فقیه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۹

2025-09-14T06:29:04Z

مهدی موسوی در ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۳۲

2020-01-30T08:32:13Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-01-30T08:29:10Z

ویرایش

سید مهدی خدایی: 8پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-12-24T07:29:31Z

8پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

Zamani: الگوی فقه

2015-05-09T04:55:48Z

الگوی فقه

Zamani در ‏۱۱ اکتبر ۲۰۱۴، ساعت ۰۶:۰۵

2014-10-11T06:05:06Z

Zamani: /* كلمه فقیه در اصطلاح کنونی */

2014-10-11T05:04:08Z

‏كلمه فقیه در اصطلاح کنونی

Zamani: /* كلمه فقیه در اصطلاح کنونی */

2014-10-11T05:00:55Z

‏كلمه فقیه در اصطلاح کنونی

Zamani در ‏۸ اکتبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۱:۰۸

2014-10-08T11:08:26Z

Zamani در ‏۸ اکتبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۱:۰۷

2014-10-08T11:07:23Z

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-«فَقیه» از ریشه «[[فقه]]» و جمع آن «فقهاء» است، و به معنی دانشمند، دانشمند دینى، عالم به [[احکام]] [[دین اسلام]] از روى دلیل می باشد. اما در اصطلاح کنونی آن فقیه به معنای دارنده ملکه استنباط [[احکام شرعی]] از منابع معتبر می‌باشد.
+'''«فقیه»''' از ریشه «[[فقه]]» و جمع آن «فقهاء» است، و در اصطلاح کنونی به معنای عالم دینى و دارنده ملکه استنباط [[احکام شرعی]] از منابع و ادلّه معتبر اسلامی می‌باشد.
-==فقیه در اصطلاح حدیث==
+واژه فقه و فقیه در [[آیات]] و روایات در همان معنای لغوی به کار رفته و همه معارف و آموزه‌های دینی، اعم از [[اصول دین|اصول]] و [[فروع دین|فروع]] را دربر می‌گیرد و اختصاص به حوزه خاصی ندارد. مراد از «فقیه» در برخی روایات، بصیر در امر [[دین|دین]] است. در [[حدیث]] [[پیامبر|حضرت رسول]] (صلی الله علیه وآله) آمده: «من حَفظ على امتى اربعین حدیثاً بعثه الله فقیهاً عالماً»؛ (هر کس چهل حدیث بر امت من حفظ کند خداوند او را فقیه و عالم محشور کند).<ref> خصال، صدوق، صفحه ۵۴۱؛ ثواب الاعمال، صدوق، صفحه ۱۶۲. </ref>
-«فقه» و بصیرت دینى، گاه به موهبت پروردگار حاصل شود، مانند این دعاى پیغمبر (صلی الله علیه و آله) در باره [[امام على]] (علیه السلام)، هنگامى که وى را به [[یمن]] اعزام داشت و فرمود: «اللهم فقّههُ فى الدین» (خدایا او را در دین فقیه و دانا گردان).
+«فقه» و بصیرت دینى، گاه به موهبت پروردگار حاصل شود، مانند این دعاى پیامبر (صلی الله علیه وآله) درباره [[امام على]] (علیه السلام)، هنگامى که وى را به [[یمن]] اعزام داشت و فرمود: «اللهم فقّههُ فى الدین» (خدایا او را در دین فقیه و دانا گردان). و گاه به کسب و تحصیل بدست آید، چنانکه [[امیرالمؤمنین]] (علیه السلام) به فرزندش [[امام حسن]] (علیه السلام) فرمود: «و تفقَّه یا بُنیّ فى الدین».<ref> مجمع البحرین، طریحی، "فقه". </ref>
-و گاه به کسب و تحصیل بدست آید، چنانکه [[امیرالمؤمنین]] (علیه السلام) به فرزندش [[امام حسن]] (علیه السلام) فرمود: «و تفقَّه یا بنیّ فى الدین».<ref> مجمع البحرین. </ref>
+لیکن این واژه به تدریج در اصطلاح فقها محدود به حوزه خاصی یعنی «فقه الاحکام» شده است. و «فقیه» نیز به کسی اطلاق می‌گردد که در رشته‌ای خاص از [[علوم اسلامی]] یعنی [[احکام شرعی]] فرعی دارای ملکه استنباط است و می‌تواند حکم شرعی هر مسئله‌ای را با بحث و بررسی از ادله معتبر شرعی به دست آورد.<ref>طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ج ۳، ص ۴۲۱؛ علامه حلی، حسن بن یوسف، منتهی المطلب، ج۱، ص۷.</ref>
-==فقیه در اصطلاح کنونی==
