قُدّوس (اسم الله) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۶ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۸:۱۴

2026-03-06T18:14:30Z

مهدی موسوی در ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۴۹

2025-07-12T05:49:49Z

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ قدوس را به قُدّوس (اسم الله) منتقل کرد

2025-07-12T05:23:03Z

مهدی موسوی صفحهٔ قدوس را به قُدّوس (اسم الله) منتقل کرد

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-20T10:54:39Z

افزودن الگوی قرآن

Aghajani در ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۳۴

2020-02-22T11:34:52Z

مهدی موسوی: ویرایش

2019-10-26T07:30:35Z

ویرایش

Goodosuser: صفحه جدید

2015-04-11T20:00:35Z

صفحه جدید

صفحهٔ تازه

اسم صد و يكم: '''القدوس'''

لفظ «قدوس» در [[قرآن]] دو بار به عنوان وصف خدا وارد شده است:

1. (هُوَ اللّهُ الَّذِى لا إِلهَ إِلاّ هُوَ المَلِكُ القُدُّوسُ السَّلامُ المُؤْمِنُ المُهَيْمِنُ العَزِيزُ الجَبّارُ المُتَكَبِّرُ سُبْحانَ اللّهِ عَمّا يُشْرِكُونَ).(حشر/23)

«او است خدايى كه جز او خدا نيست، فرمانرواى منزه و بى عيب، ايمنى بخش، حافظ و نگهبان، قدرتمند، خودمختار، بزرگوار، منزه است خدا از آنچه براى اوشريك قرار مى دهند».

2. (يُسَبِّحُ للّهِ ما فِى السَّمواتِ وَ ما فِى الأَرْضِ المَلِكِ القُدُّوسِ العَزيزِ الحَكيمِ).(جمعه/1)
1 . همدانى، سيد حسين، شرح اسماء حسنى، ص 86.

«تنزيه مى كند خدا را آنچه در آسمانها و زمين است، فرمانرواى منزه، قدرتمند وحكيم».

اكنون بايد ديد معنى قدوس چيست؟ با توجه به آياتى كه مشتقاتى از ماده اين كلمه در آنها آمده مى توان گفت: معناى آن پاكى از آلودگى هاى ظاهرى و باطنى است چنان كه مى فرمايد:

(إِذْ ناداهُ رَبّهُ بِالوادِ المُقَدَّسِ طُوى).(نازعات/16)

«آنگاه كه پروردگارش او را در سرزمين مقدس "طوى" صدا كرد».

و نيز مى فرمايد:

(...فاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالوادِ المُقدَّسِ طُوى).(طه/12)

«كفشهاى خود را بيرون آر، تو در سرزمين مقدس "طوى" هستى».

از آنجا كه كفش غالباً آلوده است، و طوى يك مكان مقدسى مى باشد، دستورمى دهد كه حضرت موسى (عليه السلام) كفشهايش را در آورد.

اكنون كه روشن شد اين لفظ به معنى طهارت و پاكيزگى است بايد متعلق آن را از قراين موجود در كلام به دست آورد، مثلاً: فرشتگان به هنگام آفريدن آدم به خدا چنين خطاب كردند:

(...وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لكَ...).(بقره/30)

«ما تو را با ستايش تنزيه مى كنيم، و تو را پاكيزه مى شماريم».

از آنجا كه متعلق تقديس ذات خدا است طبعاً مقصود تنزيه خدا از شريك و مثل خواهد بود.

از اين بيان مى توان استفاده كرد كه تمام صفات سلبى خداوند شاخه هاى اين وصف عمومى هستند متكلمان صفات سلبى را چنين بيان كرده اند:

1. يگانه است، نظير و همتايى ندارد.

2. جسم نيست و در جهتى قرار نگرفته، براى چيزى محل واقع نشده و در چيزى حلول نكرده، با چيزى متحد نشده است.

3. ذات او محل حوادث نيست.

4. لذت و الم به ذات او راه ندارد.

5. او ديده نمى شود.

6. كنه ذات او بر كسى معلوم نيست.

