غزوه بنی قریظه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Zamani در ‏۲۳ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۱۲

2026-08-23T13:12:01Z

Zamani در ‏۲۳ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۳۷

2026-08-23T05:37:23Z

Zamani در ‏۲۱ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۱۶

2026-08-21T12:16:22Z

Zamani در ‏۱۸ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۱۴

2026-08-18T13:14:33Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۸

2025-10-11T08:28:33Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۳ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۳۶

2022-06-23T05:36:43Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-02-26T10:48:19Z

ویرایش

نمایش تغییرات

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ غزوه بني قريظه را به غزوه بنی قریظه که تغییرمسیر بود منتقل کرد

2020-02-26T08:38:09Z

مهدی موسوی صفحهٔ غزوه بني قريظه را به غزوه بنی قریظه که تغییرمسیر بود منتقل کرد

سید مهدی خدایی: 8پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-12-21T13:01:32Z

8پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

Zamani در ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۰:۳۴

2018-07-07T10:34:01Z

@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 |توضیحات = آیات ۲۶ و ۲۷ [[سوره احزاب]] و آیات ۵۶ تا ۵۸ [[سوره انفال]]
 }}
-[[بنی قریظه|بنی‌قریظه]] گروهی از [[یهود|یهودیان]] ساکن [[مدینه]] بودند که قبل از هجرت پیامبر به مدینه  با قبیله اوس هم پیمان بوده به آنها وابستگی داشتند. در زمان هجرت [[پیامبر اسلام]] (صلی الله علیه وآله) پیمانی موسوم به صحیفه مدینه میان مهاجرین و انصار و یهودیان مدینه بسته شد که بنی قریظه نیز در زمره یهودیان در آن شرکت داشتند. آزادی دینی ، حمایت و همکاری در برابر دشمن و خیرخواهی در حق همدیگر از مفاد این پیمان نامه بود. امّا در سال پنجم هجری که احزاب (مشركان [[مکه|مكه]] و ساير دشمنان [[اسلام]]) به مدینه حمله کردند، به [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] خیانت کردند و پیمان‌ شکستند. پس از شکست احزاب و فرار ایشان، بنی‌قریظه در قلعه‌های خود تنها ماندند. اینان خطری جدی برای مسلمانان بودند؛ به همین دلیل، بلافاصله پس از [[غزوه احزاب]]، پیامبر دستور «غزوه بنی‌قریظه» را صادر کردند.
+[[بنی قریظه|بنی‌قُرَیظه]] که گروهی از [[یهود|یهودیان]] [[مدینه]] بودند در سال پنجم هجری که احزاب (مشركان [[مکه|مكه]] و ساير دشمنان [[اسلام]]) به مدینه حمله کردند، پیمان صحیفه مدینه را که میان مهاجرین و انصار و یهودیان مدینه بسته شده بود شکستند و در صدد برآمدند تا در حالی که مسلمانان مشغول دفاع از خندق بودند مشرکان را از سمت خانه های خود به مدینه راه دهند و خود نیز با آنها از پشت سر به مدینه حمله کنند. اما با شکست احزاب و فرار ایشان، بنی‌قریظه در قلعه‌های خود تنها ماندند. و پیامبر بلافاصله پس از [[غزوه احزاب]] به جنگ با آنان رفت. مسلمانان قلعه‌های بنی قُرَیظه را محاصره کردند و پس از حدود یک ماه، یهودیان تسلیم شدند و حکمیت سعد بن معاذ را به پیامبر(ص) پیشنهاد کردند. طبق برخی نقل‌ها، سَعد با استناد به پیمان یهودیان با پیامبر و نیز حکم تورات، به قتل مردان جنگجوی قبیله، اسارت زنان و کودکان و مصادره اموال آنان حکم کرد و همین حکم در مورد آنها اجرا شد.
 ==بنی‌قریظه و خیانت آنان==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۳۷
سطر ۱۰۲:		سطر ۱۰۲:
	سعد زیر لب زمزمه مى‌ کرد: اکنون وقت آن است که سعد از ملامت هیچ ملامت کننده‌اى در راه خدا نهراسد. او ابتداء از یهودیان تعهد گرفت تا هرچه حکم کرد بپذیرند و آنان نیز پذیرفتند. پس از آن گفت: حکم من این است که مردان یهودى کشته شوند، کودکان و زنانشان به اسارت درآیند و اموالشان تقسیم شود. رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود: «که حکم سعد مطابق حکم خداوند است.»<ref>المغازى، ج ۲، ص ۵۱۲؛ السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۲۴۰ </ref>		سعد زیر لب زمزمه مى‌ کرد: اکنون وقت آن است که سعد از ملامت هیچ ملامت کننده‌اى در راه خدا نهراسد. او ابتداء از یهودیان تعهد گرفت تا هرچه حکم کرد بپذیرند و آنان نیز پذیرفتند. پس از آن گفت: حکم من این است که مردان یهودى کشته شوند، کودکان و زنانشان به اسارت درآیند و اموالشان تقسیم شود. رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود: «که حکم سعد مطابق حکم خداوند است.»<ref>المغازى، ج ۲، ص ۵۱۲؛ السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۲۴۰ </ref>