+توضیح این که علمای [[اسلام]]، تعالیم اسلامى را به سه قسمت منقسم کردند:
-کلمه فقه در اصطلاح علماء به مرور زمان به «فقه الاحکام» اختصاص یافته است. توضیح این که علماء [[اسلام]]، تعالیم اسلامى را منقسم کردند به سه قسمت:
+*الف) معارف و [[عقاید|اعتقادات]]، یعنى امورى که هدف از آن‌ها شناخت و [[ایمان]] و اعتقاد است که به قلب و دل و فکر مربوط است مانند مسائل مربوط به مبدأ و [[معاد]] و [[نبوت]] و [[وحى]] و [[ملائکه]] و [[امامت]].
-*الف) معارف و [[عقاید|اعتقادات]]، یعنى امورى که هدف از آن‌ها شناخت و [[ایمان]] و اعتقاد است که به قلب و دل و فکر مربوط است مانند مسائل مربوط به مبدا و [[معاد]] و [[نبوت]] و [[وحى]] و [[ملائکه]] و [[امامت]].
+*ب) [[اخلاق|اخلاقیات]] و امور تربیتى، یعنى امورى که هدف از آن‌ها این است که [[انسان]] از نظر خصلت‌هاى روحى چگونه باشد و چگونه نباشد. مانند [[تقوا]]، [[عدالت]]، [[سخاوت]]، [[شجاعت]]، [[صبر]] و رضا، استقامت و غیره.
-*ب) [[اخلاق|اخلاقیات]] و امور تربیتى، یعنى امورى که هدف از آن‌ها این است که [[انسان]] از نظر خصلت‌هاى روحى چگونه باشد و چگونه نباشد. مانند [[تقوا]]، [[عدالت]]، جود و [[سخاوت|سخا]]، [[شجاعت]]، [[صبر]] و رضا، استقامت و غیره.
+*ج) [[احکام]] و مسائل عملى، یعنى امورى که هدف از آن‌ها این است که انسان در خارج، عمل خاصى انجام دهد و یا عملى که انجام مى دهد چگونه باشد و چگونه نباشد و به عبارت دیگر «قوانین و مقررات موضوعه».
-*ج) [[احکام]] و مسائل عملى، یعنى امورى که هدف از آن‌ها این است که انسان در خارج، عمل خاصى انجام دهد و یا عملى که انجام مى دهد چگونه باشد و چگونه نباشد و به عبارت دیگر «قوانین و مقررات موضوعه».
+«[[ولایت فقیه]] از موضوعاتی است که تصور آنها موجب تصدیق می‌شود، و چندان به [[برهان]] احتیاج ندارد؛ به این معنی که هر کس عقاید و احکام اسلام را حتی اجمالاً دریافته باشد، چون به ولایت فقیه برسد و آن را به تصور آورد، بی‌درنگ تصدیق خواهد کرد، و آن را ضروری و بدیهی خواهد شناخت. این‌که امروز به ولایت فقیه چندان توجهی نمی‌شود و احتیاج به استدلال پیدا کرده، علتش اوضاع اجتماعی مسلمانان عموماً و [[حوزه علمیه|حوزه‌های علمیه]] خصوصاً می‌باشد.»<ref>موسوعة الامام الخمینی، ج۲۱؛ ولایت فقیه حکومت اسلامی، ص۳.</ref>
-فقهاء اسلام، کلمه فقه را در مورد قسم اخیر اصطلاح کردند، شاید از آن نظر که از صدر اسلام آنچه بیشتر مورد توجه و پرسش مردم بود مسائل عملى بود. از این رو کسانى که تخصصشان در این رشته مسائل بود به عنوان «فقهاء» شناخته شدند.<ref>همان.</ref> و در تعریف فقیه گفته می شود: «فقیه کسی است که قادر به استنباط احکام شرعی فرعی از منابع فقه اسلامی باشد». [[منابع فقه اسلامی|منابع فقه]] در نزد مذاهب مختلف اسلام متفاوت است. از نظر [[شیعه]]، [[قرآن]]، [[سنت]]، [[اجماع]] و [[عقل]] منابع فقه به شمار می‌رود.<ref> اصول فقه دانشگاهی، محمد رضا شب خیز، انتشارات کتاب آوا.</ref>
+فقیه جامع‌الشرایط در عصر غیبت امام عصر، در جمیع صور، بر جامعه اسلامی ولایت دارد، همان‌گونه که حضرت [[رسول الله]] (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌) و [[ائمه]] معصومین (علیهم‌السّلام) ولایت داشتند. البته اگرچه فقیه در جمیع صور بر جامعه اسلامی ولایت دارد، لیکن تولی امور و تشکیل حکومت امری است که به آرای اکثریت مسلمین بستگی دارد که در صدر اسلام از آن به [[بیعت]] با ولی مسلمین تعبیر می‌شده است.
 ==پانویس==
 <references />
 ==منابع==
-*سيد مصطفى حسينى دشتی، فرهنگ «معارف و معاريف».
+==مطالب مرتبط==
-*فقیه، [http://wikifeqh.ir/%D9%81%D9%82%DB%8C%D9%87 ویکی فقه].
+*[[فقه]]
-*[[فقه]]، همین دانشنامه.
+*[[ولایت فقیه]]
 {{فقه}}