7. جوهر و عرض نيست.

متكلمان براى نفى اين گونه صفات، اقامه برهان كرده اند، و همگى مصاديق اسم «قدوس»مى باشند.

گاهى سؤال مى شود كه چرا در قرآن پس از اسم «ملِك» اسم «قدّوس» آمده است:

شايد علت آن اين باشد كه متبادر از «ملِك» در اذهان مردم، قدرتمندانى هستند كه گهگاهى از طريق ظلم و چپاول به حكومت خود دوام مى بخشند، و در برخى از آيات اين نوع عمل زشت پادشاهان وارد شده است مثلاًملكه سبا به وزيران خود مى گويد:

(...إِنَّ المُلُوكَ إِذا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوها وَجعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلها أَذِلَّة).(نمل/34)

«پادشاهان هرگاه وارد شهرى شوند آنجا را ويران كرده و عزيزان را ذليل مى كنند».

و در جاى ديگر مى فرمايد:

(...وَ كانَ وَرائهُمْ مَلكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَة غَصْباً).(كهف/79)

«در پيشاپيش آنها فرمانروايى بود، كه كشتى ها را ضبط و مصادره مى كرد».

قرآن با آوردن لفظ «القدوس» پس از اسم «الملِك» مى رساند كه سيره اين ملك با ديگر ملك ها كاملاً متفاوت است، اين فرمانروا از همه نقص‌ها و كاستي‌ها منزه است.

اين نكته اى است كه به نظر ما رسيد، ممكن است نكته اى ديگر نيز داشته باشد.<ref> [http://shia.ir/fa/persian/book?bookID=167&page=12#id324_p324 منشور جاوید، جعفر سبحانی، صفحه ۳۲۴ تا ۳۲۷، پایگاه اطلاع رسانی آیت الله سبحانی] </ref>

