قاسم انوار - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۳۰

2025-06-17T05:30:07Z

مهدی موسوی در ‏۷ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۲

2023-08-07T08:32:59Z

مهدی موسوی در ‏۷ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۲۴

2023-08-07T06:24:57Z

مهدی موسوی در ‏۱۰ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۴۱

2019-10-10T11:41:18Z

عربصالحی در ‏۲۳ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۱۵

2013-10-23T07:15:48Z

عربصالحی در ‏۲۳ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۰۱

2013-10-23T07:01:30Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|اثر آفرینان}} '''قاسم انوار، معین‏الدین، صفی‏الدین علی'''...' ایجاد کرد

2013-09-14T07:02:12Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|اثر آفرینان}} '''قاسم انوار، معین‏الدین، صفی‏الدین علی'''...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل دائرة المعارف|[[اثر آفرینان]]}}

'''قاسم انوار، معین‌الدین، صفی‌الدین علی'''

* ملیت: ایرانی
* قرن: 9

(838/837/835-757 ق)، صوفى، عارف و شاعر متخلص به قاسم یا قاسمى. معروف به شاه قاسم انوار. وى از خاندان سادات حسینى و تبریز و از پیروان خاندان شیخ صفى‌الدین اردبیلى بود. در سراب به دنیا آمد. در جوانى به تبریز براى كسب علم رفت و در حلقه‌ى مریدان شیخ صدرالدین موسى، پسر و جاشنین شیخ صفى‌الدین درآمد.

قاسم انوار از او به عنوان صدر ولایت یاد مى‌كند. سپس به گیلان رفت و روابط دوستانه‌اى با جانشینان شیخ زاهد گیلانى برقرار كرد. در ادامه سفرش به [[خراسان]] رفت و در هرات مستقر شد و شهرت و مریدان بسیار یافت. در 830 ق به تهمت سیاسى از هرات به سمرقند تبعید شد و چند سال بعد به خراسان مراجعت نمود و در قریه خرجرد جام یا به قولى در قصبه‌ى لنگر از توابع نیشابور ساكن شد و در همان جا وفات یافت.

بنایى به دستور امیر علیشیر نوایى بر مزارش ساخته شده است. گفته‌اند كه چهار سفر پیاده به [[حج]] رفته كه دو دفعه آن پابرهنه بوده است. از آثارش: «كلیات» شامل مثنوی هاى: «انیس العارفین»، 583 بیت به بحر رمل مسدس، «صد مقام» یا «مقامات العارفین» یا «مقامات السالكین» یا «تذكره الاولیاء» در بیان مقامات و اصطلاحات صوفیه، «بیان واقعه دیدن امیر تیمور» و همچنین «غزلیات» و «مقطعات» و «ملمعات» گیلكى و تركى و «رباعیات»؛ «رساله‌ى سؤال و جواب»؛ «رساله در بیان علم»؛ مثنوى «انیس العاشقین» یا «رساله الامانه».

==منابع==
* [[انجمن مفاخر فرهنگی]]، [[اثرآفرینان]]، ج4، ص322.

