غزوه ذی امر - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۹

2025-10-16T06:49:57Z

مهدی موسوی در ‏۱۳ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۲

2025-10-13T13:02:54Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-03-03T12:53:32Z

ویرایش

Aghajani در ‏۱۷ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۵۵

2019-08-17T07:55:09Z

Zamani در ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۰۸:۳۷

2018-07-10T08:37:04Z

Zamani در ‏۳۰ دسامبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۶:۵۴

2015-12-30T06:54:00Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۵:۱۹

2014-01-29T05:19:27Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۵:۱۸

2014-01-29T05:18:30Z

بهرامی: افزودن و تکمیل محتوا

2014-01-27T10:35:18Z

افزودن و تکمیل محتوا

Saeed zamani در ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۲:۵۹

2013-01-26T12:59:48Z

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-در سبب '''«غزوه ذی امر»''' گفته شده که به [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه وآله) اطلاع دادند جمعی از [[قبیله غطفان]] به فکر افتاده‌اند تا به [[مدینه]] حمله کنند و برای این کار افراد و اسلحه تهیه کرده‌اند. [[رسول خدا]] در این [[غزوه]] با چهارصد و پنجاه نفر از مسلمانان به قصد پراکنده ساختن و جلوگیری آنها به منطقه «ذی امر» رفت و در آنجا فرود آمد.
+{{شناسنامه غزوات
-هنگامی که رسول خدا صلی الله علیه وآله و همراهان بدانجا فرود آمدند، باران گرفت و رسول خدا به کنار درختی رفته بود که باران شدت یافت و تدریجا سیلی برخاست و دره «امر» را فراگرفت. پیغمبر خدا در آن سوی دره بود و یارانش این طرف دره که سیل برخاست و میان آن حضرت و یارانش جدایی انداخت. رسول خدا جامه خود را که در اثر آمدن باران خیس شده بود از تن بیرون کرد و روی آن درخت انداخت تا خشک شود و خود زیر آن درخت خوابید.
+'''«غزوه ذی أمَر»''' یا «غزوه غطفان»، [[غزوه|غزوه‌ای]] بود که در سال سوم هجری با حضور [[پیامبر اسلام]] (صلی الله علیه وآله) برای دفع حمله [[قبیله غطفان]] به [[مدینه]] رخ داد. در این غزوه که به دلیل پراکنده شدن دشمن، بدون جنگ و درگیری به پایان رسید، دُعثور بن حارث -رهبر مشرکان- و عده‌ای از یارانش مسلمان شدند.
-افراد قبیله غطفان که در تمام این احوال، ناظر رفتار پیغمبر بودند، چون آن حضرت را تنها دیدند و سیل خروشان را نیز که مانع بزرگی میان آن حضرت و اصحاب بود مشاهده کردند، به دعثور بن حارث که رئیس قبیله مزبور و مردی شجاع و بی باک بود گفتند: فرصت خوبی برای تو پیش آمده تا بتوانی [[محمد]] را به راحتی به قتل برسانی و خیال خود و دیگران را آسوده کنی، زیرا اگر فرضا یاران خود را نیز در اینجا به کمک طلب نماید، آنها نمی توانند به او کمک کنند!
+==مکان و زمان غزوه ذی‌امر==
-دعثور از جا برخاسته و شمشیر برانی برداشت و تا بالای سر پیامبر صلی الله علیه وآله آمد و آنجا با شمشیر برهنه ایستاد و گفت: ای محمد کیست که اکنون بتواند تو را از دست من نجات داده و نگهبانی کند؟ رسول خدا صلی الله علیه و آله با آرامی فرمود: «[[الله]]».
