عمرو بن قیس - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۰۶

2026-01-25T10:06:50Z

Mohammadi در ‏۲۳ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۹

2025-06-23T09:39:07Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-05-26T07:36:46Z

ویرایش

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۵ دسامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۵:۲۳

2013-12-15T05:23:44Z

عربصالحی: صفحه‌ای جدید حاوی ' {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}} {{نیازمند ویرایش فنی}} عمرو، به همراه ...' ایجاد کرد

2013-11-23T07:40:27Z

صفحه‌ای جدید حاوی ' {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}} {{نیازمند ویرایش فنی}} عمرو، به همراه ...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
{{نیازمند ویرایش فنی}}
عمرو، به همراه پسر عموی خود در منزل بنی مقاتل به محضر امام حسین وارد شد . در ابتدا عموزاده اش به امام گفت: «این سیاهی که در محاسن شما می بینم از خضاب است یا موی شما بدین رنگ است؟»

حضرت فرمود: «خضاب است، موی ما بنی هاشم زود سپید می شود . . . آیا برای یاری من آمده اید؟»

عمرو بن قیس گفت: «عایله زیادی دارم، مال بسیاری از مردم نزد من است و نمی دانم کار به کجا می انجامد . خوش ندارم امانت مردم از بین برود!» پسر عمویش نیز همانند او پاسخ داد .

امام فرمود: «فانطلقا فلاتسمعا لی واعیة، و لاتریا لی سوادا، فانه من سمع واعیتنا او رای سوادنا فلم یجبنا و لم یغثنا کان حقا علی الله عزوجل ان یکبه علی منخریه فی النار; پس از این جا بروید، تا فریاد ما را نشنوید و ما را نبینید، همانا هر کس ندای ما را بشنود و یا ما را ببیند و پاسخ نگوید و به یاریمان نشتابد، سزاوار است که خداوند او را به بینی در آتش افکند .» <ref> شیخ صدوق، ثواب الاعمال، ص 308; رجال الکشی، شیخ طوسی، ص 113; بحارالانوار، ج 45، ص 84; ابوعلی حائری، منتهی المقال، ج 5، ص 115 - 117 و موسوعه کلمات الامام الحسین (ع)، ص 369</ref>
گردباد دنیاگرایی در پوشش فرینده عائله مندی و امانت داری مردم، ابن قیس و عموزاده او را در دام خود نهاد و آن دو را از همراهی با کاروان نور و راه یابی به بهشت جاودان بازداشت و در کویر نفس سرکش جای داد . «و ما الحیوة الدنیا الا متاع الغرور .» <ref> آل عمران (3) آیه 185; حدید (57) آیه 20: زندگی دنیا جز متاع و مایه فریبکاری نیست .</ref>

==پانویس ==
<references />

== منابع ==
*محمد باقر پور امینی،زیانکاران در حماسه کربلا[http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/89/3387/15566 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]بازیابی: 2 آذر ماه 1392.