[[رده:عارفان]]
[[رده:شعرا]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-'''«سید معین‌الدین علی تبریزی»''' معروف به '''«شاه قاسم انوار»''' (۸۳۷-۷۵۷ ق)، عارف و شاعر [[ایران|ایرانی]] [[تخلص|متخلص]] به «قاسم» در قرن ۹ هجری است. او ذوق عرفانی و شاعری داشت و آثار ارزنده‌ای از جمله [[مثنوی (قالب شعر)|مثنوی‌]] «انیس‌العارفین» و «صدمقام» را در بیان اصطلاحات [[عرفان]] و [[تصوف]] و [[دیوان (شعر)|دیوان اشعار]] از خود به یادگار گذاشت.
+'''«سید معین‌الدین علی تبریزی»''' معروف به '''«شاه قاسم انوار»''' (۸۳۷-۷۵۷ ق)، عارف و شاعر [[ایران|ایرانی]] در قرن ۹ هجری و [[تخلص|متخلّص]] به «قاسم» است. او ذوق عرفانی و شاعری داشت و آثار ارزنده‌ای از جمله [[مثنوی (قالب شعر)|مثنوی‌]] «انیس‌العارفین» و «صدمقام» را در بیان اصطلاحات [[عرفان]] و [[تصوف]] و [[دیوان (شعر)|دیوان اشعار]] از خود به یادگار گذاشت.
-[[پرونده:قاسم انوار.jpg|بندانگشتی|آرامگاه شاه قاسم انوار در تربت جام]]
+{{شناسنامه عالم
+||نام کامل = سید معین‌الدین علی تبریزی
 ==زندگی‌نامه==
 سید معین‌الدین علی بن نصیر حسینی قاسمی انواری تبریزی، در سال ۷۵۷ قمری در سراب متولد شد. وى از [[سادات]] حسینى در [[تبریز]] و از پیروان خاندان [[شیخ صفی الدین اردبیلی|شیخ صفى‌ الدین اردبیلى]] بود.
@@ سطر ۱۳: / سطر ۲۲: @@
 در این زمان سید قاسم در سمرقند سکونت گزید و چند سال بعد به خراسان مراجعت نمود و در قریه خرجرد تربت جام یا به قولى در قصبه ‌لنگر از توابع نیشابور ساکن شد.
-در تربت جام، سید قاسم خانقاهی ترتیب داد و در همانجا در سال ۸۳۷ قمری در سن هشتاد سالگی درگذشت و در باغ خانقاهش در روستای لنگر تربت جام به خاک سپرده شد. [[امیر علی شیر نوایی]] دستور داد بر قبر او بقعه‌ای بسازند. وی همچنین به مردم و به صوفیان اجازه داد که از [[قبر]] قاسم انوار دیدن کنند. گفته‌ اند که قاسم انوار چهار سفر پیاده به [[حج]] رفته که دو دفعه آن پابرهنه بوده است.
+سید قاسم انوار در تربت جام، خانقاهی ترتیب داد و سرانجام در همانجا در سال ۸۳۷ قمری در سن هشتاد سالگی درگذشت و در باغ خانقاهش در روستای لنگر تربت جام به خاک سپرده شد. [[امیر علی شیر نوایی]] دستور داد بر [[قبر]] او بقعه‌ای بسازند. وی همچنین به مردم و به صوفیان اجازه داد که از قبر قاسم انوار دیدن کنند. گفته‌ اند که قاسم انوار چهار سفر پیاده به [[حج]] رفته که دو دفعه آن پابرهنه بوده است.
 == شعر قاسم انوار ==
-قاسم انوار در اشعارش به بیان افکار بلند حکیمانه و عارفانه خود پرداخته است. یکی از مهمترین ویژگی های اشعار وی این است که مانند [[مولوی|مولانا جلال الدین]]، اشعار وی مملو از آیات [[قرآن]] و تعبیرات بزرگان [[تصوف]] است. او در [[دیوان (شعر)|دیوان]] خود از عارفان و صوفیان بزرگ [[اسلام]] چون [[حسین بن منصور حلاج]]، [[بایزید بسطامی]]، [[ابوحامد محمد غزالی|غزالی]] و [[بشر حافی]] به نیکی و احترام یاد می کند و بیشتر اندیشه‌های والای آنان را می ستاید.
+قاسم انوار در اشعارش به بیان افکار بلند حکیمانه و عارفانه خود پرداخته است. یکی از مهمترین ویژگی های اشعار وی این است که مانند [[مولوی|مولانا جلال الدین]]، اشعار وی مملوّ از آیات [[قرآن]] و تعبیرات بزرگان [[تصوف]] است. او در [[دیوان (شعر)|دیوان]] خود از عارفان و صوفیان بزرگ [[اسلام]] چون [[حسین بن منصور حلاج]]، [[بایزید بسطامی]]، [[ابوحامد محمد غزالی|غزالی]] و [[بشر حافی]] به نیکی و احترام یاد می کند و بیشتر اندیشه‌های والای آنان را می ستاید.
