قیام مختار - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۴

2025-07-29T06:54:54Z

Mohammadi: /* قیام مختار در نظر اهل‌بیت */

2025-06-19T10:29:52Z

‏قیام مختار در نظر اهل‌بیت

Zamani در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۸

2024-07-09T08:18:09Z

مهدی موسوی در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۸

2022-10-06T07:18:45Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۲۷

2022-10-06T06:27:56Z

Zamani در ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۲۶

2020-09-13T10:26:12Z

Zamani در ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۳۲

2020-09-12T08:32:02Z

Zamani در ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۲۶

2020-09-12T08:26:13Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-09-03T07:07:16Z

ویرایش

نمایش تغییرات

Zamani: /* جنگ با شامیان و کشتن ابن زیاد و یارانش */

2020-08-22T10:35:40Z

‏جنگ با شامیان و کشتن ابن زیاد و یارانش

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-[[مختار ثقفی|مختار بن ابى عبیده ثقفى]]، پنج‌ سال پس از [[واقعه عاشورا]]، در سال ۶۶ هجرى در [[کوفه]] قیام کرد. هدف نهضت او خونخواهى [[امام حسین]]‌ علیه السلام و انتقام از قاتلان [[شهدای کربلا]] و جنایتکاران حادثه عاشورا بود. قیام او و خونخواهى‌اش‌ موجب خرسندى [[اهل البیت|اهل بیت]] علیهم السلام شد.
+[[مختار ثقفی|مختار بن ابى‌عبیده ثقفى]]، پنج‌ سال پس از [[واقعه عاشورا]]، در سال ۶۶ هجرى در [[کوفه]] قیام کرد. هدف نهضت او خونخواهى [[امام حسین]]‌ علیه‌السلام و انتقام از قاتلان [[شهدای کربلا]] و جنایتکاران حادثه عاشورا بود. قیام او و خونخواهى‌اش‌ موجب خرسندى [[اهل البیت|اهل بیت]] علیهم‌السلام شد.
 ==مختار قبل از قیام==
@@ سطر ۸۰: / سطر ۸۰: @@
 <references />
 ==منابع==
-*جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
+*فرهنگ عاشورا، جواد محدثی، نشر معروف.
-*حسن رضایی، قیام مختار و اهل بیت علیهم السلام، [http://www.pajoohe.ir دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: ۲۷ شهریور ۱۳۹۱.
+*[http://www.pajoohe.ir "قیام مختار و اهل بیت علیهم‌السلام"، حسن رضایی، دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: ۲۷ شهریور ۱۳۹۱.
-*شیخ طوسى، الأمالی (للطوسی)، قم، دار الثقافة، چاپ اول، ۱۴۱۴ق.
+*الأمالی، شیخ طوسى، قم، دار الثقافة، چاپ اول، ۱۴۱۴ق.
-*تاریخنامه طبرى، گردانیده منسوب به بلعمى، تحقیق محمد روشن، تهران، سروش، چ دوم، ۱۳۷۵ش.
+*تاریخنامه طبرى، گردانیده منسوب به بلعمى، تحقیق محمد روشن، تهران، سروش، ۱۳۷۵ش.
-*طبری، محمد بن جریر، تاریخ الطبری، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران، اساطیر، ۱۳۷۸ش.
+*تاریخ طبری، محمد بن جریر طبری، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران، اساطیر، ۱۳۷۸ش.
-*سید تقى واردى، روز شمار تاریخ اسلام، جلد سوم، ماه ربیع الاول.
+*روزشمار تاریخ اسلام، سید تقى واردى، جلد سوم، وقایع ماه ربیع الاول.
 [[رده:خونخواهی امام حسین علیه السلام]]
 [[رده:قیامها بر ضد امویان]]
-[[رده:قیام مختار]]
+[[رده:قیام های علویان]]
-[[رده: مقاله های مهم]]
+[[رده:قیام مختار]][[رده:تاریخ اسلام]]
 {{الگو:واقعه عاشورا}}
 {{سنجش کیفی