[[رده: زیانکاران در حماسه کربلا]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
-'''عمرو بن قیس'''، به همراه پسرعموی خود در منزل [[قصر مقاتل|بنی مقاتل]] به محضر [[امام حسین]] علیه السلام وارد شد. در ابتدا عموزاده اش به امام گفت: «این سیاهی که در محاسن شما می بینم از خضاب است یا موی شما بدین رنگ است؟». حضرت فرمود: «خضاب است، موی ما [[بنی هاشم]] زود سپید می شود... آیا برای یاری من آمده اید؟»
+'''عمرو بن قیس'''، به همراه پسرعموی خود در منزل [[قصر مقاتل]] به محضر [[امام حسین]] علیه‌السلام وارد شد. در ابتدا عموزاده‌اش به امام گفت: «این سیاهی که در محاسن شما می‌بینم از [[خضاب]] است یا موی شما بدین رنگ است؟». حضرت فرمود: «خضاب است، موی ما [[بنی هاشم]] زود سپید می شود... سپس فرمود آیا برای یاری من آمده‌اید؟».
 عمرو بن قیس گفت: «عایله زیادی دارم، مال بسیاری از مردم نزد من است و نمی دانم کار به کجا می انجامد. خوش ندارم امانت مردم از بین برود!» پسرعمویش نیز همانند او پاسخ داد.
-امام فرمود: {{متن حدیث|«فانطلقا فلا تسمعا لی واعیة، ولا تریا لی سوادا، فانه من سمع واعیتنا أو رای سوادنا فلم یجبنا ولم یغثنا کان حقا علی الله عزوجل ان یکبه علی منخریه فی النار»}}<ref>[[شیخ صدوق]]، ثواب الاعمال، ص۳۰۸؛ رجال الکشی، [[شیخ طوسی]]، ص۱۱۳؛ بحارالانوار، ج۴۵، ص۸۴؛ ابوعلی حائری، منتهی المقال، ج۵، ص۱۱۵-۱۱۷ و موسوعه کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص۳۶۹.</ref>؛ پس از این جا بروید تا فریاد ما را نشنوید و ما را نبینید، همانا هر کس ندای ما را بشنود و یا ما را ببیند و پاسخ نگوید و به یاریمان نشتابد، سزاوار است که خداوند او را به بینی در آتش افکند.
+امام حسین فرمود: {{متن حدیث|«فانطلقا فلا تسمعا لی واعیة ولا تریا لی سوادا، فانّه من سمع واعیتنا أو رأی سوادنا فلم یُجبنا ولم یُغثنا کان حقاً علی الله عزوجل أن یکبّه علی منخریه فی النار»}}<ref>شیخ صدوق، ثواب الاعمال، ص۳۰۸؛ رجال الکشی، شیخ طوسی، ص۱۱۳؛ بحارالانوار، ج۴۵، ص۸۴؛ ابوعلی حائری، منتهی المقال، ج۵، ص۱۱۵-۱۱۷؛ موسوعه کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص۳۶۹.</ref>؛ پس از این جا بروید تا فریاد ما را نشنوید و ما را نبینید، همانا هر کس ندای ما را بشنود و یا ما را ببیند و پاسخ نگوید و به یاریمان نشتابد، سزاوار است که خداوند او را به بینی در آتش افکند.
-گردباد [[دنیاطلبی|دنیاگرایی]] در پوشش فریبنده عائله مندی و امانت داری مردم، ابن قیس و عموزاده او را در دام خود نهاد و آن دو را از همراهی با کاروان نور و راهیابی به [[بهشت]] جاودان بازداشت و در کویر نفس سرکش جای داد. {{متن قرآن|«... وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ»}}<ref>[[آیه 20 سوره حدید|سوره حدید، آیه ۲۰.]]</ref>؛ زندگی دنیا جز متاع و مایه فریبکاری نیست.
+به این ترتیب، [[دنیاطلبی|دنیاگرایی]] در پوشش فریبنده عائله‌مندی و [[امانت داری]] مردم، ابن قیس و عموزاده او را در دام خود نهاد و آن دو را از همراهی با کاروان حسینی و راهیابی به [[بهشت]] جاودان بازداشت؛ {{متن قرآن|«... وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ»}}<ref>[[آیه 20 سوره حدید|سوره حدید، آیه ۲۰.]]</ref>؛ زندگی دنیا جز متاع و مایه فریبکاری نیست.
 ==پانویس==
@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 ==منابع==
-*محمدباقر پورامینی، زیانکاران در حماسه کربلا، [http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/89/3387/15566 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]، بازیابی: ۲ آذرماه ۱۳۹۲.
+*[http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/89/3387/15566 "زیانکاران در حماسه کربلا"، محمدباقر پورامینی، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه]، بازیابی: ۲ آذرماه ۱۳۹۲.
 [[رده: زیانکاران در حماسه کربلا]]

