لجاجت - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۶ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۰۲

2026-03-06T11:02:01Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۰

2025-05-26T12:30:47Z

نمایش تغییرات

Mohammadi: /* عاقبت لجاجت */

2025-03-24T14:53:48Z

‏عاقبت لجاجت

Mohammadi: /* یهود، مسیحیت و لجاجت */

2025-03-24T14:50:59Z

‏یهود، مسیحیت و لجاجت

Mohammadi: /* آثار لجاجت */

2025-03-24T14:46:32Z

‏آثار لجاجت

Mohammadi: /* عوامل لجاجت */

2025-03-24T14:07:17Z

‏عوامل لجاجت

Mohammadi: /* تفاوت لجاجت با جهالت */

2025-03-24T14:00:53Z

‏تفاوت لجاجت با جهالت

Aghajani در ‏۷ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۳۹

2020-03-07T05:39:14Z

مهدی موسوی: ویرایش

2019-09-24T09:39:00Z

ویرایش

نمایش تغییرات

سید مهدی خدایی در ‏۸ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۵۳

2016-02-08T10:53:37Z

@@ سطر ۶۸: / سطر ۶۸: @@
 '''۱. دنیوی:'''
-خداوند نخست افراد لجوج را جهت مجازات تربیتی در سختى و رنج قرار داده تا به ضعف و ناتوانى خود پی برده و از مرکب [[غرور]] پیاده شوند و در صورت عدم اصلاح آنها را با مجازات های ریشه کن کننده گرفتارشان می سازد:<ref> تفسیر نمونه، ج‌۱۴، ص ۲۸۸.</ref> {{متن قرآن|«وَلَوْ رَحِمْناهُمْ وَ کشَفْنا ما بِهِمْ مِنْ ضُرٍّ لَلَجُّوا فِی طُغْیانِهِمْ یعْمَهُون‌»}}<ref>[[سوره مومنون]]‌/۷۵.</ref>
+خداوند نخست افراد لجوج را جهت مجازات تربیتی در سختى و رنج قرار داده تا به ضعف و ناتوانى خود پی برده و از مرکب [[غرور]] پیاده شوند و در صورت عدم اصلاح آنها را با مجازات های ریشه کن کننده گرفتارشان می سازد:<ref> تفسیر نمونه، ج‌۱۴، ص ۲۸۸.</ref> {{متن قرآن|«وَلَوْ رَحِمْنَاهُمْ وَكَشَفْنَا مَا بِهِمْ مِنْ ضُرٍّ لَلَجُّوا فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ»}}<ref>[[آیه 75 سوره مؤمنون|سوره مومنون، آیه ۷۵.]]</ref>؛ و اگر به آنان رحم کنیم و گرفتاری ها و مشکلاتشان را برطرف سازیم، (نه تنها بیدار نمى‌شوند بلکه) در طغیانشان لجاجت مى‌ورزند و (در این وادى) سرگردان مى‌مانند!
 '''۲. اخروی:'''
-انسان لجوج که به اندرز ناصحان و به هشدارهاى الهى، گوش فرا نداده بلکه پیوسته با غرور و نخوت مخصوص به خود بر خلافکارى‌هایش مى‌افزاید، چیزی جز آتش [[دوزخ]] او را رام نمى‌کند،<ref>تفسیر نمونه، ج‌۲، ص ۷۵.</ref> ولذا خداوند مى‌فرماید: {{متن قرآن|«وَإِذَا قِیلَ لَهُ اتَّقِ اللّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ»}} <ref>[[سوره بقره]]/۲۰۶.</ref> و هنگامى که به آنها گفته شود: از خدا بترسید! (لجاجت آنان بیشتر مى‌شود) و لجاجت آنها را به گناه مى‌کشاند. آتش دوزخ براى آنها کافى است و چه بد جایگاهى است!
+انسان لجوج که به اندرز ناصحان و به هشدارهاى الهى، گوش فرا نداده بلکه پیوسته با غرور و نخوت مخصوص به خود بر خلافکارى‌هایش مى‌افزاید، چیزی جز آتش [[دوزخ]] او را رام نمى‌کند،<ref>تفسیر نمونه، ج‌۲، ص ۷۵.</ref> ولذا خداوند مى‌فرماید: {{متن قرآن|«وَإِذَا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ ۚ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ ۚ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ»}} <ref>سوره بقره، آیه ۲۰۶.</ref>؛ و هنگامى که به آنها گفته شود: از خدا بترسید! (لجاجت آنان بیشتر مى‌شود) و لجاجت آنها را به گناه مى‌کشاند. آتش دوزخ براى آنها کافى است و چه بد جایگاهى است!
 ==پانویس==