-از طرف دیگر به [[ائمه اطهار|امامان]] [[شیعه]] چون [[امام علی علیه السلام|امام علی]](ع)، [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]](ع)، [[امام جعفر صادق]](ع) و [[امام زمان عجل الله فرجه الشریف|امام مهدی]](ع) ابراز ارادت می کند. وی در میان [[اهل البیت|اهل بیت]](ع) بیش از همه به حضرت علی (ع) اقتدا کرده و یک [[غزل]] عارفانه به آن امام همام اختصاص داده است که در آن به صراحت خود را پیرو راستین ایشان قلمداد می کند. بنابراین قاسم انوار پایبند به مسایل [[اخلاق|اخلاقی]] است و جنبه های اخلاقی اشعارش را با مهارت تمام به متون دینی و قرآنی پیوند می زند، تاثیر منابع اصیل دینی از جمله تجلی قرآن را در اشعار قاسم انوار به خوبی می توان مشاهده کرد.
+از طرف دیگر به [[ائمه اطهار]] علیهم السلام چون [[امام علی علیه السلام|امام علی]](ع)، [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]](ع)، [[امام جعفر صادق]](ع) و [[امام زمان عجل الله فرجه الشریف|امام مهدی]](ع) ابراز ارادت می کند. وی در میان [[اهل البیت|اهل بیت]](ع) بیش از همه به حضرت علی (ع) اقتدا کرده و یک [[غزل]] عارفانه به آن امام همام اختصاص داده است که در آن به صراحت خود را پیرو راستین ایشان قلمداد می کند. بنابراین قاسم انوار پایبند به مسایل [[اخلاق|اخلاقی]] است و جنبه های اخلاقی اشعارش را با مهارت تمام به متون دینی و قرآنی پیوند می زند. تاثیر منابع اصیل دینی از جمله تجلی قرآن را در اشعار قاسم انوار به خوبی می توان مشاهده کرد.
-قاسم انوار دارای ذوقی سرشار و روحیه [[عرفان|عرفانی]] بود و حالات عرفانی خود را در قالب [[شعر]] و منظومه به نظم می‌کشید. به گونه‌ای که اشعار عرفانی او در ۱۰۶۰ قمری در هند تدریس می‌شد و مورد توجه قرار گرفت. همچنین زبان شعری انوار با توجه به سبک سده هشتم و نهم، همان زبان عرفانی و عارفانه رایج در «[[سبک عراقی]]» است و دیوان اشعارش را بیشتر در مورد وحدت وجود و اصطلاحات دینی و عرفانی سرود و در اشعارش به شاعران عارفی چون [[مولوی|مولانا]]، [[حافظ شیرازی|حافظ]] و [[سنائی|سنایی]] بیشترین گرایش داشت.
+قاسم انوار دارای ذوقی سرشار و روحیه [[عرفان|عرفانی]] بود و حالات عرفانی خود را در قالب [[شعر]] و منظومه به نظم می‌کشید. به گونه‌ای که اشعار عرفانی او در ۱۰۶۰ قمری در هند تدریس می‌شد و مورد توجه قرار گرفت. همچنین زبان شعری انوار با توجه به سبک سده هشتم و نهم، همان زبان عارفانه رایج در «[[سبک عراقی]]» است و [[دیوان (شعر)|دیوان]] اشعارش را بیشتر در مورد وحدت وجود و اصطلاحات دینی و عرفانی سرود و در اشعارش به شاعران عارفی چون [[مولوی|مولانا]]، [[حافظ شیرازی|حافظ]] و [[سنائی|سنایی]] بیشترین گرایش داشت.
-این شاعر نامدار دوره تیموریان توانست با استفاده از شگردهای گوناگون موسیقی درونی، به کارگیری اوزان متنوع و خوش آهنگ، انتخاب واژه های زیبا و دلنشین، ایجاد تناسب، تکرار، هماهنگی آوایی واج ها و استفاده از انواع ایهام و دیگر آرایه های بدیع بر روح مخاطب اثر بگذارد و اشعار خود را دلنشین و دل انگیز جلوه دهد. همچنین [[مثنوی (قالب شعر)|مثنوی‌های]] انوار ساده و همراه با تمثیل و ذکر حکایات مناسب مقام است. همچنین با نگارش ملمعات گیلکی توانست بسیاری از کلمات و تعبیرات یک لهجه محلی [[ایران|ایرانی]] را زنده نگه دارد.