+در همه منابع، تاریخ وقوع این غزوه سال سوم هجری ذکر شده، اما تاریخ دقیق آن متفاوت است. به روایت ابن اسحاق<ref>سیره ابن اسحاق، ص ۲۹۳.</ref>، رسول اکرم پس از [[غزوه سویق]]، در [[ذی الحجه]] سال دوم و [[ماه محرم|محرّم]] سال سوم را در مدینه گذراند، آنگاه برای جنگ با [[قبیله غطفان]] روانه [[نجد]] شد. [[محمد بن عمر واقدی|واقدی]]<ref>المغازی، ج ۱، ص ۱۹۳.</ref> تاریخ این غزوه را در آغاز بیست و پنجمین ماه هجرت ([[ربیع الاول]] سال سوم) دانسته و گفته است که پیامبر به قصد جنگ با بنی غطفان در ذی امر، روز پنج شنبه دوازدهم ربیع الاول از [[مدینه]] بیرون رفت.<ref>طبقات ابن سعد، ج ۲، ص ۳۴؛ بلاذری، همان.</ref> [[مسعودی]] آن را در [[جمادی الثانی]] سال سوم (پس از قتل کَعْب بن اشرف یهودی به دست محمد بن سَلَمه، در نیمه ربیع الاول) دانسته است.<ref>التنبیه و الاشراف، مسعودی، ص ۲۴۳ـ۲۴۴.</ref>
-در این وقت [[جبرئیل]] - که مامور نگهبانی آن حضرت بود - دستی به سینه دعثور زد که به زمین افتاد و شمشیر از دستش به یک سو پرید! رسول خدا صلی الله علیه و آله از جا برخاست و شمشیر را برداشته بالای سر او آمد و فرمود: کیست که اکنون تو را از دست من حفظ کند؟ دعثور گفت: هیچ کس و من براستی گواهی می دهم جز خدای یگانه خدایی نیست و تو هم پیغمبر و فرستاده خدایی! و به خدا سوگند از این پس هرگز دشمنی را علیه تو جمع آوری نخواهم کرد.
+روایات درباره مدت غیبت پیامبر در مدینه نیز مختلف است. به گفته ابن اسحاق،<ref>السیرة النبویه، ص ۲۹۳.</ref> آن حضرت تقریبا همه ماه [[صفر]] سال سوم هجری را در نجد ماند، اما به روایت واقدی،<ref>مغازی، ج ۱، ص ۱۹۳، ۱۹۶.</ref> یازده روز (یا یازده شب) در مدینه غایب بود.
-در این وقت [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله شمشیرش را به او داد و دعثور برخاسته به راه افتاد، سپس روی خود را به آن حضرت کرده گفت: به خدا [[سوگند]] تو بهتر از من هستی! این را گفت و مسلمان شد. در این هنگام [[آیه]] زیر نازل شد: {{متن قرآن|«یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اذْکرُواْ نِعْمَتَ اللّهِ عَلَیکمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَن یبْسُطُواْ إِلَیکمْ أَیدِیَهُمْ فَکفَّ أَیدِیهُمْ عَنکمْ وَاتَّقُواْاللّهَ وَ عَلَى اللّهِ فَلْیتَوَکلِ الْمُؤْمِنُونَ»}} ([[سوره مائده]]، آیه ۱۱)؛ اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! نعمت خداوند را بر خودتان ياد كنيد، آنگاه كه جمعى (از دشمنان) قصد داشتند به سوى شما دست تعدّى دراز كنند (و شما را نابود سازند)، امّا خداوند دست آنان را از شما كوتاه كرد و از خدا بترسيد و مؤمنان بايد تنها بر خداوند توكّل كنند.<ref>البته برای این آیه [[سبب نزول|شأن نزول]] های دیگری هم ذکر شده است.</ref>
+==شرح غزوه ذی‌امر==
-هنگامی که دعثور نزد قبیله خود برگشت، از وی پرسیدند: چه شد که او را نکشتی؟ گفت: مردی سفیدپوش و بلندقامت را دیدم که بر سینه‌ام زد و چنان که دیدید به پشت روی زمین افتادم و دانستم که او فرشته ای بود و گواهی دهم که محمد رسول خداست و از این پس دیگر کسی را علیه او تحریک نخواهم کرد.<ref>گروهی از مورخین نظیر این داستان را در جنگ [[غزوه ذات الرقاع|ذات الرقاع]] که در سال چهارم یا پنجم اتفاق افتاد ذکر کرده و به جای «دعثور» نیز «غورث» ذکر شده و در کتاب شریف کافی نیز از [[امام صادق]] علیه السلام همان گونه نقل شده است، والله اعلم.</ref> و به دنبال این گفتار مردم را به [[اسلام]] دعوت کرد.
