قوم تبع - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۷ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۵۶

2026-03-07T10:56:59Z

Mohammadi در ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۷

2025-11-26T05:57:29Z

مهدی موسوی در ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۰۳

2025-07-26T14:03:35Z

مهدی موسوی در ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۸

2025-07-26T13:58:22Z

Aghajani در ‏۴ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۵۳

2020-03-04T05:53:39Z

Aghajani در ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۰۱

2020-01-05T12:01:45Z

سید مهدی خدایی: 8پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-12-25T07:20:32Z

8پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

مهدی موسوی: ویرایش

2019-11-12T12:05:49Z

ویرایش

Zamani در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۴۰

2018-07-21T09:40:21Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۵:۵۳

2018-07-21T05:53:47Z

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 در [[قرآن]] دو بار به قوم تُبّع و هلاک آنها اشاره کوتاه شده است و از بیان جزئیات، معیشت، خصوصیات و نوع [[عذاب]] آنها سخنی به میان نیاورده است:
-«{{متن قرآن|{{آیه|۴۴|۳۷}}}}» ([[سوره دخان]]، آیه ۳۷) «آیا آنان بهترند یا قوم «تبّع» و کسانی که پیش از آنها بودند؟! آنان را هلاک کردیم، آنها قومی گناهکار بودند».
+«{{متن قرآن|{{آیه|۴۴|۳۷}}}}<ref>[[آیه 37 سوره دخان|سوره دخان، آیه ۳۷.]]</ref>؛ آیا آنان بهترند یا قوم «تبّع» و کسانی که پیش از آنها بودند؟! آنان را هلاک کردیم، آنها قومی گناهکار بودند».
-«{{متن قرآن|وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ}}» ([[سوره ق]]، آیه ۱۴) «و "[[اصحاب الايكه|اصحاب الایکه]]" و قوم تبّع، که هر یک از آنها فرستادگان الهی را تکذیب کردند و وعده عذاب درباره آنان تحقّق یافت».
+«{{متن قرآن|وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ}}<ref>[[آیه 14 سوره ق|سوره قاف، آیه ۱۴.]]</ref>؛ و "[[اصحاب الايكه|اصحاب الایکه]]" و قوم تبّع، که هر یک از آنها فرستادگان الهی را تکذیب کردند و وعده عذاب درباره آنان تحقّق یافت».
 از این آیات معلوم می گردد که قوم تبّع که از مردم [[مکه|مکه]] در ثروت و قدرت و ... بالاتر بودند، مردمی طاغی و گنهکار بودند که پیامبران الهی را تکذیب می نمودند و سرانجام آنان به عذاب الهی گرفتار شدند. در آیات فوق به دنبال بحثی که پیرامون مشرکان مکه و لجاجت و انکار آنها نسبت به معاد آمده با اشاره به سر گذشت قوم تبّع آنها را تهدید می ‌کند که نه تنها عذاب الهی در [[قیامت]] در انتظار شان است که در این دنیا نیز سر نوشتی همچون قوم گنه کار و کافر تبّع پیدا خواهند کرد.<ref>تفسیر نمونه، ج۲۱، ص ۱۹۱-۱۹۲.</ref>

