عبدالله بن عفیف ازدی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۹

2025-11-13T12:39:04Z

Zamani در ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۰۹

2024-07-20T07:09:46Z

مهدی موسوی در ‏۱۰ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۲۸

2022-08-10T06:28:28Z

مهدی موسوی در ‏۱۰ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۴۵

2022-08-10T05:45:34Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-04-14T06:32:27Z

ویرایش

Zamani در ‏۲۵ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۳۶

2019-11-25T10:36:20Z

فرزند ایران اسلامی: صفحه‌ای جدید حاوی 'عبدالله بن عفیف ازدی نيز بر عليه عبیدالله بن زیاد نماینده حکومت یزید در کوفه ...' ایجاد کرد

2015-01-27T13:26:40Z

صفحه‌ای جدید حاوی 'عبدالله بن عفیف ازدی نيز بر عليه عبیدالله بن زیاد نماینده حکومت یزید در کوفه ...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

عبدالله بن عفیف ازدی نيز بر عليه عبیدالله بن زیاد نماینده حکومت یزید در [[کوفه]] سخن گفت. وی كه نابينا بود هنگامی که ابن‌زیاد در مسجد جامع کوفه به منبر رفت و با خشم و کینه گفت: سپاس خدای را که حق و اهلش را آشکار ساخت و امیرمؤمنان یزید و حزب او را یاری داد و دروغگو پسر دروغگو، حسین و یارانش را کشت!».<ref>«الحمدلله الذی اظهر الحق و اهله و نصر امیرالمومنین یزید و حزبه و قتل الکذاب ابن الکذاب الحسین و شیعته» طبري، ج5، ص 458 و ابن اعثم كوفي، الفتوح، بيروت، دارالاضواء، 1411، اول، ج5، ص 123.</ref>، به پا خاست و گفت: «يا ابن مرجانة! الكذاب ابن الكذاب أنت و أبوك و من استعملك و أبوه، يا عدوالله أتقتلون أبناء النبيين و تتكلمون بهذا الكلام على منابر المؤمنين؟...».<ref>ابن اعثم كوفي، پيشين، ج5، ص 124.</ref>ای پسر مرجانه؛ دروغ گوی پسر دروغ گو، تو و پدرت و کسی که تو را امارت داد و پدرش می‌باشید، ای پسر مرجانه؛ فرزندان پیامبر را می‌کشی و سخن راست گویان را می‌گویی. ابن‌زیاد برآشفت و گفت: گوینده این سخنان که بود؟ و عبدالله پاسخ داد: ای دشمن خدا گوینده آن سخنان منم. ابن‌زیاد به مأموران انتظامی خود دستور داد وی را دستگیر کنند. عبدالله بن عفیف با اين كه نابينا بود در خانه خود با لشکریان عبيدالله درگير شد و با شمشیرش دلاورانه از خود دفاع می‌کرد تا آن که سرانجام با افزایش نظامیان، وی مغلوب شد و به اسارت درآمد. او را نزد ابن‌زیاد آوردند و او نیز دستور داد گردنش را بزنند.<ref>اربلي، علي بن عيسي، كشف الغمه، ترجمه علي بن حسين زواره اي، تهران، اسلاميه، 1382، ج2، ص 252 و ابن اثير، عزالدين؛ الكامل، ترجمه ابوالقاسم حالت و عباس خليلى، تهران، مؤسسه مطبوعاتى علمى، 1371، ج11، ص 196 و موسوي مقرم، مقتل الحسين، ترجمه محمدمهدي عزيز اللهي كرماني، قم، نويد اسلام، بي تا، ص 230.</ref>