== منبع ==

<references/>

{{اسماء الله}}

[[رده:اسماء و صفات الهی]]
[[رده:واژگان قرآنی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 لفظ '''«قُدّوس»''' در [[قرآن کریم]] دو بار به عنوان وصف [[خداوند]] وارد شده است:
-* {{متن قرآن|«هُوَ اللّهُ الَّذِى لا إِلهَ إِلاّ هُوَ المَلِكُ القُدُّوسُ السَّلامُ المُؤْمِنُ المُهَيْمِنُ العَزِيزُ الجَبّارُ المُتَكَبِّرُ سُبْحانَ اللّهِ عَمّا يُشْرِكُونَ»}}.([[سوره حشر|حشر]]/۲۳) «اوست خدايى كه جز او خدا نيست، فرمانرواى منزه و بى عيب، ايمنى بخش، حافظ و نگهبان، قدرتمند، خودمختار، بزرگوار، منزه است خدا از آنچه براى اوشريك قرار مى دهند».
+* «{{متن قرآن|هُوَ اللّهُ الَّذِى لا إِلهَ إِلاّ هُوَ المَلِكُ القُدُّوسُ السَّلامُ المُؤْمِنُ المُهَيْمِنُ العَزِيزُ الجَبّارُ المُتَكَبِّرُ سُبْحانَ اللّهِ عَمّا يُشْرِكُونَ}}<ref>[[آیه 23 سوره حشر|سوره حشر، آیه ۲۳.]]</ref>؛ اوست خدايى كه جز او خدا نيست، فرمانرواى منزه و بى عيب، ايمنى بخش، حافظ و نگهبان، قدرتمند، خودمختار، بزرگوار، منزه است خدا از آنچه براى اوشريك قرار مى دهند».
-* {{متن قرآن|«يُسَبِّحُ للّهِ ما فِى السَّماواتِ وَ ما فِى الأَرْضِ المَلِكِ القُدُّوسِ العَزيزِ الحَكيمِ»}}.([[سوره جمعه|جمعه]]/۱) «تنزيه مى كند خدا را آنچه در آسمانها و زمين است، فرمانرواى منزه، قدرتمند وحكيم».
+* «{{متن قرآن|يُسَبِّحُ للّهِ ما فِى السَّماواتِ وَ ما فِى الأَرْضِ المَلِكِ القُدُّوسِ العَزيزِ الحَكيمِ}}<ref>[[آیه 1 سوره جمعه|سوره جمعه، آیه ۱.]]</ref>؛ تنزيه مى كند خدا را آنچه در آسمانها و زمين است، فرمانرواى منزه، قدرتمند وحكيم».
-اكنون بايد ديد معنى قدّوس چيست؟ با توجه به آياتى كه مشتقاتى از ماده اين كلمه در آنها آمده، مى توان گفت: معناى آن، پاكى از آلودگى هاى ظاهرى و باطنى است چنان كه مى فرمايد: {{متن قرآن|«إِذْ ناداهُ رَبّهُ بِالوادِ المُقَدَّسِ طُوى»}}.([[سوره نازعات|نازعات]]/۱۶) «آنگاه كه پروردگارش او را در سرزمين مقدس "طوى" صدا كرد».
+اكنون بايد ديد معنى قدّوس چيست؟ با توجه به آياتى كه مشتقاتى از ماده اين كلمه در آنها آمده، مى توان گفت: معناى آن، پاكى از آلودگى هاى ظاهرى و باطنى است چنان كه مى فرمايد: «{{متن قرآن|إِذْ ناداهُ رَبّهُ بِالوادِ المُقَدَّسِ طُوى}}<ref>[[آیه 16 سوره نازعات|سوره نازعات، آیه ۱۶.]]</ref>؛ آنگاه كه پروردگارش او را در سرزمين مقدس "طوى" صدا كرد».
-و نيز مى فرمايد: {{متن قرآن|«...فاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالوادِ المُقدَّسِ طُوى»}}.([[سوره طه|طه]]/۱۲) «كفشهاى خود را بيرون آر، تو در سرزمين مقدس "طوى" هستى».
+و نيز مى فرمايد: «{{متن قرآن|... فاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالوادِ المُقدَّسِ طُوى}}<ref>[[آیه 12 سوره طه|سوره طاها، آیه ۱۲.]]</ref>؛ كفشهاى خود را بيرون آر، تو در سرزمين مقدس "طوى" هستى».
 از آنجا كه كفش غالباً آلوده است، و «طوى» يك مكان مقدسى مى باشد، دستور مى دهد كه [[حضرت موسی علیه السلام|حضرت موسى]] (عليه السلام) كفشهايش را در آورد.
-اكنون كه روشن شد اين لفظ به معنى طهارت و پاكيزگى است، بايد متعلق آن را از قراين موجود در كلام به دست آورد، مثلاً [[فرشتگان]] به هنگام آفريدن [[آدم]] به خدا چنين خطاب كردند: {{متن قرآن|«...وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لكَ...»}}.([[سوره بقره|بقره]]/۳۰) «ما تو را با ستايش تنزيه مى كنيم، و تو را پاكيزه مى شماريم».