+این شاعر نامدار دوره تیموریان توانست با استفاده از شگردهای گوناگون موسیقی درونی، به کارگیری اوزان متنوع و خوش آهنگ، انتخاب واژه های زیبا و دلنشین، ایجاد تناسب، تکرار، هماهنگی آوایی واج ها و استفاده از انواع ایهام و دیگر آرایه های بدیع، بر روح مخاطب اثر بگذارد و اشعار خود را دلنشین و دل انگیز جلوه دهد. [[مثنوی (قالب شعر)|مثنوی‌های]] انوار نیز ساده و همراه با تمثیل و ذکر حکایات مناسب مقام است. همچنین با نگارش ملمّعات گیلکی توانست بسیاری از کلمات و تعبیرات یک لهجه محلی [[ایران|ایرانی]] را زنده نگه دارد.
 ==آثار و تألیفات==
-این شاعر نامدار سده نهم که جایگاه معنوی و [[عرفان|عرفانی]] ویژه ای در زمان خود داشته، تألیفاتی را به نظم و نثر به زبان فارسی به رشته تحریر درآورده است. از وی [[دیوان (شعر)|دیوان]] اشعار و کلیاتی به یادگار مانده که شامل تعدادی [[غزل]]، [[قطعه (شعر)|قطعه]]، [[رباعی]] و چند [[مثنوی (قالب شعر)|مثنوی]] ‌است. مهم‌ترین بخش کلیات او غزلیات او است که معانی عرفانی را دربرمی گیرد و بیشتر چاشنی‌گیر غزل‌های [[مولوی]] است.
+این شاعر نامدار سده نهم که جایگاه معنوی و [[عرفان|عرفانی]] ویژه ای در زمان خود داشته، تألیفاتی را به نظم و نثر به زبان فارسی به رشته تحریر درآورده است. از وی [[دیوان (شعر)|دیوان]] اشعار و کلیاتی به یادگار مانده که شامل تعدادی [[غزل]]، [[قطعه (شعر)|قطعه]]، [[رباعی]] و چند [[مثنوی (قالب شعر)|مثنوی]] ‌است. مهم‌ترین بخش کلیات قاسم انوار، غزلیات او است که معانی عرفانی را دربرمی گیرد و بیشتر چاشنی‌گیر غزل‌های [[مولوی]] است.
-یکی از ارزنده‌ترین آثار برجای مانده از انوار، مثنوی‌ انیس‌العارفین و صدمقام هستند که در بیان اصطلاحات [[عرفان]] و [[تصوف]] سروده شده‌اند. انوار رساله ‌ای در بیان علم و رسالۀ سؤال و جواب را با نثری ساده نوشت. از دیگر آثار قاسم انوار می‌توان به تذکرة الاولیاء یا مقامات العارفین (مثنوی) و کتاب‌های امامت، حورائیه و سند خرقه لمحا اشاره کرد. رساله حورائیه یکی از مشهورترین و بحث انگیزترین رباعیات تاریخ ادب فارسی به شمار می رود چراکه برخی آن را به شیخ [[ابوسعید ابوالخیر]] نسبت داده اند.
+از دیگر آثار ارزنده‌ برجای مانده از انوار، مثنوی‌ های انیس‌العارفین و صد مقام هستند که در بیان اصطلاحات [[عرفان]] و [[تصوف]] سروده شده‌اند. انوار رساله ‌ای در بیان علم و رسالۀ سؤال و جواب را با نثری ساده نوشت. از دیگر آثار قاسم انوار می‌توان به تذکرة الاولیاء یا مقامات العارفین (مثنوی) و کتاب‌های امامت، سند خرقه لمحا و حورائیه اشاره کرد. البته رساله حورائیه یکی از بحث انگیزترین رباعیات تاریخ ادب فارسی به شمار می رود، چراکه برخی آن را به شیخ [[ابوسعید ابوالخیر]] نسبت داده اند.
 ==منابع==
-*[[انجمن مفاخر فرهنگی]]، [[اثرآفرینان]]، ج۴، ص۳۲۲.
+*[[اثرآفرینان]]، [[انجمن مفاخر فرهنگی]]، ج۴، ص۳۲۲.
 *[https://ganjoor.net/ghasem "قاسم انوار"، سایت گنجور].
 *[https://www.irna.ir/news/84147606/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%82%D8%A7%D8%B3%D9%85-%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B1 "درباره قاسم انوار"، سایت ایرنا].
 {{شعر فارسی}}
-[[رده:شعرای پارسی گو]]
+[[رده:علمای قرن نهم]][[رده:علماء شیعه]][[رده:شعرای پارسی گو]][[رده:شعرای پارسی گوی قرن نهم]][[رده:شعرای اهل البیت]][[رده:عارفان]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{مدخل دائرة المعارف|[[اثر آفرینان]]}}