==پانویس==
{{پانویس}}

[[رده:نابینایان]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-'''عبدالله بن عفیف ازدی'''، یکی از [[شیعیان]] و هواداران جدی امیرالمؤمنین [[امام علی علیه السلام|علی بن ابی‌طالب]] علیه‌السلام و فرزندان معصومش [[امام حسن|امام حسن‌]] و [[امام حسین]] علیهماالسلام در شهر [[کوفه]] بود و در قیام [[مسلم بن عقیل]] علیه‌السلام بر ضد [[یزید بن معاویه]] و عاملش [[عبیدالله بن زیاد]]، از وی حمایت می‌نمود.
+'''«عبدالله بن عفیف ازْدی»'''، از [[شیعیان]] و یاران [[امیرالمؤمنین]] علیه‌السلام بود که بخاطر مجروح شدن در [[جنگ جمل]] و [[جنگ صفین]] نابینا شد. ابن عفیف -پس از واقعه [[عاشورا]] و شهادت [[امام حسین]] علیه‌السلام-، در پی اعتراض به [[اهانت]] و جسارت [[عبیدالله بن زیاد]] نسبت به [[اهل بیت]] علیهم‌السلام در [[مسجد کوفه]] و رسوا کردن او، به دستور ابن زیاد به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید.
-عبدالله بن عفیف در ایام حکومت [[امام علی]] علیه‌السلام در کوفه، از یاران وی به شمار می‌آمد و در یاری وی چشمان خود را در جنگ‌های آن حضرت با مخالفانش، از دست داد. وی همچنان با روحیه بالا، ایمانی سرشار و در کمال زنده‌دلی و دلیرمردی از حقانیت [[اهل بیت]] علیهم‌السلام حمایت می‌کرد.
+==زندگی‌نامه==
-در ماجرای قیام [[امام حسین]] علیه‌السلام، وی به خطر سالخوردگی و نابینایی، توان یاری آن حضرت در سرزمین [[کربلا]] را نداشت. اما هنگامی که [[سرهای شهدای کربلا|سرهای شهیدان کربلا]] را به همراه [[اسرای اهل بیت علیهم السلام|اسیران اهل بیت]]، وارد کوفه کرده و عبیدالله بن زیاد برای زهر چشم نشان دادن به مخالفان و اظهار پیروزی و شادمانی در شهادت امام حسین علیه‌السلام و یارانش در واقعه کربلا، در [[مسجد کوفه]] برای مردم سخنرانی کرد و به مقام شامخ امیرمؤمنان علیه‌السلام و امام حسین علیه‌السلام اسائه ادب و بی‌حرمتی نمود، با عکس‌العمل شدید عبدالله بن عفیف روبرو گردید.
+ابن عفیف در قیام [[مسلم بن عقیل]] علیه‌السلام بر ضد [[یزید بن معاویه]] و عاملش [[عبیدالله بن زیاد]]، از وی حمایت می‌نمود.
-چنین نقل شده که ابن‌زیاد به منبر رفت و با خشم و کینه گفت: «الحمدلله الذی اظهر الحق و اهله و نصر امیرالمومنین یزید و حزبه و قتل الکذاب ابن الکذاب الحسین و شیعته»؛ سپاس خدای را که حق و اهلش را آشکار ساخت و امیرمؤمنان یزید و حزب او را یاری داد و دروغگو پسر دروغگو، حسین و یارانش را کشت!<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص ۴۵۸؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۵، ص ۱۲۳.</ref>
+در ماجرای قیام [[امام حسین]] علیه‌السلام، وی به خطر سالخوردگی و نابینایی، توان یاری آن حضرت در سرزمین [[کربلا]] را نداشت. اما هنگامی که [[سرهای شهدای کربلا|سرهای شهیدان کربلا]] را به همراه [[اسرای اهل بیت علیهم السلام|اسیران اهل بیت]]، وارد کوفه کرده و عبیدالله بن زیاد برای زهر چشم نشان دادن به مخالفان و اظهار پیروزی و شادمانی در شهادت [[سید الشهدا]] علیه‌السلام و یارانش در واقعه کربلا، در [[مسجد کوفه]] برای مردم سخنرانی کرد و به مقام شامخ امیرمؤمنان علیه‌السلام و امام حسین علیه‌السلام اسائه ادب و بی‌حرمتی نمود، با عکس‌العمل شدید عبدالله بن عفیف روبرو گردید.
-عبدالله بن عفیف در برابر عبیدالله برخاست و با صدای بلند به او خطاب کرد: «یا ابن مرجانة! الکذاب ابن الکذاب أنت و أبوک و من استعملک و أبوه، یا عدو الله أتقتلون أبناء النبیین و تتکلمون بهذا الکلام على منابر المؤمنین؟...».<ref>ابن اعثم کوفی، پیشین، ج۵، ص ۱۲۴.</ref> ای پسر مرجانه؛ دروغ گوی پسر دروغ گو، تو و پدرت و کسی که تو را امارت داد و پدرش می‌باشید، ای دشمن خدا؛ فرزندان پیامبر را می‌کشی و بر فراز منبر و مقام صدیقین تکیه می‌زنی و سخنان کفرآمیز بر زبان جاری می‌کنی؟
