عمرة القضاء - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۱۳

2026-01-19T14:13:09Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-05-23T12:45:39Z

ویرایش

Akbari در ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۱۱

2019-09-17T11:11:21Z

Akbari در ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۱۰

2019-09-17T11:10:54Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۲۹

2019-09-15T11:29:50Z

Zamani در ‏۷ اوت ۲۰۱۸، ساعت ۰۶:۴۲

2018-08-07T06:42:57Z

Zamani: رتبه مقاله

2018-02-04T11:56:44Z

رتبه مقاله

History of islam در ‏۲۷ نوامبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۴:۰۷

2016-11-27T14:07:31Z

History of islam در ‏۲۷ نوامبر ۲۰۱۶، ساعت ۰۹:۵۹

2016-11-27T09:59:12Z

Zamani در ‏۷ سپتامبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۸:۱۷

2015-09-07T08:17:35Z

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-[[پیامبر اسلام|رسول خدا]] صلى الله علیه و آله و سلم در [[ذى قعده]] سال هفتم هجری، به دلیل ممانعت [[قریش]] از [[عمره]] مسلمانان در سال ششم، عازم «عمرة القضا» شد. از این رو آن حضرت به یاران خود دستور فرمودند تا به منظور عمره ‌اى که از ایشان قضا شده بود عمره بجاى آورند، و هیچیک از کسانى که در [[حدیبیّه|حدیبیه]] شرکت داشته ‌اند تخلف نکنند. هیچیک از کسانى که در [[غزوه خیبر|خیبر]] شرکت کرده و جان سالم بدر برده بودند از این دستور تخلف نکردند. گروهى دیگر از مسلمانان هم که در حدیبیه شرکت نداشتند به قصد عمره گزاردن همراه رسول خدا (ص) بیرون آمدند. شمار مسلمانان در [[غزوه]] عمرة القضا دو هزار نفر بوده است.<ref>المغازى/ترجمه،متن،ص:۵۵۷</ref>
+[[پیامبر اسلام|رسول خدا]] صلى الله علیه وآله به دلیل ممانعت [[قریش]] از [[عمره]] مسلمانان در سال ششم هجری، در [[ذى قعده]] سال هفتم عازم «عمرة القضا» شد. از این رو آن حضرت به یاران خود دستور فرمودند تا به منظور عمره‌اى که از ایشان قضا شده بود، عمره بجاى آورند و هیچیک از کسانى که در [[حدیبیّه|حدیبیه]] شرکت داشته‌اند تخلف نکنند. گروهى دیگر از مسلمانان هم که در حدیبیه شرکت نداشتند به قصد عمره، همراه رسول خدا بیرون آمدند. شمار مسلمانان در [[غزوه]] «عمرة القضا» دو هزار نفر بوده است.<ref>المغازى واقدی/ترجمه، ص:۵۵۷</ref>
 ==تدابیر امنیتی در این سفر==
-[[پیامبر اسلام|رسول خدا]] صلى الله علیه و آله دستور داد تا یکصد اسب و نیز سلاح فراوان آماده و حرکت کنند. حضرت درباره علت حمل سلاح با وجود معاهده حدیبیه فرمود: ما سلاحها را به داخل حرم نمى‌ بریم و البته براى خطرات احتمالى باید سلاحها در دسترس ما باشد.<ref> المغازى، ج ۲، ص ۷۳۳؛ سبل الهدى والرشاد، ج ۵، ص ۲۸۹</ref> آن حضرت سلاحها را تا نزدیکى محلى که علائم حرم نصب شده بود بردند. در آنجا دویست نفر را به نگاهبانى سلاحها گماشتند و وارد حرم شدند.<ref> پس از آنکه مسلمانان عمره را انجام دادند، دویست نفر به جاى این افراد براى نگاهبانى از سلاحهااعزام شدند. نک: المغازى، ج ۲، ص ۷۴۰؛ سبل الهدى، ج ۵، ص ۲۹۴</ref>