+اكنون كه روشن شد اين لفظ به معنى طهارت و پاكيزگى است، بايد متعلق آن را از قراين موجود در كلام به دست آورد، مثلاً [[فرشتگان]] به هنگام آفريدن [[آدم]] به خدا چنين خطاب كردند: «{{متن قرآن|... وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لكَ ...}}<ref>[[آیه 30 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۳۰.]]</ref>؛ ما تو را با ستايش تنزيه مى كنيم، و تو را پاكيزه مى شماريم».
 از آنجا كه متعلق تقديس، ذات [[خدا]] است، طبعاً مقصود تنزيه خدا از شريك و مثل خواهد بود. از اين بيان مى توان استفاده كرد كه تمام صفات سلبى خداوند شاخه هاى اين وصف عمومى هستند. متكلمان صفات سلبى را چنين بيان كرده اند:
@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 متكلمان براى نفى اين گونه صفات، اقامه برهان كرده اند، و همگى مصاديق اسم «قدّوس» مى باشند.
-گاهى سؤال مى شود كه چرا در [[قرآن]] پس از اسم «مَلِك»، اسم «قدّوس» آمده است؟ شايد علت آن اين باشد كه متبادر از «مَلِك» در اذهان مردم، قدرتمندانى هستند كه گهگاهى از طريق [[ظلم]] و چپاول، به حكومت خود دوام مى بخشند و در برخى از [[آیات]] اين نوع عمل زشت پادشاهان وارد شده است، مثلاً [[ملکه سبأ]] به وزيران خود مى گويد: {{متن قرآن|«...إِنَّ المُلُوكَ إِذا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوها وَجعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلها أَذِلَّة»}}.([[سوره نمل|نمل]]/۳۴) «پادشاهان هرگاه وارد شهرى شوند آنجا را ويران كرده و عزيزان را ذليل مى كنند». و در جاى ديگر آمده است: {{متن قرآن|«...وَ كانَ وَرائهُمْ مَلكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَة غَصْباً»}}.([[سوره کهف|كهف]]/۷۹) «در پيشاپيش آنها فرمانروايى بود، كه كشتى ها را ضبط و مصادره مى كرد».
+گاهى سؤال مى شود كه چرا در [[قرآن]] پس از اسم «مَلِك»، اسم «قدّوس» آمده است؟ شايد علت آن اين باشد كه متبادر از «مَلِك» در اذهان مردم، قدرتمندانى هستند كه گهگاهى از طريق [[ظلم]] و چپاول، به حكومت خود دوام مى بخشند و در برخى از [[آیات]] اين نوع عمل زشت پادشاهان وارد شده است، مثلاً [[ملکه سبأ]] به وزيران خود مى گويد: «{{متن قرآن|... إِنَّ المُلُوكَ إِذا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوها وَجعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلها أَذِلَّة»}}<ref>[[آیه 34 سوره نمل|سوره نمل، آیه ۳۴.]]</ref>؛ پادشاهان هرگاه وارد شهرى شوند آنجا را ويران كرده و عزيزان را ذليل مى كنند»؛ و در جاى ديگر آمده است: «{{متن قرآن|... وَ كانَ وَرائهُمْ مَلكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَة غَصْباً»}}<ref>[[آیه 79 سوره کهف|سوره کهف، آیه ۷۹.]]</ref>؛ در پيشاپيش آنها فرمانروايى بود، كه كشتى ها را ضبط و مصادره مى كرد».
 [[قرآن]] با آوردن لفظ «القدوس» پس از اسم «الملِك» مى رساند كه سيره اين مَلك با ديگر ملك ها كاملاً متفاوت است، اين فرمانروا از همه نقص‌ها و كاستي‌ها منزه است. اين نكته اى است كه به نظر ما رسيد، ممكن است نكته اى ديگر نيز داشته باشد.
 ==منابع==
 *منشور جاوید، جعفر سبحانی، ج۲ ص۳۲۴-۳۲۷، [https://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=13#id324_p324 پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر آیت‌الله سبحانی].

