قاعده حلیت - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۲

2025-06-25T06:32:26Z

مهدی موسوی: ویرایش

2022-02-22T10:11:09Z

ویرایش

مهدی موسوی: ویرایش

2019-10-16T07:52:54Z

ویرایش

Heidariyan47 در ‏۱۱ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۸:۱۷

2015-05-11T08:17:56Z

Zamani در ‏۳ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۱۲

2015-05-03T11:12:36Z

Heidariyan47: صفحه‌ای جدید حاوی 'قاعده حلیت از جمله قواعد فقهی است و منظور از این قاعده آن است که هر گاه در حلیت چ...' ایجاد کرد

2015-05-03T08:37:12Z

صفحه‌ای جدید حاوی 'قاعده حلیت از جمله قواعد فقهی است و منظور از این قاعده آن است که هر گاه در حلیت چ...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

قاعده حلیت از جمله قواعد فقهی است و منظور از این قاعده آن است که هر گاه در حلیت چیزی شک کردیم اصل حلیت آن است مگر آن که دلیل بر حرمت آن یافت شود .

==بیان قاعده==

قاعده حلیت، به معنای جواز تصرف در اشیای خارجی است که در حلیت آنها تردید شده است؛ برای مثال، هرگاه در حلال یا حرام بودن خوردن چیزی شک شود، با اجرای اصل حلیت ، به حلال بودن آن حکم داده می‌شود. بعضی از فقها ، اصل حلیت را مترادف اصل اباحه دانسته‌اند. <ref> آذری قمی، احمد، تحقیق الاصول المفیدة فی اصول الفقه، ص۱۹ </ref>

==ادله اثبات قاعده==

برای اثبات این اصل، به آیات و روایاتی استدلال شده است، از جمله:

۱. آیه ﴿هُوَ الَّذِی خَلَقَ لَکُمْ ما فِی الْاَرْضِ جَمِیعاً﴾ او است کسی که آن چه در زمین هست همه را برای شما آفرید ( بقره / 29 )

مضمون آیه، حلال بودن نعمت‌های الهی برای بندگان است، مگر این که برخلاف آن دلیل اقامه گردد <ref> فاضل تونی، عبدالله بن محمد، الوافیة فی اصول الفقه، ص۱۸۵ </ref>

۲. روایت «کل شی ء لک حلال حتی تعلم انه حرام بعینه؛ همه چیز بر تو حلال است، مگر به حرمت آن آگاه شوی».