+[[پیامبر اسلام|رسول خدا]] صلى الله علیه و آله دستور داد تا یکصد اسب و نیز سلاح فراوان آماده و حرکت کنند. حضرت درباره علت حمل سلاح با وجود [[صلح حدیبیه]] فرمود: ما سلاحها را به داخل حرم نمى‌ بریم و البته براى خطرات احتمالى باید سلاحها در دسترس ما باشد.<ref> المغازى، ج ۲، ص ۷۳۳؛ سبل الهدى والرشاد، ج ۵، ص ۲۸۹</ref> آن حضرت سلاحها را تا نزدیکى محلى که علائم حرم نصب شده بود بردند. در آنجا دویست نفر را به نگاهبانى سلاحها گماشتند و وارد حرم شدند.<ref> پس از آنکه مسلمانان عمره را انجام دادند، دویست نفر به جاى این افراد براى نگاهبانى از سلاحهااعزام شدند. نک: المغازى، ج ۲، ص ۷۴۰؛ سبل الهدى والرشاد، ج ۵، ص ۲۹۴</ref>
-[[قریش]]، مکرز بن حفص بن احنف را همراه تنى چند از قریشیان گسیل داشتند تا با پیامبر (ص) در بطن یأجج ملاقات کنند. [[پیامبر اسلام|پیامبر]] (ص) همراه اصحاب خود بودند که به یکدیگر رسیدند و آنها گفتند اى محمد، به خدا سوگند هیچگاه نه در دوران کوچکى و نه بزرگى معروف به غدر و مکر نبودى! حالا با اسلحه به حرم الهى و قوم خود وارد مى ‌شوى؟ و حال آنکه شرط کرده بودى که فقط با اسلحه مسافر و شمشیرهاى غلاف کرده وارد خواهى شد! پیامبر (ص) فرمودند: ما وارد [[مكه|مکه]] نخواهیم شد مگر به همان طریق.
+[[قریش]]، مکرز بن حفص بن احنف را همراه تنى چند از قریشیان گسیل داشتند تا با [[پیامبر اسلام|پیامبر]] (ص) در بطن یأجج ملاقات کنند. پیامبر (ص) همراه اصحاب خود بودند که به یکدیگر رسیدند و آنها گفتند اى [[محمد]]، به خدا سوگند هیچگاه نه در دوران کوچکى و نه بزرگى معروف به غدر و مکر نبودى! حالا با اسلحه به حرم الهى و قوم خود وارد مى ‌شوى؟ و حال آنکه شرط کرده بودى که فقط با اسلحه مسافر و شمشیرهاى غلاف کرده وارد خواهى شد! پیامبر (ص) فرمودند: ما وارد [[مكه|مکه]] نخواهیم شد مگر به همان طریق.
-مکرز بن حفص همراه یاران خود شتابان به مکه برگشت و گفت: محمد با اسلحه وارد مکه نخواهد شد، او پاى بند همان شرطى است که کرده است. قریش از مکه به قله کوهها رفتند، و گفتند به محمد و اصحاب او نگاه هم نمى‌ کنیم.<ref>المغازى/ترجمه،متن،ص:۵۶۰</ref>
+مکرز بن حفص همراه یاران خود شتابان به مکه برگشت و گفت: محمد با اسلحه وارد مکه نخواهد شد، او پایبند همان شرطى است که کرده است. قریش از مکه به قله کوهها رفتند، و گفتند به محمد و اصحاب او نگاه هم نمى‌ کنیم.<ref>المغازى/ترجمه، ص:۵۶۰</ref>
 ==ورود رسول خدا به مکه==
-رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم در جمع یاران خویش و در حالى که سخت مراقب آن حضرت بودند،<ref> طبقات الکبرى، ج ۲، ص ۱۲۱، [والمسلمون متوحشون السیوف محدقون برسول الله‌]</ref> وارد [[مکه]] شد. عبدالله بن رواحه که لگام شتر رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم) را در دست داشت چنین مى ‌خواند:
+رسول خدا صلى الله علیه و آله در جمع یاران خویش -و در حالى که سخت مراقب آن حضرت بودند-،<ref> طبقات الکبرى، ج ۲، ص ۱۲۱ [والمسلمون متوحشون السیوف محدقون برسول الله‌].</ref> وارد [[مکه]] شد. عبدالله بن رواحه که لگام شتر رسول خدا صلى الله علیه و آله را در دست داشت چنین مى ‌خواند:
-{{بیت|خلوا بنى الکفّار عن سبیله| انّى شهدت انّه رسوله}}
+{{بیت|خلّوا بنى الکفّار عن سبیله| انّى شهدت انّه رسوله}}
 {{بیت|حقاً و کل الخیر فى سبیله | نحن قتلناکم على تأویله‌}}
 {{بیت|کما ضربناکم على تنزیله | ضرباً یزیل الهام عن مقیله}}
-مشرکان مى ‌گفتند: قومى به مکه مى‌ آیند که گرماى [[یثرب]] آنان را سست کرده؛ لذا رسول خدا(صلى الله علیه و آله و سلم) به اصحابش دستور داد تا در سه شوط [[طواف]]، [[هروله]] کنند (آهسته بدوند) تا مشرکین قدرت آنها را ببینند.<ref>طبقات الکبرى، ج ۲، ص ۱۲۳؛ سبل الهدى والرشاد، ج ۵، ص ۲۹۲؛ السیرة النبویه، ابن هشام، ج ۳، ص ۳۷۱؛ حضرت فرمود: خداوند رحمت کند کسى را که از خود قوت نشان دهد.</ref>
+مشرکان مى ‌گفتند: قومى به مکه مى‌ آیند که گرماى [[یثرب]] آنان را سست کرده؛ لذا رسول خدا صلى الله علیه و آله به اصحابش دستور داد تا در سه شوط [[طواف]]، [[هروله]] کنند (آهسته بدوند) تا مشرکین قدرت آنها را ببینند؛ و فرمود: خداوند رحمت کند کسى را که از خود قوت نشان دهد.<ref>طبقات الکبرى، ج ۲، ص ۱۲۳؛ سبل الهدى والرشاد، ج ۵، ص ۲۹۲؛ السیرة النبویه، ابن هشام، ج ۳، ص ۳۷۱.</ref>
-رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم پس از طواف و [[سعی بین صفا و مروه|سعى]]، وارد [[کعبه]] شد تا آنگاه که [[بلال]] بر بام کعبه [[اذان]] گفت. در آن لحظه عکرمه فرزند [[ابوجهل]] گفت: خداوند با کشته شدن پدرم، این کرامت را نصیب او کرد تا طنین صداى این بنده را در بالاى کعبه نشنود. سهیل بن عمرو و چند نفر دیگر از رجال [[قریش]] که این صحنه را دیدند از خشم یا خجلت صورتشان را پوشاندند.<ref>المغازى، ج ۲، ص ۷۳۸؛ سبل الهدى والرشاد، ج ۵، ص ۲۹۴؛ در برخى از نقلها آمده که آنان اجازه ورودبه کعبه را ندادند گرچه بلال یکبار بر بام کعبه اذان گفت‌</ref>
+پس از طواف و [[سعی بین صفا و مروه|سعى]] رسول خدا صلى الله علیه وآله، [[بلال]] بر بام [[کعبه]] رفت و [[اذان]] گفت. در آن لحظه [[عکرمة بن ابی جهل|عکرمه]] فرزند [[ابوجهل]] گفت: خداوند با کشته شدن پدرم، این کرامت را نصیب او کرد تا صداى این برده را در بالاى کعبه نشنود. سهیل بن عمرو و چند نفر دیگر از رجال [[قریش]] که این صحنه را دیدند از خشم یا خجلت صورتشان را پوشاندند.<ref>المغازى، ج ۲، ص ۷۳۸؛ سبل الهدى والرشاد، ج ۵، ص ۲۹۴.</ref> در برخى از نقلها آمده که آنان اجازه ورود به کعبه را ندادند گرچه بلال یکبار بر بام کعبه اذان گفت‌.
-==خروج رسول خدا از مکه==
-پس از خاتمه مهلت، سهیل نزد حضرت آمد و از ایشان خواست تا مکه را ترک کند. پس از آن رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم به ابورافع فرمود تا فرمان کوچ از مکه اعلام کرده بگوید که هیچ کس در مکه نماند.<ref> به بلال نیز فرمود تا بگوید قبل از غروب آفتاب حتى یک نفر از مسلمانان در مکه نماند؛ المنتخب من ذیل المذیل، ص ۵۱۷</ref>