@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 "تُبّع" از ریشه "تَبِعَ" است؛ [[راغب اصفهانی|راغب]] در کتاب «[[مفردات قرآن راغب (کتاب)|مفردات الفاظ قرآن]]» می گوید: "تَبِعَهُ" یعنی دنباله روی او را کرد و تبعیت، گاهی جسمی است و گاهی با پذیرفتن دستور و اطاعت کردن است. و تُبّع رؤسایی بودند که به خاطر پیروی بعضی از آنها از بعضی دیگر در ریاست و سیاست این چنین نامیده شده‌اند و جمع آن "تبابعه" است.<ref>راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، تحقیق صفوان عدنان داودی، بیروت، دارالعلم، ۱۴۱۲ ق‌، ص۱۶۲-۱۶۳</ref> اما در تاریخ، تبّع لقبی برای پادشاهان [[یمن]] از سسلسله حمیر است.<ref>نثر طوبی، علامه شعرانی، کتابفروشی اسلامیه، چاپ پنجم، ۱۳۸۸ ش، ج۱، ص ۱۰۴.</ref>
-اما اینکه تُبّعی که خداوند نام او را برده در چه عهدی و در کدام شهر بوده است، معلوم نیست. در [[تفسیر]] «[[مجمع البیان (کتاب)|مجمع البیان]]» آمده است: نام این تبّع «اسعد ابو کرب» بوده است. [[سهل بن سعد]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (ص) روایت می کند که فرمودند: تبّع را نفرین نکنید، زیرا تبع [[اسلام]] آورده است. و کعب می گوید: تبّع مردى صالح بوده است، خداوند او را مذمت نکرده است، بلکه خداوند قوم او را مذمّت کرده است. ولید بن صبیح از [[امام صادق علیه السلام|حضرت صادق]] (ع) روایت می کند که فرمودند: تبّع به دو قبیله [[اوس و خزرج]] گفت اینجا سکونت کنید تا پیامبر [[آخر الزمان]] ظهور کند و اگر من او را درک کنم باو [[ایمان|ایمان]] خواهم آورد، و در خدمت او خواهم بود.<ref>طبرسی، فضل بن حسن؛ تفسیر مجمع البیان، ترجمه گروهی از مترجمان، تهران، فراهانی، ۱۳۶۰ش، اول، ج۲۲، ص۳۱۲.</ref>
+اما اینکه تُبّعی که خداوند نام او را برده در چه عهدی و در کدام شهر بوده است، معلوم نیست. در [[تفسیر]] «[[مجمع البیان (کتاب)|مجمع البیان]]» آمده است: نام این تبّع «اسعد ابو کرب» بوده است. [[سهل بن سعد]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] صلی الله علیه وآله روایت می کند که فرمودند: تبّع را نفرین نکنید، زیرا تبع [[اسلام]] آورده است. و کعب می گوید: تبّع مردى صالح بوده است، خداوند او را مذمت نکرده است، بلکه خداوند قوم او را مذمّت کرده است. ولید بن صبیح از [[امام صادق علیه السلام|حضرت صادق]] علیه السلام روایت می کند که فرمودند: تبّع به دو قبیله [[اوس و خزرج]] گفت اینجا سکونت کنید تا پیامبر [[آخر الزمان]] ظهور کند و اگر من او را درک کنم باو [[ایمان|ایمان]] خواهم آورد، و در خدمت او خواهم بود.<ref>طبرسی، فضل بن حسن؛ تفسیر مجمع البیان، ترجمه گروهی از مترجمان، تهران، فراهانی، ۱۳۶۰ش، اول، ج۲۲، ص۳۱۲.</ref>
 در تفسیر «[[البرهان (کتاب)|البرهان]]» نیز چند [[حدیث|حدیث]] در همین مضمون منقول است. در «[[کمال الدین و تمام النعمه (کتاب)|کمال الدین]]» [[شیخ صدوق]] ص ۱۶۹ باب ۱۱ سه حدیث در مدح تبّع آمده از جمله از [[ابن عباس]] که گفت کار تبّع بر شما مشتبه نشود، او مسلم بود.<ref>قاموس قرآن، علی‌اکبر قرشی، ج۱، ص۲۶۶.</ref>
-و در «[[الدر المنثور]]» روایت است که گفت: تبّع از دنیا نرفت تا آنکه [[نبوت]] رسول الله (ص) را تصدیق کرد، چون [[یهود|یهودیان]] (که از [[شام]] به [[مدینه]] مهاجرت کرده بودند تا ظهور پیامبر را درک کنند)، جریان نبوت آن جناب را به وى گفته بود ند.<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۲۳۲.</ref> جمعی معتقد ند او مردم را به پیروی از دعوت انبیاء فرا می خواند، هر چند با او مخالفت می کردند.<ref>تفسیر نمونه، ج ۲۲، ص ۲۴۰.</ref>
+و در «[[الدر المنثور]]» روایت است که گفت: تبّع از دنیا نرفت تا آنکه [[نبوت]] رسول الله صلی الله علیه وآله را تصدیق کرد، چون [[یهود|یهودیان]] (که از [[شام]] به [[مدینه]] مهاجرت کرده بودند تا ظهور پیامبر را درک کنند)، جریان نبوت آن جناب را به وى گفته بود ند.<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۲۳۲.</ref> جمعی معتقد ند او مردم را به پیروی از دعوت انبیاء فرا می خواند، هر چند با او مخالفت می کردند.<ref>تفسیر نمونه، ج ۲۲، ص ۲۴۰.</ref>
-در تواریخ آمده: "تبّع" در قرن پنجم میلادی به سوی [[مکه|مکه]] لشکرکشی می‌کند تا خانۀ خدا را خراب کند ولی به بیماری سختی مبتلا می‌شود، پزشکان چاره و درمان او را، انصراف از سوء قصدش به [[کعبه]] می‌بینند، چون منصرف می‌شود، بهبودی می‌یابد و کعبه را محترم می‌دارد و برای نخستین بار بر آن پرده یا پیراهن می‌پوشاند.<ref> خرمشاهی، بهاءالدین؛ دانش نامه قرآن و قرآن پژوهی، تهران، ۱۳۷۷ش، اول، ج ۱، ص ۴۷۲. </ref> او مدت یک ماه هر روز صد شتر را نحر می‌کرد و با گوشت آن مردم را [[اطعام]] می‌نمود. بعد از مدتی، رو به جانب [[مدینه]] نهاد و اقوامی از مردم یمن بنام «غسان» را در آنجا اسکان داد، آنها کسانی بودند که بعدها در زمان [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (ص) هسته‌های اولیه [[انصار]] را تشکیل دادند.<ref>عزیزی، یوسف؛ ‌داستان پیامبران یا قصه‌های قرآن از آدم تا خاتم‌، تهران،‌ هاد، ۱۳۸۰ ش،‌ اول،‌ ص۶۶۹.</ref> اکنون در مکه نیز محلی است که آن را «دار التّبابعه» می‌گویند.<ref> تفسیر نمونه، پیشین، ج ۲۱، ص ۱۹۶.</ref><ref>قوم تُبّع، دانشنامه پژوهه، بازیابی: ۳۰ دی ماه ۱۳۹۲.</ref>
+در تواریخ آمده: "تبّع" در قرن پنجم میلادی به سوی [[مکه|مکه]] لشکرکشی می‌کند تا خانۀ خدا را خراب کند ولی به بیماری سختی مبتلا می‌شود، پزشکان چاره و درمان او را، انصراف از سوء قصدش به [[کعبه]] می‌بینند، چون منصرف می‌شود، بهبودی می‌یابد و کعبه را محترم می‌دارد و برای نخستین بار بر آن پرده یا پیراهن می‌پوشاند.<ref> خرمشاهی، بهاءالدین؛ دانش نامه قرآن و قرآن پژوهی، تهران، ۱۳۷۷ش، اول، ج ۱، ص ۴۷۲. </ref> او مدت یک ماه هر روز صد شتر را نحر می‌کرد و با گوشت آن مردم را [[اطعام]] می‌نمود. بعد از مدتی، رو به جانب [[مدینه]] نهاد و اقوامی از مردم یمن بنام «غسان» را در آنجا اسکان داد، آنها کسانی بودند که بعدها در زمان [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] صلی الله علیه وآله هسته‌های اولیه [[انصار]] را تشکیل دادند.<ref>عزیزی، یوسف؛ ‌داستان پیامبران یا قصه‌های قرآن از آدم تا خاتم‌، تهران،‌ هاد، ۱۳۸۰ ش،‌ اول،‌ ص۶۶۹.</ref> اکنون در مکه نیز محلی است که آن را «دار التّبابعه» می‌گویند.<ref> تفسیر نمونه، پیشین، ج ۲۱، ص ۱۹۶.</ref><ref>قوم تُبّع، دانشنامه پژوهه، بازیابی: ۳۰ دی ماه ۱۳۹۲.</ref>
 در برخی منابع آمده است تُبّع (اسعد ابوکرب) در یکى از سفرهاى کشورگشایى خود براى فتح مدینه، نزدیک مدینه آمد و مدینه را محاصره کرد، براى علماى [[یهود|یهود]] پیام فرستاد که من سرزمین مدینه را ویران مى ‏کنم، تا هیچ یهودى در آن نماند و فقط آیین عرب در آن‏جا حاکم گردد. اعلم علماى یهود به نام شامول در آن جا بود گفت: اى پادشاه! اینجا شهرى است که هجرتگاه پیامبرى از دودمان [[حضرت اسماعیل علیه السلام|اسماعیل]] است که در مکه متولد مى‏ شود. سپس بخشى از اوصاف [[پیامبر اسلام|پیامبر اسلام]] صلى الله علیه وآله را بر شمرد. تُبّع گویا سابقه ذهنى در این باره داشت، گفت: بنابر این من از تخریب این شهر صرف نظر مى‏ کنم. اسعد به بعضى از قبیله [[اوس و خزرج]] که در کنارش بودند فرمان داد که در این شهر بمانید و هنگامى که پیامبر موعود، خروج کرد او را یارى کنید و فرزندان خود را به این موضوع سفارش نمایید و حتى در ضمن نامه‏ اى به آن‏ها، ایمان خود نسبت به آن پیامبر موعود را اعلام نمود.<ref>تفسیر روح المعانى، ج ۲۵، ص ۱۱۸، نقل از قصه‏ هاى قرآن به قلم روان، محمد محمدى اشتهاردى.‏</ref>