@@ سطر ۵۲: / سطر ۵۲: @@
 ==یهود، مسیحیت و لجاجت==
-با این که قوم [[یهود]]، در [[ایمان|ایمان]] آوردن و یا [[جزیه|جزیه]] دادن مانند [[نصاری|نصارا]] مختار بودند، اما از آنجا که خود را نژاد برتر مى‌دانستند، از قبول آئین [[اسلام]] که از نژاد یهود برنخاسته بود سر باز زده و به آسانى اسلام را قبول نکردند، بلکه مدتها با لجاجت در عصبیت خود پافشارى کرده، خدعه ها بکار بردند، عهدشکنى‌ها کردند و بالآخره صفحات تاریخ پر از خاطرات تلخى است که مسلمین آن روز از لجاجت های یهود دیدند؛ که البته این اعمال لجوجانه منحصر به بعد از اسلام نبوده و متن تاریخ خود گویای این مطلب است.<ref>ترجمه المیزان، ج‌۶، ص ۱۱۵.</ref> [[قرآن]] درباره ی شدت لجاجت قوم یهود با مؤمنان می فرماید: {{متن قرآن|«لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَداوَةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الْیهُود...»}}<ref>[[سوره مائده]]/۸۲.</ref> به طور مسلم، دشمن ترین مردم نسبت به مؤمنان را یهود و مشرکان خواهى یافت‌... .
+با این که قوم [[یهود]]، در [[ایمان|ایمان]] آوردن و یا [[جزیه|جزیه]] دادن مانند [[نصاری|نصارا]] مختار بودند، اما از آنجا که خود را نژاد برتر مى‌دانستند، از قبول آئین [[اسلام]] که از نژاد یهود برنخاسته بود سر باز زده و به آسانى اسلام را قبول نکردند، بلکه مدتها با لجاجت در عصبیت خود پافشارى کرده، خدعه ها بکار بردند، عهدشکنى‌ها کردند و بالآخره صفحات تاریخ پر از خاطرات تلخى است که مسلمین آن روز از لجاجت های یهود دیدند؛ که البته این اعمال لجوجانه منحصر به بعد از اسلام نبوده و متن تاریخ خود گویای این مطلب است.<ref>ترجمه المیزان، ج‌۶، ص ۱۱۵.</ref> [[قرآن]] درباره ی شدت لجاجت قوم یهود با مؤمنان می فرماید: {{متن قرآن|«لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا ...»}}<ref>[[آیه 82 سوره مائده|سوره مائده، آیه ۸۲.]]</ref>؛ به طور مسلم، دشمن ترین مردم نسبت به مؤمنان را یهود و مشرکان خواهى یافت‌... .
-اما ملت نصارا در مقایسه با قوم یهود، پس از تشخیص حقانیت دین اسلام بدون مبارزه با کمال شیفتگى به آن گرویده‌اند، در حالی که هیچ اجبار و اکراهى در کارشان نبوده و مى‌توانستند با جزیه دادن به دین خود باقى مانده و نسبت به آن پایدارى و وفادارى کنند، ولیکن در عین حال لجاجت نورزیده، اسلام را بر دین خود ترجیح داده و ایمان می آوردند ولذا قرآن درباره آنها فرموده: {{متن قرآن|«...وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ قالُوا إِنَّا نَصارى‌ ذلِک بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّیسِینَ وَ رُهْباناً وَ أَنَّهُمْ لایسْتَکبِرُون‌»}}<ref> [[سوره مائده]]/۸۲.</ref>
+اما ملت نصارا در مقایسه با قوم یهود، پس از تشخیص حقانیت دین اسلام بدون مبارزه با کمال شیفتگى به آن گرویده‌اند، در حالی که هیچ اجبار و اکراهى در کارشان نبوده و مى‌توانستند با جزیه دادن به دین خود باقى مانده و نسبت به آن پایدارى و وفادارى کنند، ولیکن در عین حال لجاجت نورزیده، اسلام را بر دین خود ترجیح داده و ایمان می آوردند ولذا قرآن درباره آنها فرموده: {{متن قرآن|«... وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ قَالُوا إِنَّا نَصَارَىٰ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيسِينَ وَرُهْبَانًا وَأَنَّهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُونَ»}}<ref>همان</ref>؛ ... و نزدیکترین دوستان به مؤمنان را کسانى مى‌یابى که مى‌گویند: "ما نصارى هستیم" این بخاطر آن است که در میان آنها افرادى عالم و تارک دنیا هستند و آنها (در برابر حق) تکبر نمى‌ورزند.
 قرآن، علت گرایش‌ نصارا به اسلام‌ را در سه چیز می داند:

@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
 ۱. '''محرومیت از درک آیات الهی''':
-یکی از آثار لجاجت اینست که افراد لجوج از درک حقایق آیات الهی محرومند: {{متن قرآن|«و هُوَ الَّذِی أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجْنا بِهِ نَباتَ کلِّ شَی‌ءٍ فَأَخْرَجْنا مِنْهُ خَضِراً نُخْرِجُ مِنْهُ حَبًّا مُتَراکباً و... إِنَّ فِی ذلِکمْ لَآیاتٍ لِقَوْمٍ یؤْمِنُون‌»}}<ref>[[سوره انعام‌]]/۹۹.</ref>
+یکی از آثار لجاجت اینست که افراد لجوج از درک حقایق آیات الهی محرومند: {{متن قرآن|«وَهُوَ الَّذِي أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَخْرَجْنَا بِهِ نَبَاتَ كُلِّ شَيْءٍ فَأَخْرَجْنَا مِنْهُ خَضِرًا نُخْرِجُ مِنْهُ حَبًّا مُتَرَاكِبًا وَمِنَ النَّخْلِ مِنْ طَلْعِهَا قِنْوَانٌ دَانِيَةٌ وَجَنَّاتٍ مِنْ أَعْنَابٍ وَالزَّيْتُونَ وَالرُّمَّانَ مُشْتَبِهًا وَغَيْرَ مُتَشَابِهٍ ۗ انْظُرُوا إِلَىٰ ثَمَرِهِ إِذَا أَثْمَرَ وَيَنْعِهِ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكُمْ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ»}}<ref>[[آیه 99 سوره انعام|سوره انعام‌، آیه ۹۹.]]</ref>؛ اوست خدایى که از آسمان باران فرستاد و بدان باران هر گونه نباتى را رویانیدیم و از آن نبات ساقه‌اى سبز و از آن دانه‌هایى بر یکدیگر چیده‌... که در آن، نشانه‌هایى (از عظمت خدا) براى افراد با ایمان است!
 در این آیه‌ تدبیر نظام روئیدنى‌ها، آیتی مخصوص به مردم با [[ایمان|ایمان]] شمرده شده و تناسب این اختصاص روشن است؛ چون این نوع تدبر و تفکر، احتیاج به تحصیل علم خاصی ندارد؛ بلکه هر فهم عادى نیز اگر دلش به نور ایمان منور شده و پلیدی عناد و لجاجت آن را آلوده نکرده باشد، مى‌تواند با آن فهم عوامیش در آن نظر کرده و پى به صانع آن ببرد.<ref>ترجمه المیزان، ج‌۷، ص ۴۰۱.</ref>
@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۰: @@
 اثر دیگر لجاجت انکار کردن آیات الهی است، چرا که این صفت باعث مى‌شود که علاوه بر محروم شدن از درک آیات الهی، دائما حالت انکار به خود گرفته و با بهانه جویی های گوناگون، از پذیرش حق سربتابند وگرنه آیات الهی براى آنها که حقجو و متواضع در مقابل حقیقتند، آشکار است؛ این در حالی است که اهل ایمان به محض روبرو شدن با آیات خداوند، به آیت بودن آن پی برده و آن را وسیله ی اتصال به محبوب خود قرار می دهند.<ref>تفسیر نمونه، ج‌۱۱، ص ۱۹۲.</ref>
-{{متن قرآن|«...فَأَمَّا الَّذِینَ آمَنُوا فَیعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ وَ أَمَّا الَّذِینَ کفَرُوا فَیقُولُونَ ما ذا أَرادَ اللَّهُ بِهذا مَثَلا...»}}<ref> [[سوره بقره]]/۲۶.</ref>
+{{متن قرآن|«... فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ ۖ وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا فَيَقُولُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلًا ...»}}<ref>[[آیه 26 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۲۶.]]</ref>؛ ...آنان که ایمان آورده‌اند، مى‌دانند که آن، حقیقتى است از طرف پروردگارشان و اما آنها که راه کفر را پیموده‌اند، (این موضوع را بهانه کرده) مى‌گویند: «منظور خداوند از این مثل چه بوده است؟!...
-{{متن قرآن|«فَالَّذِینَ لایؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ قُلُوبُهُمْ مُنْکرَةٌ...»}}<ref>[[سوره نحل]]/۲۲.</ref> اما کسانى که به آخرت ایمان نمى‌آورند، دلهایشان (حق را) انکار مى‌کند...
+{{متن قرآن|«... فَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ قُلُوبُهُمْ مُنْكِرَةٌ ...»}}<ref>[[آیه 22 سوره نحل|سوره نحل، آیه ۲۲.]]</ref>؛ ... اما کسانى که به آخرت ایمان نمى‌آورند، دلهایشان (حق را) انکار مى‌کند ...
 ۳. '''غرق در گناهان''':
-یکی از پیامدهای لجاجت فرو رفتن در گناهان بوده؛ که علت اصلی آن همان حق گریزی است؛ که انسان لجوج را غرق در گناه کرده و در باتلاق انبوهی از گناهان فرو می برد: {{متن قرآن|«وَ إِذا قِیلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ...»}}<ref>[[سوره بقره]]/۲۰۶.</ref> و هنگامى که به آنها گفته شود: از خدا بترسید! (لجاجت آنان بیشتر مى‌شود) و آنها را به گناه مى‌کشاند...
+یکی از پیامدهای لجاجت فرو رفتن در گناهان بوده؛ که علت اصلی آن همان حق گریزی است؛ که انسان لجوج را غرق در گناه کرده و در باتلاق انبوهی از گناهان فرو می برد: {{متن قرآن|«وَإِذَا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ ...»}}<ref>[[آیه 206 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۲۰۶.]]</ref>؛ و هنگامى که به آنها گفته شود: از خدا بترسید! (لجاجت آنان بیشتر مى‌شود) و آنها را به گناه مى‌کشاند...
 در حقیقت این آیه به یکى از صفات زشت [[منافقان]] اشاره کرده؛ که آنها بر اثر [[تعصب]] و لجاجت در برابر هیچ حقیقتى، تسلیم نمى‌شوند و همین لجاجت آنها را به بدترین گناهان مى‌کشاند.<ref> تفسیر نمونه، ج‌۲، ص ۷۵.</ref>