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 «فقه» و بصیرت دینى، گاه به موهبت پروردگار حاصل شود، مانند این دعاى پیغمبر (صلی الله علیه و آله) در باره [[امام على]] (علیه السلام)، هنگامى که وى را به [[یمن]] اعزام داشت و فرمود: «اللهم فقّههُ فى الدین» (خدایا او را در دین فقیه و دانا گردان).
-و گاه به کسب و تحصیل بدست آید، چنان [[امیرالمؤمنین]] (علیه السلام) به فرزندش [[امام حسن]] (علیه السلام) فرمود: «و تفقَّه یا بنیّ فى الدین».<ref> مجمع البحرین. </ref>
+و گاه به کسب و تحصیل بدست آید، چنانکه [[امیرالمؤمنین]] (علیه السلام) به فرزندش [[امام حسن]] (علیه السلام) فرمود: «و تفقَّه یا بنیّ فى الدین».<ref> مجمع البحرین. </ref>
 ==فقیه در اصطلاح کنونی==
@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 فقهاء اسلام، کلمه فقه را در مورد قسم اخیر اصطلاح کردند، شاید از آن نظر که از صدر اسلام آنچه بیشتر مورد توجه و پرسش مردم بود مسائل عملى بود. از این رو کسانى که تخصصشان در این رشته مسائل بود به عنوان «فقهاء» شناخته شدند.<ref>همان.</ref> و در تعریف فقیه گفته می شود: «فقیه کسی است که قادر به استنباط احکام شرعی فرعی از منابع فقه اسلامی باشد». [[منابع فقه اسلامی|منابع فقه]] در نزد مذاهب مختلف اسلام متفاوت است. از نظر [[شیعه]]، [[قرآن]]، [[سنت]]، [[اجماع]] و [[عقل]] منابع فقه به شمار می‌رود.<ref> اصول فقه دانشگاهی، محمد رضا شب خیز، انتشارات کتاب آوا.</ref>
-== فقهای پیشین ==
+==فقهای پیشین==
 بزرگان متفقند که فقیه ترین پیشینیان شش تن بودند که آنها از اصحاب [[امام باقر]] (علیه السلام) و [[امام صادق]] (علیه السلام) مى باشند و آنها عبارتند از: [[زرارة بن اعین]] و [[معروف بن خربوذ|معروف بن خرّبوذ]] مکى و [[ابوبصیر اسدی|ابوبصیر اسدى]] و [[فضیل بن یسار|فضیل بن یسار]] و [[محمد بن مسلم]] و [[برید بن معاویه|برید معاویه عجلى]].<ref> بحارالانوار: ۴۶/۳۴۵.</ref> <ref>برای آشنایی با تک تک فقیهان رجوع شود به «[[:رده:فقیهان|فقیهان]]» در همین دانشنامه.</ref>
 ==پانویس==
@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۸: @@
 ==منابع==
-* سيد مصطفى حسينى دشتی، فرهنگ «معارف و معاريف».
+*سيد مصطفى حسينى دشتی، فرهنگ «معارف و معاريف».
-* فقیه، [http://wikifeqh.ir/%D9%81%D9%82%DB%8C%D9%87 ویکی فقه].
+*فقیه، [http://wikifeqh.ir/%D9%81%D9%82%DB%8C%D9%87 ویکی فقه].
-* [[فقه]]، همین دانشنامه.
+*[[فقه]]، همین دانشنامه.
 {{فقه}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-«فَقيه» از ریشه «[[فقه]]» و جمع آن «فقهاء» است، و به معنی دانشمند، دانشمند دينى، عالم به [[احكام]] [[دین اسلام]] از روى دليل می باشد. اما در اصطلاح کنونی آن فقیه به معنای دارنده ملکه استنباط احکام شرعی از منابع معتبر می‌باشد.
+«فَقیه» از ریشه «[[فقه]]» و جمع آن «فقهاء» است، و به معنی دانشمند، دانشمند دینى، عالم به [[احکام]] [[دین اسلام]] از روى دلیل می باشد. اما در اصطلاح کنونی آن فقیه به معنای دارنده ملکه استنباط [[احکام شرعی]] از منابع معتبر می‌باشد.
 ==فقیه در اصطلاح حدیث==
-مراد از «فقيه» در روایات، بصير در امر دين است.
+مراد از «فقیه» در روایات، بصیر در امر [[دین|دین]] است. در [[حدیث]] [[پیامبر|حضرت رسول]] (صلی الله علیه و آله) آمده: «من حفظ على امتى اربعین حدیثاً بعثه الله فقیهاً عالماً».(هر کس چهل حدیث بر امت من حفظ کند خداوند او را فقیه و عالم محشور کند).<ref> خصال، صفحه ۵۴۱؛ ثواب الاعمال، صفحه ۱۶۲. </ref>
-«فقه» و بصيرت دينى، گاه به موهبت پروردگار حاصل شود، مانند این دعاى پيغمبر (صلی الله علیه و آله) در باره [[امام على]] (علیه السلام)، هنگامى كه وى را به [[یمن]] اعزام داشت و فرمود: «اللهم فقّههُ فى الدين» (خدایا او را در دین فقیه و دانا گردان).