+چنین نقل شده که ابن‌زیاد به منبر رفت و با خشم و [[کینه]] گفت: «الحمدلله الذی أظهر الحق و أهله و نصر امیرالمؤمنین یزید و حزبه و قتل الکذّاب ابن الکذاب الحسین و شیعته»؛ سپاس خدای را که حق و اهلش را آشکار ساخت و امیر مؤمنان یزید و حزب او را یاری داد و دروغگو پسر دروغگو، حسین و یارانش را کشت!<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص ۴۵۸؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۵، ص ۱۲۳.</ref>
 ابن‌زیاد برآشفت و گفت: گوینده این سخنان که بود؟ و عبدالله پاسخ داد: ای دشمن خدا گوینده آن سخنان منم. آیا فرزندان پاکى را مى کشید که خداوند در کتابش ناپاکى را فقط از ایشان دور ساخته است، با این حال گمان مى کنى که بر دین [[اسلام]] هستى؟ اى خداى فریاد رس! کجایند فرزندان [[مهاجران]] و [[انصار]] که از این سرکش انتقام بگیرند؟ از این کسى که خودش و پدرش در گفتار رسول پروردگار عالمیان مورد لعن قرار گرفته اند؟
-ابن‌زیاد به مأموران خود دستور داد وی را دستگیر کنند. عبدالله بن عفیف، مردان طایفه "أزد" را به یاری طلبید و بی‌درنگ هفتصد تن از مردان این طایفه، از داخل و خارج مسجد به یاری او شتافته و او را از دست دژخیمان عبیدالله رهانیدند. اما همین که تاریکی شب فرارسید و مردم در خانه‌های خویش آرمیدند، مأموران عبیدالله به خانه عبدالله بن عفیف هجوم آورده و او را با ضربات شمشیر به شهادت رسانیدند. آنگاه، سرش را بی‌رحمانه از بدن جدا کرده و پیکر بی‌جانش را در محله "سبخه" به دار آویختند.<ref>نک: الارشاد (شیخ مفید)، ص ۴۷۴؛ منتهی الآمال (شیخ عباس قمی)، ج ۱، ص ۴۱۴؛ کشف الغمه (علی بن عیسی اربلی)، ج ۲، ص ۲۵۱؛ لهوف (سید بن طاووس)، ص ۱۸۵.</ref>
+ابن‌زیاد به مأموران خود دستور داد وی را دستگیر کنند و مأموران دستگیرش نمودند. عبدالله بن عفیف با شعار «[[یا مبرور]]»، مردان طایفه "أزْد" را به یاری طلبید و بی‌درنگ هفتصد تن از مردان این طایفه -که آن روز در کوفه بودند-، از داخل و خارج [[مسجد]] به یاری او شتافته و او را از دست دژخیمان عبیدالله رهانیدند.<ref>طبری، تاریخ طبری، ج۴، ص۳۵۱؛ شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۷.</ref>
-بدین گونه، نخستین جرقه‌ای که می‌رفت کوفه را پس از شهادت امام حسین علیه‌السلام به حرکت درآورد و جنبش عظیمی را پی‌ریزی کند، بدست مزدوران حکومت [[امویان|اموی]] به خاموشی گرایید. ولی همین امر، جرئت و جسارت مردم در برابر عامل زورگو و ستم‌پیشه‌ای چون عبیدالله بن زیاد را زیادتر نمود و زمینه قیام‌های بعدی را فراهم کرد.
+اما همین که تاریکی شب فرارسید و مردم در خانه‌های خویش آرمیدند، مأموران عبیدالله به خانه عبدالله بن عفیف هجوم آورده و او را با ضربات شمشیر به شهادت رسانیدند. آنگاه، سرش را بی‌رحمانه از بدن جدا کرده و پیکر بی‌جانش را در محله "سَبْخه" به دار آویختند.<ref>الارشاد، شیخ مفید، ص ۴۷۴؛ منتهی الآمال، شیخ عباس قمی، ج ۱، ص ۴۱۴؛ کشف الغمه، علی بن عیسی اربلی، ج ۲، ص ۲۵۱؛ اللهوف، سید بن طاووس، ص ۱۸۵.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
 ==منابع==
-* روز شمار تاریخ اسلام، سید تقی واردی، جلد اول، ماه محرم (نقل با تلخیص).
+* روزشمار تاریخ اسلام، سید تقی واردی، جلد اول، ماه محرم (با تلخیص).
-[[رده:نابینایان]]
+* [[پژوهشی پیرامون شهدای کربلا (کتاب)|پژوهشی پیرامون شهدای کربلا]]، جمعی از نویسندگان، ج۱، ص۲۳۸-۲۴۱.
 [[رده:اصحاب امام علی علیه السلام]]
 [[رده:اصحاب امام حسین علیه السلام]]

