Zadhoosh: اصلاح پیوندها به صفحهٔ اصلی (رفع پیوند به تغییرمسیر)

2026-11-10T13:01:45Z

اصلاح پیوندها به صفحهٔ اصلی (رفع پیوند به تغییرمسیر)

Zadhoosh: ایجاد مقالهٔ تازه: فردوسی

2026-11-10T12:55:31Z

ایجاد مقالهٔ تازه: فردوسی

صفحهٔ تازه

{{شناسنامه شخصیت
|نام کامل = منصور بن حسن طوسی (بنابر پژوهش‌های معاصر)
|تصویر =
|زادروز = ۳۲۹ق/۹۴۱م؛ برخی پژوهشگران ۳۲۴ تا ۳۳۱ق را محتمل دانسته‌اند
|زادگاه = باژ (پاژ)، از توابع طوس در [[خراسان]]
|وفات = ۴۱۱ق/۱۰۲۰م؛ به گزارشی ۴۱۶ق
|مدفن = باغ شخصی او در طوس، نزدیک [[مشهد]]
|آثار = [[شاهنامه]]؛ ابیات پراکنده‌ای که به او نسبت داده شده است
|عنوان توضیحات = شناخته‌شده برای
|توضیحات = سرایندهٔ [[شاهنامه]]، حماسهٔ ملی [[ایران]] و بزرگ‌ترین منظومهٔ حماسی زبان فارسی
}}

'''فردوسی'''، با کنیهٔ '''ابوالقاسم'''، شاعر و حماسه‌سرای ایرانی سدهٔ چهارم و پنجم هجری و سرایندهٔ [[شاهنامه]] است. او در روستای باژ (پاژ) از توابع طوس در [[خراسان]] زاده شد. شاهنامه، حماسهٔ ملی ایرانیان، روایت‌های [[اسطوره|اساطیری]]، پهلوانی و تاریخی [[ایران]] را از روزگار کیومرث تا فروپاشی ساسانیان، در قالب [[مثنوی (قالب شعر)|مثنوی]] و در [[بحر (شعر)|بحر]] متقارب و در نزدیک به ۵۰ هزار [[بیت (شعر)|بیت]] دربر دارد.<ref name="shahmoq">فردوسی، شاهنامه، چ خالقی مطلق، ج۱، مقدمه.</ref><ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>

آگاهی‌های تاریخی دربارهٔ زندگی فردوسی اندک است و بسیاری از داستان‌های مربوط به او، از جمله ماجرای پاداش شاهنامه از سوی سلطان محمود غزنوی، بر گزارش‌های متأخر و افسانه‌آمیز استوار است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> ابیاتی از شاهنامه، از جمله ستایش [[اهل بیت]] [[پیامبر اسلام|پیامبر (صلی الله علیه و آله)]]، مبنای بحث دربارهٔ [[تشیع]] او شده است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>

==نام و لقب==
کنیهٔ فردوسی «ابوالقاسم» و لقبش «فردوسی» است و منابع در این دو اختلافی ندارند.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> در نام او و نام پدرش، اما، اختلاف است؛ صورت‌هایی مانند «ابوالقاسم حسن بن علی طوسی»، «حسن بن اسحاق بن شرفشاه» و «منصور بن احمد بن فرخ» در منابع و مقدمه‌های دست‌نویس‌های شاهنامه آمده است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> برخی پژوهشگران معاصر، از جمله علیرضا شاپور شهبازی و جلال خالقی مطلق، «منصور بن حسن» را معتبرترین صورت دانسته‌اند؛ زیرا در ترجمهٔ عربی بنداری و نسخهٔ کهن فلورانس آمده است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> در منابع متأخر و در زبان مردم، او را «حکیم فردوسی» نیز می‌خوانند.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>