+«فقه» و بصیرت دینى، گاه به موهبت پروردگار حاصل شود، مانند این دعاى پیغمبر (صلی الله علیه و آله) در باره [[امام على]] (علیه السلام)، هنگامى که وى را به [[یمن]] اعزام داشت و فرمود: «اللهم فقّههُ فى الدین» (خدایا او را در دین فقیه و دانا گردان).
-و گاه به كسب و تحصيل بدست آيد، چنان [[اميرالمؤمنين]] (علیه السلام) به فرزندش [[امام حسن]] (علیه السلام) فرمود: «و تفقَّه يا بنیّ فى الدين».<ref> مجمع البحرين. </ref>
+و گاه به کسب و تحصیل بدست آید، چنان [[امیرالمؤمنین]] (علیه السلام) به فرزندش [[امام حسن]] (علیه السلام) فرمود: «و تفقَّه یا بنیّ فى الدین».<ref> مجمع البحرین. </ref>
-===فقهای پیشین===
+==فقیه در اصطلاح کنونی==
-بزرگان متفقند كه فقيه ترين پيشينيان شش تن بودند كه آنها از اصحاب [[امام باقر]] (علیه السلام) و [[امام صادق]] (علیه السلام) مى باشند و آنها عبارتند از: [[زرارة بن اعين]] و [[معروف بن خرّبوذ]] مكى و [[ابوبصير اسدى]] و [[فضيل بن يسار]] و [[محمد بن مسلم]] و [[بريد معاویه عجلى]].<ref> (بحار: 46/345.</ref>
+کلمه فقه در اصطلاح علماء به مرور زمان به «فقه الاحکام» اختصاص یافته است. توضیح این که علماء [[اسلام]]، تعالیم اسلامى را منقسم کردند به سه قسمت:
-==كلمه فقیه در اصطلاح کنونی==
+*الف) معارف و [[عقاید|اعتقادات]]، یعنى امورى که هدف از آن‌ها شناخت و [[ایمان]] و اعتقاد است که به قلب و دل و فکر مربوط است مانند مسائل مربوط به مبدا و [[معاد]] و [[نبوت]] و [[وحى]] و [[ملائکه]] و [[امامت]].
-کلمه فقه در اصطلاح علماء به مرور زمان به «فقه الاحكام» اختصاص يافته است. توضيح اين كه علماء اسلام، تعاليم اسلامى را منقسم كردند به سه قسمت:
+*ب) [[اخلاق|اخلاقیات]] و امور تربیتى، یعنى امورى که هدف از آن‌ها این است که [[انسان]] از نظر خصلت‌هاى روحى چگونه باشد و چگونه نباشد. مانند [[تقوا]]، [[عدالت]]، جود و [[سخاوت|سخا]]، [[شجاعت]]، [[صبر]] و رضا، استقامت و غیره.
-* الف) معارف و اعتقادات، يعنى امورى كه هدف از آن‌ها شناخت و [[ايمان]] و اعتقاد است كه به قلب و دل و فكر مربوط است مانند مسائل مربوط به مبدا و [[معاد]] و [[نبوت]] و [[وحى]] و ملائكه و امامت.
+*ج) [[احکام]] و مسائل عملى، یعنى امورى که هدف از آن‌ها این است که انسان در خارج، عمل خاصى انجام دهد و یا عملى که انجام مى دهد چگونه باشد و چگونه نباشد و به عبارت دیگر «قوانین و مقررات موضوعه».
-* ب) اخلاقيات و امور تربيتى، يعنى امورى كه هدف از آن‌ها اين است كه انسان از نظر خصلت‌هاى روحى چگونه باشد و چگونه نباشد. مانند [[تقوا]]، [[عدالت]]، جود و سخا، شجاعت، صبر و رضا، استقامت و غيره.
+فقهاء اسلام، کلمه فقه را در مورد قسم اخیر اصطلاح کردند، شاید از آن نظر که از صدر اسلام آنچه بیشتر مورد توجه و پرسش مردم بود مسائل عملى بود. از این رو کسانى که تخصصشان در این رشته مسائل بود به عنوان «فقهاء» شناخته شدند.<ref>همان.</ref> و در تعریف فقیه گفته می شود: «فقیه کسی است که قادر به استنباط احکام شرعی فرعی از منابع فقه اسلامی باشد». [[منابع فقه اسلامی|منابع فقه]] در نزد مذاهب مختلف اسلام متفاوت است. از نظر [[شیعه]]، [[قرآن]]، [[سنت]]، [[اجماع]] و [[عقل]] منابع فقه به شمار می‌رود.<ref> اصول فقه دانشگاهی، محمد رضا شب خیز، انتشارات کتاب آوا.</ref>
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
-[[فقه]]، همین دانشنامه
+==منابع==
 {{فقه}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 «فَقيه» از ریشه «[[فقه]]» و جمع آن «فقهاء» است، و به معنی دانشمند، دانشمند دينى، عالم به [[احكام]] [[دین اسلام]] از روى دليل می باشد. اما در اصطلاح کنونی آن فقیه به معنای دارنده ملکه استنباط احکام شرعی از منابع معتبر می‌باشد.
@@ سطر ۴۴: / سطر ۴۵: @@
 [[رده:فقیهان]]
 [[رده:فقه]]