−	فرداى آن روز مردان قریظى را کشتند؛ یک زن نیز که سبب شهادت یکى از سربازان مسلمان شده بود به قتل رسید.<ref>السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۲۴۲ </ref> تاریخ طبری به نقل از واقدى گويد: چند روز از ذى قعده مانده بود كه پيمبر به غزاى بنى قريظه رفت و چون تسليم شدند بگفت تا در زمين گودالها بكندند و على و زبير در حضور پيمبر گردن آنها را مى‏زدند.<ref>ترجمه تاريخ طبرى ،ج‏3، ص1093</ref> یکى از کشتگان حُیى بن اخطب بود که محرک اصلى [[غزوه احزاب\|جنگ احزاب]] بوده و با کعب بن اسد تعهد کرده بود که اگر احزاب رفتند نزد آنان بماند. وى در لحظه مرگ نگاهى به رسول خدا صلى الله علیه و آله کرد و گفت: من خود را در دشمنى با تو ملامت نمى‌ کنم، اما کسى که قدم در راه خذلان الهى گذاشت ذلیل مى‌شود، آنگاه به مردم گفت: نسبت به امر خدا نمى‌توان چیزى گفت، این تقدیر خدا بر [[بنی اسرائیل\|بنى اسرائیل]] است، آنگاه نشست تا گردنش را زدند.<ref> السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۲۴۰ </ref>	+	فرداى آن روز مردان قریظى را کشتند؛ یک زن نیز که سبب شهادت یکى از سربازان مسلمان شده بود به قتل رسید.<ref>السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۲۴۲ </ref> یکى از کشتگان حُیى بن اخطب بود که محرک اصلى [[غزوه احزاب\|جنگ احزاب]] بوده و با کعب بن اسد تعهد کرده بود که اگر احزاب رفتند نزد آنان بماند. وى در لحظه مرگ نگاهى به رسول خدا صلى الله علیه و آله کرد و گفت: من خود را در دشمنى با تو ملامت نمى‌ کنم، اما کسى که قدم در راه خذلان الهى گذاشت ذلیل مى‌شود، آنگاه به مردم گفت: نسبت به امر خدا نمى‌توان چیزى گفت، این تقدیر خدا بر [[بنی اسرائیل\|بنى اسرائیل]] است، آنگاه نشست تا گردنش را زدند.<ref> السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۲۴۰ </ref>