@@ سطر ۶۲: / سطر ۶۲: @@
 ب) دسته ای دیگر از روایات به مدح مختار و قیام او پرداخته است، موارد زیر از جمله این روایات است:
-* حضرت [[امیرالمومنین]] علیه السلام می ‌فرمایند: «سیُقتل ولدی الحسین و سیَخرج غلام من ثقیف و یَقتل من الذین ظلموا ثلاثمائه و ثلاثة و ثمانین الف رجل»؛ بزودی فرزندم حسین کشته خواهد شد، ولی طولی نمی‌ کشد که جوانی از [[قبیله ثقیف]] قیام خواهد کرد و از این ستمکاران، انتقام خواهد گرفت به طوری که تعداد کشته ‌های آنان به سیصد و هشتاد و سه هزار نفر خواهد رسید.<ref> معجم رجال الحدیث،‌ ج ۱۹، ص ۱۰۲.</ref>
+* حضرت [[امیرالمومنین]] علیه السلام می ‌فرمایند: {{متن حدیث|«سیُقتل ولدی الحسین و سیَخرج غلام من ثقیف و یَقتل من الذین ظلموا ثلاثمائه و ثلاثة و ثمانین الف رجل»}}<ref> معجم رجال الحدیث،‌ ج ۱۹، ص ۱۰۲.</ref>؛ بزودی فرزندم حسین کشته خواهد شد، ولی طولی نمی‌ کشد که جوانی از [[قبیله ثقیف]] قیام خواهد کرد و از این ستمکاران، انتقام خواهد گرفت به طوری که تعداد کشته ‌های آنان به سیصد و هشتاد و سه هزار نفر خواهد رسید.
 * حضرت امیرالمومنین علیه السلام در ضمن بیان مشابهت مسلمین با [[بنی اسرائیل]] می ‌فرمایند: «بزودی ستمکاران، توسط کسی که خداوند برای انتقام ما بر آنان خواهد فرستاد، به بلایی گرفتار خواهند شد و این به خاطر [[فسق]] و جنایتی است که مرتکب شده‌اند، همان ‌گونه که بنی‌ اسرائیل گرفتار عذاب شدند... او جوانی از قبیله ثقیف است که او را "[[مختار بن ابی عبید]]" می ‌گویند».<ref> مقدس اردبیلی، احمد بن علی؛ حدیقة الشیعه، انتشارات کلی، بی ‌جا، چاپ پنجم، بی ‌تا، ص ۵۰۹.</ref>
@@ سطر ۷۷: / سطر ۷۶: @@
 از مجموع این احادیث بدست می ‌آید که در شخصیت و حُسن عقیده مختار هیچ شک و شبهه ‌ای نیست و قیام او مورد رضایت خدا و [[اهل البیت|اهل بیت]] [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلی الله علیه و آله بوده است.<ref> حدیقه الشیعه، ص ۵۱۰.</ref> و از طلب رحمتی که حضرت سجاد علیه السلام در حق او نمودند، روشن می ‌شود که مسلک او [[امامیه|امامی]] بوده است. بنابراین ایراد "[[کیسانیه|کیسانی]]" بودن و دعوت مردم به سوی خویش و [[امامت]] محمد بن حنفیه وارد نیست. چون طلب رحمت از سوی [[ائمه اطهار]] برای شخصی که اعتقادش بر حق نباشد، جایز نیست.
 ==پانویس==
 <references />

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۸
سطر ۱۰۴:		سطر ۱۰۴:
	\|رده= دارد		\|رده= دارد
	}}		}}
		+	{{قیام مختار}}