==پانویس==
{{پانویس}}

[[رده : قواعد فقه]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-«قاعده حلیت» از جمله [[قواعد فقهی]] است و منظور از این قاعده آن است که هر گاه در [[حلال|حلال]] بودن چیزی شک کردیم، اصل در حلیت آن است، مگر آن که دلیل بر [[حرام|حرمت]] آن یافت شود.
+'''«قاعده حِلّیّت»''' از جمله [[قواعد فقهی]] است و منظور از این قاعده آن است که هر گاه در [[حلال|حلال]] بودن چیزی شک کردیم، اصل در حلّیت آن است و هرگونه تصرف، [[مباح]] و حلال است، مگر آن که دلیل بر [[حرام|حرمت]] و منع آن ثابت شده باشد.
-==بیان قاعده==
+همچنین قاعدۀ حلّیت در موارد علم اجمالی جاری نمی‌شود، مانند آنکه حرام میان دو چیز مردد باشد و خارج از آن دو نباشد.<ref>سیفی مازندرانی، علی اکبر، مبانی الفقه الفعال، ج۱، ص۳۰-۳۱.</ref>
-قاعده حلیت، به معنای جواز تصرف در اشیای خارجی است که در حلیت آنها تردید شده است. برای مثال: هرگاه در [[حلال]] یا [[حرام]] بودن خوردن چیزی شک شود، با اجرای اصل حلیت، به حلال بودن آن حکم داده می‌شود. بعضی از [[فقیه|فقها]]، اصل حلیت را مترادف [[اصل اباحه]] دانسته‌اند.<ref> احمد آذری قمی، تحقیق الاصول المفیدة فی اصول الفقه، ص۱۹. </ref>
+بعضی از [[فقیه|فقها]]، «قاعده حلیت» را مترادف «[[اصل اباحه]]» دانسته‌اند.<ref> احمد آذری قمی، تحقیق الاصول المفیدة فی اصول الفقه، ص۱۹. </ref>
-==ادله اثبات قاعده==
+==ادلّه اثبات قاعده==
-برای اثبات این اصل، به [[آیه|آیات]] و [[حدیث|روایاتی]] استدلال شده است، از جمله:
+* آیه {{متن قرآن|«هُوَ الَّذِی خَلَقَ لَکُمْ ما فِی الْاَرْضِ جَمِیعاً»}}؛ او است کسی که آن چه در زمین هست همه را برای شما آفرید.<ref>[[سوره بقره]]، ۲۹.</ref> مضمون [[آیه]] فوق، حلال بودن نعمت‌های الهی برای بندگان است، مگر این که برخلاف آن دلیل اقامه گردد.<ref> فاضل تونی، الوافیة فی اصول الفقه، ص۱۸۵. </ref>
-۱. آیه: «هُوَ الَّذِی خَلَقَ لَکُمْ ما فِی الْاَرْضِ جَمِیعاً»؛ او است کسی که آن چه در زمین هست همه را برای شما آفرید.<ref>[[سوره بقره]]، ۲۹.</ref>
+* روایت [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] (علیه السلام): «کلّ شیء هو لک حلال حتی تعلم أنه حرام بعینه ...».<ref>کلینی، کافی، ج۵ ص۳۱۳.</ref> همه چیز بر تو حلال است، مگر به حرمت آن آگاه شوی.
-مضمون آیه، حلال بودن نعمت‌های الهی برای بندگان است، مگر این که برخلاف آن دلیل اقامه گردد.<ref> فاضل تونی، الوافیة فی اصول الفقه، ص۱۸۵. </ref>
+*در [[حدیث]] دیگری از [[امام باقر]] (علیه السلام) آمده است: «كلُّ شيء فيه الحلال والحرام فهو لك حلال، حتّى تعرف الحرام».<ref>وسائل الشيعة، شيخ حر عاملی، ج۲۵ ص۱۱۹.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
 {{فقه}}
 {{فقه/قواعد فقهی}}
 [[رده : قواعد فقه]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-قاعده حلیت از جمله [[قواعد فقهی]] است و منظور از این قاعده آن است که هر گاه در [[حلال|حلیت]] چیزی شک کردیم اصل، حلیت آن است، مگر آن که دلیل بر [[حرام|حرمت]] آن یافت شود.
+«قاعده حلیت» از جمله [[قواعد فقهی]] است و منظور از این قاعده آن است که هر گاه در [[حلال|حلال]] بودن چیزی شک کردیم، اصل در حلیت آن است، مگر آن که دلیل بر [[حرام|حرمت]] آن یافت شود.
 ==بیان قاعده==
-قاعده حلیت، به معنای جواز تصرف در اشیای خارجی است که در حلیت آنها تردید شده است. برای مثال: هرگاه در [[حلال]] یا [[حرام]] بودن خوردن چیزی شک شود، با اجرای اصل حلیت، به حلال بودن آن حکم داده می‌شود. بعضی از [[فقیه|فقها]]، اصل حلیت را مترادف اصل اباحه دانسته‌اند.<ref> آذری قمی، احمد، تحقیق الاصول المفیدة فی اصول الفقه، ص۱۹ </ref>
+قاعده حلیت، به معنای جواز تصرف در اشیای خارجی است که در حلیت آنها تردید شده است. برای مثال: هرگاه در [[حلال]] یا [[حرام]] بودن خوردن چیزی شک شود، با اجرای اصل حلیت، به حلال بودن آن حکم داده می‌شود. بعضی از [[فقیه|فقها]]، اصل حلیت را مترادف [[اصل اباحه]] دانسته‌اند.<ref> احمد آذری قمی، تحقیق الاصول المفیدة فی اصول الفقه، ص۱۹. </ref>
 ==ادله اثبات قاعده==
-برای اثبات این اصل، به [[آیه|آیات]] و [[روایت|روایاتی]] استدلال شده است، از جمله:
+برای اثبات این اصل، به [[آیه|آیات]] و [[حدیث|روایاتی]] استدلال شده است، از جمله:
-۱. آیه: «هُوَ الَّذِی خَلَقَ لَکُمْ ما فِی الْاَرْضِ جَمِیعاً»؛ او است کسی که آن چه در زمین هست همه را برای شما آفرید.<ref>[[سوره بقره]]، 29.</ref>
+۱. آیه: «هُوَ الَّذِی خَلَقَ لَکُمْ ما فِی الْاَرْضِ جَمِیعاً»؛ او است کسی که آن چه در زمین هست همه را برای شما آفرید.<ref>[[سوره بقره]]، ۲۹.</ref>
-مضمون آیه، حلال بودن نعمت‌های الهی برای بندگان است، مگر این که برخلاف آن دلیل اقامه گردد.<ref> فاضل تونی، عبدالله بن محمد، الوافیة فی اصول الفقه، ص۱۸۵ </ref>
+مضمون آیه، حلال بودن نعمت‌های الهی برای بندگان است، مگر این که برخلاف آن دلیل اقامه گردد.<ref> فاضل تونی، الوافیة فی اصول الفقه، ص۱۸۵. </ref>
-۲. روایت [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] (علیه السلام): «کلّ شیء هو لک حلال حتی تعلم أنه حرام بعینه ...».<ref>کلینی، کافی، ج5 ص313.</ref> همه چیز بر تو حلال است، مگر به حرمت آن آگاه شوی.
+۲. روایت [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] (علیه السلام): «کلّ شیء هو لک حلال حتی تعلم أنه حرام بعینه ...».<ref>کلینی، کافی، ج۵ ص۳۱۳.</ref> همه چیز بر تو حلال است، مگر به حرمت آن آگاه شوی.
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 [[رده : قواعد فقه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۱:۱۲
سطر ۲۰:		سطر ۲۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