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 ==تبّع چه کسی است؟==
-"تُبّع" از ریشه "تَبِعَ" است؛ [[راغب اصفهانی|راغب]] در کتاب «[[مفردات قرآن راغب (کتاب)|مفردات الفاظ قرآن]]» می گوید: "تَبِعَهُ" یعنی دنباله روی او را کرد و تبعیت، گاهی جسمی است و گاهی با پذیرفتن دستور و اطاعت کردن است. و تُبّع رؤسایی بودند که به خاطر پیروی بعضی از آنها از بعضی دیگر در ریاست و سیاست این چنین نامیده شده‌اند و جمع آن "تبابعه" است.<ref>راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، تحقیق صفوان عدنان داودی، بیروت، دارالعلم، ۱۴۱۲ ق‌،اول‌، ص۱۶۲-۱۶۳</ref> اما در تاریخ، تبّع لقبی برای پادشاهان [[یمن]] از سسلسله حمیر است.<ref>نثر طوبی، علامه شعرانی، کتابفروشی اسلامیه، چاپ پنجم، ۱۳۸۸ ش، ج۱، ص ۱۰۴</ref>
+"تُبّع" از ریشه "تَبِعَ" است؛ [[راغب اصفهانی|راغب]] در کتاب «[[مفردات قرآن راغب (کتاب)|مفردات الفاظ قرآن]]» می گوید: "تَبِعَهُ" یعنی دنباله روی او را کرد و تبعیت، گاهی جسمی است و گاهی با پذیرفتن دستور و اطاعت کردن است. و تُبّع رؤسایی بودند که به خاطر پیروی بعضی از آنها از بعضی دیگر در ریاست و سیاست این چنین نامیده شده‌اند و جمع آن "تبابعه" است.<ref>راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، تحقیق صفوان عدنان داودی، بیروت، دارالعلم، ۱۴۱۲ ق‌، ص۱۶۲-۱۶۳</ref> اما در تاریخ، تبّع لقبی برای پادشاهان [[یمن]] از سسلسله حمیر است.<ref>نثر طوبی، علامه شعرانی، کتابفروشی اسلامیه، چاپ پنجم، ۱۳۸۸ ش، ج۱، ص ۱۰۴.</ref>
-اما اینکه تُبّعی که خداوند نام او را برده در چه عهدی و در کدام شهر بوده است، معلوم نیست. در [[تفسیر]] «[[مجمع البیان (کتاب)|مجمع البیان]]» آمده است: نام این تبّع «اسعد ابو کرب» بوده است. [[سهل بن سعد]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (ص) روایت می کند که فرمودند: تبّع را نفرین نکنید، زیرا تبع [[اسلام]] آورده است. و کعب می گوید: تبّع مردى صالح بوده است، خداوند او را مذمت نکرده است، بلکه خداوند قوم او را مذمّت کرده است. ولید بن صبیح از [[امام صادق علیه السلام|حضرت صادق]] (ع) روایت می کند که فرمودند: تبّع به دو قبیله [[اوس و خزرج]] گفت اینجا سکونت کنید تا پیامبر [[آخر الزمان]] ظهور کند و اگر من او را درک کنم باو [[ایمان|ایمان]] خواهم آورد، و در خدمت او خواهم بود.<ref>طبرسی، فضل بن حسن؛ تفسیر مجمع البیان، ترجمه گروهی از مترجمان، تهران، فراهانی، ۱۳۶۰ش، اول، ج۲۲، ص۳۱۲</ref>
+اما اینکه تُبّعی که خداوند نام او را برده در چه عهدی و در کدام شهر بوده است، معلوم نیست. در [[تفسیر]] «[[مجمع البیان (کتاب)|مجمع البیان]]» آمده است: نام این تبّع «اسعد ابو کرب» بوده است. [[سهل بن سعد]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (ص) روایت می کند که فرمودند: تبّع را نفرین نکنید، زیرا تبع [[اسلام]] آورده است. و کعب می گوید: تبّع مردى صالح بوده است، خداوند او را مذمت نکرده است، بلکه خداوند قوم او را مذمّت کرده است. ولید بن صبیح از [[امام صادق علیه السلام|حضرت صادق]] (ع) روایت می کند که فرمودند: تبّع به دو قبیله [[اوس و خزرج]] گفت اینجا سکونت کنید تا پیامبر [[آخر الزمان]] ظهور کند و اگر من او را درک کنم باو [[ایمان|ایمان]] خواهم آورد، و در خدمت او خواهم بود.<ref>طبرسی، فضل بن حسن؛ تفسیر مجمع البیان، ترجمه گروهی از مترجمان، تهران، فراهانی، ۱۳۶۰ش، اول، ج۲۲، ص۳۱۲.</ref>
 در تفسیر «[[البرهان (کتاب)|البرهان]]» نیز چند [[حدیث|حدیث]] در همین مضمون منقول است. در «[[کمال الدین و تمام النعمه (کتاب)|کمال الدین]]» [[شیخ صدوق]] ص ۱۶۹ باب ۱۱ سه حدیث در مدح تبّع آمده از جمله از [[ابن عباس]] که گفت کار تبّع بر شما مشتبه نشود، او مسلم بود.<ref>قاموس قرآن، علی‌اکبر قرشی، ج۱، ص۲۶۶.</ref>
-و در «[[الدر المنثور]]» روایت است که گفت: تبّع از دنیا نرفت تا آنکه [[نبوت]] رسول الله (ص) را تصدیق کرد، چون [[یهود|یهودیان]] (که از [[شام]] به [[مدینه]] مهاجرت کرده بودند تا ظهور پیامبر را درک کنند)، جریان نبوت آن جناب را به وى گفته بود ند.<ref>ترجمه تفسیر المیزان،ج۱۸،ص۲۳۲.</ref> جمعی معتقد ند او مردم را به پیروی از دعوت انبیاء فرا می خواند، هر چند با او مخالفت می کردند.<ref>تفسیر نمونه، ج ۲۲، ص ۲۴۰.</ref>
+و در «[[الدر المنثور]]» روایت است که گفت: تبّع از دنیا نرفت تا آنکه [[نبوت]] رسول الله (ص) را تصدیق کرد، چون [[یهود|یهودیان]] (که از [[شام]] به [[مدینه]] مهاجرت کرده بودند تا ظهور پیامبر را درک کنند)، جریان نبوت آن جناب را به وى گفته بود ند.<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۲۳۲.</ref> جمعی معتقد ند او مردم را به پیروی از دعوت انبیاء فرا می خواند، هر چند با او مخالفت می کردند.<ref>تفسیر نمونه، ج ۲۲، ص ۲۴۰.</ref>