@@ سطر ۳۸: / سطر ۳۸: @@
 [[فقه]]، همین دانشنامه
 [[رده:عالمان]]
 [[رده:فقیهان]]
 [[رده:فقه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۱۴، ساعت ۰۶:۰۵
سطر ۲۵:		سطر ۲۵:

	فقهاء اسلام، كلمه فقه را در مورد قسم اخير اصطلاح كردند، شايد از آن نظر كه از صدر اسلام آنچه بيشتر مورد توجه و پرسش مردم بود مسائل عملى بود. از اين رو كسانى كه تخصصشان در اين رشته مسائل بود به عنوان «فقهاء» شناخته شدند.<ref>همان.</ref> و در تعریف فقیه گفته می شود. فقیه کسی است که قادر به استنباط احکام شرعی فرعی از منابع فقه اسلامی باشد. منابع فقه در نزد مذاهب مختلف اسلام متفاوت است. شیعه قرآن، سنت، اجماع و عقل را منابع فقه می‌داند. <ref> اصول فقه دانشگاهی، محمد رضا شب خیز، انتشارات کتاب آوا </ref>		فقهاء اسلام، كلمه فقه را در مورد قسم اخير اصطلاح كردند، شايد از آن نظر كه از صدر اسلام آنچه بيشتر مورد توجه و پرسش مردم بود مسائل عملى بود. از اين رو كسانى كه تخصصشان در اين رشته مسائل بود به عنوان «فقهاء» شناخته شدند.<ref>همان.</ref> و در تعریف فقیه گفته می شود. فقیه کسی است که قادر به استنباط احکام شرعی فرعی از منابع فقه اسلامی باشد. منابع فقه در نزد مذاهب مختلف اسلام متفاوت است. شیعه قرآن، سنت، اجماع و عقل را منابع فقه می‌داند. <ref> اصول فقه دانشگاهی، محمد رضا شب خیز، انتشارات کتاب آوا </ref>
		+
		+
		+	* برای آشنایی با تک تک فقیهان رجوع شود به [[:رده:فقیهان\|فقیهان]]