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-اسم صد و يكم: '''القدوس؛'''
+لفظ '''«قُدّوس»''' در [[قرآن کریم]] دو بار به عنوان وصف [[خداوند]] وارد شده است:
-لفظ «قدوس» در [[قرآن]] دو بار به عنوان وصف [[خدا]] وارد شده است:
+* {{متن قرآن|«هُوَ اللّهُ الَّذِى لا إِلهَ إِلاّ هُوَ المَلِكُ القُدُّوسُ السَّلامُ المُؤْمِنُ المُهَيْمِنُ العَزِيزُ الجَبّارُ المُتَكَبِّرُ سُبْحانَ اللّهِ عَمّا يُشْرِكُونَ»}}.([[سوره حشر|حشر]]/۲۳) «اوست خدايى كه جز او خدا نيست، فرمانرواى منزه و بى عيب، ايمنى بخش، حافظ و نگهبان، قدرتمند، خودمختار، بزرگوار، منزه است خدا از آنچه براى اوشريك قرار مى دهند».
-. {{متن قرآن|«هُوَ اللّهُ الَّذِى لا إِلهَ إِلاّ هُوَ المَلِكُ القُدُّوسُ السَّلامُ المُؤْمِنُ المُهَيْمِنُ العَزِيزُ الجَبّارُ المُتَكَبِّرُ سُبْحانَ اللّهِ عَمّا يُشْرِكُونَ»}}.([[سوره حشر|حشر]]/23) «او است خدايى كه جز او خدا نيست، فرمانرواى منزه و بى عيب، ايمنى بخش، حافظ و نگهبان، قدرتمند، خودمختار، بزرگوار، منزه است خدا از آنچه براى اوشريك قرار مى دهند».
+* {{متن قرآن|«يُسَبِّحُ للّهِ ما فِى السَّماواتِ وَ ما فِى الأَرْضِ المَلِكِ القُدُّوسِ العَزيزِ الحَكيمِ»}}.([[سوره جمعه|جمعه]]/۱) «تنزيه مى كند خدا را آنچه در آسمانها و زمين است، فرمانرواى منزه، قدرتمند وحكيم».
-. {{متن قرآن|«يُسَبِّحُ للّهِ ما فِى السَّمواتِ وَ ما فِى الأَرْضِ المَلِكِ القُدُّوسِ العَزيزِ الحَكيمِ»}}.([[سوره جمعه|جمعه]]/1)
+اكنون بايد ديد معنى قدّوس چيست؟ با توجه به آياتى كه مشتقاتى از ماده اين كلمه در آنها آمده، مى توان گفت: معناى آن، پاكى از آلودگى هاى ظاهرى و باطنى است چنان كه مى فرمايد: {{متن قرآن|«إِذْ ناداهُ رَبّهُ بِالوادِ المُقَدَّسِ طُوى»}}.([[سوره نازعات|نازعات]]/۱۶) «آنگاه كه پروردگارش او را در سرزمين مقدس "طوى" صدا كرد».
-اكنون بايد ديد معنى قدوس چيست؟ با توجه به آياتى كه مشتقاتى از ماده اين كلمه در آنها آمده مى توان گفت: معناى آن پاكى از آلودگى هاى ظاهرى و باطنى است چنان كه مى فرمايد: {{متن قرآن|«إِذْ ناداهُ رَبّهُ بِالوادِ المُقَدَّسِ طُوى»}}.([[سوره نازعات|نازعات]]/16) «آنگاه كه پروردگارش او را در سرزمين مقدس "طوى" صدا كرد».
+و نيز مى فرمايد: {{متن قرآن|«...فاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالوادِ المُقدَّسِ طُوى»}}.([[سوره طه|طه]]/۱۲) «كفشهاى خود را بيرون آر، تو در سرزمين مقدس "طوى" هستى».
 از آنجا كه كفش غالباً آلوده است، و «طوى» يك مكان مقدسى مى باشد، دستور مى دهد كه [[حضرت موسی علیه السلام|حضرت موسى]] (عليه السلام) كفشهايش را در آورد.
-اكنون كه روشن شد اين لفظ به معنى طهارت و پاكيزگى است بايد متعلق آن را از قراين موجود در كلام به دست آورد، مثلاً: [[فرشتگان]] به هنگام آفريدن آدم به خدا چنين خطاب كردند: {{متن قرآن|«...وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لكَ...»}}.([[سوره بقره|بقره]]/30) «ما تو را با ستايش تنزيه مى كنيم، و تو را پاكيزه مى شماريم».
+اكنون كه روشن شد اين لفظ به معنى طهارت و پاكيزگى است، بايد متعلق آن را از قراين موجود در كلام به دست آورد، مثلاً [[فرشتگان]] به هنگام آفريدن [[آدم]] به خدا چنين خطاب كردند: {{متن قرآن|«...وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لكَ...»}}.([[سوره بقره|بقره]]/۳۰) «ما تو را با ستايش تنزيه مى كنيم، و تو را پاكيزه مى شماريم».