+پس از خاتمه مهلت، سهیل بن عمرو نزد حضرت آمد و از ایشان خواست تا مکه را ترک کند. پس از آن رسول خدا صلى الله علیه و آله به [[ابو رافع]] فرمود تا فرمان کوچ از مکه اعلام کرده و بگوید که هیچ کس در مکه نماند؛ به بلال نیز فرمود تا بگوید قبل از غروب آفتاب حتى یک نفر از مسلمانان در مکه نماند.<ref> المنتخب من ذیل المذیل، ص ۵۱۷</ref>
 ==پانویس==
 <references />
@@ سطر ۲۶: / سطر ۲۵: @@
 ==منابع==
-*مغازى تاریخ جنگهاى پیامبر(ص)، محمد بن عمر واقدى (م ۲۰۷)، ترجمه محمود مهدوى دامغانى، تهران، مرکز نشر دانشگاهى، چ دوم، ۱۳۶۹ش.
+*مغازى؛ تاریخ جنگهاى پیامبر(ص)، محمد بن عمر واقدى، ترجمه محمود مهدوى دامغانى، تهران، مرکز نشر دانشگاهى، ۱۳۶۹ش.
-*رسول جعفریان، سیره رسول خدا، انتشارات دلیل ما.
+*سیره رسول خدا، رسول جعفریان، انتشارات دلیل ما.
 [[رده:سال ۷ هجری قمری]]
 [[رده:تاریخ صدر اسلام]]
 [[رده:پیامبر اکرم از بعثت تا رحلت]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-[[رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم|رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم]] در [[ذى قعده]] سال هفتم، به دلیل ممانعت [[قریش]] از [[عمره]] مسلمانان در سال ششم، عازم «عمرة القضا» شد.
+[[پیامبر اسلام|رسول خدا]] صلى الله علیه و آله و سلم در [[ذى قعده]] سال هفتم هجری، به دلیل ممانعت [[قریش]] از [[عمره]] مسلمانان در سال ششم، عازم «عمرة القضا» شد. از این رو آن حضرت به یاران خود دستور فرمودند تا به منظور عمره ‌اى که از ایشان قضا شده بود عمره بجاى آورند، و هیچیک از کسانى که در [[حدیبیّه|حدیبیه]] شرکت داشته ‌اند تخلف نکنند. هیچیک از کسانى که در [[غزوه خیبر|خیبر]] شرکت کرده و جان سالم بدر برده بودند از این دستور تخلف نکردند. گروهى دیگر از مسلمانان هم که در حدیبیه شرکت نداشتند به قصد عمره گزاردن همراه رسول خدا (ص) بیرون آمدند. شمار مسلمانان در [[غزوه]] عمرة القضا دو هزار نفر بوده است.<ref>المغازى/ترجمه،متن،ص:۵۵۷</ref>
-== تعداد مسلمانان در این سفر ==
+==تدابیر امنیتی در این سفر==
-رسول خدا (ص) به یاران خود دستور فرمودند تا به منظور عمره ‌اى که از ایشان قضا شده بود عمره بجاى آورند، و هیچیک از کسانى که در [[حدیبیّه|حدیبیه]] شرکت داشته ‌اند تخلف نکنند. هیچیک از کسانى که در [[خیبر]] شرکت کرده و جان سالم بدر برده بودند از این دستور تخلف نکردند. گروهى دیگر از مسلمانان هم که در حدیبیه شرکت نداشتند به قصد عمره گزاردن همراه رسول خدا (ص) بیرون آمدند. شمار مسلمانان در [[غزوه]] عمرة القضا دو هزار نفر بوده است. <ref>المغازى/ترجمه،متن،ص:۵۵۷</ref>
+[[پیامبر اسلام|رسول خدا]] صلى الله علیه و آله دستور داد تا یکصد اسب و نیز سلاح فراوان آماده و حرکت کنند. حضرت درباره علت حمل سلاح با وجود معاهده حدیبیه فرمود: ما سلاحها را به داخل حرم نمى‌ بریم و البته براى خطرات احتمالى باید سلاحها در دسترس ما باشد.<ref> المغازى، ج ۲، ص ۷۳۳؛ سبل الهدى والرشاد، ج ۵، ص ۲۸۹</ref> آن حضرت سلاحها را تا نزدیکى محلى که علائم حرم نصب شده بود بردند. در آنجا دویست نفر را به نگاهبانى سلاحها گماشتند و وارد حرم شدند.<ref> پس از آنکه مسلمانان عمره را انجام دادند، دویست نفر به جاى این افراد براى نگاهبانى از سلاحهااعزام شدند. نک: المغازى، ج ۲، ص ۷۴۰؛ سبل الهدى، ج ۵، ص ۲۹۴</ref>