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 عبدالله بن عفیف در ایام حکومت [[امام علی]] علیه‌السلام در کوفه، از یاران وی به شمار می‌آمد و در یاری وی چشمان خود را در جنگ‌های آن حضرت با مخالفانش، از دست داد. وی همچنان با روحیه بالا، ایمانی سرشار و در کمال زنده‌دلی و دلیرمردی از حقانیت [[اهل بیت]] علیهم‌السلام حمایت می‌کرد.
-در ماجرای قیام [[امام حسین]] علیه‌السلام، وی به خطر سالخوردگی و نابینایی، توفیق یاری آن حضرت در سرزمین [[کربلا]] را نداشت. اما هنگامی که [[سرهای شهدای کربلا|سرهای شهیدان کربلا]] را به همراه [[اسرای اهل بیت علیهم السلام|اسیران اهل بیت]]، وارد کوفه کرده و عبیدالله بن زیاد برای زهر چشم نشان دادن به مخالفان و اظهار پیروزی و شادمانی در شهادت امام حسین علیه‌السلام و یارانش در واقعه کربلا، در [[مسجد کوفه]] برای مردم سخنرانی کرد و به مقام شامخ امیرمؤمنان علیه‌السلام و امام حسین علیه‌السلام اسائه ادب و بی‌حرمتی نمود، با عکس‌العمل شدید عبدالله بن عفیف روبرو گردید.
+در ماجرای قیام [[امام حسین]] علیه‌السلام، وی به خطر سالخوردگی و نابینایی، توان یاری آن حضرت در سرزمین [[کربلا]] را نداشت. اما هنگامی که [[سرهای شهدای کربلا|سرهای شهیدان کربلا]] را به همراه [[اسرای اهل بیت علیهم السلام|اسیران اهل بیت]]، وارد کوفه کرده و عبیدالله بن زیاد برای زهر چشم نشان دادن به مخالفان و اظهار پیروزی و شادمانی در شهادت امام حسین علیه‌السلام و یارانش در واقعه کربلا، در [[مسجد کوفه]] برای مردم سخنرانی کرد و به مقام شامخ امیرمؤمنان علیه‌السلام و امام حسین علیه‌السلام اسائه ادب و بی‌حرمتی نمود، با عکس‌العمل شدید عبدالله بن عفیف روبرو گردید.
 چنین نقل شده که ابن‌زیاد به منبر رفت و با خشم و کینه گفت: «الحمدلله الذی اظهر الحق و اهله و نصر امیرالمومنین یزید و حزبه و قتل الکذاب ابن الکذاب الحسین و شیعته»؛ سپاس خدای را که حق و اهلش را آشکار ساخت و امیرمؤمنان یزید و حزب او را یاری داد و دروغگو پسر دروغگو، حسین و یارانش را کشت!<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص ۴۵۸؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۵، ص ۱۲۳.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-عبدالله بن عفيف ازدي، يكي از [[شيعيان]] [[كوفه]] و از هواداران جدي [[امیرالمومنین]] علي بن ابي‌طالب علیه‌السلام و فرزندان معصومش [[امام حسن]]‌مجتبي علیه‌السلام و [[امام حسين]] علیه‌السلام در اين شهر بزرگ بود و در قيام [[مسلم بن عقيل]] علیه‌السلام بر ضد [[يزيد بن معاويه]] و عاملش [[عبيدالله بن زياد]]، از وي حمايت مي‌نمود.
+'''عبدالله بن عفیف ازدی'''، یکی از [[شیعیان]] و هواداران جدی امیرالمؤمنین [[امام علی علیه السلام|علی بن ابی‌طالب]] علیه‌السلام و فرزندان معصومش [[امام حسن|امام حسن‌]] و [[امام حسین]] علیهماالسلام در شهر [[کوفه]] بود و در قیام [[مسلم بن عقیل]] علیه‌السلام بر ضد [[یزید بن معاویه]] و عاملش [[عبیدالله بن زیاد]]، از وی حمایت می‌نمود.
