قرائت (علم الحدیث) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Zamani در ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۹

2025-05-20T06:29:51Z

Zamani در ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۶

2025-05-20T06:16:29Z

Zamani در ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۰

2025-05-20T06:10:49Z

Zamani در ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۹

2025-05-20T06:09:53Z

Zamani در ‏۲۱ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۳۴

2020-04-21T11:34:53Z

مهدی موسوی در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۳۸

2019-10-30T10:38:44Z

Zamani: رده اولویت مقاله

2019-05-07T10:55:28Z

رده اولویت مقاله

Zamani: رده اولویت مقاله

2019-05-07T10:34:08Z

رده اولویت مقاله

سید مهدی خدایی در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۳:۳۵

2016-02-23T13:35:41Z

Goodosuser: صفحه جدید-نیازمند ویرایش

2015-10-25T13:41:59Z

صفحه جدید-نیازمند ویرایش

صفحهٔ تازه

طریق تحمّل «قرائت»، عبارت است از خواندن حدیث نزد استاد و [[شیخ الحدیث]] كه از آن تعبیر به «[[عرض]]» شده است؛ زیرا [[راوی]] [[حدیث]]، قرائت خود را از حدیثی كه شنیده، بر استاد خود عرضه، و او استماع می‌كند.
[[شهید ثانی]] می‌گوید: فی القرائه علی الشیخ ... و یسمّی عند اكثر القدماء المحدّثین: العرض، لأنّ القاریء یعرضه علی الشیخ سواء كانت القرائه من حفظ الراوی أو من كتاب. [۳۵]

'''مراتب قرائت حدیث'''
قرائت حدیث نیز از نظر رتبه دارای مراحلی می‌باشد كه مهم‌ترین آن‌ها چنین است:
۱. قرائت و خواندن حدیث به واسطه راوی و شاگرد از متن كتاب برای استاد حدیث، به شكلی كه آن متن در اختیار استاد هم هست و ضمن خواندن، مقارنه و تطبیق انجام می‌شود و استاد متن و قرائت شاگرد را در پایان تأیید می‌كند.
۲. قرائت و خواندن حدیث به واسطه راوی و شاگرد از متن كتاب برای استاد حدیث، به شكلی كه استاد آن متن را به حافظه دارد و آن را مرور و سپس تأیید می‌كند.
۳. قرائت روایت به واسطه راوی از حفظ و استماع و تطبیق آن توسّط استاد از متن كتاب و تأیید آن.
۴. قرائت روایت به واسطه راوی از حفظ و استماع و تطبیق استاد نیز بر حافظه و تأیید آن توسّط استاد به جهت صحّت و درستی قرائت راوی.
در طریق تحمّل قرائت، غالباً از الفاظ ذیل استفاده می‌شود: «قرأت علی فلان» یا «قریء علیه و أنا أسمع فأقرّ الشیخ به». شهید ثانی می‌گوید:
«فی عبارات العرض و هی علی مراتب، الرتبه الأولی: و العباره عن هذه الطریق أن یقول الراوی إذا اراد روایه ذلك: قرأت علی فلان او قریء علیه و أنا أسمع فاقرّ الشیخ به، أی لم یكتف بالقرائه علیه و لا بعدم انكاره و لا باشارته بل تلفّظ بما یقتضی الاقرار بكونه مروبه. [۳۶]
در قرائت بر شیخ اگر نسخه و متن اصلی، در دست فرد موثّق دیگری است و شیخ هم آن را حفظ دارد و به هنگام قرائت راوی برای شیخ، آن فرد ثقه هم، قرائت آن راوی را استماع و سپس تأیید می‌كند، در این صورت، چنین طریقی از قرائت از اهمیّت بیشتری برخوردار است. در قرائت بر شیخ، رؤیت او شرط نیست، بلكه اطمینان به استماع و تأیید او كافی است.

== منبع ==
[http://www.wikifeqh.ir/%D8%A7%D8%B5%D8%B7%D9%84%D8%A7%D8%AD%D8%A7%D8%AA_%D8%AD%D8%AF%DB%8C%D8%AB%DB%8C#%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%A6%D8%AA ویکی فقه]

{{الگو:اصطلاحات حدیثی}}
[[رده:طرق تحمل حدیث]]
[[رده:اصطلاحات حدیثی]]