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 [[مختار ثقفی|مختار بن ابى عبیده ثقفى]]، پنج‌ سال پس از [[واقعه عاشورا]]، در سال ۶۶ هجرى در [[کوفه]] قیام کرد. هدف نهضت او خونخواهى [[امام حسین]]‌ علیه السلام و انتقام از قاتلان [[شهدای کربلا]] و جنایتکاران حادثه عاشورا بود. قیام او و خونخواهى‌اش‌ موجب خرسندى [[ائمه اطهار|ائمه]] علیهم السلام شد.
-==مختار در جریان واقعه کربلا==
+==مختار قبل از قیام==
-زمانی که [[مسلم بن عقیل]] به [[کوفه]] آمد تا برای [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیه السلام [[بیعت]] بگیرد، [[مختار ثقفی|مختار]] اولین نفری بود که با مسلم پیمان بست، سپس خانه ‌اش را در اختیار مسلم قرار داد تا در آن جا از مردم بیعت بگیرد.<ref> روضة الصفا، ج ۳، ص ۲۰۸.</ref>
+ولى در روز قيام مسلم بن عقيل كه پيش از موعد مقرر به وقوع پيوست، مختار در كوفه نبود و زمانى به كوفه برگشت كه مسلم بن عقيل شهيد شده و [[عبيدالله بن زياد]] بر شهر تسلط كامل يافته بود و مختار به محض ورود به شهر دستگير و زندانى گرديد و با بزرگانى از [[شيعه]] همچون [[ميثم تمار]]، عبدالله بن حارث و بسيارى از دوستداران [[اهل بيت]] علیهم‌السلام در زندان هم‌بند شد.
-پس از ورود [[ابن زیاد]] به کوفه و پراکنده شدن مردم از دور مسلم، مختار به همراه عده‌ای دیگر از بزرگان کوفه به زندان افتادند و به هنگام واقعه [[کربلا]] در زندان به سر می برد.
+[[عبدالله بن عمر]] كه همسر صفيه خواهر مختار بود، جهت رهايى وى نامه اى به يزيد نوشت و از او تقاضاى خلاصى مختار از بند عبيدالله را نمود. يزيد درخواست وى را پذيرفت و به عبيدالله نامه اى نوشت و دستور داد كه مختار را آزاد نمايد.<ref> طبری، محمد بن جریر، تاریخ الطبری، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران، اساطیر، ۱۳۷۵، ج‌۷، ۳۱۰۳ </ref> عبيدالله بن زياد كه قصد اعدام مختار را داشت به ناچار وى را آزاد كرد ولى دستور داد كه از شهر [[كوفه]] بيرون رود.
-==چگونگی قیام مختار==
+مختار هنگامى از زندان رهايى يافت كه واقعه [[کربلا|كربلا]] و قيام ابا عبدالله الحسين علیه‌السلام و شهادت آن حضرت و يارانش به پايان رسيده بود و او افسوس فراوان مى‌ خورد كه چرا توفيق حضور در ركاب آن حضرت را نداشت.
-پس از [[واقعه عاشورا|واقعه کربلا]]، مختار با وساطت شوهر خواهرش [[عبدالله بن عمر]] از زندان آزاد شد.<ref> طبری، محمد بن جریر، تاریخ الطبری، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران، اساطیر، ۱۳۷۵، ج‌۷، ۳۱۰۳ </ref> او پس از اطلاع یافتن از آمادگی مردم [[کوفه]]، در سال ۶۴ هجری از [[مکه]] وارد کوفه شد. در این زمان [[قیام توابین]] با شکست روبرو شده بود.<ref> اخطب خوارزمی، مقتل الحسین علیه‌السلام، منشورات المفید، قم، بی ‌تا، ج ۲، ص ۲۰۲.</ref>
+مختار از آن پس به سوى [[حجاز]] رفت و در [[مكه]] با قيام [[عبدالله بن زبير]] آشنا شد. وى پس از ديدارهايى با ابن زبير، وى را هم‌فكر و هم‌عقيده خويش نيافت و بدين جهت از وى جدا شد و به [[طائف]] رفت و پس از يك سال بار ديگر به مكه رفت و با وساطت برخى از شخصيت‌ ها دوباره با عبدالله بن زبير ديدار كرد و با او به صورت مشروط [[بيعت]] كرد و شرط او اين بود كه وى پس از عبدالله بن زبير بالاترين پست حكومتى را داشته باشد تا از اين طريق به هدف‌ ها و خواسته‌هايش برسد.
-مختار، در ۱۶ [[ربیع الاول]] سال ۶۶ هجری در کوفه قیام کرد و مردم با شرط عمل به [[قرآن]] و [[سنت]] پیغمبر اعظم اسلام صلى اللَّه علیه و آله سلم و [[قصاص|تقاص]] خون حضرت [[امام حسین علیه السلام|حسین بن على]] و اهل بیت آن حضرت علیهم السلام و دفاع از ضعفاء با او بیعت کردند و [[عبدالله بن مطیع]] که کارگزار [[عبدالله بن زبیر]] بود را به همراه اصحابش از کوفه بیرون نمودند.<ref>شیخ طوسی، امالی، ص۲۴۰</ref> شعار قیام مختار، «[[یا منصور امت|یا منصورُ أمِت]]» و «[[یا لثارات الحسین|یا لثارات‌ الحسین‌]]» بود. درگیرهاى سختى در محله‌ها و میدان هاى کوفه پیش آمد. گروه هایى کشته و گروه هایى تسلیم شدند و مختار وارد قصر شد و فردایش براى مردم سخنرانى کرد، و اشراف [[کوفه]] با او بیعت کردند.
+مختار در جريان هجوم [[حصین بن نمیر|حصين بن نمير]] به مكه، در كنار ابن زبير بود و با لشكريان [[شام]] به نبرد مى‌ پرداخت. سرانجام يزيد بن معاويه در سال 64 قمرى به هلاكت رسيد و رشته حكومتى [[امويان]] از هم پاشيد و عبدالله بن زبير، خود را [[خليفه]] مسلمانان ناميد و بسيارى از مناطق اسلامى از جمله [[حجاز]]، [[عراق]]، [[ايران]] و [[يمن]] را در تصرف خويش درآورد. پس از پيروزى عبدالله بن زبير، مختار دريافت كه وى به فكر و رأى خود عمل مى‌ كند و تنها به پيروزى خويش مى‌ انديشد. بدين جهت از وى جدا شد و دوباره راه عراق و كوفه را در پيش گرفت. وى پيش از حركت به سوى عراق در حجاز با [[محمد بن حنفيه]] فرزند [[امام علی علیه السلام|اميرمؤمنان]] علیه‌السلام تماس گرفت و هدف‌ هاى خويش را با وى در ميان گذاشت.