-متكلمان براى نفى اين گونه صفات، اقامه برهان كرده اند، و همگى مصاديق اسم «قدوس» مى باشند.
+از آنجا كه متعلق تقديس، ذات [[خدا]] است، طبعاً مقصود تنزيه خدا از شريك و مثل خواهد بود. از اين بيان مى توان استفاده كرد كه تمام صفات سلبى خداوند شاخه هاى اين وصف عمومى هستند. متكلمان صفات سلبى را چنين بيان كرده اند:
-گاهى سؤال مى شود كه چرا در [[قرآن]] پس از اسم «ملِك» اسم «قدّوس» آمده است؟ شايد علت آن اين باشد كه متبادر از «ملِك» در اذهان مردم، قدرتمندانى هستند كه گهگاهى از طريق ظلم و چپاول به حكومت خود دوام مى بخشند، و در برخى از آيات اين نوع عمل زشت پادشاهان وارد شده است، مثلاً ملكه سبا به وزيران خود مى گويد: {{متن قرآن|«...إِنَّ المُلُوكَ إِذا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوها وَجعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلها أَذِلَّة»}}.([[سوره نمل|نمل]]/34) «پادشاهان هرگاه وارد شهرى شوند آنجا را ويران كرده و عزيزان را ذليل مى كنند».
+۱. نظير و همتايى ندارد و يگانه است. ۲. جسم نيست و در جهتى قرار نگرفته، براى چيزى محل واقع نشده و در چيزى حلول نكرده، با چيزى متحد نشده است. ۳. ذات او محل حوادث نيست. ۴. لذت و الم به ذات او راه ندارد. ۵. او ديده نمى شود. ۶. كُنه ذات او بر كسى معلوم نيست. ۷. جوهر و عرض نيست.
-و در جاى ديگر مى فرمايد: {{متن قرآن|«...وَ كانَ وَرائهُمْ مَلكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَة غَصْباً»}}.([[سوره کهف|كهف]]/79) «در پيشاپيش آنها فرمانروايى بود، كه كشتى ها را ضبط و مصادره مى كرد».
+متكلمان براى نفى اين گونه صفات، اقامه برهان كرده اند، و همگى مصاديق اسم «قدّوس» مى باشند.
-قرآن با آوردن لفظ «القدوس» پس از اسم «الملِك» مى رساند كه سيره اين ملك با ديگر ملك ها كاملاً متفاوت است، اين فرمانروا از همه نقص‌ها و كاستي‌ها منزه است. اين نكته اى است كه به نظر ما رسيد، ممكن است نكته اى ديگر نيز داشته باشد.
+گاهى سؤال مى شود كه چرا در [[قرآن]] پس از اسم «مَلِك»، اسم «قدّوس» آمده است؟ شايد علت آن اين باشد كه متبادر از «مَلِك» در اذهان مردم، قدرتمندانى هستند كه گهگاهى از طريق [[ظلم]] و چپاول، به حكومت خود دوام مى بخشند و در برخى از [[آیات]] اين نوع عمل زشت پادشاهان وارد شده است، مثلاً [[ملکه سبأ]] به وزيران خود مى گويد: {{متن قرآن|«...إِنَّ المُلُوكَ إِذا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوها وَجعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلها أَذِلَّة»}}.([[سوره نمل|نمل]]/۳۴) «پادشاهان هرگاه وارد شهرى شوند آنجا را ويران كرده و عزيزان را ذليل مى كنند». و در جاى ديگر آمده است: {{متن قرآن|«...وَ كانَ وَرائهُمْ مَلكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَة غَصْباً»}}.([[سوره کهف|كهف]]/۷۹) «در پيشاپيش آنها فرمانروايى بود، كه كشتى ها را ضبط و مصادره مى كرد».
-==منبع==
+[[قرآن]] با آوردن لفظ «القدوس» پس از اسم «الملِك» مى رساند كه سيره اين مَلك با ديگر ملك ها كاملاً متفاوت است، اين فرمانروا از همه نقص‌ها و كاستي‌ها منزه است. اين نكته اى است كه به نظر ما رسيد، ممكن است نكته اى ديگر نيز داشته باشد.
 {{اسماء الله}}
 {{قرآن}}
-[[رده:اسماء و صفات الهی]]
+[[رده:واژگان قرآنی]][[رده:اسماء و صفات الهی]]