-در تواریخ آمده: "تبّع" در قرن پنجم میلادی به سوی [[مکه|مکه]] لشکرکشی می‌کند تا خانۀ خدا را خراب کند ولی به بیماری سختی مبتلا می‌شود، پزشکان چاره و درمان او را، انصراف از سوء قصدش به [[کعبه]] می‌بینند، چون منصرف می‌شود، بهبودی می‌یابد و کعبه را محترم می‌دارد و برای نخستین بار بر آن پرده یا پیراهن می‌پوشاند.<ref> خرمشاهی، بهاءالدین؛ دانش نامه قرآن و قرآن پژوهی، تهران، ۱۳۷۷ش، اول، ج ۱، ص ۴۷۲. </ref> او مدت یک ماه هر روز صد شتر را نحر می‌کرد و با گوشت آن مردم را [[اطعام]] می‌نمود. بعد از مدتی، رو به جانب [[مدینه]] نهاد و اقوامی از مردم یمن بنام «غسان» را در آنجا اسکان داد، آنها کسانی بودند که بعدها در زمان [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (ص) هسته‌های اولیه [[انصار]] را تشکیل دادند.<ref>عزیزی، یوسف؛ ‌داستان پیامبران یا قصه‌های قرآن از آدم تا خاتم‌، تهران،‌ هاد، ۱۳۸۰ ش،‌ اول،‌ ص۶۶۹.</ref> اکنون در مکه نیز محلی است که آن را «دار التّبابعه» می‌گویند.<ref> تفسیر نمونه، پیشین، ج ۲۱، ص ۱۹۶.</ref><ref>علی محمودی، قوم تُبّع، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، بازیابی: ۳۰ دی ماه ۱۳۹۲.</ref>
+در تواریخ آمده: "تبّع" در قرن پنجم میلادی به سوی [[مکه|مکه]] لشکرکشی می‌کند تا خانۀ خدا را خراب کند ولی به بیماری سختی مبتلا می‌شود، پزشکان چاره و درمان او را، انصراف از سوء قصدش به [[کعبه]] می‌بینند، چون منصرف می‌شود، بهبودی می‌یابد و کعبه را محترم می‌دارد و برای نخستین بار بر آن پرده یا پیراهن می‌پوشاند.<ref> خرمشاهی، بهاءالدین؛ دانش نامه قرآن و قرآن پژوهی، تهران، ۱۳۷۷ش، اول، ج ۱، ص ۴۷۲. </ref> او مدت یک ماه هر روز صد شتر را نحر می‌کرد و با گوشت آن مردم را [[اطعام]] می‌نمود. بعد از مدتی، رو به جانب [[مدینه]] نهاد و اقوامی از مردم یمن بنام «غسان» را در آنجا اسکان داد، آنها کسانی بودند که بعدها در زمان [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (ص) هسته‌های اولیه [[انصار]] را تشکیل دادند.<ref>عزیزی، یوسف؛ ‌داستان پیامبران یا قصه‌های قرآن از آدم تا خاتم‌، تهران،‌ هاد، ۱۳۸۰ ش،‌ اول،‌ ص۶۶۹.</ref> اکنون در مکه نیز محلی است که آن را «دار التّبابعه» می‌گویند.<ref> تفسیر نمونه، پیشین، ج ۲۱، ص ۱۹۶.</ref><ref>قوم تُبّع، دانشنامه پژوهه، بازیابی: ۳۰ دی ماه ۱۳۹۲.</ref>
 در برخی منابع آمده است تُبّع (اسعد ابوکرب) در یکى از سفرهاى کشورگشایى خود براى فتح مدینه، نزدیک مدینه آمد و مدینه را محاصره کرد، براى علماى [[یهود|یهود]] پیام فرستاد که من سرزمین مدینه را ویران مى ‏کنم، تا هیچ یهودى در آن نماند و فقط آیین عرب در آن‏جا حاکم گردد. اعلم علماى یهود به نام شامول در آن جا بود گفت: اى پادشاه! اینجا شهرى است که هجرتگاه پیامبرى از دودمان [[حضرت اسماعیل علیه السلام|اسماعیل]] است که در مکه متولد مى‏ شود. سپس بخشى از اوصاف [[پیامبر اسلام|پیامبر اسلام]] صلى الله علیه وآله را بر شمرد. تُبّع گویا سابقه ذهنى در این باره داشت، گفت: بنابر این من از تخریب این شهر صرف نظر مى‏ کنم. اسعد به بعضى از قبیله [[اوس و خزرج]] که در کنارش بودند فرمان داد که در این شهر بمانید و هنگامى که پیامبر موعود، خروج کرد او را یارى کنید و فرزندان خود را به این موضوع سفارش نمایید و حتى در ضمن نامه‏ اى به آن‏ها، ایمان خود نسبت به آن پیامبر موعود را اعلام نمود.<ref>تفسیر روح المعانى، ج ۲۵، ص ۱۱۸، نقل از قصه‏ هاى قرآن به قلم روان، محمد محمدى اشتهاردى.‏</ref>
@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۸: @@
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
 {{قرآن}}
 [[رده: واژگان قرآنی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-منظور از قوم تُبّع، گروهی از مردم [[یمن]] است؛ زیرا تبع و تبابعه لقبی برای گروهی از پادشاهان یمن است. [[قرآن]] سرنوشت این گروه را که به خاطر گناهکاری و تکذیب [[پیامبران|پیامبران]] به [[عذاب]] الهی گرفتار شده اند به عنوان [[عبرت]] مسلمانان نقل می نماید.
+منظور از '''«قوم تُبَّع»'''، گروهی از مردم [[یمن]] است؛ زیرا «تُبَّع» و «تبابعه» لقبی برای گروهی از پادشاهان یمن بوده است. [[قرآن کریم]] سرنوشت این گروه را که به خاطر گناهکاری و تکذیب [[پیامبران|پیامبران]] به [[عذاب]] الهی گرفتار شده‌اند، به عنوان [[عبرت]] مسلمانان نقل می‌نماید.
 ==قوم تُبّع در قرآن==
-در [[قرآن]] دو بار به این قوم اشاره شده است:
+در [[قرآن]] دو بار به قوم تُبّع و هلاک آنها اشاره کوتاه شده است و از بیان جزئیات، معیشت، خصوصیات و نوع [[عذاب]] آنها سخنی به میان نیاورده است:
-«{{متن قرآن|{{آیه|۴۴|۳۷}}}}» ([[آیه 37 سوره دخان]])
+«{{متن قرآن|{{آیه|۴۴|۳۷}}}}» ([[سوره دخان]]، آیه ۳۷) «آیا آنان بهترند یا قوم «تبّع» و کسانی که پیش از آنها بودند؟! آنان را هلاک کردیم، آنها قومی گناهکار بودند».
-«آیا آنان بهترند یا قوم «تبّع» و کسانی که پیش از آنها بودند؟! آنان را هلاک کردیم، آنها قومی گناهکار بودند».