-===انتقام از قاتلین امام حسین ===
+===انتقام از قاتلین امام حسین===
 مختار پس از استیلا بر اوضاع، یکایک قاتلان [[امام حسین علیه السلام|حسین]] علیه السلام را دستگیر مى‌کرد و مى‌کشت. نیروهایى هم به اطراف مى‌فرستاد تا هم بر آن مناطق استیلا یابد و هم جنایتکاران را گرفته و به کیفر رساند. مدت ها این تحرکات و دستگیری ها و نبرد با مقاومت کنندگان از طرفداران [[بنى امیه]] ادامه داشت.
@@ سطر ۳۲: / سطر ۴۰: @@
 از مجموع قرائن و روایات بدست می ‌آید که خروج و قیام [[مختار ثقفی|مختار]]، مورد رضایت خداوند و [[چهارده معصوم]] بوده است. یکی از قرائن این است که زمانی که [[میثم تمار]] به همراه مختار در زندان بسر می ‌برد، میثم به او خبر داد که او بر علیه قاتلین [[کربلا]] قیام خواهد نمود. بی ‌شک اگر قیام او مورد رضایت [[اهل البیت|اهل بیت]] علیهم السلام نبود، میثم این امر را به مختار گوشزد می ‌کرد. از ظاهر برخی دیگر از روایات بدست می ‌آید که قیام او با اذن و اجازه [[امام سجاد]] علیه السلام بوده است.<ref> خوئی، سید ابوالقاسم؛ معجم رجال الحدیث، انتشارات مرکز نشر الثقافة، نجف، چاپ پنجم، ۱۴۱۳ ه، ج ۱۹، ص ۱۰۹.</ref>
-شاهد دیگر اجازه ‌ای است که وی از [[محمد بن حنفیه]] گرفته است. چرا که با توجه به شخصیت و تقوای محمد بن حنفیه، بعید است که او بدون اذن امام زمانش، اجازه چنین کاری را صادر نماید و احتمالا عدم اذن مستقیم از امام علیه السلام به خاطر رعایت شرایط [[تقیه]] بوده است؛ چرا که امام در آن زمان به شدت از طرف حکومت تحت نظر بود. در دیدار مختار با محمد بن حنفیه، محمد حنفیه او را به [[تقوا]] سفارش می ‌کند و با رعایت شرایط تقیه، سخنانی می ‌گوید که مختار از آن، اجازه برای قیام می فهمد.<ref> انساب الاشراف، بلاذری، مکتبة المثنی، بغداد، بی ‌تا، ج ۵، ص ۲۱۸.</ref>
+شاهد دیگر، اجازه ‌ای است که وی از [[محمد بن حنفیه]] گرفته است. چرا که با توجه به شخصیت و تقوای محمد بن حنفیه، بعید است که او بدون اذن امام زمانش، اجازه چنین کاری را صادر نماید و احتمالا عدم اذن مستقیم از امام علیه السلام به خاطر رعایت شرایط [[تقیه]] بوده است؛ چرا که امام در آن زمان به شدت از طرف حکومت تحت نظر بود. در دیدار مختار با محمد بن حنفیه، محمد حنفیه او را به [[تقوا]] سفارش می ‌کند و با رعایت شرایط تقیه، سخنانی می ‌گوید که مختار از آن، اجازه برای قیام می فهمد.<ref> انساب الاشراف، بلاذری، مکتبة المثنی، بغداد، بی ‌تا، ج ۵، ص ۲۱۸.</ref>
-در مجموع، در مورد قیام مختار، دو دسته [[روایت]] وارد شده است:
+در مجموع، در مورد قیام مختار، دو دسته [[حدیث|روایت]] وارد شده است:
-الف) روایاتی است که به مذمت مختار پرداخته و او را شخص کذاب معرفی می ‌کند. [[آیت الله سید ابوالقاسم خویی|آیت الله خوئی]] نویسنده کتاب [[معجم رجال الحدیث]]، [[سند حدیث|سند]] این روایات را ضعیف و مشکل دار دانسته است.<ref> معجم رجال الحدیث، ج ۱۹، ص ۱۰۲.</ref> به نظر برخی این روایات ساخته دست دشمنان و مخالفین مختار است تا شخصیت او را نزد [[شیعه|شیعیان]] زیر سؤال ببرند.<ref> بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۳۸۶؛ به نقل از رساله ذوب النضار، [[ابن نما]].</ref>
+الف) روایاتی است که به مذمت مختار پرداخته و او را شخص کذاب معرفی می ‌کند. [[آیت الله سید ابوالقاسم خویی|آیت الله خوئی]] نویسنده کتاب [[معجم رجال الحدیث]]، [[سند حدیث|سند]] این روایات را ضعیف و مشکل دار دانسته است.<ref> معجم رجال الحدیث، ج ۱۹، ص ۱۰۲.</ref> به نظر برخی این روایات ساخته دست دشمنان و مخالفین مختار است تا شخصیت او را نزد [[شیعه|شیعیان]] زیر سؤال ببرند.<ref> بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۳۸۶؛ به نقل از رساله ذوب النضار، ابن نما.</ref>
 ب) دسته ای دیگر از روایات به مدح مختار و قیام او پرداخته است، موارد زیر از جمله این روایات است:
@@ سطر ۵۹: / سطر ۶۷: @@
 <references />
 ==منابع==
-*جواد محدثی، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، نشر معروف.
 *حسن رضایی، قیام مختار و اهل بیت علیهم السلام، [http://www.pajoohe.ir دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: ۲۷ شهریور ۱۳۹۱.
-*شیخ طوسى، محمد بن الحسن، الأمالی (للطوسی)، قم، دار الثقافة، چاپ اول، ۱۴۱۴ق.
+*شیخ طوسى، الأمالی (للطوسی)، قم، دار الثقافة، چاپ اول، ۱۴۱۴ق.
-*تاریخنامه طبرى، گردانیده منسوب به بلعمى، تحقیق محمد روشن، تهران،سروش، چ دوم، ۱۳۷۵ش.
+*تاریخنامه طبرى، گردانیده منسوب به بلعمى، تحقیق محمد روشن، تهران، سروش، چ دوم، ۱۳۷۵ش.
-*طبری، محمد بن جریر، [[تاریخ طبری (کتاب)|تاریخ الطبری]]، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران، اساطیر، ۱۳۷۸ش.
+*طبری، محمد بن جریر، تاریخ الطبری، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران، اساطیر، ۱۳۷۸ش.
 [[رده:خونخواهی امام حسین علیه السلام]]