+سپس پیامبر با ۴۵۰ تن از یارانش (که تعدادی اسب نیز همراه داشتند)، از مدینه بیرون رفت و پس از گذشتن از سرزمین مُنَقّی (میان مدینه و [[کوه احد|اُحُد]]) و تنگه خُبَیْت (در دو منزلی مدینه) به ذوالقَصَّه (جایی میان مدینه و [[عراق]]) رسید.<ref>مغازی، واقدی، ج ۱، ص ۱۹۴؛ طبقات ابن سعد، ج ۲، ص ۳۴ـ۳۵.</ref>
 ==پانویس==
@@ سطر ۱۷: / سطر ۴۳: @@
 ==منابع==
+*[https://rch.ac.ir/article/Details/13559 "ذی امر؛ غزوه"، زیبا معیّر، دانشنامه جهان اسلام].
 *زندگانی حضرت محمد صلی الله علیه وآله، سید هاشم رسولی محلاتی، ص۲۹۱.
 {{غزوات پیامبر اکرم}}
 [[رده:غزوات پیامبر اکرم]][[رده:جنگ های صدر اسلام]][[رده:تاریخ صدر اسلام]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-سبب این [[غزوه]] آن بود که به [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه و آله) اطلاع دادند جمعی از [[قبیله غطفان]] به فکر افتاده اند تا به [[مدینه]] حمله کنند و برای این کار افراد و اسلحه تهیه می  کنند. [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله با چهارصد و پنجاه نفر از مسلمانان به قصد پراکنده ساختن و جلوگیری آنها به «ذی امر» رفت و در آنجا فرود آمد. رئیس قبیله مزبور شخصی بود به نام دعثور بن حارث، هنگامی که رسول خدا و همراهان بدانجا فرود آمدند باران گرفت و رسول خدا صلی الله علیه و آله به کنار درختی رفته بود که باران شدت یافت و تدریجا سیلی برخاست و دره «امر» را فراگرفت.
+در سبب '''«غزوه ذی امر»''' گفته شده که به [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه وآله) اطلاع دادند جمعی از [[قبیله غطفان]] به فکر افتاده‌اند تا به [[مدینه]] حمله کنند و برای این کار افراد و اسلحه تهیه کرده‌اند. [[رسول خدا]] در این [[غزوه]] با چهارصد و پنجاه نفر از مسلمانان به قصد پراکنده ساختن و جلوگیری آنها به منطقه «ذی امر» رفت و در آنجا فرود آمد.
-پیغمبر خدا در آن سوی دره بود و یارانش این طرف دره که سیل برخاست و میان آن حضرت و یارانش جدایی انداخت، رسول خدا صلی الله علیه و آله جامه خود را که در اثر آمدن باران تر شده بود از تن بیرون کرد و فشاری داده روی آن درخت انداخت تا خشک شود و خود زیر آن درخت خوابید.
+هنگامی که رسول خدا صلی الله علیه وآله و همراهان بدانجا فرود آمدند، باران گرفت و رسول خدا به کنار درختی رفته بود که باران شدت یافت و تدریجا سیلی برخاست و دره «امر» را فراگرفت. پیغمبر خدا در آن سوی دره بود و یارانش این طرف دره که سیل برخاست و میان آن حضرت و یارانش جدایی انداخت. رسول خدا جامه خود را که در اثر آمدن باران خیس شده بود از تن بیرون کرد و روی آن درخت انداخت تا خشک شود و خود زیر آن درخت خوابید.
-افراد قبیله غطفان که در تمام این احوال ناظر رفتار پیغمبر بودند و چون آن حضرت را تنها دیدند و سیل خروشان را نیز که مانع بزرگی میان آن حضرت و اصحاب بود مشاهده کردند به دعثور بن حارث که - گذشته از سمت ریاست بر آنها - مرد شجاع و بی باکی بود گفتند: فرصت خوبی برای تو پیش آمده تا بتوانی محمد را به راحتی به قتل برسانی و خیال خود و دیگران را آسوده کنی زیرا اگر فرضا یاران خود را نیز در اینجا به کمک طلب نماید آنها نمی توانند به او کمک کنند!
+افراد قبیله غطفان که در تمام این احوال، ناظر رفتار پیغمبر بودند، چون آن حضرت را تنها دیدند و سیل خروشان را نیز که مانع بزرگی میان آن حضرت و اصحاب بود مشاهده کردند، به دعثور بن حارث که رئیس قبیله مزبور و مردی شجاع و بی باک بود گفتند: فرصت خوبی برای تو پیش آمده تا بتوانی [[محمد]] را به راحتی به قتل برسانی و خیال خود و دیگران را آسوده کنی، زیرا اگر فرضا یاران خود را نیز در اینجا به کمک طلب نماید، آنها نمی توانند به او کمک کنند!