+'''«سید معین‌الدین علی تبریزی»''' معروف به '''«شاه قاسم انوار»''' (۸۳۷-۷۵۷ ق)، عارف و شاعر [[ایران|ایرانی]] [[تخلص|متخلص]] به «قاسم» در قرن ۹ هجری است. او ذوق عرفانی و شاعری داشت و آثار ارزنده‌ای از جمله [[مثنوی (قالب شعر)|مثنوی‌]] «انیس‌العارفین» و «صدمقام» را در بیان اصطلاحات [[عرفان]] و [[تصوف]] و [[دیوان (شعر)|دیوان اشعار]] از خود به یادگار گذاشت.
-'''«سید معین‌الدین علی»''' معروف به '''«'''شاه '''قاسم انوار»''' (۸۳۷-۷۵۷ ق)، [[تصوف|صوفى]]، [[عارف]] و شاعر ایرانی [[تخلص|متخلص]] به «قاسم» در قرن ۹ هجری است.<span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span>
+==زندگی‌نامه==
 سید معین‌الدین علی بن نصیر حسینی قاسمی انواری تبریزی، در سال ۷۵۷ قمری در سراب متولد شد. وى از [[سادات]] حسینى در [[تبریز]] و از پیروان خاندان [[شیخ صفی الدین اردبیلی|شیخ صفى‌ الدین اردبیلى]] بود.
@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۵: @@
 در تربت جام، سید قاسم خانقاهی ترتیب داد و در همانجا در سال ۸۳۷ قمری در سن هشتاد سالگی درگذشت و در باغ خانقاهش در روستای لنگر تربت جام به خاک سپرده شد. [[امیر علی شیر نوایی]] دستور داد بر قبر او بقعه‌ای بسازند. وی همچنین به مردم و به صوفیان اجازه داد که از [[قبر]] قاسم انوار دیدن کنند. گفته‌ اند که قاسم انوار چهار سفر پیاده به [[حج]] رفته که دو دفعه آن پابرهنه بوده است.
-== آثار و تألیفات ==
+== شعر قاسم انوار ==
-برخی از آثار قاسم انوار عبارتند از:
+قاسم انوار در اشعارش به بیان افکار بلند حکیمانه و عارفانه خود پرداخته است. یکی از مهمترین ویژگی های اشعار وی این است که مانند [[مولوی|مولانا جلال الدین]]، اشعار وی مملو از آیات [[قرآن]] و تعبیرات بزرگان [[تصوف]] است. او در [[دیوان (شعر)|دیوان]] خود از عارفان و صوفیان بزرگ [[اسلام]] چون [[حسین بن منصور حلاج]]، [[بایزید بسطامی]]، [[ابوحامد محمد غزالی|غزالی]] و [[بشر حافی]] به نیکی و احترام یاد می کند و بیشتر اندیشه‌های والای آنان را می ستاید.
-# کلیات؛ شامل [[مثنوی|مثنوی‌های]]: «انیس العارفین»، ۵۸۳ [[بیت (شعر)|بیت]] به [[بحر رمل]] مسدس، «صد مقام» یا «مقامات العارفین» در بیان مقامات و اصطلاحات [[تصوف|صوفیه]]، «بیان واقعه دیدن امیر تیمور» و همچنین [[قصیده|قصاید]] و [[غزل|غزلیات]] و [[ملمع|ملمعات]] و [[قطعه|مقطعات]] گیلکى و ترکى و [[رباعی|رباعیات]]؛
+یکی از ارزنده‌ترین آثار برجای مانده از انوار، مثنوی‌ انیس‌العارفین و صدمقام هستند که در بیان اصطلاحات [[عرفان]] و [[تصوف]] سروده شده‌اند. انوار رساله ‌ای در بیان علم و رسالۀ سؤال و جواب را با نثری ساده نوشت. از دیگر آثار قاسم انوار می‌توان به تذکرة الاولیاء یا مقامات العارفین (مثنوی) و کتاب‌های امامت، حورائیه و سند خرقه لمحا اشاره کرد. رساله حورائیه یکی از مشهورترین و بحث انگیزترین رباعیات تاریخ ادب فارسی به شمار می رود چراکه برخی آن را به شیخ [[ابوسعید ابوالخیر]] نسبت داده اند.
 ==منابع==
-*[[انجمن مفاخر فرهنگی]]، [[اثرآفرینان]]، ج4، ص322.
+*[[انجمن مفاخر فرهنگی]]، [[اثرآفرینان]]، ج۴، ص۳۲۲.
 *[https://ganjoor.net/ghasem "قاسم انوار"، سایت گنجور].
 {{شعر فارسی}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[اثر آفرینان]]}}
-'''قاسم انوار، معین‌الدین، صفی‌الدین علی'''