@@ سطر ۶۷: / سطر ۶۷: @@
 [[رده:خونخواهی امام حسین علیه السلام]]
 [[رده:قیامها بر ضد امویان]]
 {{الگو:واقعه عاشورا}}
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=شده

@@ سطر ۴۴: / سطر ۴۴: @@
 ۲- حضرت امیرالمومنین علیه السلام در ضمن بیان مشابهت مسلمین با [[بنی اسرائیل]] می ‌فرمایند: «بزودی ستمکاران، توسط کسی که خداوند برای انتقام ما بر آنان خواهد فرستاد، به بلایی گرفتار خواهند شد و این به خاطر [[فسق]] و جنایتی است که مرتکب شده‌اند، همان ‌گونه که بنی‌ اسرائیل گرفتار عذاب شدند... او جوانی از قبیله ثقیف است که او را "[[مختار بن ابی عبید]]" می ‌گویند».<ref> مقدس اردبیلی، احمد بن علی؛ حدیقة الشیعه، انتشارات کلی، بی ‌جا، چاپ پنجم، بی ‌تا، ص ۵۰۹.</ref>
-۳- [[امام حسین علیه السلام|ابا عبدالله]] علیه‌السلام، پس از خطبه‌ای که در راه [[کربلا]] ایراد نمودند، می ‌فرمایند: «پروردگارا، آن جوانمرد ثقیفی را بر آنان مسلط کن تا جام تلخ مرگ و ذلت را به ایشان بچشاند و از قاتلان ما احدی را معاف نکند. به جای هر قتلی، کشتنی و به جای ضربت، ضربتی؛ و انتقام مرا و خواندن و دوستان و شیعیانم را از اینها بگیرد».<ref> بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۳۴۰.</ref>
+۳- [[امام حسین علیه السلام|ابا عبدالله]] علیه‌السلام، پس از خطبه‌ای که در راه [[کربلا]] ایراد نمودند، می ‌فرمایند: «پروردگارا، آن جوانمرد ثقیفی را بر آنان مسلط کن تا جام تلخ مرگ و ذلت را به ایشان بچشاند و از قاتلان ما احدی را معاف نکند. به جای هر قتلی، کشتنی و به جای ضربت، ضربتی؛ و انتقام مرا و خاندان و دوستان و شیعیانم را از اینها بگیرد».<ref> بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۳۴۰.</ref>
 ۴- پس از ارسال سر بریده [[عمر بن سعد|عمر سعد]] و [[ابن زیاد]] نزد [[امام سجاد علیه السلام|امام سجاد]] علیه السلام، ایشان در حق مختار فرمودند: «حمد و ستایش، خدایی را که انتقام ما را از دشمنانم گرفت و خداوند به مختار، پاداش و جزایی خیر عطا فرماید».<ref> جامع الرواة، ج ۱، ص ۲۲. / قهبائی عنایة الله؛ مجمع الرجال، تحقیق علامه اصفهانی، موسسه اسماعیلیان، قم، چاپ دوم، ۱۳۶۴ ه، ج ۶، ص ۷۸.</ref>