-دعثور از جا برخاسته و شمشیر برانی از میان شمشیرهایی که داشتند انتخاب کرد و همچنان تا بالای سر پیغمبر صلی الله علیه و آله آمد و آنجا با شمشیر برهنه ایستاد و گفت: ای محمد کیست که اکنون بتواند تو را از دست من نجات داده و نگهبانی کند؟ رسول خدا صلی الله علیه و آله با آرامی فرمود: «[[الله]]!».
+دعثور از جا برخاسته و شمشیر برانی برداشت و تا بالای سر پیامبر صلی الله علیه وآله آمد و آنجا با شمشیر برهنه ایستاد و گفت: ای محمد کیست که اکنون بتواند تو را از دست من نجات داده و نگهبانی کند؟ رسول خدا صلی الله علیه و آله با آرامی فرمود: «[[الله]]».
 در این وقت [[جبرئیل]] - که مامور نگهبانی آن حضرت بود - دستی به سینه دعثور زد که به زمین افتاد و شمشیر از دستش به یک سو پرید! رسول خدا صلی الله علیه و آله از جا برخاست و شمشیر را برداشته بالای سر او آمد و فرمود: کیست که اکنون تو را از دست من حفظ کند؟ دعثور گفت: هیچ کس و من براستی گواهی می دهم جز خدای یگانه خدایی نیست و تو هم پیغمبر و فرستاده خدایی! و به خدا سوگند از این پس هرگز دشمنی را علیه تو جمع آوری نخواهم کرد.
-در این وقت [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله شمشیرش را به او داد و دعثور برخاسته به راه افتاد، سپس روی خود را به آن حضرت کرده گفت: به خدا [[سوگند]] تو بهتر از من هستی! این را گفت و مسلمان شد. در این هنگام [[آیه ۱۱ مائده|آیه ۱۱ سوره مائده]]: {{متن قرآن|«یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اذْکرُواْ نِعْمَتَ اللّهِ عَلَیکمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَن یبْسُطُواْ إِلَیکمْ أَیدِیهُمْ فَکفَّ أَیدِیهُمْ عَنکمْ وَاتَّقُواْاللّهَ وَ عَلَى اللّهِ فَلْیتَوَکلِ الْمُؤْمِنُونَ»|سوره=۵|آیه=۱۱}} نازل شد.<ref>البته برای این آیه [[سبب نزول|شأن نزول]] های دیگری هم ذکر شده است.</ref>
+در این وقت [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله شمشیرش را به او داد و دعثور برخاسته به راه افتاد، سپس روی خود را به آن حضرت کرده گفت: به خدا [[سوگند]] تو بهتر از من هستی! این را گفت و مسلمان شد. در این هنگام [[آیه]] زیر نازل شد: {{متن قرآن|«یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اذْکرُواْ نِعْمَتَ اللّهِ عَلَیکمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَن یبْسُطُواْ إِلَیکمْ أَیدِیَهُمْ فَکفَّ أَیدِیهُمْ عَنکمْ وَاتَّقُواْاللّهَ وَ عَلَى اللّهِ فَلْیتَوَکلِ الْمُؤْمِنُونَ»}} ([[سوره مائده]]، آیه ۱۱)؛ اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! نعمت خداوند را بر خودتان ياد كنيد، آنگاه كه جمعى (از دشمنان) قصد داشتند به سوى شما دست تعدّى دراز كنند (و شما را نابود سازند)، امّا خداوند دست آنان را از شما كوتاه كرد و از خدا بترسيد و مؤمنان بايد تنها بر خداوند توكّل كنند.<ref>البته برای این آیه [[سبب نزول|شأن نزول]] های دیگری هم ذکر شده است.</ref>
-او هنگامی که نزد قبیله خود برگشت از وی پرسیدند: چه شد که او را نکشتی؟ گفت: مردی سفیدپوش و بلندقامت را دیدم که بر سینه ام زد و چنان که دیدید به پشت روی زمین افتادم و دانستم که او فرشته ای بود و گواهی دهم که محمد رسول خداست و از این پس دیگر کسی را علیه او تحریک نخواهم کرد.<ref>گروهی از مورخین نظیر این داستان را در جنگ [[غزوه ذات الرقاع|ذات الرقاع]] که در سال چهارم یا پنجم اتفاق افتاد ذکر کرده و به جای «دعثور» نیز «غورث» ذکر شده و در کتاب شریف کافی نیز از [[امام صادق]] علیه السلام همان گونه نقل شده است، والله اعلم.</ref> و به دنبال این گفتار مردم را به [[اسلام]] دعوت کرد.