@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 ==الفاظ قرائت حدیث==
-تعبیرهای واضح در بیان این طریق، «قَرأَتْ عَلی فُلانٍ» و «قُرِئَ عَلی فُلانٍ وَ أَنَا أَسْمَعُ، فَأَقَرَّ بِهِ» هستند؛ اگر چه از تعبیراتی همچون «حَدَّثَنی قَرائَةً» و «أَخْبَرْنی قَرائَةً» هم می توان استفاده کرد.<ref>الرعایة فی علم الدرایة، ص ۲۳۷، نقل از شناخت نامه حدیث، محمدکاظم رحمان ستایش، ج۱، ص۳۶۷</ref>
+تعبیرهای واضح در بیان این طریق، «قَرأَتْ عَلی فُلانٍ» و «قُرِئَ عَلی فُلانٍ وَ أَنَا أَسْمَعُ، فَأَقَرَّ بِهِ» هستند؛ اگر چه از تعبیراتی همچون «حَدَّثَنی قَرائَةً» و «أَخْبَرْنی قَرائَةً» هم می توان استفاده کرد.<ref>الرعایة فی علم الدرایة، ص ۲۳۷، نقل از شناخت نامه حدیث، محمد محمدی ری شهری، ج۱، ص۳۶۷</ref>
 ==اعتبار قرائت حدیث==
-برخی این نوع را هم ارزش با سماع دانسته و برخی آن را ضعیف تر شمرده اند؛ چه آن که نقش فعّال استاد در این میان، کمتر است.<ref>شناخت نامه حدیث، محمدکاظم رحمان ستایش، ج۱، ص۳۶۷</ref>
+برخی این نوع را هم ارزش با سماع دانسته و برخی آن را ضعیف تر شمرده اند؛ چه آن که نقش فعّال استاد در این میان، کمتر است.<ref>شناخت نامه حدیث، محمد محمدی ری شهری، ج۱، ص۳۶۷</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 ۴. قرائت روایت به واسطه راوی از حفظ و استماع و تطبیق استاد نیز بر حافظه و تأیید آن توسّط استاد به جهت صحّت و درستی قرائت راوی.
-در قرائت بر شیخ اگر نسخه و متن اصلی، در دست فرد موثّق دیگری است و شیخ هم آن را حفظ دارد و به هنگام قرائت راوی برای شیخ، آن فرد ثقه هم، قرائت آن راوی را استماع و سپس تأیید می‌کند، در این صورت، چنین طریقی از قرائت از اهمیّت بیشتری برخوردار است. در قرائت بر شیخ، رؤیت او شرط نیست، بلکه اطمینان به استماع و تأیید او کافی است.<ref>درسنامه درایه الحدیث، سید رضا مودب</ref>
+در قرائت بر شیخ اگر نسخه و متن اصلی، در دست فرد موثّق دیگری است و شیخ هم آن را حفظ دارد و به هنگام قرائت راوی برای شیخ، آن فرد ثقه هم، قرائت آن راوی را استماع و سپس تأیید می‌کند، در این صورت، چنین طریقی از قرائت از اهمیّت بیشتری برخوردار است. در قرائت بر شیخ، رؤیت او شرط نیست، بلکه اطمینان به استماع و تأیید او کافی است.<ref>درسنامه درایه الحدیث، سید رضا مودب، ص۲۰۵ و ۲۰۶</ref>
 ==الفاظ قرائت حدیث==
@@ سطر ۲۷: / سطر ۲۷: @@
 {{پانویس}}
 ==منابع==
-*درسنامه درایه الحدیث، سید رضا مودب.
+*درسنامه درایه الحدیث، سید رضا مودب، قم، نشر المصطفی، ۱۳۹۱ش.
 *شناخت نامه حدیث، محمد محمدی ری شهری با همکاری جمعی از پژهشگران، قم، دارالحدیث، چاپ اول، ۱۳۹۷ش.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-'''قرائت''' یکی از راه‌های [[تحمل حدیث|تحمّل]] است و عبارت است از خواندن [[حدیث]] نزد استاد و [[شیخ (علم الحدیث)|شیخ]] حدیث از حفظ یا از روی کتاب و تایید آن توسط استاد.
+'''قرائت''' یکی از راه‌های [[تحمل حدیث]] است و عبارت است از خواندن [[حدیث]] نزد استاد و [[شیخ (علم الحدیث)|شیخ]] حدیث از حفظ یا از روی کتاب و تایید آن توسط استاد.
 از قرائت به «عرض» نیز تعبیر شده است؛ زیرا راوی حدیث، قرائت خود را از حدیثی که شنیده، بر استاد خود عرضه، و او استماع می‌کند.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{متوسط}}
+{{خوب}}
-{{بخشی از یک کتاب}}
+'''قرائت''' یکی از راه‌های [[تحمل حدیث|تحمّل]] است و عبارت است از خواندن [[حدیث]] نزد استاد و [[شیخ (علم الحدیث)|شیخ]] حدیث از حفظ یا از روی کتاب و تایید آن توسط استاد.
-'''مراتب قرائت حدیث:'''
+از قرائت به «عرض» نیز تعبیر شده است؛ زیرا راوی حدیث، قرائت خود را از حدیثی که شنیده، بر استاد خود عرضه، و او استماع می‌کند.
 قرائت حدیث نیز از نظر رتبه دارای مراحلی می‌باشد که مهم‌ترین آن‌ها چنین است:
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۶: @@
 ۴. قرائت روایت به واسطه راوی از حفظ و استماع و تطبیق استاد نیز بر حافظه و تأیید آن توسّط استاد به جهت صحّت و درستی قرائت راوی.
-در طریق تحمّل قرائت، غالباً از الفاظ ذیل استفاده می‌شود: «قرأت علی فلان» یا «قریء علیه و أنا أسمع فأقرّ الشیخ به». شهید ثانی می‌گوید: «فی عبارات العرض و هی علی مراتب، الرتبه الأولی: و العباره عن هذه الطریق أن یقول الراوی إذا اراد روایه ذلک: قرأت علی فلان او قریء علیه و أنا أسمع فاقرّ الشیخ به، أی لم یکتف بالقرائه علیه و لا بعدم انکاره و لا باشارته بل تلفّظ بما یقتضی الاقرار بکونه مرویه.
+در قرائت بر شیخ اگر نسخه و متن اصلی، در دست فرد موثّق دیگری است و شیخ هم آن را حفظ دارد و به هنگام قرائت راوی برای شیخ، آن فرد ثقه هم، قرائت آن راوی را استماع و سپس تأیید می‌کند، در این صورت، چنین طریقی از قرائت از اهمیّت بیشتری برخوردار است. در قرائت بر شیخ، رؤیت او شرط نیست، بلکه اطمینان به استماع و تأیید او کافی است.<ref>درسنامه درایه الحدیث، سید رضا مودب</ref>
-در قرائت بر شیخ اگر نسخه و متن اصلی، در دست فرد موثّق دیگری است و شیخ هم آن را حفظ دارد و به هنگام قرائت راوی برای شیخ، آن فرد ثقه هم، قرائت آن راوی را استماع و سپس تأیید می‌کند، در این صورت، چنین طریقی از قرائت از اهمیّت بیشتری برخوردار است. در قرائت بر شیخ، رؤیت او شرط نیست، بلکه اطمینان به استماع و تأیید او کافی است.
+==الفاظ قرائت حدیث==
 ==منابع==
+*درسنامه درایه الحدیث، سید رضا مودب.
-*درسنامه درایه الحدیث، سید رضا مودب
+*شناخت نامه حدیث، محمد محمدی ری شهری با همکاری جمعی از پژهشگران، قم، دارالحدیث، چاپ اول، ۱۳۹۷ش.
 {{الگو:اصطلاحات حدیثی}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{متوسط}}
 طریق [[تحمل حدیث|تحمّل]] «قرائت»، عبارت است از خواندن [[حدیث]] نزد استاد و [[شیخ (علم الحدیث)|شیخ]] حدیث که از آن تعبیر به «عرض» نیز شده است؛ زیرا راوی حدیث، قرائت خود را از حدیثی که شنیده، بر استاد خود عرضه، و او استماع می‌کند. [[شهید ثانی]] می‌گوید: فی القرائه علی الشیخ ... و یسمّی عند اکثر القدماء المحدّثین العرض، لأنّ القاریء یعرضه علی الشیخ سواء کانت القرائه من حفظ الراوی أو من کتاب.
@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۱: @@
 ==منابع==
-* [http://www.wikifeqh.ir/%D8%A7%D8%B5%D8%B7%D9%84%D8%A7%D8%AD%D8%A7%D8%AA_%D8%AD%D8%AF%DB%8C%D8%AB%DB%8C#%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%A6%D8%AA ویکی فقه]
+*درسنامه درایه الحدیث، سید رضا مودب
 {{الگو:اصطلاحات حدیثی}}