-== ورود رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) به مکه ==
+[[قریش]]، مکرز بن حفص بن احنف را همراه تنى چند از قریشیان گسیل داشتند تا با پیامبر (ص) در بطن یأجج ملاقات کنند. [[پیامبر اسلام|پیامبر]] (ص) همراه اصحاب خود بودند که به یکدیگر رسیدند و آنها گفتند اى محمد، به خدا سوگند هیچگاه نه در دوران کوچکى و نه بزرگى معروف به غدر و مکر نبودى! حالا با اسلحه به حرم الهى و قوم خود وارد مى ‌شوى؟ و حال آنکه شرط کرده بودى که فقط با اسلحه مسافر و شمشیرهاى غلاف کرده وارد خواهى شد! پیامبر (ص) فرمودند: ما وارد [[مكه|مکه]] نخواهیم شد مگر به همان طریق.
-رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم در جمع یاران خویش و در حالى که سخت مراقب آن حضرت بودند، <ref> طبقات الکبرى، ج ۲، ص ۱۲۱، [والمسلمون متوحشون السیوف محدقون برسول الله‌]</ref> وارد [[مکه]] شد. عبد الله بن رواحه که لگام شتر رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم) را در دست داشت چنین مى ‌خواند:
 {{بیت|خلوا بنى الکفّار عن سبیله| انّى شهدت انّه رسوله}}
 {{بیت|حقاً و کل الخیر فى سبیله | نحن قتلناکم على تأویله‌}}
-{{بیت|کما ضرناکم على تنزیله | ضرباً یزیل الهام عن مقیله}}
+{{بیت|کما ضربناکم على تنزیله | ضرباً یزیل الهام عن مقیله}}
-مشرکان مى ‌گفتند: قومى به مکه مى‌ آیند که گرماى [[یثرب]] آنان را سست کرده؛ لذا رسول خدا(صلى الله علیه و آله و سلم) به اصحابش دستور داد تا در سه شوط [[طواف]] آهسته بدوند ([[هروله]]) تا مشرکین قدرت آنها را ببینند.<ref>طبقات الکبرى، ج ۲، ص ۱۲۳؛ سبل الهدى والرشاد، ج ۵، ص ۲۹۲؛ السیرة النبویه، ابن هشام، ج ۳، ص ۳۷۱؛ حضرت فرمود: خداوند رحمت کند کسى را که از خود قوت نشان دهد.</ref>
+رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم پس از طواف و [[سعی بین صفا و مروه|سعى]]، وارد [[کعبه]] شد تا آنگاه که [[بلال]] بر بام کعبه [[اذان]] گفت. در آن لحظه عکرمه فرزند [[ابوجهل]] گفت: خداوند با کشته شدن پدرم، این کرامت را نصیب او کرد تا طنین صداى این بنده را در بالاى کعبه نشنود. سهیل بن عمرو و چند نفر دیگر از رجال [[قریش]] که این صحنه را دیدند از خشم یا خجلت صورتشان را پوشاندند.<ref>المغازى، ج ۲، ص ۷۳۸؛ سبل الهدى والرشاد، ج ۵، ص ۲۹۴؛ در برخى از نقلها آمده که آنان اجازه ورودبه کعبه را ندادند گرچه بلال یکبار بر بام کعبه اذان گفت‌</ref>
-== اذان [[بلال]] و خشم مشرکان ==
+==خروج رسول خدا از مکه==
 پس از خاتمه مهلت، سهیل نزد حضرت آمد و از ایشان خواست تا مکه را ترک کند. پس از آن رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم به ابورافع فرمود تا فرمان کوچ از مکه اعلام کرده بگوید که هیچ کس در مکه نماند.<ref> به بلال نیز فرمود تا بگوید قبل از غروب آفتاب حتى یک نفر از مسلمانان در مکه نماند؛ المنتخب من ذیل المذیل، ص ۵۱۷</ref>
-رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم پیش از خروج از [[مدینه]]، ابورافع را به مکه فرستاده بود تا «میمونه» <ref> وى یکى از همسران رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم بود که تا سال ۶۱ هجرى زنده ماند.</ref> را به عقد وى درآورد. آن حضرت پس از خاتمه اعمال، از مشرکان خواست تا اجازه دهند به این مناسبت ولیمه‌ اى به آنان بدهد، اما آنان نپذیرفتند و از وى خواستند تا هرچه زودتر از مکه بیرون برود.
+رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم پیش از خروج از [[مدینه]]، ابورافع را به مکه فرستاده بود تا «میمونه»<ref> وى یکى از همسران رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم بود که تا سال ۶۱ هجرى زنده ماند.</ref> را به عقد وى درآورد. آن حضرت پس از خاتمه اعمال، از مشرکان خواست تا اجازه دهند به این مناسبت ولیمه‌ اى به آنان بدهد، اما آنان نپذیرفتند و از وى خواستند تا هرچه زودتر از مکه بیرون برود.
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
 *مغازى تاریخ جنگهاى پیامبر(ص)، محمد بن عمر واقدى (م ۲۰۷)، ترجمه محمود مهدوى دامغانى، تهران، مرکز نشر دانشگاهى، چ دوم، ۱۳۶۹ش.
-*رسول جعفریان،سیره رسول خدا،انتشارات دلیل ما
+*رسول جعفریان، سیره رسول خدا، انتشارات دلیل ما.
 [[رده:سال ۷ هجری قمری]]
 [[رده:تاریخ صدر اسلام]]
 [[رده:پیامبر اکرم از بعثت تا رحلت]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-[[رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم|رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم]] در [[ذى قعده]] سال هفتم، به دلیل ممانعت [[قریش]] از [[عمره]] مسلمانان در سال ششم، عازم «[[عمرة القضا]]» شد.
+[[رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم|رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم]] در [[ذى قعده]] سال هفتم، به دلیل ممانعت [[قریش]] از [[عمره]] مسلمانان در سال ششم، عازم «عمرة القضا» شد.
 == تعداد مسلمانان در این سفر ==
 رسول خدا (ص) به یاران خود دستور فرمودند تا به منظور عمره ‌اى که از ایشان قضا شده بود عمره بجاى آورند، و هیچیک از کسانى که در [[حدیبیّه|حدیبیه]] شرکت داشته ‌اند تخلف نکنند. هیچیک از کسانى که در [[خیبر]] شرکت کرده و جان سالم بدر برده بودند از این دستور تخلف نکردند. گروهى دیگر از مسلمانان هم که در حدیبیه شرکت نداشتند به قصد عمره گزاردن همراه رسول خدا (ص) بیرون آمدند. شمار مسلمانان در [[غزوه]] عمرة القضا دو هزار نفر بوده است. <ref>المغازى/ترجمه،متن،ص:۵۵۷</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۲۹
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{و}}
	{{خوب}}		{{خوب}}
	رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در ذى قعده سال هفتم، به دليل ممانعت قريش از عمره مسلمانان در سال ششم، عازم «عمرة القضا» شد.		رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در ذى قعده سال هفتم، به دليل ممانعت قريش از عمره مسلمانان در سال ششم، عازم «عمرة القضا» شد.