+«{{متن قرآن|وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ}}» ([[سوره ق]]، آیه ۱۴) «و "[[اصحاب الايكه|اصحاب الایکه]]" و قوم تبّع، که هر یک از آنها فرستادگان الهی را تکذیب کردند و وعده عذاب درباره آنان تحقّق یافت».
-«{{متن قرآن|وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ}}» ([[آیه 14 سوره ق]])
+از این آیات معلوم می گردد که قوم تبّع که از مردم [[مکه|مکه]] در ثروت و قدرت و ... بالاتر بودند، مردمی طاغی و گنهکار بودند که پیامبران الهی را تکذیب می نمودند و سرانجام آنان به عذاب الهی گرفتار شدند. در آیات فوق به دنبال بحثی که پیرامون مشرکان مکه و لجاجت و انکار آنها نسبت به معاد آمده با اشاره به سر گذشت قوم تبّع آنها را تهدید می ‌کند که نه تنها عذاب الهی در [[قیامت]] در انتظار شان است که در این دنیا نیز سر نوشتی همچون قوم گنه کار و کافر تبّع پیدا خواهند کرد.<ref>تفسیر نمونه، ج۲۱، ص ۱۹۱-۱۹۲.</ref>
-«و «اصحاب الایکه» [قوم شعیب‌] و قوم تبّع، که هر یک از آنها فرستادگان الهی را تکذیب کردند و وعده عذاب درباره آنان تحقّق یافت».
+==تبّع چه کسی است؟==
-از این آیات معلوم می گردد که قوم تبع که از مردم [[مکه|مکه]] در ثروت و قدرت و ... بالاتر بودند، مردمی طاغی و گنهکار بودند که پیامبران الهی را تکذیب می نمودند و سرانجام آنان به عذاب الهی گرفتار شدند.
+"تُبّع" از ریشه "تَبِعَ" است؛ [[راغب اصفهانی|راغب]] در کتاب «[[مفردات قرآن راغب (کتاب)|مفردات الفاظ قرآن]]» می گوید: "تَبِعَهُ" یعنی دنباله روی او را کرد و تبعیت، گاهی جسمی است و گاهی با پذیرفتن دستور و اطاعت کردن است. و تُبّع رؤسایی بودند که به خاطر پیروی بعضی از آنها از بعضی دیگر در ریاست و سیاست این چنین نامیده شده‌اند و جمع آن "تبابعه" است.<ref>راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، تحقیق صفوان عدنان داودی، بیروت، دارالعلم، ۱۴۱۲ ق‌،اول‌، ص۱۶۲-۱۶۳</ref> اما در تاریخ، تبّع لقبی برای پادشاهان [[یمن]] از سسلسله حمیر است.<ref>نثر طوبی، علامه شعرانی، کتابفروشی اسلامیه، چاپ پنجم، ۱۳۸۸ ش، ج۱، ص ۱۰۴</ref>
-==تبّع چه کسی است؟==
+اما اینکه تُبّعی که خداوند نام او را برده در چه عهدی و در کدام شهر بوده است، معلوم نیست. در [[تفسیر]] «[[مجمع البیان (کتاب)|مجمع البیان]]» آمده است: نام این تبّع «اسعد ابو کرب» بوده است. [[سهل بن سعد]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (ص) روایت می کند که فرمودند: تبّع را نفرین نکنید، زیرا تبع [[اسلام]] آورده است. و کعب می گوید: تبّع مردى صالح بوده است، خداوند او را مذمت نکرده است، بلکه خداوند قوم او را مذمّت کرده است. ولید بن صبیح از [[امام صادق علیه السلام|حضرت صادق]] (ع) روایت می کند که فرمودند: تبّع به دو قبیله [[اوس و خزرج]] گفت اینجا سکونت کنید تا پیامبر [[آخر الزمان]] ظهور کند و اگر من او را درک کنم باو [[ایمان|ایمان]] خواهم آورد، و در خدمت او خواهم بود.<ref>طبرسی، فضل بن حسن؛ تفسیر مجمع البیان، ترجمه گروهی از مترجمان، تهران، فراهانی، ۱۳۶۰ش، اول، ج۲۲، ص۳۱۲</ref>
-"تُبّع" از ریشه "تَبِعَ" است. [[راغب اصفهانی|راغب]] در کتاب [[مفردات قرآن راغب (کتاب)|مفردات الفاظ قرآن]] می گوید: "تَبِعَهُ" یعنی دنباله روی او را کرد. و تبعیت، گاهی جسمی است و گاهی با پذیرفتن دستور و اطاعت کردن است. و تُبّع رؤسایی بودند که به خاطر پیروی بعضی از آنها از بعضی دیگر در ریاست و سیاست این چنین نامیده شده‌اند و جمع آن "تبابعه" است.<ref>راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن، تحقیق صفوان عدنان داودی، بیروت، دارالعلم، ۱۴۱۲ ق‌،اول‌،ص۱۶۲ و ۱۶۳</ref> اما در تاریخ تبّع لقبی برای پادشاهان [[یمن]] است از سسلسله حمیر است.<ref>نثر طوبی، علامه شعرانی، کتابفروشی اسلامیه، چاپ پنجم، ۱۳۸۸ ش، ج۱، ص ۱۰۴</ref>
+در تفسیر «[[البرهان (کتاب)|البرهان]]» نیز چند [[حدیث|حدیث]] در همین مضمون منقول است. در «[[کمال الدین و تمام النعمه (کتاب)|کمال الدین]]» [[شیخ صدوق]] ص ۱۶۹ باب ۱۱ سه حدیث در مدح تبّع آمده از جمله از [[ابن عباس]] که گفت کار تبّع بر شما مشتبه نشود، او مسلم بود.<ref>قاموس قرآن، علی‌اکبر قرشی، ج۱، ص۲۶۶.</ref>
-اما اینکه تُبّعی که خداوند نام او را برده در چه عهدی و در کدام شهر بوده است معلوم نیست. در تفسیر [[مجمع البیان (کتاب)|مجمع البیان]] آمده است: نام این تبّع «اسعد ابو کرب» بوده است. [[سهل بن سعد]] از [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (ص) روایت می کند که فرمودند: تبّع را نفرین نکنید، زیرا تبع [[اسلام]] آورده است. و کعب می گوید: تبّع مردى صالح بوده است، خداوند او را مذمت نکرده است، بلکه خداوند قوم او را مذمّت کرده است. ولید بن صبیح از [[امام صادق علیه السلام|حضرت صادق]] (ع) روایت می کند که فرمودند: تبّع به دو قبیله [[اوس و خزرج]] گفت اینجا سکونت کنید تا [[پیامبر اسلام|پیامبر]] آخرالزّمان ظهور کند و اگر من او را درک کنم باو [[ایمان|ایمان]] خواهم آورد، و در خدمت او خواهم بود.<ref>طبرسی، فضل بن حسن؛ تفسیر مجمع البیان، ترجمه گروهی از مترجمان، تهران، فراهانی، ۱۳۶۰ش، اول، ج۲۲، ص۳۱۲</ref>