@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 [[رده:طرق تحمل حدیث]]
 [[رده:اصطلاحات حدیثی]]
-[[رده:مقاله های مرتبط با دانشنامه]]
+[[رده:مقاله های مرتبط به دانشنامه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۳۴
سطر ۲۰:		سطر ۲۰:
	[[رده:طرق تحمل حدیث]]		[[رده:طرق تحمل حدیث]]
	[[رده:اصطلاحات حدیثی]]		[[رده:اصطلاحات حدیثی]]
		+	[[رده:مقاله های مرتبط با دانشنامه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۳:۳۵
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{متوسط}}
	طریق تحمّل «قرائت»، عبارت است از خواندن حدیث نزد استاد و [[شیخ الحدیث]] كه از آن تعبیر به «[[عرض]]» شده است؛ زیرا [[راوی]] [[حدیث]]، قرائت خود را از حدیثی كه شنیده، بر استاد خود عرضه، و او استماع می‌كند.		طریق تحمّل «قرائت»، عبارت است از خواندن حدیث نزد استاد و [[شیخ الحدیث]] كه از آن تعبیر به «[[عرض]]» شده است؛ زیرا [[راوی]] [[حدیث]]، قرائت خود را از حدیثی كه شنیده، بر استاد خود عرضه، و او استماع می‌كند.
	[[شهید ثانی]] می‌گوید: فی القرائه علی الشیخ ... و یسمّی عند اكثر القدماء المحدّثین: العرض، لأنّ القاریء یعرضه علی الشیخ سواء كانت القرائه من حفظ الراوی أو من كتاب. [۳۵]		[[شهید ثانی]] می‌گوید: فی القرائه علی الشیخ ... و یسمّی عند اكثر القدماء المحدّثین: العرض، لأنّ القاریء یعرضه علی الشیخ سواء كانت القرائه من حفظ الراوی أو من كتاب. [۳۵]