-عبدالله بن عفيف در ايام حكومت [[امام علی]] علیه‌السلام در كوفه، از ياران وي به شمار مي‌آمد و در ياري وي چشمان خود را در جنگ‌هاي آن حضرت با مخالفانش، از دست داد. وي همچنان با روحيه بالا، ايماني سرشار و در كمال زنده‌دلي و دليرمردي از حقانيت [[اهل بيت]] علیهم‌السلام حمايت مي‌كرد.
+عبدالله بن عفیف در ایام حکومت [[امام علی]] علیه‌السلام در کوفه، از یاران وی به شمار می‌آمد و در یاری وی چشمان خود را در جنگ‌های آن حضرت با مخالفانش، از دست داد. وی همچنان با روحیه بالا، ایمانی سرشار و در کمال زنده‌دلی و دلیرمردی از حقانیت [[اهل بیت]] علیهم‌السلام حمایت می‌کرد.
-در ماجراي [[قيام امام حسين علیه‌السلام]]، وي به خطر سالخوردگي و نابينايي، توفيق ياري آن حضرت در سرزمين [[كربلا]] را نداشت. اما هنگامي كه سرهاي شهيدان كربلا را به همراه اسيران اهل بيت، وارد كوفه كرده و عبيدالله بن زياد براي زهر چشم نشان دادن به مخالفان و اظهار پيروزي و شادماني در [[شهادت امام حسين]] علیه‌السلام و يارانش در واقعه كربلا، در [[مسجد كوفه]] براي مردم سخنراني كرد و به مقام شامخ اميرمؤمنان علیه‌السلام و امام حسين علیه‌السلام اسائه ادب و بي‌حرمتي نمود، با عكس‌العمل شديد عبدالله بن عفيف روبرو گرديد.
+در ماجرای قیام [[امام حسین]] علیه‌السلام، وی به خطر سالخوردگی و نابینایی، توفیق یاری آن حضرت در سرزمین [[کربلا]] را نداشت. اما هنگامی که [[سرهای شهدای کربلا|سرهای شهیدان کربلا]] را به همراه [[اسرای اهل بیت علیهم السلام|اسیران اهل بیت]]، وارد کوفه کرده و عبیدالله بن زیاد برای زهر چشم نشان دادن به مخالفان و اظهار پیروزی و شادمانی در شهادت امام حسین علیه‌السلام و یارانش در واقعه کربلا، در [[مسجد کوفه]] برای مردم سخنرانی کرد و به مقام شامخ امیرمؤمنان علیه‌السلام و امام حسین علیه‌السلام اسائه ادب و بی‌حرمتی نمود، با عکس‌العمل شدید عبدالله بن عفیف روبرو گردید.
-وي در برابر [[عبيدالله]] برخاست و با صداي بلند به او خطاب كرد: اي پسر مرجانه! فرزندان پيامبر صلی الله علیه و آله را مي‌كُشي و بر فراز منبر و مقام صديقين تكيه مي‌زني و سخنان كفرآميز بر زبان جاري مي‌كني؟ عبيدالله بن زياد كه انتظار چنين پيشامدي را نداشت، با تكبر و خودخواهي تمام دستور داد، وي را دستگير و صدايش را خاموش گردانند.
+چنین نقل شده که ابن‌زیاد به منبر رفت و با خشم و کینه گفت: «الحمدلله الذی اظهر الحق و اهله و نصر امیرالمومنین یزید و حزبه و قتل الکذاب ابن الکذاب الحسین و شیعته»؛ سپاس خدای را که حق و اهلش را آشکار ساخت و امیرمؤمنان یزید و حزب او را یاری داد و دروغگو پسر دروغگو، حسین و یارانش را کشت!<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص ۴۵۸؛ ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۵، ص ۱۲۳.</ref>
-عبدالله بن عفيف، مردان [[طايفه "أزد]]" را به ياري طلبيد و بي‌درنگ هفتصد تن از مردان اين طايفه، از داخل و خارج مسجد به ياري او شتافته و او را از دست دژخيمان عبيدالله رهانيدند.