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 '''۱. تقلید کورکورانه:'''
-یکی از عواملی که برای لجاجت متصور است، تقلید بی چون و چرا از عقاید دیگران است؛ چرا که گاهی با استناد به آن حکم عقل را سرکوب کرده و جلوی واضح ترین برهان ها و معجزات ایستادگی می کنند، قرآن کریم به نکوهش این گونه تقلید از سوی افراد پرداخته و آن را رد می کند: {{متن قرآن|«وَ إِذا قیلَ لَهُمْ تَعالَوْا إِلى‌ ما أَنْزَلَ اللَّهُ وَ إِلَى الرَّسُولِ قالُوا حَسْبُنا ما وَجَدْنا عَلَیهِ آباءَنا أَوَ لَوْ کانَ آباؤُهُمْ لایعْلَمُونَ شَیئاً وَ لایهْتَدُونَ»}}<ref>[[سوره مائده]]/۱۰۴.</ref>
+یکی از عواملی که برای لجاجت متصور است، تقلید بی چون و چرا از عقاید دیگران است؛ چرا که گاهی با استناد به آن حکم عقل را سرکوب کرده و جلوی واضح ترین برهان ها و معجزات ایستادگی می کنند، قرآن کریم به نکوهش این گونه تقلید از سوی افراد پرداخته و آن را رد می کند: {{متن قرآن|«وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا إِلَىٰ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَإِلَى الرَّسُولِ قَالُوا حَسْبُنَا مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ آبَاءَنَا ۚ أَوَلَوْ كَانَ آبَاؤُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ شَيْئًا وَلَا يَهْتَدُونَ»}}<ref>[[آیه 104 سوره مائده|سوره مائده، آیه ۱۰۴.]]</ref>؛ و هنگامى که به آنها گفته شود: به سوى آنچه خدا نازل کرده و به سوى پیامبر بیایید! مى‌گویند: "آنچه از پدران خود یافته‌ایم، ما را بس است!" آیا اگر پدران آنها چیزى نمى‌دانستند و هدایت نیافته بودند (باز از آنها پیروى مى‌کنند)؟!
 بر اساس این آیه، هنگامی که کفار به سوی کتاب خدا و رسول او دعوت می شدند، به دلیل تقلید بی قید و شرط از آداب نیاکان خود، در مقابل این دعوت ایستادگی کرده و از پذیرش آن خودداری می کردند.<ref>طیب، سید عبدالحسین؛ أطیب البیان فی تفسیر القرآن، تهران، انتشارات اسلام، ۱۳۷۸ ش، چاپ دوم، ج‌۴، ص ۴۸۴ و ۴۸۵.</ref>
@@ سطر ۲۷: / سطر ۲۶: @@
 عامل دیگری که [[قرآن]] برای لجاجت متذکر شده، استکبار است. مستکبر به کسى گفته می شود که بخواهد با ترک پذیرفتن حق خود را بزرگ جلوه داده و خود را بزرگتر از آن بداند که حق را بپذیرد. این حسِ خود برتربینی به شخص اجازه نمی دهد که به سخنی غیر از سخن خود گوش کند و به همین جهت بدون هیچ دلیل و حجتى از انقیاد در برابر حق سر برمى‌تابد.<ref>ترجمه المیزان، ج‌۱۲، ص ۳۳۳ و ۳۳۴.</ref>
-{{متن قرآن|«فَالَّذِینَ لایؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ قُلُوبُهُمْ مُنْکرَةٌ وَ هُمْ مُسْتَکبِرُونَ»}}<ref>[[سوره نحل]]‌/۲۲.</ref> اما کسانى که به آخرت ایمان نمى‌آورند، دلهایشان (حق را) انکار مى‌کند و مستکبرند.
+{{متن قرآن|«... فَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ قُلُوبُهُمْ مُنْكِرَةٌ وَهُمْ مُسْتَكْبِرُونَ»}}<ref>[[آیه 22 سوره نحل|سوره نحل، آیه ۲۲.]]</ref>؛ ... اما کسانى که به آخرت ایمان نمى‌آورند، دلهایشان (حق را) انکار مى‌کند و مستکبرند.
 ==آثار لجاجت==