+'''«سید معین‌الدین علی»''' معروف به '''«'''شاه '''قاسم انوار»''' (۸۳۷-۷۵۷ ق)، [[تصوف|صوفى]]، [[عارف]] و شاعر ایرانی [[تخلص|متخلص]] به «قاسم» در قرن ۹ هجری است.<span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span>
-* ملیت: ایرانی
+== زندگی‌نامه ==
-* قرن: ۹ (۸۳۸/۸۳۷/۸۳۵-۷۵۷ ق<span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span>)
+سید معین‌الدین علی بن نصیر حسینی قاسمی انواری تبریزی، در سال ۷۵۷ قمری در سراب متولد شد. وى از [[سادات]] حسینى در [[تبریز]] و از پیروان خاندان [[شیخ صفی الدین اردبیلی|شیخ صفى‌ الدین اردبیلى]] بود.
-[[تصوف|صوفى]]، [[عارف]] و شاعر [[تخلص|متخلص]] به قاسم یا قاسمى. معروف به شاه قاسم انوار. وى از خاندان [[سادات]] حسینى در [[تبریز]] و از پیروان خاندان [[شیخ صفی الدین اردبیلی|شیخ صفى‌ الدین اردبیلى]] بود. در سراب به دنیا آمد. در جوانى به تبریز براى کسب علم رفت و در حلقه ‌ى مریدان شیخ صدرالدین موسى، پسر و جاشنین شیخ صفى‌ الدین درآمد. قاسم انوار از او به عنوان صدر ولایت یاد مى ‌کند. سپس به گیلان رفت و روابط دوستانه ‌اى با جانشینان [[شیخ زاهد گیلانی|شیخ زاهد گیلانى]] برقرار کرد. در ادامه سفرش به [[خراسان]] رفت و در هرات مستقر شد و شهرت و مریدان بسیار یافت.
+در جوانى به تبریز براى کسب علم رفت و در حلقه ‌مریدان شیخ صدرالدین موسى، پسر و جاشنین شیخ صفى‌ الدین درآمد. قاسم انوار از او به عنوان صدر ولایت یاد مى ‌کند. معین‌الدین در [[شعر]] «قاسمی» یا «قاسم» [[تخلص]] می کرد و صدرالدین موسی به او لقب «قاسم‌ الأنوار» را بخشید.
-در ۸۳۰ ق به تهمت سیاسى از هرات به سمرقند تبعید شد و چند سال بعد به خراسان مراجعت نمود و در قریه خرجرد جام یا به قولى در قصبه ‌ى لنگر از توابع نیشابور ساکن شد و در همان جا وفات یافت. بنایى به دستور امیر علی شیرنوایى بر مزارش ساخته شده است. گفته‌ اند که چهار سفر پیاده به [[حج]] رفته که دو دفعه آن پابرهنه بوده است.
+قاسم بعدها شاگردی سید محمد میرمخدوم را که از [[مدینه]] به نیشابور آمده بود، نمود. سید قاسم بعد از آن‌که مدتی در آذربایجان بود، به اشارت شیخ صدرالدین به گیلان رفت و روابط دوستانه ‌اى با جانشینان [[شیخ زاهد گیلانی|شیخ زاهد گیلانى]] برقرار کرد.
-از آثارش: «کلیات» شامل [[مثنوی]] هاى: «انیس العارفین»، ۵۸۳ بیت به [[بحر رمل]] مسدس، «صد مقام» یا «مقامات العارفین» یا «مقامات السالکین» یا «تذکره الاولیاء» در بیان مقامات و اصطلاحات صوفیه، «بیان واقعه دیدن امیر تیمور» و همچنین [[قصیده|قصاید]] و [[غزل|غزلیات]] و [[ملمع|ملمعات]] و [[قطعه|مقطعات]] گیلکى و ترکى و [[رباعی|رباعیات]]؛ «رساله‌ سؤال و جواب»؛ «رساله در بیان علم»؛ مثنوى «انیس العاشقین» یا «رساله الامانه».
+او بعد از چندی اقامت در گیلان و قزوین، عازم [[خراسان]] شد و در نیشابور با اعتراض علما و اهل ظاهر روبرو شد و به هرات رفت و در آن شهر اقامت گزید. در این شهر عده زیادی به حلقه تربیت وی در آمدند و در خراسان شهرتی فراگیر یافت. در میان شاگردان و پیروان وی شماری از امیرزادگان دربار هرات نیز وجود داشتند. شهرت قاسم انوار در هرات و افزایش روزافزون پیروان او موجب هراس صاحب منصبان این دیار خاصه بایسنقر میرزا شد. تا آن که در سال ۸۳۰ ق. در حجرهٔ احمد لر دیوان قاسم انوار یافت شد و به سبب [[تهمت]] ارتباط با احمد لر، قاتل شاهرخ تیموری، مجبور به ترک هرات شد.
 ==منابع==
 *[[انجمن مفاخر فرهنگی]]، [[اثرآفرینان]]، ج4، ص322.
 {{شعر فارسی}}