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 عمرو بن قیس گفت: «عایله زیادی دارم، مال بسیاری از مردم نزد من است و نمی دانم کار به کجا می انجامد. خوش ندارم امانت مردم از بین برود!» پسرعمویش نیز همانند او پاسخ داد.
-امام فرمود: «فانطلقا فلا تسمعا لی واعیة، ولا تریا لی سوادا، فانه من سمع واعیتنا أو رای سوادنا فلم یجبنا ولم یغثنا کان حقا علی الله عزوجل ان یکبه علی منخریه فی النار؛ پس از این جا بروید تا فریاد ما را نشنوید و ما را نبینید، همانا هر کس ندای ما را بشنود و یا ما را ببیند و پاسخ نگوید و به یاریمان نشتابد، سزاوار است که خداوند او را به بینی در آتش افکند».<ref>[[شیخ صدوق]]، ثواب الاعمال، ص۳۰۸؛ رجال الکشی، [[شیخ طوسی]]، ص۱۱۳؛ بحارالانوار، ج۴۵، ص۸۴؛ ابوعلی حائری، منتهی المقال، ج۵، ص۱۱۵-۱۱۷ و موسوعه کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص۳۶۹.</ref>
+امام فرمود: {{متن حدیث|«فانطلقا فلا تسمعا لی واعیة، ولا تریا لی سوادا، فانه من سمع واعیتنا أو رای سوادنا فلم یجبنا ولم یغثنا کان حقا علی الله عزوجل ان یکبه علی منخریه فی النار»}}<ref>[[شیخ صدوق]]، ثواب الاعمال، ص۳۰۸؛ رجال الکشی، [[شیخ طوسی]]، ص۱۱۳؛ بحارالانوار، ج۴۵، ص۸۴؛ ابوعلی حائری، منتهی المقال، ج۵، ص۱۱۵-۱۱۷ و موسوعه کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص۳۶۹.</ref>؛ پس از این جا بروید تا فریاد ما را نشنوید و ما را نبینید، همانا هر کس ندای ما را بشنود و یا ما را ببیند و پاسخ نگوید و به یاریمان نشتابد، سزاوار است که خداوند او را به بینی در آتش افکند.
-گردباد [[دنیاطلبی|دنیاگرایی]] در پوشش فریبنده عائله مندی و امانت داری مردم، ابن قیس و عموزاده او را در دام خود نهاد و آن دو را از همراهی با کاروان نور و راهیابی به [[بهشت]] جاودان بازداشت و در کویر نفس سرکش جای داد. «و ما الحیوة الدنیا الا متاع الغرور»؛<ref>[[سوره آل عمران]](۳) آیه ۱۸۵؛ [[سوره حدید]](۵۷) آیه ۲۰.</ref> زندگی دنیا جز متاع و مایه فریبکاری نیست.
+گردباد [[دنیاطلبی|دنیاگرایی]] در پوشش فریبنده عائله مندی و امانت داری مردم، ابن قیس و عموزاده او را در دام خود نهاد و آن دو را از همراهی با کاروان نور و راهیابی به [[بهشت]] جاودان بازداشت و در کویر نفس سرکش جای داد. {{متن قرآن|«... وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ»}}<ref>[[آیه 20 سوره حدید|سوره حدید، آیه ۲۰.]]</ref>؛ زندگی دنیا جز متاع و مایه فریبکاری نیست.
 ==پانویس==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
-عمرو، به همراه پسرعموی خود در منزل بنی مقاتل به محضر [[امام حسین]] علیه السلام وارد شد. در ابتدا عموزاده اش به امام گفت: «این سیاهی که در محاسن شما می بینم از خضاب است یا موی شما بدین رنگ است؟».