		+	{{فقه}}
		+	{{فقه/قواعد فقهی}}

	[[رده : قواعد فقه]]		[[رده : قواعد فقه]]

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 ==بیان قاعده==
-قاعده حلیت، به معنای جواز تصرف در اشیای خارجی است که در حلیت آنها تردید شده است؛ برای مثال، هرگاه در حلال یا حرام بودن خوردن چیزی شک شود، با اجرای اصل حلیت ، به حلال بودن آن حکم داده می‌شود. بعضی از فقها ، اصل حلیت را مترادف اصل اباحه دانسته‌اند. <ref> آذری قمی، احمد، تحقیق الاصول المفیدة فی اصول الفقه، ص۱۹ </ref>
+قاعده حلیت، به معنای جواز تصرف در اشیای خارجی است که در حلیت آنها تردید شده است. برای مثال: هرگاه در حلال یا حرام بودن خوردن چیزی شک شود، با اجرای اصل حلیت ، به حلال بودن آن حکم داده می‌شود. بعضی از فقها ، اصل حلیت را مترادف اصل اباحه دانسته‌اند. <ref> آذری قمی، احمد، تحقیق الاصول المفیدة فی اصول الفقه، ص۱۹ </ref>
 ==ادله اثبات قاعده==
@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 ۱. آیه ﴿هُوَ الَّذِی خَلَقَ لَکُمْ ما فِی الْاَرْضِ جَمِیعاً﴾ او است کسی که آن چه در زمین هست همه را برای شما آفرید  ( بقره / 29 )
-مضمون آیه، حلال بودن نعمت‌های الهی برای بندگان است، مگر این که برخلاف آن دلیل اقامه گردد <ref> فاضل تونی، عبدالله بن محمد، الوافیة فی اصول الفقه، ص۱۸۵ </ref>
+مضمون آیه، حلال بودن نعمت‌های الهی برای بندگان است، مگر این که برخلاف آن دلیل اقامه گردد. <ref> فاضل تونی، عبدالله بن محمد، الوافیة فی اصول الفقه، ص۱۸۵ </ref>
-۲. روایت «کل شی ء لک حلال حتی تعلم انه حرام بعینه؛ همه چیز بر تو حلال است، مگر به حرمت آن آگاه شوی».
+۲. روایت «کل شی ء لک حلال حتی تعلم انه حرام بعینه. همه چیز بر تو حلال است، مگر به حرمت آن آگاه شوی».