+عبدالله بن عفیف در برابر عبیدالله برخاست و با صدای بلند به او خطاب کرد: «یا ابن مرجانة! الکذاب ابن الکذاب أنت و أبوک و من استعملک و أبوه، یا عدو الله أتقتلون أبناء النبیین و تتکلمون بهذا الکلام على منابر المؤمنین؟...».<ref>ابن اعثم کوفی، پیشین، ج۵، ص ۱۲۴.</ref> ای پسر مرجانه؛ دروغ گوی پسر دروغ گو، تو و پدرت و کسی که تو را امارت داد و پدرش می‌باشید، ای دشمن خدا؛ فرزندان پیامبر را می‌کشی و بر فراز منبر و مقام صدیقین تکیه می‌زنی و سخنان کفرآمیز بر زبان جاری می‌کنی؟
-اما همين كه تاريكي شب فرارسيد و مردم در خانه‌هاي خويش آرميدند، مأموران عبيدالله به خانه عبدالله بن عفيف هجوم آورده و او را با ضربات شمشير به شهادت رسانيدند. آنگاه، سرش را بي‌رحمانه از بدن جدا كرده و پيكر بي‌جانش را در محله "[[سبخه]]" به دار آويختند.<ref>نك: [[الارشاد]] ([[شيخ مفيد]])، ص 474؛ [[منتهي الآمال]] ([[شیخ عباس قمی]])، ج 1، ص 414؛ [[كشف الغمه]] ([[علي بن عيسي اربلي]])، ج 2، ص 251؛ لهوف [[سيد بن طاووس]]، ص 185.</ref>
+ابن‌زیاد برآشفت و گفت: گوینده این سخنان که بود؟ و عبدالله پاسخ داد: ای دشمن خدا گوینده آن سخنان منم. آیا فرزندان پاکى را مى کشید که خداوند در کتابش ناپاکى را فقط از ایشان دور ساخته است، با این حال گمان مى کنى که بر دین [[اسلام]] هستى؟ اى خداى فریاد رس! کجایند فرزندان [[مهاجران]] و [[انصار]] که از این سرکش انتقام بگیرند؟ از این کسى که خودش و پدرش در گفتار رسول پروردگار عالمیان مورد لعن قرار گرفته اند؟
-بدين گونه، نخستين جرقه‌اي كه مي‌رفت كوفه را پس از شهادت امام حسين علیه‌السلام به حركت درآورد و جنبش عظيمي را پي‌ريزي كند، بدست مزدوران حكومت [[امویان|اموي]] به خاموشي گراييد. ولي همين امر، جرئت و جسارت مردم در برابر عامل زورگو و ستم‌پيشه‌اي چون عبيدالله بن زياد را زيادتر نمود و زمينه قيام‌هاي بعدي را فراهم كرد.
+ابن‌زیاد به مأموران خود دستور داد وی را دستگیر کنند. عبدالله بن عفیف، مردان طایفه "أزد" را به یاری طلبید و بی‌درنگ هفتصد تن از مردان این طایفه، از داخل و خارج مسجد به یاری او شتافته و او را از دست دژخیمان عبیدالله رهانیدند. اما همین که تاریکی شب فرارسید و مردم در خانه‌های خویش آرمیدند، مأموران عبیدالله به خانه عبدالله بن عفیف هجوم آورده و او را با ضربات شمشیر به شهادت رسانیدند. آنگاه، سرش را بی‌رحمانه از بدن جدا کرده و پیکر بی‌جانش را در محله "سبخه" به دار آویختند.<ref>نک: الارشاد (شیخ مفید)، ص ۴۷۴؛ منتهی الآمال (شیخ عباس قمی)، ج ۱، ص ۴۱۴؛ کشف الغمه (علی بن عیسی اربلی)، ج ۲، ص ۲۵۱؛ لهوف (سید بن طاووس)، ص ۱۸۵.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
+==منابع==
 [[رده:نابینایان]]
 [[رده:اصحاب امام علی علیه السلام]]
 [[رده:اصحاب امام حسن علیه السلام]]
 [[رده:اصحاب امام حسین علیه السلام]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 عبدالله بن عفیف ازدی از [[شیعه|شیعیان]] برجسته و زاهدان روزگار در [[کوفه]] بود که بر عليه [[عبیدالله بن زیاد]] نماینده حکومت [[یزید بن معاویه|یزید]] در کوفه سخن گفت و به همین خاطر به دست او کشته شد.