+هنگامی که دعثور نزد قبیله خود برگشت، از وی پرسیدند: چه شد که او را نکشتی؟ گفت: مردی سفیدپوش و بلندقامت را دیدم که بر سینه‌ام زد و چنان که دیدید به پشت روی زمین افتادم و دانستم که او فرشته ای بود و گواهی دهم که محمد رسول خداست و از این پس دیگر کسی را علیه او تحریک نخواهم کرد.<ref>گروهی از مورخین نظیر این داستان را در جنگ [[غزوه ذات الرقاع|ذات الرقاع]] که در سال چهارم یا پنجم اتفاق افتاد ذکر کرده و به جای «دعثور» نیز «غورث» ذکر شده و در کتاب شریف کافی نیز از [[امام صادق]] علیه السلام همان گونه نقل شده است، والله اعلم.</ref> و به دنبال این گفتار مردم را به [[اسلام]] دعوت کرد.
 ==پانویس==
@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 ==منابع==
-*هاشم رسولی محلاتی، زندگانی حضرت محمد صلی الله علیه و آله، ص۲۹۱.
+*زندگانی حضرت محمد صلی الله علیه وآله، سید هاشم رسولی محلاتی، ص۲۹۱.
 {{غزوات پیامبر اکرم}}
-[[رده:غزوات پیامبر اکرم]]
+[[رده:غزوات پیامبر اکرم]][[رده:جنگ های صدر اسلام]][[رده:تاریخ صدر اسلام]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-سبب این غزوه آن بود که به پیغمبر اطلاع دادند جمعی از [[قبیله غطفان]] به فکر افتاده اند تا به [[مدینه]] حمله کنند و برای این کار افراد و اسلحه تهیه می  کنند، [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله با چهارصد و پنجاه نفر از مسلمانان به قصد پراکنده ساختن و جلوگیری آنها به «[[ذی امر]]» رفت و در آنجا فرود آمد. رئیس قبیله مزبور شخصی بود به نام [[دعثور بن حارث]]، هنگامی که رسول خدا و همراهان بدانجا فرود آمدند باران گرفت و رسول خدا صلی الله علیه و آله به کنار درختی رفته بود که باران شدت یافت و تدریجا ًسیلی برخاست و دره «امر» را فراگرفت.
+سبب این [[غزوه]] آن بود که به [[پیامبر اسلام|پیامبر اکرم]] (صلی الله علیه و آله) اطلاع دادند جمعی از [[قبیله غطفان]] به فکر افتاده اند تا به [[مدینه]] حمله کنند و برای این کار افراد و اسلحه تهیه می  کنند. [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله با چهارصد و پنجاه نفر از مسلمانان به قصد پراکنده ساختن و جلوگیری آنها به «ذی امر» رفت و در آنجا فرود آمد. رئیس قبیله مزبور شخصی بود به نام دعثور بن حارث، هنگامی که رسول خدا و همراهان بدانجا فرود آمدند باران گرفت و رسول خدا صلی الله علیه و آله به کنار درختی رفته بود که باران شدت یافت و تدریجا سیلی برخاست و دره «امر» را فراگرفت.
 پیغمبر خدا در آن سوی دره بود و یارانش این طرف دره که سیل برخاست و میان آن حضرت و یارانش جدایی انداخت، رسول خدا صلی الله علیه و آله جامه خود را که در اثر آمدن باران تر شده بود از تن بیرون کرد و فشاری داده روی آن درخت انداخت تا خشک شود و خود زیر آن درخت خوابید.
-افراد قبیله غطفان که در تمام این احوال ناظر رفتار پیغمبر بودند چون آن حضرت را تنها دیدند و سیل خروشان را نیز که مانع بزرگی میان آن حضرت و اصحاب بود مشاهده کردند به دعثور بن حارث که - گذشته از سمت ریاست  بر آنها - مرد شجاع و بی باکی بود گفتند: فرصت خوبی برای تو پیش آمده تا بتوانی محمد را به راحتی به قتل برسانی و خیال خود و دیگران را آسوده کنی زیرا اگر فرضا یاران خود را نیز در اینجا به کمک طلب نماید آنها نمی توانند به او کمک کنند!