	==پانویس==		==پانویس==

@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 * ج) [[احكام]] و مسائل عملى، يعنى امورى كه هدف از آن‌ها اين است كه انسان در خارج، عمل خاصى انجام دهد و يا عملى كه انجام مى دهد چگونه باشد و چگونه نباشد و به عبارت ديگر «قوانين و مقررات موضوعه».
-فقهاء اسلام، كلمه فقه را در مورد قسم اخير اصطلاح كردند، شايد از آن نظر كه از صدر اسلام آنچه بيشتر مورد توجه و پرسش مردم بود مسائل عملى بود. از اين رو كسانى كه تخصصشان در اين رشته مسائل بود به عنوان «فقهاء» شناخته شدند.<ref>همان.</ref> بنابراین فقیه به کسی می گویند که قادر به استنباط احکام شرعی فرعی از منابع فقه اسلامی باشد. منابع فقه در نزد مذاهب مختلف اسلام متفاوت است. شیعه قرآن، سنت، اجماع و عقل را منابع فقه می‌داند.
+فقهاء اسلام، كلمه فقه را در مورد قسم اخير اصطلاح كردند، شايد از آن نظر كه از صدر اسلام آنچه بيشتر مورد توجه و پرسش مردم بود مسائل عملى بود. از اين رو كسانى كه تخصصشان در اين رشته مسائل بود به عنوان «فقهاء» شناخته شدند.<ref>همان.</ref> و در تعریف فقیه گفته می شود. فقیه کسی است که قادر به استنباط احکام شرعی فرعی از منابع فقه اسلامی باشد. منابع فقه در نزد مذاهب مختلف اسلام متفاوت است. شیعه قرآن، سنت، اجماع و عقل را منابع فقه می‌داند. <ref> اصول فقه دانشگاهی، محمد رضا شب خیز، انتشارات کتاب آوا </ref>
 ==پانویس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۱:۰۸
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~فقیه به معنای دارنده ملکه استنباط احکام شرعی از منابع معتبر می‌باشد.~~	+	«فَقيه» از ریشه «[[فقه]]» و جمع آن «فقهاء» است، و به معنی دانشمند، دانشمند دينى، عالم به [[احكام]] [[دین اسلام]] از روى دليل می باشد. اما در اصطلاح کنونی آن فقیه به معنای دارنده ملکه استنباط احکام شرعی از منابع معتبر می‌باشد.
−
−	«فَقيه» از ریشه «[[فقه]]» و جمع آن «فقهاء» است، و به معنی دانشمند، دانشمند دينى، عالم به [[احكام]] [[دین اسلام]] از روى دليل می باشد.

	==فقیه در اصطلاح حدیث==		==فقیه در اصطلاح حدیث==