@@ سطر ۱۰۲: / سطر ۱۰۲: @@
 سعد زیر لب زمزمه مى‌ کرد: اکنون وقت آن است که سعد از ملامت هیچ ملامت کننده‌اى در راه خدا نهراسد. او ابتداء از یهودیان تعهد گرفت تا هرچه حکم کرد بپذیرند و آنان نیز پذیرفتند. پس از آن گفت: حکم من این است که مردان یهودى کشته شوند، کودکان و زنانشان به اسارت درآیند و اموالشان تقسیم شود. رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود: «که حکم سعد مطابق حکم خداوند است.»<ref>المغازى، ج ۲، ص ۵۱۲؛ السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۲۴۰ </ref>
-فرداى آن روز مردان قریظى را کشتند؛ یک زن نیز که سبب شهادت یکى از سربازان مسلمان شده بود به قتل رسید.<ref>السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۲۴۲ </ref> یکى از کشتگان حُیى بن اخطب بود که محرک اصلى [[غزوه احزاب|جنگ احزاب]] بوده و با کعب بن اسد تعهد کرده بود که اگر احزاب رفتند نزد آنان بماند. وى در لحظه مرگ نگاهى به رسول خدا صلى الله علیه و آله کرد و گفت: من خود را در دشمنى با تو ملامت نمى‌ کنم، اما کسى که قدم در راه خذلان الهى گذاشت ذلیل مى‌شود، آنگاه به مردم گفت: نسبت به امر خدا نمى‌توان چیزى گفت، این تقدیر خدا بر [[بنی اسرائیل|بنى اسرائیل]] است، آنگاه نشست تا گردنش را زدند.<ref> السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۲۴۰ </ref> بدین ترتیب مدینه از لوث وجود یهودیان تطهیر شد.
+فرداى آن روز مردان قریظى را کشتند؛ یک زن نیز که سبب شهادت یکى از سربازان مسلمان شده بود به قتل رسید.<ref>السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۲۴۲ </ref> تاریخ طبری به نقل از واقدى گويد: چند روز از ذى قعده مانده بود كه پيمبر به غزاى بنى قريظه رفت و چون تسليم شدند بگفت تا در زمين گودالها بكندند و على و زبير در حضور پيمبر گردن آنها را مى‏زدند.<ref>ترجمه تاريخ طبرى ،ج‏3، ص1093</ref> یکى از کشتگان حُیى بن اخطب بود که محرک اصلى [[غزوه احزاب|جنگ احزاب]] بوده و با کعب بن اسد تعهد کرده بود که اگر احزاب رفتند نزد آنان بماند. وى در لحظه مرگ نگاهى به رسول خدا صلى الله علیه و آله کرد و گفت: من خود را در دشمنى با تو ملامت نمى‌ کنم، اما کسى که قدم در راه خذلان الهى گذاشت ذلیل مى‌شود، آنگاه به مردم گفت: نسبت به امر خدا نمى‌توان چیزى گفت، این تقدیر خدا بر [[بنی اسرائیل|بنى اسرائیل]] است، آنگاه نشست تا گردنش را زدند.<ref> السیرة النبویه، ابن هشام، ج۲، ص۲۴۰ </ref>
 تا آن زمان، رسول خدا صلى الله علیه و آله دو بار از نقض عهد یهودیان درگذشته بود. به علاوه، خطاى یهودیان [[بنی قینقاع|بنى قینقاع]] و [[بنی نضیر|بنى النضیر]] در حد جرم بنی قریظه نبود. آنان در بدترین شرایط نقض عهد کردند، به مسلمانان و به شخص رسول خدا صلى الله علیه و آله توهین کردند و در صورتى که پیروز مى‌شدند، به همراه مشرکان، یک مسلمان را در مدینه زنده نمى‌گذاشتند. اکنون باید خوار و ذلیل مى ‌شدند. اصولًا حیات سیاسى [[اسلام]] در گرو حفظ معاهداتى بود که با قبایل‌ اطراف داشت. [[پیمان شکنی]] هر روزه و گذشتن رسول خدا صلى الله علیه و آله از پیمان شکنان، زمینه را براى نقض عهدهاى مکرر آماده مى‌کرد. در چنین شرایطى زندگى براى مسلمانان که تنها پایگاهشان مدینه بود، ناممکن مى‌ نمود.
@@ سطر ۱۱۵: / سطر ۱۱۶: @@
 *تاریخ یعقوبى، ابن واضح یعقوبى، ترجمه محمدابراهیم آیتى، تهران، انتشارات علمى و فرهنگى، ۱۳۷۱ش.
 *السيرة النبوية، ابن هشام حميرى، دارالمعرفه، بیروت.
 {{غزوات پیامبر اکرم}}
 {{شناختنامه رسول خدا (ص)}}