+افراد قبیله غطفان که در تمام این احوال ناظر رفتار پیغمبر بودند و چون آن حضرت را تنها دیدند و سیل خروشان را نیز که مانع بزرگی میان آن حضرت و اصحاب بود مشاهده کردند به دعثور بن حارث که - گذشته از سمت ریاست بر آنها - مرد شجاع و بی باکی بود گفتند: فرصت خوبی برای تو پیش آمده تا بتوانی محمد را به راحتی به قتل برسانی و خیال خود و دیگران را آسوده کنی زیرا اگر فرضا یاران خود را نیز در اینجا به کمک طلب نماید آنها نمی توانند به او کمک کنند!
-دعثور از جا برخاسته و شمشیر برانی از میان شمشیرهایی که داشتند انتخاب کرد و همچنان تا بالای سر پیغمبر صلی الله علیه و آله آمد و آنجا با شمشیر برهنه ایستاد و گفت: ای محمد کیست که اکنون بتواند تو را از دست من نجات داده و نگهبانی کند؟ رسول خدا صلی الله علیه و آله با آرامی فرمود: «[[الله]]!»
+دعثور از جا برخاسته و شمشیر برانی از میان شمشیرهایی که داشتند انتخاب کرد و همچنان تا بالای سر پیغمبر صلی الله علیه و آله آمد و آنجا با شمشیر برهنه ایستاد و گفت: ای محمد کیست که اکنون بتواند تو را از دست من نجات داده و نگهبانی کند؟ رسول خدا صلی الله علیه و آله با آرامی فرمود: «[[الله]]!».
-در این وقت [[جبرئیل]] - که مامور نگهبانی آن حضرت بود - دستی به سینه دعثور زد که به زمین افتاد و شمشیر از دستش به یک سو پرید! رسول خدا صلی الله علیه و آله از جا برخاست و شمشیر را برداشته بالای سر او آمد و فرمود: کیست که اکنون تو را از دست من حفظ کند؟
+در این وقت [[جبرئیل]] - که مامور نگهبانی آن حضرت بود - دستی به سینه دعثور زد که به زمین افتاد و شمشیر از دستش به یک سو پرید! رسول خدا صلی الله علیه و آله از جا برخاست و شمشیر را برداشته بالای سر او آمد و فرمود: کیست که اکنون تو را از دست من حفظ کند؟ دعثور گفت: هیچ کس و من براستی گواهی می دهم جز خدای یگانه خدایی نیست و تو هم پیغمبر و فرستاده خدایی! و به خدا سوگند از این پس هرگز دشمنی را علیه تو جمع آوری نخواهم کرد.
-دعثور گفت: هیچ کس و من براستی گواهی میدهم جز خدای یگانه خدایی نیست و تو هم پیغمبر و فرستاده خدایی! و به خدا سوگند از این پس هرگز دشمنی را علیه تو جمع آوری نخواهم کرد. در این وقت [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله شمشیرش را به او داد و دعثور برخاسته به راه افتاد، سپس روی خود را به آن حضرت کرده گفت: به خدا [[سوگند]] تو بهتر از من هستی! این را گفت و مسلمان شد در این هنگام [[آیه ۱۱ مائده]]: {{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اذْكُرُواْ نِعْمَتَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَن يَبْسُطُواْ إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنكُمْ وَاتَّقُواْاللّهَ وَ عَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ».|سوره=5|آیه=11}}نازل شد.<ref>البته برای این آیه شان نزول های دیگری هم ذکر شده است.</ref>
+در این وقت [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله شمشیرش را به او داد و دعثور برخاسته به راه افتاد، سپس روی خود را به آن حضرت کرده گفت: به خدا [[سوگند]] تو بهتر از من هستی! این را گفت و مسلمان شد. در این هنگام [[آیه ۱۱ مائده|آیه ۱۱ سوره مائده]]: {{متن قرآن|«یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اذْکرُواْ نِعْمَتَ اللّهِ عَلَیکمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَن یبْسُطُواْ إِلَیکمْ أَیدِیهُمْ فَکفَّ أَیدِیهُمْ عَنکمْ وَاتَّقُواْاللّهَ وَ عَلَى اللّهِ فَلْیتَوَکلِ الْمُؤْمِنُونَ»|سوره=۵|آیه=۱۱}} نازل شد.<ref>البته برای این آیه [[سبب نزول|شأن نزول]] های دیگری هم ذکر شده است.</ref>