+و در «[[الدر المنثور]]» روایت است که گفت: تبّع از دنیا نرفت تا آنکه [[نبوت]] رسول الله (ص) را تصدیق کرد، چون [[یهود|یهودیان]] (که از [[شام]] به [[مدینه]] مهاجرت کرده بودند تا ظهور پیامبر را درک کنند)، جریان نبوت آن جناب را به وى گفته بود ند.<ref>ترجمه تفسیر المیزان،ج۱۸،ص۲۳۲.</ref> جمعی معتقد ند او مردم را به پیروی از دعوت انبیاء فرا می خواند، هر چند با او مخالفت می کردند.<ref>تفسیر نمونه، ج ۲۲، ص ۲۴۰.</ref>
-در تفسیر [[البرهان (کتاب)|برهان]] نیز چند [[حدیث|حدیث]] در همین مضمون منقول است. در «[[کمال الدین و تمام النعمه (کتاب)|کمال الدین]]» [[شیخ صدوق]] ص ۱۶۹ باب ۱۱ سه حدیث در مدح تبّع آمده از جمله از [[ابن عباس]] که گفت کار تبّع بر شما مشتبه نشود او مسلم بود.<ref>قاموس قرآن، علی‌اکبر قرشی، ج۱، ص۲۶۶</ref>
+در تواریخ آمده: "تبّع" در قرن پنجم میلادی به سوی [[مکه|مکه]] لشکرکشی می‌کند تا خانۀ خدا را خراب کند ولی به بیماری سختی مبتلا می‌شود، پزشکان چاره و درمان او را، انصراف از سوء قصدش به [[کعبه]] می‌بینند، چون منصرف می‌شود، بهبودی می‌یابد و کعبه را محترم می‌دارد و برای نخستین بار بر آن پرده یا پیراهن می‌پوشاند.<ref> خرمشاهی، بهاءالدین؛ دانش نامه قرآن و قرآن پژوهی، تهران، ۱۳۷۷ش، اول، ج ۱، ص ۴۷۲. </ref> او مدت یک ماه هر روز صد شتر را نحر می‌کرد و با گوشت آن مردم را [[اطعام]] می‌نمود. بعد از مدتی، رو به جانب [[مدینه]] نهاد و اقوامی از مردم یمن بنام «غسان» را در آنجا اسکان داد، آنها کسانی بودند که بعدها در زمان [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (ص) هسته‌های اولیه [[انصار]] را تشکیل دادند.<ref>عزیزی، یوسف؛ ‌داستان پیامبران یا قصه‌های قرآن از آدم تا خاتم‌، تهران،‌ هاد، ۱۳۸۰ ش،‌ اول،‌ ص۶۶۹.</ref> اکنون در مکه نیز محلی است که آن را «دار التّبابعه» می‌گویند.<ref> تفسیر نمونه، پیشین، ج ۲۱، ص ۱۹۶.</ref><ref>علی محمودی، قوم تُبّع، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، بازیابی: ۳۰ دی ماه ۱۳۹۲.</ref>
-در تواریخ آمده: "تبّع" در قرن پنجم میلادی به سوی [[مکه|مکه]] لشکر کشی می‌کند تا خانۀ خدا را خراب کند ولی به بیماری سختی مبتلا می‌شود، پزشکان چاره و درمان او را، انصراف از سوء قصدش به [[کعبه]] می‌بینند، چون منصرف می‌شود، بهبودی می‌یابد و کعبه را محترم می‌دارد و برای نخستین بار بر آن پرده یا پیراهن می‌پوشاند.<ref> خرمشاهی، بهاءالدین؛ دانش نامه قرآن و قرآن پژوهی، تهران، دوستان و ناهید، ۱۳۷۷ش، اول، ج ۱، ص ۴۷۲ </ref> او مدت یکماه هر روز صد شتر را نحر می‌کرد و با گوشت آن مردم را اطعام می‌نمود. بعد از مدتی، رو به جانب [[مدینه]] نهاد و اقوامی از مردم یمن بنام «غسان» را در آنجا اسکان داد، آنها کسانی بودند که بعدها در زمان [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (ص) هسته‌های اولیه [[انصار]] را تشکیل دادند.<ref>- عزیزی، یوسف؛ ‌داستان پیامبران یا قصه‌های قرآن از آدم تا خاتم‌، تهران،‌ هاد،۱۳۸۰ ش،‌ اول،‌ ص۶۶۹</ref> اکنون در مکه نیز محلی است که آن را «دارالتّبابعه» می‌گویند.<ref> تفسیر نمونه، پیشین، ج ۲۱، ص ۱۹۶</ref><ref>علی محمودی، قوم تُبّع، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، بازیابی: ۳۰ دی ماه ۱۳۹۲.</ref>
+در برخی منابع آمده است تُبّع (اسعد ابوکرب) در یکى از سفرهاى کشورگشایى خود براى فتح مدینه، نزدیک مدینه آمد و مدینه را محاصره کرد، براى علماى [[یهود|یهود]] پیام فرستاد که من سرزمین مدینه را ویران مى ‏کنم، تا هیچ یهودى در آن نماند و فقط آیین عرب در آن‏جا حاکم گردد. اعلم علماى یهود به نام شامول در آن جا بود گفت: اى پادشاه! اینجا شهرى است که هجرتگاه پیامبرى از دودمان [[حضرت اسماعیل علیه السلام|اسماعیل]] است که در مکه متولد مى‏ شود. سپس بخشى از اوصاف [[پیامبر اسلام|پیامبر اسلام]] صلى الله علیه وآله را بر شمرد. تُبّع گویا سابقه ذهنى در این باره داشت، گفت: بنابر این من از تخریب این شهر صرف نظر مى‏ کنم. اسعد به بعضى از قبیله [[اوس و خزرج]] که در کنارش بودند فرمان داد که در این شهر بمانید و هنگامى که پیامبر موعود، خروج کرد او را یارى کنید و فرزندان خود را به این موضوع سفارش نمایید و حتى در ضمن نامه‏ اى به آن‏ها، ایمان خود نسبت به آن پیامبر موعود را اعلام نمود.<ref>تفسیر روح المعانى، ج ۲۵، ص ۱۱۸، نقل از قصه‏ هاى قرآن به قلم روان، محمد محمدى اشتهاردى.‏</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
 {{قرآن}}
 [[رده: واژگان قرآنی]]
 [[رده: اقوام در قرآن]]