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 مكرز بن حفص همراه ياران خود شتابان به مكه برگشت و گفت: محمد با اسلحه وارد مكه نخواهد شد، او پاى بند همان شرطى است كه كرده است. قريش از مكه به قله كوهها رفتند، و گفتند به محمد و اصحاب او نگاه هم نمى‌ كنيم. <ref>المغازى/ترجمه،متن،ص:560</ref>
-== ورود رسول خدا(صل الله علیه و آله و سلم) به مکه ==
+== ورود رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) به مکه ==
 رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در جمع ياران خويش و در حالى كه سخت مراقب آن حضرت بودند، <ref> طبقات الكبرى، ج 2، ص 121، [والمسلمون متوحشون السيوف محدقون برسول الله‌]</ref> وارد مكه شد. عبد الله بن رواحه كه لگام شتر رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم) را در دست داشت چنين مى ‌خواند:
 {{بیت|خلوا بنى الكفّار عن سبيله| انّى شهدت انّه رسوله}}
@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 == اذان بلال و خشم مشرکان ==
 رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم پس از طواف و سعى، وارد كعبه شد تا آنگاه كه بلال بر بام كعبه اذان گفت. در آن لحظه عكرمه فرزند ابوجهل گفت: خداوند با كشته شدن پدرم، اين كرامت را نصيب او كرد تا طنين صداى اين بنده را در بالاى كعبه نشنود. سهيل بن عمرو و چند نفر ديگر از رجال قريش كه اين صحنه را ديدند از خشم يا خجلت صورتشان را پوشاندند.<ref>المغازى، ج 2، ص 738؛ سبل الهدى والرشاد، ج 5، ص 294؛ در برخى از نقلها آمده كه آنان اجازه ورودبه كعبه را ندادند گرچه بلال يكبار بر بام كعبه اذان گفت‌</ref>
-== خروج رسول خدا(صل الله علیه و آله و سلم) از مکه ==
+== خروج رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) از مکه ==
 پس از خاتمه مهلت، سهيل نزد حضرت آمد و از ايشان خواست تا مكه را ترك كند. پس از آن رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم به ابورافع فرمود تا فرمان كوچ از مكه اعلام كرده بگويد كه هيچ كس در مكه نماند.<ref> به بلال نيز فرمود تا بگويد قبل از غروب آفتاب حتى يك نفر از مسلمانان در مكه نماند؛ المنتخب من ذيل المذيل، ص 517</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ فوریهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۵۶
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
	رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در ذى قعده سال هفتم، به دليل ممانعت قريش از عمره مسلمانان در سال ششم، عازم «عمرة القضا» شد.		رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در ذى قعده سال هفتم، به دليل ممانعت قريش از عمره مسلمانان در سال ششم، عازم «عمرة القضا» شد.
	== تعداد مسلمانان در این سفر ==		== تعداد مسلمانان در این سفر ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در ذى قعده سال هفتم، به دليل ممانعت قريش از عمره مسلمانان در سال ششم، عازم «عمرة القضا» شد.
 == تعداد مسلمانان در این سفر ==
 رسول خدا (ص) به ياران خود دستور فرمودند تا به منظور عمره ‌اى كه از ايشان قضا شده بود عمره بجاى آورند، و هيچيك از كسانى كه در حديبيه شركت داشته ‌اند تخلف نكنند. هيچيك از كسانى كه در خيبر شركت كرده و جان سالم بدر برده بودند از اين دستور تخلف نكردند. گروهى ديگر از مسلمانان هم كه در حديبيه شركت نداشتند به قصد عمره گزاردن همراه رسول خدا (ص) بيرون آمدند. شمار مسلمانان در غزوه عمرة القضا دو هزار نفر بوده است. <ref>المغازى/ترجمه،متن،ص:557</ref>
 == تدابیر امنیتی در این سفر ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ سپتامبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۸:۱۷
سطر ۱:		سطر ۱:
−	'''کلیدواژه: فتح خيبر، حرم، عمرة القضاء، صلحنامه حدیبیه، عباس بن عبدالمطلب، وقایع سال هفتم هجری، اعمال عمره، ازدواج پیامبر با بنت حارث بن عبدالمطلب، شأن نزول آیه 27 سوره فتح'''
−
	رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در ذى قعده سال هفتم، به دليل ممانعت قريش از عمره مسلمانان در سال ششم، عازم «عمرة القضا» شد.		رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در ذى قعده سال هفتم، به دليل ممانعت قريش از عمره مسلمانان در سال ششم، عازم «عمرة القضا» شد.
	== تعداد مسلمانان در این سفر ==		== تعداد مسلمانان در این سفر ==