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 * ملیت: ایرانی
-* قرن: 9
+* قرن: ۹ (۸۳۸/۸۳۷/۸۳۵-۷۵۷ ق<span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR"></span>)
-(838/837/835-757 ق)، صوفى، عارف و شاعر [[تخلص|متخلص]] به قاسم یا قاسمى. معروف به شاه قاسم انوار. وى از خاندان سادات حسینى و تبریز و از پیروان خاندان شیخ صفى‌ الدین اردبیلى بود. در سراب به دنیا آمد. در جوانى به تبریز براى كسب علم رفت و در حلقه ‌ى مریدان شیخ صدرالدین موسى، پسر و جاشنین شیخ صفى‌ الدین درآمد.
+[[تصوف|صوفى]]، [[عارف]] و شاعر [[تخلص|متخلص]] به قاسم یا قاسمى. معروف به شاه قاسم انوار. وى از خاندان [[سادات]] حسینى در [[تبریز]] و از پیروان خاندان [[شیخ صفی الدین اردبیلی|شیخ صفى‌ الدین اردبیلى]] بود. در سراب به دنیا آمد. در جوانى به تبریز براى کسب علم رفت و در حلقه ‌ى مریدان شیخ صدرالدین موسى، پسر و جاشنین شیخ صفى‌ الدین درآمد. قاسم انوار از او به عنوان صدر ولایت یاد مى ‌کند. سپس به گیلان رفت و روابط دوستانه ‌اى با جانشینان [[شیخ زاهد گیلانی|شیخ زاهد گیلانى]] برقرار کرد. در ادامه سفرش به [[خراسان]] رفت و در هرات مستقر شد و شهرت و مریدان بسیار یافت.
-قاسم انوار از او به عنوان صدر ولایت یاد مى ‌كند. سپس به گیلان رفت و روابط دوستانه ‌اى با جانشینان شیخ زاهد گیلانى برقرار كرد. در ادامه سفرش به [[خراسان]] رفت و در هرات مستقر شد و شهرت و مریدان بسیار یافت. در 830 ق به تهمت سیاسى از هرات به سمرقند تبعید شد و چند سال بعد به خراسان مراجعت نمود و در قریه خرجرد جام یا به قولى در قصبه ‌ى لنگر از توابع نیشابور ساكن شد و در همان جا وفات یافت.
+در ۸۳۰ ق به تهمت سیاسى از هرات به سمرقند تبعید شد و چند سال بعد به خراسان مراجعت نمود و در قریه خرجرد جام یا به قولى در قصبه ‌ى لنگر از توابع نیشابور ساکن شد و در همان جا وفات یافت. بنایى به دستور امیر علی شیرنوایى بر مزارش ساخته شده است. گفته‌ اند که چهار سفر پیاده به [[حج]] رفته که دو دفعه آن پابرهنه بوده است.
-بنایى به دستور امیر علیشیر نوایى بر مزارش ساخته شده است. گفته‌ اند كه چهار سفر پیاده به [[حج]] رفته كه دو دفعه آن پابرهنه بوده است. از آثارش: «كلیات» شامل [[مثنوی]] هاى: «انیس العارفین»، 583 بیت به [[بحر رمل]] مسدس، «صد مقام» یا «مقامات العارفین» یا «مقامات السالكین» یا «تذكره الاولیاء» در بیان مقامات و اصطلاحات صوفیه، «بیان واقعه دیدن امیر تیمور» و همچنین [[قصیده|قصاید]] و [[غزل|غزلیات]] و [[ملمع|ملمعات]] و [[قطعه|مقطعات]]
+از آثارش: «کلیات» شامل [[مثنوی]] هاى: «انیس العارفین»، ۵۸۳ بیت به [[بحر رمل]] مسدس، «صد مقام» یا «مقامات العارفین» یا «مقامات السالکین» یا «تذکره الاولیاء» در بیان مقامات و اصطلاحات صوفیه، «بیان واقعه دیدن امیر تیمور» و همچنین [[قصیده|قصاید]] و [[غزل|غزلیات]] و [[ملمع|ملمعات]] و [[قطعه|مقطعات]] گیلکى و ترکى و [[رباعی|رباعیات]]؛ «رساله‌ سؤال و جواب»؛ «رساله در بیان علم»؛ مثنوى «انیس العاشقین» یا «رساله الامانه».
 ==منابع==
 * [[انجمن مفاخر فرهنگی]]، [[اثرآفرینان]]، ج4، ص322.
 {{شعر فارسی}}