@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 |توضیحات = آیات ۲۶ و ۲۷ [[سوره احزاب]] و آیات ۵۶ تا ۵۸ [[سوره انفال]]
 }}
-[[بنی قریظه]] گروهی از [[یهود|یهودیان]] ساکن [[مدینه]] بودند که در زمان [[هجرت پیامبر اسلام به مدینه|هجرت رسول خدا]](ص) به مدینه با ایشان پیمان صلح بستند. امّا در سال پنجم هجرت که احزاب به مدینه حمله کردند، به [[پیامبر اسلام|رسول خدا]](ص) خیانت کردند و پیمان نامه ایشان را پاره کردند. پس از شکست احزاب و فرار ایشان، بنی قریظه در قلعه های خود تنها ماندند. اینان خطری جدی برای مسلمانان بودند. به همین دلیل بلافاصله پس از [[ غزوه احزاب ]]، رسول خدا(ص) دستور غزوه بنی قریظه را دادند.
+[[بنی قریظه]] گروهی از [[یهود|یهودیان]] ساکن [[مدینه]] بودند که در زمان [[هجرت پیامبر اسلام به مدینه|هجرت رسول خدا]](ص) به مدینه با ایشان پیمان صلح بستند. امّا در سال پنجم هجری که احزاب (مشركان [[مکه|مكه]] و ساير دشمنان [[اسلام]]) به مدینه حمله کردند، به [[پیامبر اسلام|رسول خدا]](ص) خیانت کردند و پیمان‌نامه ایشان را پاره کردند. پس از شکست احزاب و فرار ایشان، بنی قریظه در قلعه های خود تنها ماندند. اینان خطری جدی برای مسلمانان بودند؛ به همین دلیل، بلافاصله پس از [[ غزوه احزاب ]]، رسول خدا(ص) دستور غزوه بنی قریظه را صادر کردند.
-==بنی‌قریظه==
+==بنی‌قریظه و خیانت آنان==
-اینان طایفه ‌اى از جذام برادران نضیرند و گفته مى ‌شود که [[یهود|یهودی]] شدنشان در روزگار عادیا بن سموئل بود، سپس در کوهى بنام "قریظه" فرود آمدند و به آن نسبت داده شدند (بنی قریظه)؛ و بقولى دیگر، "قریظه" نام نیاى آنها است.<ref>تاریخ‌ یعقوبى/ترجمه،ج‌۱،ص:۴۱۱  </ref>
+[[بنی قریظه]] طایفه ‌اى از جذام برادران نضیرند و گفته مى ‌شود که [[یهود|یهودی]] شدنشان در روزگار عادیا بن سموئل بود، سپس در کوهى بنام "قریظه" فرود آمدند و به آن نسبت داده شدند (بنی قریظه)؛ و بقولى دیگر، "قریظه" نام نیاى آنها است.<ref>تاریخ‌ یعقوبى/ترجمه،ج‌۱،ص:۴۱۱  </ref>
 ==غزوه بنی‌قریظه در قرآن==
 در برخی از آیات [[قرآن|قرآن کریم]] این ماجرا چنین بیان شده است:
@@ سطر ۴۱: / سطر ۴۳: @@
 ===محاصره بنى‌قریظه===
 بامداد بیست و چهارم [[ماه ذی القعده|ذى القعده]] بود که [[پیامبر اسلام|رسول خدا]] -صلّى اللّه علیه و آله- و مسلمانان از پیرامون خندق به [[مدینه|مدینه]] بازگشتند و اسلحه خود را نهادند، اما چون هنگام ظهر فرا رسید، [[جبرئیل|جبرئیل]] فرود آمد و به رسول خدا گفت: خدا تو را مى ‌فرماید که: بر سر «بنى قریظه» رهسپار شوى، و هم اکنون من بر سر ایشان مى ‌روم و در قلعه‌ هایشان زلزله مى ‌اندازم. رسول خدا بلال را فرمود تا در میان مردم اعلام کند که هر کس مطیع و شنواى امر خدا و رسول است باید [[نماز عصر]] را جز در «بنى قریظه» نخواند.