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[جهل|جهالت]]، ناشی از عوامل عارضی از جمله "طغیان هوای نفس" بوده؛ ولذا ممکن است با از بین رفتن این عوامل به سبب پیدا شدن مانع در برابر آنها یا در اثر حائل شدن زمان طولانی بین تصمیم و انجام گناه و... فرد متوجه زشتی اعمال سابق خود شده و از آن افکار و اعمال پشیمان گردد؛ در صورتی که لجاجت از روی عناد و تکبر بوده و از بد ذاتی ناشی می گردد؛ لذا با فروکش کردن هوس ها از بین نرفته و هیچگاه به شخص لجوج ندامت فورى دست نمى‌دهد؛ بلکه مادامی که شخص زنده است این حالت زشت نیز زنده خواهد ماند؛ مگر آن که خدا بخواهد او را هدایت کند.<ref>طباطبائی(علامه)، سید محمدحسین؛ ترجمه المیزان، سید محمدباقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارت اسلامی جامعه مدرسین، ۱۳۷۴ش، چاپ پنجم، ج‌۴، ص ۳۷۹.</ref>
-ثمره ی تفاوت این دو صفت در عقوبت اعمالی است که از روی لجاجت یا جهالت انجام می گیرد؛ چون، گناهانی که از روی جهالت باشد به شرط [[توبه]] بخشیده می شود؛ در حالی که گناهانی که از روی لجاجت رشد یافته اند، قابل بخشش نیستند؛ چنانچه خداوند در قرآن می فرماید: {{متن قرآن|«إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِینَ یعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ ثُمَّ یتُوبُونَ مِنْ قَرِیب‌...»}}<ref>[[سوره نساء]]/۱۷.</ref>
+ثمره ی تفاوت این دو صفت در عقوبت اعمالی است که از روی لجاجت یا جهالت انجام می گیرد؛ چون، گناهانی که از روی جهالت باشد به شرط [[توبه]] بخشیده می شود؛ در حالی که گناهانی که از روی لجاجت رشد یافته اند، قابل بخشش نیستند؛ چنانچه خداوند در قرآن می فرماید: {{متن قرآن|«إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ ...»}}<ref>[[آیه 17 سوره نساء|سوره نساء، آیه ۱۷.]]</ref>؛ پذیرش توبه از سوى خدا، تنها براى کسانى است که کار بدى را از روى جهالت انجام مى‌دهند سپس زود توبه مى‌کنند...
 پذیرش توبه در صورتى است که این عمل زشت ناشی از جهالت باشد نه از روی لجاجت.<ref>ترجمه المیزان، ج‌۴، ص ۳۷۸.</ref>

@@ سطر ۸۴: / سطر ۸۴: @@
 ==منابع==
-* [http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=35635 لجاجت، محمد موذنی، سایت پژوهشکده باقرالعلوم علیه السلام (بخش فرهنگ علوم انسانی و اسلامی)]، تاریخ بازیابی: 28 تیر 1391.
+*محمد موذنی، لجاجت، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه] ، تاریخ بازیابی: 28 تیر 1391.
 [[رده: اخلاق فردی]]
 [[رده: صفات ناپسند]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۵۳
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
	{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر\|ماخذ=پایگاه}}		{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر\|ماخذ=پایگاه}}
−