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 لفظ «قدوس» در [[قرآن]] دو بار به عنوان وصف [[خدا]] وارد شده است:
-. (هُوَ اللّهُ الَّذِى لا إِلهَ إِلاّ هُوَ المَلِكُ القُدُّوسُ السَّلامُ المُؤْمِنُ المُهَيْمِنُ العَزِيزُ الجَبّارُ المُتَكَبِّرُ سُبْحانَ اللّهِ عَمّا يُشْرِكُونَ).([[سوره حشر|حشر]]/23) «او است خدايى كه جز او خدا نيست، فرمانرواى منزه و بى عيب، ايمنى بخش، حافظ و نگهبان، قدرتمند، خودمختار، بزرگوار، منزه است خدا از آنچه براى اوشريك قرار مى دهند».
+. {{متن قرآن|«هُوَ اللّهُ الَّذِى لا إِلهَ إِلاّ هُوَ المَلِكُ القُدُّوسُ السَّلامُ المُؤْمِنُ المُهَيْمِنُ العَزِيزُ الجَبّارُ المُتَكَبِّرُ سُبْحانَ اللّهِ عَمّا يُشْرِكُونَ»}}.([[سوره حشر|حشر]]/23) «او است خدايى كه جز او خدا نيست، فرمانرواى منزه و بى عيب، ايمنى بخش، حافظ و نگهبان، قدرتمند، خودمختار، بزرگوار، منزه است خدا از آنچه براى اوشريك قرار مى دهند».
-. (يُسَبِّحُ للّهِ ما فِى السَّمواتِ وَ ما فِى الأَرْضِ المَلِكِ القُدُّوسِ العَزيزِ الحَكيمِ).([[سوره جمعه|جمعه]]/1)
+. {{متن قرآن|«يُسَبِّحُ للّهِ ما فِى السَّمواتِ وَ ما فِى الأَرْضِ المَلِكِ القُدُّوسِ العَزيزِ الحَكيمِ»}}.([[سوره جمعه|جمعه]]/1)
 «تنزيه مى كند خدا را آنچه در آسمانها و زمين است، فرمانرواى منزه، قدرتمند وحكيم».
-اكنون بايد ديد معنى قدوس چيست؟ با توجه به آياتى كه مشتقاتى از ماده اين كلمه در آنها آمده مى توان گفت: معناى آن پاكى از آلودگى هاى ظاهرى و باطنى است چنان كه مى فرمايد: (إِذْ ناداهُ رَبّهُ بِالوادِ المُقَدَّسِ طُوى).([[سوره نازعات|نازعات]]/16) «آنگاه كه پروردگارش او را در سرزمين مقدس "طوى" صدا كرد».
+اكنون بايد ديد معنى قدوس چيست؟ با توجه به آياتى كه مشتقاتى از ماده اين كلمه در آنها آمده مى توان گفت: معناى آن پاكى از آلودگى هاى ظاهرى و باطنى است چنان كه مى فرمايد: {{متن قرآن|«إِذْ ناداهُ رَبّهُ بِالوادِ المُقَدَّسِ طُوى»}}.([[سوره نازعات|نازعات]]/16) «آنگاه كه پروردگارش او را در سرزمين مقدس "طوى" صدا كرد».
-و نيز مى فرمايد: (...فاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالوادِ المُقدَّسِ طُوى).([[سوره طه|طه]]/12) «كفشهاى خود را بيرون آر، تو در سرزمين مقدس "طوى" هستى».
+و نيز مى فرمايد: {{متن قرآن|«...فاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالوادِ المُقدَّسِ طُوى»}}.([[سوره طه|طه]]/12) «كفشهاى خود را بيرون آر، تو در سرزمين مقدس "طوى" هستى».
 از آنجا كه كفش غالباً آلوده است، و «طوى» يك مكان مقدسى مى باشد، دستور مى دهد كه [[حضرت موسی علیه السلام|حضرت موسى]] (عليه السلام) كفشهايش را در آورد.
-اكنون كه روشن شد اين لفظ به معنى طهارت و پاكيزگى است بايد متعلق آن را از قراين موجود در كلام به دست آورد، مثلاً: [[فرشتگان]] به هنگام آفريدن آدم به خدا چنين خطاب كردند: (...وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لكَ...).([[سوره بقره|بقره]]/30) «ما تو را با ستايش تنزيه مى كنيم، و تو را پاكيزه مى شماريم».