-رسول خدا «[[ابن ام مکتوم|عبداللّه بن أمّ مکتوم]]» را در مدینه جانشین گذاشت و با سه هزار نفر از مسلمانان که سى و شش اسب داشتند رهسپار شد و رایت را به دست [[امام علی علیه السلام|على]] -علیه السلام- داد، و او را پیش فرستاد. یهودیان با دیدن آنها به رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم ناسزا مى‌ گفتند.<ref> السیرة النبویه، ابن هشام، ج ۳، ص ۲۳۴؛ المغازى، ج ۲، ص ۴۹۹ </ref> رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم در نزدیک چاه ابّى که از چاه هاى بنى قریظه و پائین حره بنى قریظه بود مستقر شد. بنى قریظه در قسمت عالیه مدینه سکونت داشتند، در حالى که مرکز مدینه و [[مسجد النبی (ص)|مسجد النبى]] صلى الله علیه و آله و سلم در قسمت سافله بوده است. آن حضرت، ابتدا یهودیان را به [[اسلام]] دعوت کرد اما آنان نپذیرفتند،<ref>  المصنف، عبد الرزاق، ج ۵، ص ۳۷۰ </ref> بنابراین محاصره ادامه یافت.
+رسول خدا «[[ابن ام مکتوم|عبداللّه بن أمّ مکتوم]]» را در مدینه جانشین گذاشت و با سه هزار نفر از مسلمانان که سى و شش اسب داشتند رهسپار شد و رایت را به دست [[امام علی علیه السلام|على]] -علیه السلام- داد، و او را پیش فرستاد. یهودیان با دیدن آنها به رسول خدا صلى الله علیه و آله ناسزا مى‌ گفتند.<ref> السیرة النبویه، ابن هشام، ج ۳، ص ۲۳۴؛ المغازى، ج ۲، ص ۴۹۹ </ref> رسول خدا صلى الله علیه و آله در نزدیک چاه ابّى که از چاه هاى بنى قریظه و پائین حره بنى قریظه بود مستقر شد. بنى قریظه در قسمت عالیه مدینه سکونت داشتند، در حالى که مرکز مدینه و [[مسجد النبی (ص)|مسجد النبى]] صلى الله علیه و آله در قسمت سافله بوده است. آن حضرت، ابتدا یهودیان را به [[اسلام]] دعوت کرد اما آنان نپذیرفتند،<ref>  المصنف، عبد الرزاق، ج ۵، ص ۳۷۰ </ref> بنابراین محاصره ادامه یافت.
-محاصره بنى قریظه به نقل ابن اسحاق بیست و پنج روز و به نقل [[واقدی]] پانزده روز (از چهارشنبه ۲۳ ذى قعده سال پنجم) به درازا کشید.<ref>  المغازى، ج ۲، ص ۴۹۶ </ref> دراین مدت تیراندازى از دو سوى در جریان بود، و یهودیان امید آن داشتند تا با مقاومت آنها، مسلمانان دست از محاصره آنان بردارند. تیراندازى مسلمانان به حدى شدید بود که آنان یقین کردند که مسلمانان رفتنى نیستند.
+محاصره بنى قریظه به نقل ابن اسحاق بیست و پنج روز و به نقل [[محمد بن عمر واقدی|واقدی]] پانزده روز (از چهارشنبه ۲۳ ذى قعده سال پنجم) به درازا کشید.<ref>  المغازى، ج ۲، ص ۴۹۶ </ref> دراین مدت تیراندازى از دو سوى در جریان بود، و یهودیان امید آن داشتند تا با مقاومت آنها، مسلمانان دست از محاصره آنان بردارند. تیراندازى مسلمانان به حدى شدید بود که آنان یقین کردند که مسلمانان رفتنى نیستند.