==زادگاه==
فردوسی از روستای باژ (باز/فاز) از توابع طوس، در ناحیهٔ طبران، برخاسته بود.<ref name="chahar">نظامی عروضی، چهار مقاله، حکایت فردوسی.</ref> نظامی عروضی، که یکی از کهن‌ترین گزارش‌ها دربارهٔ زندگی او را نوشته، این روستا را بزرگ می‌شمارد و می‌گوید فردوسی «از دهاقین طوس بود» و «در آن دیه شوکتی تمام داشت»، چندان که از درآمد زمین‌های خود بی‌نیاز بود.<ref name="chahar">نظامی عروضی، چهار مقاله، حکایت فردوسی.</ref> دهقانان زمین‌داران باسواد و فرهنگ‌دوست بودند و خانوادهٔ فردوسی به همین طبقه تعلق داشت.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>

سال تولد او به‌درستی روشن نیست. برخی پژوهشگران ۳۲۹ق/۹۴۱م را پذیرفته‌اند و برخی برای احتیاط، بازه‌ای چندساله میان ۳۲۴ تا ۳۳۱ق را پیشنهاد کرده‌اند.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> از آموزش‌ها و استادان او آگاهی مستندی در دست نیست و آنچه در مقدمه‌های دست‌نویس‌ها و تذکره‌ها در این باره آمده، بیشتر حکایت است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>

==سرایش شاهنامه==
فردوسی نظم شاهنامه را در سال‌های ۳۶۶ تا ۳۷۰ق، پس از دست‌یافتن به شاهنامهٔ منثور ابومنصوری، آغاز کرد و ویرایش نخست آن را در ۳۸۴ق به پایان برد.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> ویرایش دوم، که به سلطان محمود غزنوی تقدیم شد، به تصریح خود شاعر در ۲۵ اسفند ۴۰۰ق پایان یافت.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> منابع در شمار سال‌های سرایش اختلاف دارند و ۲۵، ۳۰ و ۳۵ سال را آورده‌اند؛ این اختلاف با دو ویرایش کتاب پیوند دارد.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>

فردوسی در پایان کتاب می‌گوید:<ref name="shah8">فردوسی، شاهنامه، چ خالقی مطلق، ج۸، پایان کتاب.</ref>

<blockquote style="border-right:3px solid #c2a24b; background:#fbf7ec; padding:0.5em 1em; margin:0.8em 0;">بسی رنج بردم در این سال سی<br />عجم زنده کردم بدین پارسی</blockquote>

==ساختار شاهنامه==
شاهنامه را به‌طور کلی به سه بخش تقسیم می‌کنند: داستان‌های اساطیری از کیومرث تا فریدون، داستان‌های پهلوانی از کیقباد تا مرگ رستم، و بخش تاریخی از اسکندر تا یزدگرد سوم.<ref name="danesh">دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی، ج۴، مدخل «فردوسی».</ref> از مشهورترین داستان‌های آن، رستم و سهراب، سیاوش، بیژن و منیژه و رستم و اسفندیار است.<ref name="danesh">دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی، ج۴، مدخل «فردوسی».</ref> این منظومه به [[سبک خراسانی]] سروده شده و شمار ابیات آن را در نسخه‌ها و چاپ‌های مختلف از حدود ۵۰ هزار تا ۶۰ هزار بیت نوشته‌اند.<ref name="danesh">دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی، ج۴، مدخل «فردوسی».</ref>

==منابع شاهنامه==
خدای‌نامهٔ پهلوی، شاهنامهٔ منثور ابومنصوری و روایت‌های دهقانان و موبدان، منابع اصلی شاهنامه دانسته می‌شوند.<ref name="danesh">دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی، ج۴، مدخل «فردوسی».</ref> شاهنامهٔ ابومنصوری به فرمان ابومنصور محمد بن عبدالرزاق، سپهسالار طوس، فراهم آمد و ابومنصور معمری آن را گرد آورد.<ref name="danesh">دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی، ج۴، مدخل «فردوسی».</ref> فردوسی خود در آغاز کتاب از این «مهتر گردن‌فراز» یاد می‌کند که او را به نظم این «نامهٔ شهریار» فراخواند.<ref name="shahaghaz">فردوسی، شاهنامه، چ خالقی مطلق، ج۱، آغاز کتاب.</ref> پیش از او نیز دقیقی طوسی نظم شاهنامه را آغاز کرده بود و فردوسی پس از مرگ او کار را پی گرفت و بخشی از گشتاسپ‌نامهٔ او را در کتاب خود گنجاند.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref><ref name="danesh">دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی، ج۴، مدخل «فردوسی».</ref>