+اكنون كه روشن شد اين لفظ به معنى طهارت و پاكيزگى است بايد متعلق آن را از قراين موجود در كلام به دست آورد، مثلاً: [[فرشتگان]] به هنگام آفريدن آدم به خدا چنين خطاب كردند: {{متن قرآن|«...وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لكَ...»}}.([[سوره بقره|بقره]]/30) «ما تو را با ستايش تنزيه مى كنيم، و تو را پاكيزه مى شماريم».
 از آنجا كه متعلق تقديس، ذات [[خدا]] است طبعاً مقصود تنزيه خدا از شريك و مثل خواهد بود. از اين بيان مى توان استفاده كرد كه تمام صفات سلبى خداوند شاخه هاى اين وصف عمومى هستند. متكلمان صفات سلبى را چنين بيان كرده اند:
@@ سطر ۳۴: / سطر ۳۴: @@
 متكلمان براى نفى اين گونه صفات، اقامه برهان كرده اند، و همگى مصاديق اسم «قدوس» مى باشند.
-گاهى سؤال مى شود كه چرا در [[قرآن]] پس از اسم «ملِك» اسم «قدّوس» آمده است؟ شايد علت آن اين باشد كه متبادر از «ملِك» در اذهان مردم، قدرتمندانى هستند كه گهگاهى از طريق ظلم و چپاول به حكومت خود دوام مى بخشند، و در برخى از آيات اين نوع عمل زشت پادشاهان وارد شده است، مثلاً ملكه سبا به وزيران خود مى گويد: (...إِنَّ المُلُوكَ إِذا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوها وَجعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلها أَذِلَّة).([[سوره نمل|نمل]]/34) «پادشاهان هرگاه وارد شهرى شوند آنجا را ويران كرده و عزيزان را ذليل مى كنند».
+گاهى سؤال مى شود كه چرا در [[قرآن]] پس از اسم «ملِك» اسم «قدّوس» آمده است؟ شايد علت آن اين باشد كه متبادر از «ملِك» در اذهان مردم، قدرتمندانى هستند كه گهگاهى از طريق ظلم و چپاول به حكومت خود دوام مى بخشند، و در برخى از آيات اين نوع عمل زشت پادشاهان وارد شده است، مثلاً ملكه سبا به وزيران خود مى گويد: {{متن قرآن|«...إِنَّ المُلُوكَ إِذا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوها وَجعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلها أَذِلَّة»}}.([[سوره نمل|نمل]]/34) «پادشاهان هرگاه وارد شهرى شوند آنجا را ويران كرده و عزيزان را ذليل مى كنند».
-و در جاى ديگر مى فرمايد: (...وَ كانَ وَرائهُمْ مَلكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَة غَصْباً).([[سوره کهف|كهف]]/79) «در پيشاپيش آنها فرمانروايى بود، كه كشتى ها را ضبط و مصادره مى كرد».
+و در جاى ديگر مى فرمايد: {{متن قرآن|«...وَ كانَ وَرائهُمْ مَلكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَة غَصْباً»}}.([[سوره کهف|كهف]]/79) «در پيشاپيش آنها فرمانروايى بود، كه كشتى ها را ضبط و مصادره مى كرد».
 قرآن با آوردن لفظ «القدوس» پس از اسم «الملِك» مى رساند كه سيره اين ملك با ديگر ملك ها كاملاً متفاوت است، اين فرمانروا از همه نقص‌ها و كاستي‌ها منزه است. اين نكته اى است كه به نظر ما رسيد، ممكن است نكته اى ديگر نيز داشته باشد.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۳
(بدون تفاوت)