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 قاسم انوار از او به عنوان صدر ولایت یاد مى ‌كند. سپس به گیلان رفت و روابط دوستانه ‌اى با جانشینان شیخ زاهد گیلانى برقرار كرد. در ادامه سفرش به [[خراسان]] رفت و در هرات مستقر شد و شهرت و مریدان بسیار یافت. در 830 ق به تهمت سیاسى از هرات به سمرقند تبعید شد و چند سال بعد به خراسان مراجعت نمود و در قریه خرجرد جام یا به قولى در قصبه ‌ى لنگر از توابع نیشابور ساكن شد و در همان جا وفات یافت.
-بنایى به دستور امیر علیشیر نوایى بر مزارش ساخته شده است. گفته‌ اند كه چهار سفر پیاده به [[حج]] رفته كه دو دفعه آن پابرهنه بوده است. از آثارش: «كلیات» شامل [[مثنوی]] هاى: «انیس العارفین»، 583 بیت به [[بحر رمل]] مسدس، «صد مقام» یا «مقامات العارفین» یا «مقامات السالكین» یا «تذكره الاولیاء» در بیان مقامات و اصطلاحات صوفیه، «بیان واقعه دیدن امیر تیمور» و همچنین [[قصیده|قصاید]]و[[غزل|غزلیات]]و[[ملمع|ملمعات]]و[[قطعه|مقطعات]]
+بنایى به دستور امیر علیشیر نوایى بر مزارش ساخته شده است. گفته‌ اند كه چهار سفر پیاده به [[حج]] رفته كه دو دفعه آن پابرهنه بوده است. از آثارش: «كلیات» شامل [[مثنوی]] هاى: «انیس العارفین»، 583 بیت به [[بحر رمل]] مسدس، «صد مقام» یا «مقامات العارفین» یا «مقامات السالكین» یا «تذكره الاولیاء» در بیان مقامات و اصطلاحات صوفیه، «بیان واقعه دیدن امیر تیمور» و همچنین [[قصیده|قصاید]] و [[غزل|غزلیات]] و [[ملمع|ملمعات]] و [[قطعه|مقطعات]]
-گیلكى و تركى و [[رباعی|رباعیات]]؛ «رساله‌ ى سؤال و جواب»؛ «رساله در بیان علم»؛ مثنوى «انیس العاشقین» یا «رساله الامانه».
+گیلكى و تركى و [[رباعی|رباعیات]] ؛ «رساله‌ ى سؤال و جواب»؛ «رساله در بیان علم»؛ مثنوى «انیس العاشقین» یا «رساله الامانه».
 ==منابع==