-او هنگامی که نزد قبیله خود برگشت؛ از وی پرسیدند: چه شد که او را نکشتی؟ گفت: مردی سفیدپوش و بلندقامت را دیدم که بر سینه ام زد و چنان که دیدید به پشت روی زمین افتادم و دانستم که او فرشته ای بود و گواهی دهم که محمد رسول خداست و از این پس دیگر کسی را علیه او تحریک نخواهم کرد.<ref>گروهی از مورخین نظیر این داستان را در جنگ [[ذات الرقاع]] که در سال چهارم یا پنجم اتفاق افتاد ذکر کرده و به جای «دعثور» نیز «غورث» ذکر شده و در کتاب شریف کافی نیز از [[امام صادق]] علیه السلام همان گونه نقل شده است، والله اعلم.</ref> و به دنبال این گفتار مردم را به [[اسلام]] دعوت کرد و از آن پس مسلمان گردید.
+او هنگامی که نزد قبیله خود برگشت از وی پرسیدند: چه شد که او را نکشتی؟ گفت: مردی سفیدپوش و بلندقامت را دیدم که بر سینه ام زد و چنان که دیدید به پشت روی زمین افتادم و دانستم که او فرشته ای بود و گواهی دهم که محمد رسول خداست و از این پس دیگر کسی را علیه او تحریک نخواهم کرد.<ref>گروهی از مورخین نظیر این داستان را در جنگ [[غزوه ذات الرقاع|ذات الرقاع]] که در سال چهارم یا پنجم اتفاق افتاد ذکر کرده و به جای «دعثور» نیز «غورث» ذکر شده و در کتاب شریف کافی نیز از [[امام صادق]] علیه السلام همان گونه نقل شده است، والله اعلم.</ref> و به دنبال این گفتار مردم را به [[اسلام]] دعوت کرد.
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
-* هاشم رسولی محلاتی، زندگانی حضرت محمد صلی الله علیه و آله، ص291.
 {{غزوات پیامبر اکرم}}
 [[رده:غزوات پیامبر اکرم]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۵۵
سطر ۱:		سطر ۱:
−	'''کلیدواژه: رسول خدا صلي الله عليه و آله، وقایع پس از هجرت، غزوه ذی امر، نگهبانی جبرئیل از پیامبر، دعثور بن حارث'''
−
	سبب این غزوه آن بود که به پیغمبر اطلاع دادند جمعی از [[قبیله غطفان]] به فکر افتاده اند تا به [[مدینه]] حمله کنند و برای این کار افراد و اسلحه تهیه می کنند، [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله با چهارصد و پنجاه نفر از مسلمانان به قصد پراکنده ساختن و جلوگیری آنها به «[[ذی امر]]» رفت و در آنجا فرود آمد. رئیس قبیله مزبور شخصی بود به نام [[دعثور بن حارث]]، هنگامی که رسول خدا و همراهان بدانجا فرود آمدند باران گرفت و رسول خدا صلی الله علیه و آله به کنار درختی رفته بود که باران شدت یافت و تدریجا ًسیلی برخاست و دره «امر» را فراگرفت.		سبب این غزوه آن بود که به پیغمبر اطلاع دادند جمعی از [[قبیله غطفان]] به فکر افتاده اند تا به [[مدینه]] حمله کنند و برای این کار افراد و اسلحه تهیه می کنند، [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله با چهارصد و پنجاه نفر از مسلمانان به قصد پراکنده ساختن و جلوگیری آنها به «[[ذی امر]]» رفت و در آنجا فرود آمد. رئیس قبیله مزبور شخصی بود به نام [[دعثور بن حارث]]، هنگامی که رسول خدا و همراهان بدانجا فرود آمدند باران گرفت و رسول خدا صلی الله علیه و آله به کنار درختی رفته بود که باران شدت یافت و تدریجا ًسیلی برخاست و دره «امر» را فراگرفت.

