافت .  <ref>براون، ترجمه تاريخ ادبيات ايران ، ،4/157 </ref>، در برابر، شاگرد دیگر لسانی به نام حیدری، «لسان الغیب» را در دفاع از استاد خود ترتیب داد. و از اوست:
+او در جمع اشعار خود توجهى نداشت . آثار او را پس از مرگ ، شريف تبريزى كه از شاگردان وى بود جمع آورد . اما مجموعه مزبوره به قدرى نا مناسب بود كه بنابر قول آتشكده به سهواللسان شهرت يافت .  <ref>ادوارد گرانویل براون، ترجمه تاريخ ادبيات ايران ، ،4/157 </ref>، در برابر، شاگرد دیگر لسانی به نام حیدری، «لسان الغیب» را در دفاع از استاد خود ترتیب داد. و از اوست:
 {{بیت|ای فلک ذات تو هر روز روالی دارد|در سر از گردش بیهوده خیالی دارد}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{نیازمند ویرایش فنی}}
+وی از شاعران شیعی مذهب پارسی گوست که در قرن ده قمری می زیسته است.
 == معرفی اجمالی ==
-وجیه الدین عبدالله لسانی پسر محمد مشک فروش شیرازی (م 20 یا 941 ه)، مولدش [[شیراز]] بود، ولی زندگانی اش بیشتر در [[بغداد]] و [[تبریز]] گذشت و از مصاحبت و حمایت سام میرزا و امیر نجم ثانی برخوردار بود.
+وجیه الدین عبدالله لسانی فرزند محمد مشک فروش شیرازی (م 20 یا 941 ه)، مولدش [[شیراز]] بود، ولی زندگانی اش بیشتر در [[بغداد]] و [[تبریز]] گذشت و از مصاحبت و حمایت سام میرزا و امیر نجم ثانی برخوردار بود.
 == شاعر شیعه ==
-وى آخرين كس از بيست و دو شاعر [[شيعه]] است كه در [[مجالس المؤمنين]] مذكور شده وبه واسطه تعصبى كه نسبت به مذهب خود داشته بيشتر قابل ذكر است تا به سبب رتبه شاعرى . زيرا كه هر چند ميگويند متجاوز از صد هزار شعر سروده گفتار او بسيار كم معروفست . واگر چه در آتشكده وهفت اقليم نام او مسطور است ولى رضا قليخان نام وى را از قلم انداخته است .
+وى آخرين كس از بيست و دو شاعر [[شيعه]] است كه در [[مجالس المؤمنين]]نامش بیان شده وبه واسطه تعصبى كه نسبت به مذهب خود داشته بيشتر قابل ذكر است تا به سبب رتبه شاعرى . زيرا كه هر چند ميگويند متجاوز از صد هزار شعر سروده اما گفتار او بسيار كم معروفست . واگر چه در آتشكده وهفت اقليم نام او مسطور است ولى رضا قليخان نام وى را از قلم انداخته است .
 == اشعار لسانی ==
@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۷: @@
 لسانی در شیوه های دیگر سخن نیز مبتکر و مورد تقلید بوده است از جمله در ساختن ترکیب بندهای کوتاه و نیز نوعی شعر وصفی و غنایی به نام «شهر آشوب» یا «شهرانگیز».
-مجموعه رباعیاتی که او در توصیف تبریز و پیشه وران آن و وصف عشق و جز آن گفته و شهر آشوب نامیده به مجمع الاصناف موسوم و شامل 540 رباعی است که به طبع رسیده.
+مجموعه رباعیاتی که او در توصیف تبریز و پیشه وران آن و وصف عشق و جز آن گفته و شهر آشوب نامیده، به مجمع الاصناف موسوم و شامل 540 رباعی است که به طبع رسیده.
 وی به جز [[قصیده]] و [[رباعی]]، [[غزل]] را نیز گاه خوب می سرود.
@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۳: @@
 از دیوانش نسخه های ناقصی در دست است. کامل ترین این نسخه ها در موزه بریتانیاست که هشت هزار بیت غزل و یک ساقی نامه به بحر متقارب مثمن مقصور دارد.
-وی بر روی هم شاعری خوب و از بازماندگان استادان سده نهم بود که در شیوه شاعری گویندگان سده دهم خاصه [[محتشم]]، ضمیری، وحشتی تأثیر داشت و سخن شناسان پیشین بدین معنی بارها اشاره کرده اند.او در جمع اشعار خود توجهى نداشت ; آثار او را پس از مرگ ، شريف تبريزى كه از شاگردان وى بود جمع آورد . اما مجموعه مزبوره به قدرى بد بود كه بنابر قول آتشكده به سهواللسان شهرت يافت .  <ref> ترجمه تاريخ ادبيات ايران تأليف براون:4/157 </ref>، در برابر، شاگرد دیگر لسانی به نام حیدری، «لسان الغیب» را در دفاع از استاد خود ترتیب داد. و از اوست:
+وی بر روی هم شاعری نیک و از بازماندگان استادان سده نهم بود که در شیوه شاعری گویندگان سده دهم خاصه [[محتشم]]، ضمیری، وحشتی تأثیر داشت و سخن شناسان پیشین، بدین معنی بارها اشاره کرده اند.
 {{بیت|ای فلک ذات تو هر روز روالی دارد|در سر از گردش بیهوده خیالی دارد}}
@@ سطر ۳۰: / سطر ۳۱: @@
 == وفات ==
-وفاتش به سال 940 هجرى بوده است  وكمى قبل از غلبه سلطان سليمان بر تبريز وفات يافته است .
+وفاتش به سال 940 هجرى بوده است . وی قبل از غلبه سلطان سليمان بر تبريز وفات يافته است .
-مؤلف مجالس المؤمنين گويد : به واسطه اخلاصى كه به حضرات ائمه عليهم السلام داشت تاج دوازده ترك شاهى را از سر نمى نهاد تا آنكه وقتى كه سلطان سليمان رومى متوجه تسخير تبريز بود چون خبر قرب وصول او به مولانا رسيد اتفاقاً در آن وقت مولانا در مسجد جامع تبريز به تعقيب نماز مشغول بود استماع آن خبر كرد دست برداشت و دعا كرد كه خدايا اين متقلب به تبريز مى آيد ومن تاج از سر نميتوانم نهاد ومشاهده استيلاى او به خود قرار نتوانم داد مرا بميران وبه درگاه رحمت خود واصل گردان . اين مضمون گفت وسر به سجده برد ودر آن سجده جان به جان آفرين سپرد . چنانكه گويد :
+به واسطه اخلاصى كه به حضرات ائمه عليهم السلام داشت تاج دوازده ترك شاهى را از سر نمى نهاد تا آنكه وقتى كه سلطان سليمان رومى متوجه تسخير تبريز بود چون خبر قرب وصول او به مولانا رسيد اتفاقاً در آن وقت مولانا در مسجد جامع تبريز به تعقيب نماز مشغول بود استماع آن خبر كرد دست برداشت و دعا كرد كه خدايا اين متقلب به تبريز مى آيد ومن تاج از سر نميتوانم نهاد ومشاهده استيلاى او به خود قرار نتوانم داد مرا بميران وبه درگاه رحمت خود واصل گردان . اين مضمون گفت وسر به سجده برد ودر آن سجده جان به جان آفرين سپرد . چنانكه گويد :
 {{بیت|گر بند لسانى گسلد از بندشدر خاك شود وجود حاجتمندش|بالله كه زمشرق دلش سر نزندجز مهر على ويازده فرزندش}}