==مذهب==
دربارهٔ مذهب فردوسی بحث بسیار است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> در دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، با استناد به ابیات خود شاعر و گزارش‌های کهن، او مسلمان و شیعه دانسته شده است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> از جمله ابیاتی که به این بحث دامن زده است:<ref name="shah1">فردوسی، شاهنامه، چ خالقی مطلق، ج۱، ص۱۱.</ref>

<blockquote style="border-right:3px solid #c2a24b; background:#fbf7ec; padding:0.5em 1em; margin:0.8em 0;">پیمبر بدو اندرون با علی<br />همه اهل بیت نبی و وصی<br />برین زادم و هم برین بگذرم<br />چنان دان که خاک پی حیدرم</blockquote>

در این ابیات، پیامبر (صلی الله علیه و آله) و [[امام علی علیه السلام|علی (علیه‌السلام)]] در یک صف آمده‌اند و همین، مبنای استدلال کسانی است که او را دوستدار اهل بیت می‌دانند.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>

نظامی عروضی گزارش می‌کند که در دربار محمود، همین ابیات را دلیل «رفض» فردوسی شمردند و او را «رافضی و معتزلی مذهب» خواندند.<ref name="chahar">نظامی عروضی، چهار مقاله، حکایت فردوسی.</ref> پژوهشگران در تعیین دقیق گرایش او هم‌داستان نیستند؛ برخی او را [[شیعه]]ٔ زیدی، برخی اسماعیلی و گروهی دوازده‌امامی دانسته‌اند.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> نیز گفته شده است که مخالفان او را به «مدح گبران و مجوسان» متهم می‌کردند و در دورهٔ معاصر برخی او را شعوبی متعصب یا زرتشتی‌گرا خوانده‌اند؛ این دیدگاه‌ها با نقد روبه‌رو شده است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>

==فردوسی و سلطان محمود==
دربارهٔ رابطهٔ فردوسی با دربار [[غزنویان|غزنوی]] و پاداش شاهنامه، گزارش‌های گوناگونی در دست است که از کهن‌ترین آن‌ها گزارش نظامی عروضی در سدهٔ ششم است.<ref name="chahar">نظامی عروضی، چهار مقاله، حکایت فردوسی.</ref> بر پایهٔ گزارش او، فردوسی شاهنامه را در هفت مجلد نوشت، به غزنین برد و به پایمردی خواجه احمد حسن کاتب به محمود عرضه کرد.<ref name="chahar">نظامی عروضی، چهار مقاله، حکایت فردوسی.</ref> محمود با درباریان مشورت کرد؛ آنان پرداخت پنجاه هزار درهم را «بسیار» شمردند و فردوسی را «رافضی و معتزلی» خواندند. در پایان، تنها بیست هزار درهم به شاعر رسید.<ref name="chahar">نظامی عروضی، چهار مقاله، حکایت فردوسی.</ref>

فردوسی آن سیم را میان گرمابه‌بان و فقاع‌فروش بخش کرد، شبانه از غزنین به هرات رفت و شش ماه در خانهٔ اسماعیل وراق پنهان شد؛ سپس به طبرستان نزد سپهبد شهریار از آل باوند پناه برد.<ref name="chahar">نظامی عروضی، چهار مقاله، حکایت فردوسی.</ref> به گزارش نظامی عروضی، شهریار صد هزار درهم به او داد و هجویهٔ صدبیتی او در نکوهش محمود را، که تنها شش بیتش باقی مانده، از میان برداشت.<ref name="chahar">نظامی عروضی، چهار مقاله، حکایت فردوسی.</ref> همو می‌افزاید که محمود بعدها از کردار خود پشیمان شد و فرمان داد شصت هزار دینار برای فردوسی به طوس بفرستند؛ این مال هنگامی به طوس رسید که جنازهٔ شاعر را از دروازهٔ شهر بیرون می‌بردند.<ref name="chahar">نظامی عروضی، چهار مقاله، حکایت فردوسی.</ref>

