عرفان - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۶ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۴

2025-12-06T11:24:46Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۴۶

2022-09-14T05:46:37Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۰۸

2022-09-13T12:08:38Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی: ویرایش

2020-04-22T09:33:06Z

ویرایش

Saeed zamani: حذف الگوی بخشی از یک کتاب

2013-01-24T08:17:26Z

حذف الگوی بخشی از یک کتاب

Saeed zamani در ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۸:۱۷

2013-01-24T08:17:02Z

مهدی موسوی: ایجاد صفحه

2012-09-30T08:57:49Z

ایجاد صفحه

صفحهٔ تازه

{{بخشی از یک کتاب}}

'''منبع:''' سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ «معارف و معاریف».

«عِرْفان» در قرون اخير، عنوانى خاص بخود گرفته و به صورت علمى مستقل شناخته مي شود، و اگر آميخته به تصوف و اوهام متصوفه و افكار باطله آنها نمي بود چه نيكو علمى و چه زيبا مسلكى بود.

موضوع اين علم شناخت حق و اسماء و صفات او است. و بالجمله راه و روشى كه اهل [[اللّه]] براى شناسائى حق انتخاب كرده اند عرفان مي نامند.

عرفان وشناسائى حق به دو طريق ميسر است:

*يكى به طريق استدلال از اثر به مؤثر و از فعل به صفت و از صفات به ذات رسیدن است، و اين مخصوص علما می باشد.

*دوم طريق تصفيه باطن و تخليه سر از غير و تحليه روح می باشد، و آن طريق معرفت، خاصّه انبياء و اولياء است، واين معرفت كشفى و شهودى را غير از مجذوب مطلق كس را ميسر نباشد مگر به سبب طاعت وعبادت قالبى و نفسى و قلبى و روحى و سرّى و خفى، وغرض از ايجاد عالم معرفت شهودى است.