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 در این وقت [[جبرئیل]] - که مامور نگهبانی آن حضرت بود - دستی به سینه دعثور زد که به زمین افتاد و شمشیر از دستش به یک سو پرید! رسول خدا صلی الله علیه و آله از جا برخاست و شمشیر را برداشته بالای سر او آمد و فرمود: کیست که اکنون تو را از دست من حفظ کند؟
-دعثور گفت: هیچ کس و من براستی گواهی میدهم جز خدای یگانه خدایی نیست و تو هم پیغمبر و فرستاده خدایی! و به خدا سوگند از این پس هرگز دشمنی را علیه تو جمع آوری نخواهم کرد. در این وقت [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله شمشیرش را به او داد و دعثور برخاسته به راه افتاد، سپس روی خود را به آن حضرت کرده گفت: به خدا [[سوگند]] تو بهتر از من هستی! این را گفت و مسلمان شد در این هنگام [[آیه ۱۱ مائده]]: {{قرآن در قاب|«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اذْكُرُواْ نِعْمَتَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَن يَبْسُطُواْ إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنكُمْ وَاتَّقُواْاللّهَ وَ عَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ».|سوره=5|آیه=11}}نازل شد.<ref>البته برای این آیه شان نزول های دیگری هم ذکر شده است.</ref>
+دعثور گفت: هیچ کس و من براستی گواهی میدهم جز خدای یگانه خدایی نیست و تو هم پیغمبر و فرستاده خدایی! و به خدا سوگند از این پس هرگز دشمنی را علیه تو جمع آوری نخواهم کرد. در این وقت [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله شمشیرش را به او داد و دعثور برخاسته به راه افتاد، سپس روی خود را به آن حضرت کرده گفت: به خدا [[سوگند]] تو بهتر از من هستی! این را گفت و مسلمان شد در این هنگام [[آیه ۱۱ مائده]]: {{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اذْكُرُواْ نِعْمَتَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَن يَبْسُطُواْ إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنكُمْ وَاتَّقُواْاللّهَ وَ عَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ».|سوره=5|آیه=11}}نازل شد.<ref>البته برای این آیه شان نزول های دیگری هم ذکر شده است.</ref>
 او هنگامی که نزد قبیله خود برگشت؛ از وی پرسیدند: چه شد که او را نکشتی؟ گفت: مردی سفیدپوش و بلندقامت را دیدم که بر سینه ام زد و چنان که دیدید به پشت روی زمین افتادم و دانستم که او فرشته ای بود و گواهی دهم که محمد رسول خداست و از این پس دیگر کسی را علیه او تحریک نخواهم کرد.<ref>گروهی از مورخین نظیر این داستان را در جنگ [[ذات الرقاع]] که در سال چهارم یا پنجم اتفاق افتاد ذکر کرده و به جای «دعثور» نیز «غورث» ذکر شده و در کتاب شریف کافی نیز از [[امام صادق]] علیه السلام همان گونه نقل شده است، والله اعلم.</ref> و به دنبال این گفتار مردم را به [[اسلام]] دعوت کرد و از آن پس مسلمان گردید.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{بخشی از یک کتاب}}
+{{نیازمند ویرایش فنی}}
 سبب این غزوه آن بود که به پیغمبر اطلاع دادند جمعی از [[قبیله غطفان]] به فکر افتاده اند تا به [[مدینه]] حمله کنند و برای این کار افراد و اسلحه تهیه می  کنند، [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله با چهارصد و پنجاه نفر از مسلمانان به قصد پراکنده ساختن و جلوگیری آن ها به  «[[ذی امر]]» رفت و در آن جا فرود آمد رئیس قبیله مزبور شخصی بود به نام [[دعثور بن حارث]]، هنگامی که رسول خدا و همراهان بدان جا فرود آمدند باران گرفت و رسول خدا صلی الله علیه و آله به کنار درختی رفته بود که باران شدت یافت و تدریجا سیلی برخاست و دره «امر» را فراگرفت.
@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 در این وقت [[جبرئیل]] - که مامور نگهبانی آن حضرت بود - دستی به سینه دعثور زد که به زمین افتاد و شمشیر از دستش به یک سو پرید! رسول خدا صلی الله علیه و آله از جا برخاست و شمشیر را برداشته بالای سر او آمد و فرمود: کیست که اکنون تو را از دست من حفظ کند؟
-دعثور گفت: هیچ کس، و من براستی گواهی می  دهم جز خدای یگانه خدایی نیست و تو هم پیغمبر و فرستاده خدایی! و به خدا سوگند از این پس هرگز دشمنی را علیه تو جمع آوری نخواهم کرد. در این وقت رسول خدا صلی الله علیه و آله شمشیرش را به او داد و دعثور برخاسته به راه افتاد، سپس روی خود را به آن حضرت کرده گفت: به خدا [[سوگند]] تو بهتر از من هستی! این را گفته و به نزد قبیله خود برگشت و چون از وی پرسیدند: چه شد که او را نکشتی؟
+دعثور گفت: هیچ کس، و من براستی گواهی می  دهم جز خدای یگانه خدایی نیست و تو هم پیغمبر و فرستاده خدایی! و به خدا سوگند از این پس هرگز دشمنی را علیه تو جمع آوری نخواهم کرد. در این وقت رسول خدا صلی الله علیه و آله شمشیرش را به او داد و دعثور برخاسته به راه افتاد، سپس روی خود را به آن حضرت کرده گفت: به خدا [[سوگند]] تو بهتر از من هستی! این را گفت و مسلمان شد در این هنگام [[آیه ۱۱ مائده]] : {{قرآن در قاب|«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اذْكُرُواْ نِعْمَتَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَن يَبْسُطُواْ إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنكُمْ وَاتَّقُواْاللّهَ وَ عَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ».|سوره=5|آیه=11}}
 گفت: مردی سفید پوش و بلند قامت را دیدم که بر سینه ام زد و چنان که دیدید به پشت روی زمین افتادم و دانستم که او فرشته ای بود و گواهی دهم که محمد رسول خداست و از این پس دیگر کسی را علیه او تحریک نخواهم کرد.<ref> گروهی از مورخین نظیر این داستان را در جنگ [[ذات الرقاع]] که در سال چهارم یا پنجم اتفاق افتاد ذکر کرده و به جای  «دعثور» نیز «غورث» ذکر شده و در کتاب شریف کافی نیز از [[امام صادق]] علیه السلام همان گونه نقل شده است، والله اعلم. </ref> و به دنبال این گفتار مردم را به [[اسلام]] دعوت کرد و از آن پس مسلمان گردید.