این گزارش‌ها را پژوهشگران یکسره تاریخی نمی‌دانند؛ چنان‌که انگیزهٔ تأمین جهیزیهٔ دختر «افسانه‌ای بیش نیست» خوانده شده و در برخی جزئیات، از جمله سفر فردوسی به غزنین، تردید شده است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>

==وفات==
فردوسی در ۴۱۱ق/۱۰۲۰م درگذشت و برخی منابع ۴۱۶ق را آورده‌اند.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> بر پایهٔ گزارش نظامی عروضی، گروهی متعصب به سبب اتهام رفض، از خاک‌سپاری او در گورستان مسلمانان جلوگیری کردند و او را در باغ شخصی‌اش، درون دروازهٔ رزان، به خاک سپردند.<ref name="chahar">نظامی عروضی، چهار مقاله، حکایت فردوسی.</ref> نظامی عروضی خود در ۵۱۰ق مزار او را زیارت کرده است.<ref name="chahar">نظامی عروضی، چهار مقاله، حکایت فردوسی.</ref> [[عطار نیشابوری]] نیز ماجرای نمازنگزاردن بر جنازهٔ او را به نظم کشیده است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>

آرامگاه فردوسی در طوس، نزدیک [[مشهد]] امروزی، در سده‌های بعد زیارتگاه دوستداران او شد؛ قاضی نورالله شوشتری در سدهٔ یازدهم از زیارت آن به دست «جمهور انام، خصوصاً شیعهٔ امامیه» یاد کرده است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> بنای امروزی آرامگاه در دورهٔ پهلوی، به کوشش محمدتقی بهار و ارباب کیخسرو شاهرخ، ساخته شد.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>

==جایگاه ادبی==
شاهنامه بزرگ‌ترین اثر حماسی زبان فارسی و حماسهٔ ملی ایرانیان شمرده می‌شود.<ref name="safa">صفا، تاریخ ادبیات در ایران و در قلمرو زبان فارسی، ج۱، بخش فردوسی.</ref> فردوسی در سنت [[شعر]] فارسی و در پی شاعرانی چون [[رودکی]] جای دارد و در روزگاری می‌سرود که در دربار محمود، مدیحه‌سرایان حرفه‌ای چون [[فرخی سیستانی]] و [[منوچهری دامغانی]] فعال بودند.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> شاعران پس از او، از [[اسدی توسی]] و [[نظامی گنجوی]] تا سعدی، [[حافظ شیرازی|حافظ]] و جامی، او را ستوده‌اند.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> زبان شاهنامه نیز از ذخایر مهم واژگان فارسی شمرده می‌شود و در پاسداری از [[فرهنگ]] ایرانی سهمی بزرگ داشته است.<ref name="safa">صفا، تاریخ ادبیات در ایران و در قلمرو زبان فارسی، ج۱، بخش فردوسی.</ref>

==ستایش و نکوهش==
ستایش فردوسی در ادب فارسی دیرینه و گسترده است؛ شاعرانی چون [[نظامی گنجوی]]، سعدی و جامی او را در شمار بزرگان سخن نشانده‌اند.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> در برابر، از روزگار خود او اتهام‌هایی نیز دامنگیرش بود: رفض، اعتزال و مدح گبران.<ref name="chahar">نظامی عروضی، چهار مقاله، حکایت فردوسی.</ref><ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> این اتهام‌ها بیشتر از سوی متعصبان و رقیبان درباری مطرح می‌شد و در منابع بعدی بازتاب یافت.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> در پژوهش‌های معاصر نیز کوشش‌هایی برای معرفی او به‌عنوان شعوبی متعصب یا زرتشتی‌گرا صورت گرفته که با نقد روبه‌رو شده است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> پژوهشگران سدهٔ اخیر، با نقد تاریخی، بسیاری از حکایت‌های زندگی او را افسانه‌گونه دانسته و کوشیده‌اند با استناد به خود شاهنامه، تصویری مستندتر از او به دست دهند.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>