 ===پیشنهاد صلح از طرف قریظیان===
 یهودیان نماینده‌اى فرستادند تا بگوید حاضرند بر اساس همان شرایطى که [[بنی نضیر|بنى النضیر]] از مدینه رفتند، از شهر خارج شوند، اما رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم راضى نشد. نوبت بعد گفتند که هیچ گونه اموالى حتى به اندازه یک شتر نیز نخواهند برد، رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم فرمود که بدون هیچ گونه شرطى باید تسلیم شوند.<ref> المغازى، ج ۲، ص ۵۰۱ </ref> سران یهودی با سه پیشنهاد بنا به گفته سیره نویسان رو به رو شدند:
@@ سطر ۵۴: / سطر ۵۶: @@
 ===اشتباه ابولبابه و توبه او===
-یهودیان از رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم خواستند تا اجازه دهد با [[ابولُبابه انصارى|ابولبابه]] که از [[اوس|اوسیان]] بود، و اینان در [[جاهلیت|جاهلیت]] هم پیمان با قریظیان بودند، مشورت کند. ابولبابه به اجازه آن حضرت نزد بنى قریظه رفت. یهودیان با یادآورى دوستى سابق و کمکى که آنان در جاهلیت به اوسیان در برابر [[خزرج]] کرده‌اند از او خواستند تا بگوید تکلیف آنان چیست و چه سرنوشتى در انتظارشان مى‌ باشد. پرسش آنان این بود که آیا شرط رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم را که فرمود: تنها باید بر حکم او تسلیم باشند، بپذیرند یا نه. ابولبابه گفت: آرى، اما با اشاره به گلوى خود، به آنان فهماند که چه سرنوشتى در انتظارشان است.<ref>  المغازى، ج ۲، ص ۵۰۶ </ref> این اقدام ابولبابه -همان گونه که بلافاصله خودش به آن توجه یافت- سبب مى ‌شد تا بنى قریظه خود را تسلیم نکنند.
+یهودیان از رسول خدا صلى الله علیه و آله خواستند تا اجازه دهد با [[ابولُبابه انصارى|ابولبابه]] که از [[اوس|اوسیان]] بود، و اینان در [[جاهلیت|جاهلیت]] هم پیمان با قریظیان بودند، مشورت کند. ابولبابه به اجازه آن حضرت نزد بنى قریظه رفت. یهودیان با یادآورى دوستى سابق و کمکى که آنان در جاهلیت به اوسیان در برابر [[خزرج]] کرده‌اند از او خواستند تا بگوید تکلیف آنان چیست و چه سرنوشتى در انتظارشان مى‌ باشد. پرسش آنان این بود که آیا شرط رسول خدا صلى الله علیه و آله را که فرمود: تنها باید بر حکم او تسلیم باشند، بپذیرند یا نه. ابولبابه گفت: آرى، اما با اشاره به گلوى خود، به آنان فهماند که چه سرنوشتى در انتظارشان است.<ref>  المغازى، ج ۲، ص ۵۰۶ </ref> این اقدام ابولبابه -همان گونه که بلافاصله خودش به آن توجه یافت- سبب مى ‌شد تا بنى قریظه خود را تسلیم نکنند.