@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 در محرم سال 67 قمرى مختار لشکری تدارک دید و به فرماندهی ابراهیم بن مالک اشتر آن را بسوى ابن زياد كه در ارض جزيره بود فرستاد. ابراهيم روز شنبه، هفتم ماه محرم با تعداد دو هزار نفر از قبيله مذحج و اسد، تعداد دو هزار نفر از قبيله تميم و همدان (بسكون ميم) تعداد هزار و پانصد نفر از قبائل مدينه، تعداد هزار و پانصد نفر از قبيله كنده و ربيعه، تعداد دو هزار نفر از حمراء يعنى مردم عجم كه در كوفه بودند خارج شد.<ref>شیخ طوسی، امالی، ص240</ref>
-سپاه ابراهیم بن مالک اشتر در مرز موصل در کنار رودخانه ای به نام خازر به مصاف سپاه عبیدالله بن زیاد رفتند<ref>تاريخنامه ‏طبرى، ج‏4، ص766</ref> این جنگ با پیروزی سپاه ابراهیم بن مالک اشتر به پایان رسید و در اثنای جنگ [[عبیدالله بن زیاد]]و تعدادی از سران سپاهش به هلاکت رسیدند.<ref>شیخ طوسی، امالی، ص241</ref>
+سپاه ابراهیم بن مالک اشتر در مرز موصل در کنار رودخانه ای به نام خازر به مصاف سپاه عبیدالله بن زیاد رفتند<ref>تاريخنامه ‏طبرى، ج‏4، ص766</ref> این جنگ با پیروزی سپاه ابراهیم بن مالک اشتر به پایان رسید و در اثنای جنگ [[عبیدالله بن زیاد]] و تعدادی از سران سپاهش به هلاکت رسیدند.<ref>شیخ طوسی، امالی، ص241</ref>
 ابراهيم سر ابن زياد و تعدادی دیگر از بزرگان سپاه او را براى مختار فرستاد و مختار سر ابن زیاد، [[حصین بن نمیر]] و [[شرحبیل بن ذی الکلاع]] را به [[مکه]] نزد [[محمد بن حنفیه|محمد حنفیه]] فرستاد او هم سر عبیدالله بن زیاد را نزد [[امام سجاد علیه السلام]] که در آن زمان در مکه بود فرستاد.<ref>شیخ طوسی، امالی، ص242</ref> مطابق با روایت نقل شده، آن حضرت مشغول غذا خوردن بود. با دیدن این صحنه، سجده شکر به جاى آورد و فرمود: «الحمدلله الذى ادرک لى ثارى من عدوى و جزى الله‌ المختار خیرا...؛ سپاس خداوند را که انتقام خون مرا از دشمنم گرفت و خداوند به مختار جزاى خیر عنایت فرماید.»<ref>معالى السبطین، ج۲، ص۲۶۰./ بحار الأنوار، ج‏۴۵، ص۳۸۵</ref>