+'''عمرو بن قیس'''، به همراه پسرعموی خود در منزل [[قصر مقاتل|بنی مقاتل]] به محضر [[امام حسین]] علیه السلام وارد شد. در ابتدا عموزاده اش به امام گفت: «این سیاهی که در محاسن شما می بینم از خضاب است یا موی شما بدین رنگ است؟». حضرت فرمود: «خضاب است، موی ما [[بنی هاشم]] زود سپید می شود... آیا برای یاری من آمده اید؟»
 عمرو بن قیس گفت: «عایله زیادی دارم، مال بسیاری از مردم نزد من است و نمی دانم کار به کجا می انجامد. خوش ندارم امانت مردم از بین برود!» پسرعمویش نیز همانند او پاسخ داد.
-امام فرمود: «فانطلقا فلاتسمعا لی واعیة، ولاتریا لی سوادا، فانه من سمع واعیتنا او رای سوادنا فلم یجبنا ولم یغثنا کان حقا علی الله عزوجل ان یکبه علی منخریه فی النار؛ پس از این جا بروید تا فریاد ما را نشنوید و ما را نبینید، همانا هر کس ندای ما را بشنود و یا ما را ببیند و پاسخ نگوید و به یاریمان نشتابد، سزاوار است که خداوند او را به بینی در آتش افکند».<ref>[[شیخ صدوق]]، ثواب الاعمال، ص308؛ رجال الکشی، [[شیخ طوسی]]، ص113؛ بحارالانوار، ج45، ص84؛ ابوعلی حائری، منتهی المقال، ج5، ص115-117 و موسوعه کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص369.</ref>
+امام فرمود: «فانطلقا فلا تسمعا لی واعیة، ولا تریا لی سوادا، فانه من سمع واعیتنا أو رای سوادنا فلم یجبنا ولم یغثنا کان حقا علی الله عزوجل ان یکبه علی منخریه فی النار؛ پس از این جا بروید تا فریاد ما را نشنوید و ما را نبینید، همانا هر کس ندای ما را بشنود و یا ما را ببیند و پاسخ نگوید و به یاریمان نشتابد، سزاوار است که خداوند او را به بینی در آتش افکند».<ref>[[شیخ صدوق]]، ثواب الاعمال، ص۳۰۸؛ رجال الکشی، [[شیخ طوسی]]، ص۱۱۳؛ بحارالانوار، ج۴۵، ص۸۴؛ ابوعلی حائری، منتهی المقال، ج۵، ص۱۱۵-۱۱۷ و موسوعه کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص۳۶۹.</ref>
-گردباد دنیاگرایی در پوشش فرینده عائله مندی و امانت داری مردم، ابن قیس و عموزاده او را در دام خود نهاد و آن دو را از همراهی با کاروان نور و راهیابی به [[بهشت]] جاودان بازداشت و در کویر نفس سرکش جای داد. «و ما الحیوة الدنیا الا متاع الغرور» <ref>[[سوره آل عمران]](3) آیه 185؛ [[سوره حدید]](57) آیه 20: زندگی دنیا جز متاع و مایه فریبکاری نیست.</ref>
+گردباد [[دنیاطلبی|دنیاگرایی]] در پوشش فریبنده عائله مندی و امانت داری مردم، ابن قیس و عموزاده او را در دام خود نهاد و آن دو را از همراهی با کاروان نور و راهیابی به [[بهشت]] جاودان بازداشت و در کویر نفس سرکش جای داد. «و ما الحیوة الدنیا الا متاع الغرور»؛<ref>[[سوره آل عمران]](۳) آیه ۱۸۵؛ [[سوره حدید]](۵۷) آیه ۲۰.</ref> زندگی دنیا جز متاع و مایه فریبکاری نیست.
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
-* محمدباقر پورامینی، زیانکاران در حماسه کربلا، [http://www.hawzah.net/fa/Magazine/View/89/3387/15566 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]، بازیابی: 2 آذرماه 1392.
 [[رده: زیانکاران در حماسه کربلا]]