 ابولبابه از قلعه بنى قریظه خارج شد و بدون آن که نزد رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم برود، به سوى مسجد النبى صلى الله علیه و آله و سلم رفته خود را به یکى از ستون هاى مسجد بست. او براى خیانتى که به رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم کرده بود شروع به استغفار کرد. چندین روز -گفته ‌اند شش روز- از ستون مزبور که بعدها «اسطوانه توبه» نام گرفت جدا نشد تا آن که ضمن آیاتى خداوند [[توبه]] وى را پذیرفت‌.
@@ سطر ۷۲: / سطر ۷۴: @@
 *سیره رسول خدا صلى الله علیه و آله وسلم‌، رسول جعفریان، دلیل ما، قم‌، ۱۳۸۳ ش‌.
-*مغازى تاریخ جنگهاى پیامبر(ص)، محمد بن عمر واقدى (م ۲۰۷)، ترجمه محمود مهدوى دامغانى، تهران، مرکز نشر دانشگاهى، ۱۳۶۹ش.
+*مغازى، محمد بن عمر واقدى (م ۲۰۷)، ترجمه محمود مهدوى دامغانى، تهران، مرکز نشر دانشگاهى، ۱۳۶۹ش.
 *تاریخ پیامبر اسلام‌، محمد ابراهیم آیتى، دانشگاه تهران، تهران، ۱۳۷۸ ش‌.
-*تاریخ یعقوبى، احمد بن ابى یعقوب ابن واضح یعقوبى (م بعد ۲۹۲)، ترجمه محمد ابراهیم آیتى، تهران، انتشارات علمى و فرهنگى، ۱۳۷۱ش.
+*تاریخ یعقوبى، ابن واضح یعقوبى (م بعد ۲۹۲)، ترجمه محمد ابراهیم آیتى، تهران، انتشارات علمى و فرهنگى، ۱۳۷۱ش.
-*زندگانى محمد(ص) پیامبر اسلام، ابن هشام (م ۲۱۸)، ترجمه سید هاشم رسولى، تهران، انتشارات کتابچى، چ پنجم، ۱۳۷۵ش.
+*زندگانى محمد(ص) پیامبر اسلام، ابن هشام (م ۲۱۸)، ترجمه سید هاشم رسولى، تهران، انتشارات کتابچى، ۱۳۷۵ش.
 {{غزوات پیامبر اکرم}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{شناسنامه غزوات
 |تصویر=[[پرونده:غزوة بني قریظه.JPG |250px|center]]
@@ سطر ۸۲: / سطر ۸۳: @@
 [[رده:سال 5 هجری قمری]]
 [[رده: پیامبر اکرم]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۳۸
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۴۸: / سطر ۴۸: @@
 #زنان و كودكان خويش را خود بكشند و پس از آن به مسلمانان حمله كنند. اگر پيروز شدند دوباره زندگى را از سر خواهند گرفت و اگر كشته شدند خانواده‌اى ندارند كه به اسارت مسلمانان در آيند.اين نيز پذيرفته نشد.
 #حمله ناگهانى و شبيخون به سپاه مسلمانان نيز آن هم در شب شنبه كه با يكديگر مشورت مى ‌كردند، پذيرفته نشد.
-{{شناختنامه رسول خدا (ص)}}
 بدين ترتيب اختلاف‌ ميان يهوديان بالا گرفت و از لحاظ روحى خود و زنانشان در وضعيت سختى قرار گرفتند. ميان يهوديان بالا گرفت و از لحاظ روحى خود و زنانشان در وضعيت سختى قرار گرفتند.<ref> السيرة النبويه، ابن هشام، ج 3 ص 238؛ المغازى، ج 2، ص 504 </ref>
 === اشتباه فاحش ابولبابه ===
@@ سطر ۷۷: / سطر ۷۷: @@
 {{غزوات پیامبر اکرم}}
 [[رده:جنگ های صدر اسلام]]
 [[رده:غزوات پیامبر اکرم]]
 [[رده:سال 5 هجری قمری]]
 [[رده: پیامبر اکرم]]