==پانویس==
{{پانویس}}

==منابع==
* دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی)، نسخهٔ آنلاین: cgie.org.ir؛ دسترسی: ۱۹ آبان ۱۴۰۵.
* دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی، به سرپرستی اسماعیل سعادت، تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی، ۱۳۹۱ش؛ ج۴.
* صفا، ذبیح‌الله؛ ''تاریخ ادبیات در ایران و در قلمرو زبان فارسی''، تهران: ابن سینا و فردوس، ۱۳۳۵–۱۳۷۰ش؛ ج۱.
* فردوسی، ابوالقاسم؛ ''شاهنامه''، تصحیح جلال خالقی مطلق، تهران: مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، ۱۳۸۶ش؛ ج۱ و ج۸.
* نظامی عروضی، احمد؛ ''چهار مقاله''، تصحیح محمد قزوینی، تهران: کتابفروشی زوار، ۱۳۳۳ش، حکایت فردوسی.

[[رده:شعرا]]
[[رده:شعرای پارسی گو]]
[[رده:شعرای پارسی گوی قرن چهارم]]
[[رده:شعرای پارسی گوی قرن پنجم]]

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 }}
-'''فردوسی'''، با کنیهٔ '''ابوالقاسم'''، شاعر و حماسه‌سرای ایرانی سدهٔ چهارم و پنجم هجری و سرایندهٔ [[شاهنامه]] است. او در روستای باژ (پاژ) از توابع طوس در [[خراسان]] زاده شد. شاهنامه، حماسهٔ ملی ایرانیان، روایت‌های [[اسطوره|اساطیری]]، پهلوانی و تاریخی [[ایران]] را از روزگار کیومرث تا فروپاشی ساسانیان، در قالب [[مثنوی (قالب شعر)|مثنوی]] و در [[بحر (شعر)|بحر]] متقارب و در نزدیک به ۵۰ هزار [[بیت (شعر)|بیت]] دربر دارد.<ref name="shahmoq">فردوسی، شاهنامه، چ خالقی مطلق، ج۱، مقدمه.</ref><ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>
+'''فردوسی'''، با کنیهٔ '''ابوالقاسم'''، شاعر و حماسه‌سرای ایرانی سدهٔ چهارم و پنجم هجری و سرایندهٔ [[شاهنامه]] است. او در روستای باژ (پاژ) از توابع طوس در [[خراسان]] زاده شد. شاهنامه، حماسهٔ ملی ایرانیان، روایت‌های [[اسطوره|اساطیری]]، پهلوانی و تاریخی [[ایران]] را از روزگار کیومرث تا فروپاشی ساسانیان، در قالب [[مثنوی (قالب شعر)|مثنوی]] و در [[بحر شعری|بحر]] متقارب و در نزدیک به ۵۰ هزار [[بیت (شعر)|بیت]] دربر دارد.<ref name="shahmoq">فردوسی، شاهنامه، چ خالقی مطلق، ج۱، مقدمه.</ref><ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>
-آگاهی‌های تاریخی دربارهٔ زندگی فردوسی اندک است و بسیاری از داستان‌های مربوط به او، از جمله ماجرای پاداش شاهنامه از سوی سلطان محمود غزنوی، بر گزارش‌های متأخر و افسانه‌آمیز استوار است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> ابیاتی از شاهنامه، از جمله ستایش [[اهل بیت]] [[پیامبر اسلام|پیامبر (صلی الله علیه و آله)]]، مبنای بحث دربارهٔ [[تشیع]] او شده است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>
+آگاهی‌های تاریخی دربارهٔ زندگی فردوسی اندک است و بسیاری از داستان‌های مربوط به او، از جمله ماجرای پاداش شاهنامه از سوی سلطان محمود غزنوی، بر گزارش‌های متأخر و افسانه‌آمیز استوار است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref> ابیاتی از شاهنامه، از جمله ستایش [[اهل البیت|اهل بیت]] [[پیامبر اسلام|پیامبر (صلی الله علیه و آله)]]، مبنای بحث دربارهٔ [[شیعه|تشیع]] او شده است.<ref name="cgie">دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «فردوسی» (محمد جعفری قنواتی).</ref>
 ==نام و لقب==

فردوسی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Zadhoosh: اصلاح پیوندها به صفحهٔ اصلی (رفع پیوند به تغییرمسیر)

Zadhoosh: ایجاد مقالهٔ تازه: فردوسی