عرفا عقيده دارند براى رسيدن به حق و حقيقت بايستى مراحلى را طى كرد تا نفس بتواند از حق و حقيقت بر طبق استعداد خود آگاهى حاصل كند، و تفاوت آنها با حكما آن است كه تنها گرد استدلالهاى عقل نمى گردند، بلكه مبناى كار آنها بر شهود و كشف است.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-عرفان در لغت به معنای شناخت است و در اصطلاح نام علمی است از [[علوم الهی]] که موضوع آن شناخت [[حق]] و اسماء وصفات اوست. و بالجمله راه وروشی که [[اهل الله]] برای شناسائی حق انتخاب کرده اند عرفان مینامند». <ref> دهخدا، لغت نامه، ج10، ص: 13592 </ref>
+«عرفان» در لغت به معنای شناخت است و در اصطلاح نام علمی است از [[علم الهی|علوم الهی]] که موضوع آن شناخت [[الله|خدا]] و اسماء وصفات اوست. و بالجمله راه و روشی که اهل الله برای شناسائی [[حق]] انتخاب کرده اند عرفان می نامند.<ref> دهخدا، لغت نامه، ج۱۰، ص: ۱۳۵۹۲. </ref>
-عرفان وشناسائى حق به دو طريق ميسر است:
+عرفان و شناسائى حق به دو طریق میسر است:
-*يكى به طريق استدلال از اثر به مؤثر و از فعل به صفت و از صفات به ذات رسیدن است، و اين مخصوص علما می باشد.
+*یکى به طریق استدلال از اثر به مؤثر و از فعل به صفت و از صفات به ذات رسیدن است، و این مخصوص علما می باشد.
-*دوم طريق تصفيه باطن و تخليه [[سِرٌ]] از غير و تحليه [[روح]] می باشد، و آن طريق معرفت، خاصّه انبياء و اولياء است، واين معرفت كشفى و شهودى را غير از مجذوب مطلق كس را ميسر نباشد مگر به سبب طاعت وعبادت قالبى و نفسى و قلبى و روحى و سرّى و خفى، وغرض از ايجاد عالم [[معرفت شهودى]] است.
+*دوم طریق تصفیه باطن و تخلیه سِرّ از غیر و تحلیه [[روح]] می باشد، و آن طریق معرفت، خاصّه [[پیامبران|انبیاء]] و [[اولیاء الله|اولیاء]] است، و این معرفت کشفى و شهودى را غیر از مجذوب مطلق کس را میسر نباشد مگر به سبب طاعت و [[عبادت]] قالبى و نفسى و قلبى و روحى و سرّى و خفى، و غرض از ایجاد عالم [[معرفت شهودى]] است.
-عرفا عقيده دارند براى رسيدن به حق و حقيقت بايستى مراحلى را طى كرد تا نفس بتواند از حق و حقيقت بر طبق استعداد خود آگاهى حاصل كند، و تفاوت آنها با حكما آن است كه تنها گرد استدلالهاى [[عقل]] نمى گردند، بلكه مبناى كار آنها بر شهود و كشف است.<ref> سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ «معارف و معاریف»، ذیل واژه عرفان </ref>
+عرفا عقیده دارند براى رسیدن به حق و حقیقت بایستى مراحلى را طى کرد تا نفس بتواند از حق و حقیقت بر طبق استعداد خود آگاهى حاصل کند، و تفاوت آنها با حکما آن است که تنها گرد استدلالهاى [[عقل]] نمى گردند، بلکه مبناى کار آنها بر شهود و کشف است.<ref> سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ «معارف و معاریف»، ذیل واژه عرفان. </ref>
 ==پانویس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۸:۱۷
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~{{بخشی از یک کتاب}}~~
−
−	~~'''منبع:'''~~
−
	عرفان در لغت به معنای شناخت است و در اصطلاح نام علمی است از [[علوم الهی]] که موضوع آن شناخت [[حق]] و اسماء وصفات اوست. و بالجمله راه وروشی که [[اهل الله]] برای شناسائی حق انتخاب کرده اند عرفان مینامند». <ref> دهخدا، لغت نامه، ج10، ص: 13592 </ref>		عرفان در لغت به معنای شناخت است و در اصطلاح نام علمی است از [[علوم الهی]] که موضوع آن شناخت [[حق]] و اسماء وصفات اوست. و بالجمله راه وروشی که [[اهل الله]] برای شناسائی حق انتخاب کرده اند عرفان مینامند». <ref> دهخدا، لغت نامه، ج10، ص: 13592 </ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{بخشی از یک کتاب}}
-'''منبع:''' سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ «معارف و معاریف».
+'''منبع:'''
-«عِرْفان» در قرون اخير، عنوانى خاص بخود گرفته و به صورت علمى مستقل شناخته مي شود، و اگر آميخته به تصوف و اوهام متصوفه و افكار باطله آنها نمي بود چه نيكو علمى و چه زيبا مسلكى بود.
+عرفان در لغت به معنای شناخت است و در اصطلاح نام علمی است از [[علوم الهی]] که موضوع آن شناخت [[حق]] و اسماء وصفات اوست. و بالجمله راه وروشی که [[اهل الله]] برای شناسائی حق انتخاب کرده اند عرفان مینامند». <ref> دهخدا، لغت نامه، ج10، ص: 13592 </ref>
 عرفان وشناسائى حق به دو طريق ميسر است:
@@ سطر ۱۱: / سطر ۹: @@
 *يكى به طريق استدلال از اثر به مؤثر و از فعل به صفت و از صفات به ذات رسیدن است، و اين مخصوص علما می باشد.
-*دوم طريق تصفيه باطن و تخليه سر از غير و تحليه روح می باشد، و آن طريق معرفت، خاصّه انبياء و اولياء است، واين معرفت كشفى و شهودى را غير از مجذوب مطلق كس را ميسر نباشد مگر به سبب طاعت وعبادت قالبى و نفسى و قلبى و روحى و سرّى و خفى، وغرض از ايجاد عالم معرفت شهودى است.
+*دوم طريق تصفيه باطن و تخليه [[سِرٌ]] از غير و تحليه [[روح]] می باشد، و آن طريق معرفت، خاصّه انبياء و اولياء است، واين معرفت كشفى و شهودى را غير از مجذوب مطلق كس را ميسر نباشد مگر به سبب طاعت وعبادت قالبى و نفسى و قلبى و روحى و سرّى و خفى، وغرض از ايجاد عالم [[معرفت شهودى]] است.
-عرفا عقيده دارند براى رسيدن به حق و حقيقت بايستى مراحلى را طى كرد تا نفس بتواند از حق و حقيقت بر طبق استعداد خود آگاهى حاصل كند، و تفاوت آنها با حكما آن است كه تنها گرد استدلالهاى عقل نمى گردند، بلكه مبناى كار آنها بر شهود و كشف است.
+[[رده:علوم]]