@@ سطر ۱۶: / سطر ۳۰: @@
 [[رده:اصحاب امام حسن علیه السلام]]
 [[رده:اصحاب امام حسین علیه السلام]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-عبدالله بن عفیف ازدی از ز شیعیان برجسته و زاهدان روزگار در کوفه بود که بر عليه عبیدالله بن زیاد نماینده حکومت یزید در [[کوفه]] سخن گفت و به همین خاطر به دست او کشته شد.
+عبدالله بن عفیف ازدی از [[شیعه|شیعیان]] برجسته و زاهدان روزگار در [[کوفه]] بود که بر عليه [[عبیدالله بن زیاد]] نماینده حکومت [[یزید بن معاویه|یزید]] در کوفه سخن گفت و به همین خاطر به دست او کشته شد.
-وی كه نابينا بود هنگامی که ابن‌زیاد در مسجد جامع کوفه به منبر رفت و با خشم و کینه گفت: سپاس خدای را که حق و اهلش را آشکار ساخت و امیرمؤمنان یزید و حزب او را یاری داد و دروغگو پسر دروغگو، حسین و یارانش را کشت!».<ref>«الحمدلله الذی اظهر الحق و اهله و نصر امیرالمومنین یزید و حزبه و قتل الکذاب ابن الکذاب الحسین و شیعته» طبري، ج5، ص 458 و ابن اعثم كوفي، الفتوح، بيروت، دارالاضواء، 1411، اول، ج5، ص 123.</ref>، به پا خاست و گفت: «يا ابن مرجانة! الكذاب ابن الكذاب أنت و أبوك و من استعملك و أبوه، يا عدوالله أتقتلون أبناء النبيين و تتكلمون بهذا الكلام على منابر المؤمنين؟...».<ref>ابن اعثم كوفي، پيشين، ج5، ص 124.</ref>ای پسر مرجانه؛ دروغ گوی پسر دروغ گو، تو و پدرت و کسی که تو را امارت داد و پدرش می‌باشید، ای پسر مرجانه؛ فرزندان پیامبر را می‌کشی و سخن راست گویان را می‌گویی. ابن‌زیاد برآشفت و گفت: گوینده این سخنان که بود؟ و عبدالله پاسخ داد: ای دشمن خدا گوینده آن سخنان منم. ابن‌زیاد به مأموران انتظامی خود دستور داد وی را دستگیر کنند. عبدالله بن عفیف با اين كه نابينا بود در خانه خود با لشکریان عبيدالله درگير شد و با شمشیرش دلاورانه از خود دفاع می‌کرد تا آن که سرانجام با افزایش نظامیان، وی مغلوب شد و به اسارت درآمد. او را نزد ابن‌زیاد آوردند و او نیز دستور داد گردنش را بزنند.<ref>اربلي، علي بن عيسي، كشف الغمه، ترجمه علي بن حسين زواره اي، تهران، اسلاميه، 1382، ج2، ص 252 و ابن اثير، عزالدين؛ الكامل، ترجمه ابوالقاسم حالت و عباس خليلى، تهران، مؤسسه مطبوعاتى علمى، 1371،  ج11، ص 196 و موسوي مقرم، مقتل الحسين، ترجمه محمدمهدي عزيز اللهي كرماني، قم، نويد اسلام، بي تا، ص 230.</ref>
+وی كه نابينا بود هنگامی که ابن‌زیاد در [[مسجد کوفه|مسجد جامع کوفه]] به منبر رفت و با خشم و کینه گفت: «سپاس خدای را که حق و اهلش را آشکار ساخت و امیرمؤمنان یزید و حزب او را یاری داد و دروغگو پسر دروغگو، [[امام حسین علیه السلام|حسین]] و یارانش را کشت!»<ref>«الحمدلله الذی اظهر الحق و اهله و نصر امیرالمومنین یزید و حزبه و قتل الکذاب ابن الکذاب الحسین و شیعته» طبري، ج5، ص 458 و ابن اعثم كوفي، الفتوح، بيروت، دارالاضواء، 1411، اول، ج5، ص 123.</ref>، به پا خاست و گفت:
 ==پانویس==