@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 در تفسیر [[البرهان (کتاب)|برهان]] نیز چند [[حدیث|حدیث]] در همین مضمون منقول است. در «[[کمال الدین و تمام النعمه (کتاب)|کمال الدین]]» [[شیخ صدوق]] ص ۱۶۹ باب ۱۱ سه حدیث در مدح تبّع آمده از جمله از [[ابن عباس]] که گفت کار تبّع بر شما مشتبه نشود او مسلم بود.<ref>قاموس قرآن، علی‌اکبر قرشی، ج۱، ص۲۶۶</ref>
-در تواریخ آمده: "تبّع" در قرن پنجم میلادی به سوی [[مکه|مکه]] لشکر کشی می‌کند تا خانۀ خدا را خراب کند ولی به بیماری سختی مبتلا می‌شود، پزشکان چاره و درمان او را، انصراف از سوء قصدش به [[کعبه]] می‌بینند، چون منصرف می‌شود، بهبودی می‌یابد و کعبه را محترم می‌دارد و برای نخستین بار بر آن پرده یا پیراهن می‌پوشاند.<ref> خرمشاهی، بهاءالدین؛ دانش نامه قرآن و قرآن پژوهی، تهران، دوستان و ناهید، ۱۳۷۷ش، اول، ج ۱، ص ۴۷۲ </ref> او مدت یکماه هر روز صد شتر را نحر می‌کرد و با گوشت آن مردم را اطعام می‌نمود. بعد از مدتی، رو به جانب [[مدینه]] نهاد و اقوامی از مردم یمن بنام «غسان» را در آنجا اسکان داد، آنها کسانی بودند که بعدها در زمان [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (ص) هسته‌های اولیه [[انصار]] را تشکیل دادند.<ref>- عزیزی، یوسف؛ ‌داستان پیامبران یا قصه‌های قرآن از آدم تا خاتم‌، تهران،‌ هاد،۱۳۸۰ ش،‌ اول،‌ ص۶۶۹</ref> اکنون در مکه نیز محلی است که آن را «دارالتّبابعه» می‌گویند.<ref> تفسیر نمونه، پیشین، ج ۲۱، ص ۱۹۶</ref><ref>علی محمودی، قوم تُبّع،[http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=33963 سایت پژوهشکده باقرالعلوم علیه السلام، بخش فرهنگ علوم انسانی و اسلامی]، بازیابی: ۳۰ دی ماه ۱۳۹۲.</ref>
+در تواریخ آمده: "تبّع" در قرن پنجم میلادی به سوی [[مکه|مکه]] لشکر کشی می‌کند تا خانۀ خدا را خراب کند ولی به بیماری سختی مبتلا می‌شود، پزشکان چاره و درمان او را، انصراف از سوء قصدش به [[کعبه]] می‌بینند، چون منصرف می‌شود، بهبودی می‌یابد و کعبه را محترم می‌دارد و برای نخستین بار بر آن پرده یا پیراهن می‌پوشاند.<ref> خرمشاهی، بهاءالدین؛ دانش نامه قرآن و قرآن پژوهی، تهران، دوستان و ناهید، ۱۳۷۷ش، اول، ج ۱، ص ۴۷۲ </ref> او مدت یکماه هر روز صد شتر را نحر می‌کرد و با گوشت آن مردم را اطعام می‌نمود. بعد از مدتی، رو به جانب [[مدینه]] نهاد و اقوامی از مردم یمن بنام «غسان» را در آنجا اسکان داد، آنها کسانی بودند که بعدها در زمان [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (ص) هسته‌های اولیه [[انصار]] را تشکیل دادند.<ref>- عزیزی، یوسف؛ ‌داستان پیامبران یا قصه‌های قرآن از آدم تا خاتم‌، تهران،‌ هاد،۱۳۸۰ ش،‌ اول،‌ ص۶۶۹</ref> اکنون در مکه نیز محلی است که آن را «دارالتّبابعه» می‌گویند.<ref> تفسیر نمونه، پیشین، ج ۲۱، ص ۱۹۶</ref><ref>علی محمودی، قوم تُبّع، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، بازیابی: ۳۰ دی ماه ۱۳۹۲.</ref>
 در برخی منابع آمده است تُبع (اسعد ابوکرب) در یکى از سفرهاى کشورگشایى خود، براى فتح مدینه، نزدیک مدینه آمد، و مدینه را محاصره کرد، براى علماى [[یهود|یهود]] پیام فرستاد که من سرزمین مدینه را ویران مى ‏کنم، تا هیچ یهودى در آن نماند و فقط آیین عرب در آن‏جا حاکم گردد. اعلم علماى یهود به نام شامول در آن جا بود گفت: اى پادشاه! اینجا شهرى است که هجرتگاه پیامبرى از دودمان [[حضرت اسماعیل علیه السلام|اسماعیل]] است که در مکه متولد مى‏ شود. سپس بخشى از اوصاف [[پیامبر اسلام|پیامبر اسلام]] صلى الله علیه و آله و سلم را بر شمرد. تُبع گویا سابقه ذهنى در این باره داشت، گفت: بنابر این من از تخریب این شهر صرف نظر مى‏ کنم. اسعد به بعضى از قبیله [[اوس و خزرج]] که در کنارش بودند فرمان داد که در این شهر بمانید و هنگامى که پیامبر موعود، خروج کرد او را یارى کنید، و فرزندان خود را به این موضوع سفارش نمایید، و حتى در ضمن نامه‏ اى به آن‏ها، ایمان خود نسبت به آن پیامبر موعود را اعلام نمود.<ref>تفسیر روح المعانى، ج ۲۵، ص ۱۱۸ نقل از قصه‏ هاى قرآن به قلم روان، محمد محمدى اشتهاردى‏</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۲۰
سطر ۳۶:		سطر ۳۶:
	[[رده: اقوام در قرآن]]		[[رده: اقوام در قرآن]]
	[[رده:قصه‌های قرآنی]]		[[رده:قصه‌های قرآنی]]
		+	{{خوب}}
		+	[[رده: مقاله های مهم]]
		+	{{سنجش کیفی
		+	\|سنجش=شده
		+	\|شناسه= خوب
		+	\|عنوان بندی مناسب= خوب
		+	\|کفایت منابع و پی نوشت ها= خوب
		+	\|رعایت سطح مخاطب عام= خوب
		+	\|رعایت ادبیات دانشنامه ای= خوب
		+	\|جامعیت= متوسط
		+	\|رعایت اختصار= خوب
		+	\|سیر منطقی= خوب
		+	\|کیفیت پژوهش= خوب
		+	\|رده= دارد
		+	}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۵:۵۳
سطر ۷:		سطر ۷:

	«زیرا او جوانی بود نویسنده و برای پادشاه قبل از خود نویسندگی می‌کرد و نوشتن را با جمله‌ "باسم اللَّه الّذی خلق صیحا و ریحا" (به نام خداوندی که باد و فریاد را آفرید) آغاز می‌کرد. پادشاه به او گفت: بنویس "به نام پادشاه رعد" (یعنی نام خودش) او گفت:خیر، نوشتن را فقط با نام معبود خودم آغاز می‌کنم، سپس خواسته تو را در نظر می‌گیرم، لذا خداوند این ویژگی او را شکر نمود و پادشاهی آن پادشاه را به او اعطاء کرد و مردم در این مورد تابع او شدند و لذا تبّع نامیده شد.»<ref>- شیخ صدوق، محمد بن علی‌؛ عیون اخبارالرضا علیه السلام، ترجمه حمید رضا مستفید وعلی اکبرغفاری،‌ تهران،‌ صدوق،1372 ش‌، اول،ج1، ص509</ref>در هر صورت تبع و تبابعه لقبی برای پادشاهان [حمیر] یمن است، مانند«کسری» برای سلاطین ایران و «خاقان» برای شاهان ترک و «فرعون» برای سلاطین مصر و «قیصر» برای سلاطین روم و منظور از قوم تُبّع، گروهی از مردم یمن است.<ref>- مکارم شیرازی، ناصر و دیگران؛ تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، 1374ش، اول، ج 21، ص 194</ref>		«زیرا او جوانی بود نویسنده و برای پادشاه قبل از خود نویسندگی می‌کرد و نوشتن را با جمله‌ "باسم اللَّه الّذی خلق صیحا و ریحا" (به نام خداوندی که باد و فریاد را آفرید) آغاز می‌کرد. پادشاه به او گفت: بنویس "به نام پادشاه رعد" (یعنی نام خودش) او گفت:خیر، نوشتن را فقط با نام معبود خودم آغاز می‌کنم، سپس خواسته تو را در نظر می‌گیرم، لذا خداوند این ویژگی او را شکر نمود و پادشاهی آن پادشاه را به او اعطاء کرد و مردم در این مورد تابع او شدند و لذا تبّع نامیده شد.»<ref>- شیخ صدوق، محمد بن علی‌؛ عیون اخبارالرضا علیه السلام، ترجمه حمید رضا مستفید وعلی اکبرغفاری،‌ تهران،‌ صدوق،1372 ش‌، اول،ج1، ص509</ref>در هر صورت تبع و تبابعه لقبی برای پادشاهان [حمیر] یمن است، مانند«کسری» برای سلاطین ایران و «خاقان» برای شاهان ترک و «فرعون» برای سلاطین مصر و «قیصر» برای سلاطین روم و منظور از قوم تُبّع، گروهی از مردم یمن است.<ref>- مکارم شیرازی، ناصر و دیگران؛ تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، 1374ش، اول، ج 21، ص 194</ref>
−

	==یاد کرد قرآن از قوم تُبّع==		==یاد کرد قرآن از قوم تُبّع==