عامر بن شراحیل - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۹

2025-10-26T11:49:37Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-03-11T12:39:50Z

ویرایش

Zamani: Zamani صفحهٔ عامربن شراحیل را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به عامر بن شراحیل منتقل کرد

2015-11-02T13:24:47Z

Zamani صفحهٔ عامربن شراحیل را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به عامر بن شراحیل منتقل کرد

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۵ دسامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۵:۵۹

2013-12-15T05:59:48Z

عربصالحی: /* منابع */

2013-11-23T10:29:34Z

‏منابع

عربصالحی: /* شرحیل و مختار */

2013-11-23T09:21:03Z

‏شرحیل و مختار

عربصالحی در ‏۲۳ نوامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۹:۲۰

2013-11-23T09:20:44Z

عربصالحی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{نیازمند ویرایش فنی}} عامر بن شراحيل، معروف به شعبي کوفي، از اهالي «حِمْير» است...' ایجاد کرد

2013-11-23T08:20:47Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{نیازمند ویرایش فنی}} عامر بن شراحيل، معروف به شعبي کوفي، از اهالي «حِمْير» است...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نیازمند ویرایش فنی}}
عامر بن شراحيل، معروف به شعبي کوفي، از اهالي «حِمْير» است؛ ولي از هَمْدان به شمار مي‌آيد. <ref> الطبقات الکبري، ج۶، ص۲۴۶ . </ref> وي علّامه عصر خويش بوده و او را اعلم فقها دانسته‌اند. ابن عُيينه گفته است که: «علما سه نفرند: ابن عبّاس در زمان خود، شعبي در زمان خود، و ثوري در زمان خود». <ref> سير أعلام النبلاء، ج۴، ص۲۹۵و ۲۹۸ ـ ۳۰۰ </ref>.

== حافظه ابن شراحیل ==

وي حافظه‌اي چنان قوي داشت که مي‌گفت هيچ سياهي بر سفيدي ننوشتم و هيچ کس براي من حديثي نقل نکرد، مگر آن که آن را حفظ کردم، و هيچ کس برايم حديثي نگفت که از او بخواهم دوباره تکرار کند.<ref>کتاب العلم، ص۱۲؛ تذکرة الحفّاظ، ج۱، ص۸۴. </ref>

== مذهب شراحیل ==

با اين که عدّه‌اي شَعْبي را از دشمنان علي عليه السلام خوانده‌اند،<ref> معجم رجال الحديث، ج۱۰، ص۲۱۰؛ البيان في تفسير القرآن، ص۵۰۱ ـ ۵۰۳. </ref> جالب آن است که شهرستاني، وي را در زمره شيعيان ذکر مي‌کند. <ref> منع تدوين الحديث، ج۱، ص۱۹۰ </ref>.

== عقاید شراحیل ==

عامر بن شراحيل شعبي، معاصر ابراهيم نَخَعي بود؛ امّا بر خلاف ابراهيم، شَعْبي با به‌کارگيري رأي در استنباط احکام، مخالف بود و به حديث، بيشتر تمايل داشت، به طوري که او را در برابر نخعي، محدّث کوفه خوانده‌اند. شَعْبي، بيشتر به نقل اسرائيليات از نومسلمانان ـ که پيش از آن، از اهل کتاب بودند ـ ، مشهور است و قصص و اخبار يمن و مغازي را نيز روايت کرده است. <ref> سير أعلام النبلاء، ج۴، ص۲۹۵و ۲۹۸ ـ ۲۹۹. </ref>
از آثار تاريخي او اين عناوين است: المغازي، کتاب الفتوح، کتاب المبتدأ، کتاب الشوري، مقتل عثمان، و مقتل الحسين عليه السلام. قطعه‌اي از المغازي او را خطيب بغدادي در دست داشته است. <ref> تاريخ نگاري در اسلام، ص۵۸. </ref> بخشي از کتاب الشوري و مقتل الحسين او هم در شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد آمده است. <ref> شرح نهج البلاغة، ابن ابي الحديد، ج۹، ص۴۹ـ ۵۸. </ref>

از او، داستان منزلگاه «قصر بني‌ مقاتل» را، به نقل از «مجالد بن سعيد» روايت مي‌کند. .
او و پدرش نخستين کساني بودند که به دعوت «مختار» پاسخ مثبت داده و حقانيت موضع او را گواهي کردند و در سال 67 ه.ق همراه او به ساباط مدائن رفتند.
او پس از شکست «مختار» به «حجاج» دژخيم اموي پيوست آنگاه در سال 82 به «عبدالرحمن بن اشعث» روي آورد و بر ضد «حجاج» کارزار کرد و هنگامي که «عبدالرحمن» با شکست روبرو شد، از «قتيبة بن مسلم» فرماندار «حجاج» در «ري» تقاضا کرد که برايش امان بخواهد واو نيز برايش امان نامه گرفت و سرانجام رياست دستگاه قضايي کوفه را در زمان «عمر بن عبدالعزيز» به عهده گرفت.
او از چهره ‌هايي است که دست از ياري «مسلم» و سالارش حسين عليه‌السلام کشيد و به همراه کاروان نور نرفت. «ابومخنف» از او بطور ارسال روايت مي‌کند و او در سال 104 ه.ق در کوفه به مرگ ناگهاني از دنيا رفت. «طبري» از او يکصد و چهارده خبر آورده است.
در «تهذيب التهذيب» به نقل از «عجلي» آمده است که «عامر شعبي» از 84 تن از صحابه روايت شنيده و خود، اميرمؤمنان را درک کرده و در سال 110 ه.ق از دنيا رفته است.<ref> الطبقات الکبري، ج۶، ص۲۵۵. </ref>

==پانویس ==
<references />

== منابع ==

*[http://www.hadith.net/n363-e6820-p64.html پایگاه حدیث نت، پایگاه اطلاع رسانی حدیث شیعه]
[[رده: راویان واقعه کربلا]]
[[رده: زیانکاران در حماسه کربلا]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-عامر بن شراحیل، معروف به شعبی کوفی از اهالی «حِمْیر» است؛ ولی از هَمْدان به شمار می‌آید.<ref>الطبقات الکبری، ج۶، ص۲۴۶.</ref> وی علامه عصر خویش بوده و او را اعلم فقها دانسته‌اند. ابن عُیینه گفته است که: «علما سه نفرند: [[ابن عباس]] در زمان خود، شعبی در زمان خود و ثوری در زمان خود».<ref>سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۲۹۵و ۲۹۸ـ۳۰۰.</ref>
+'''«عامر بن شراحیل کوفی»''' معروف به «شَعْبی»، فقیه، قاضی، محدث و مورخ [[تابعین|تابعی]] در قرن اول هجری است. وی از [[امام علی]] (علیه‌السلام) و عده زیادی از [[صحابه]] و [[تابعان]] نقل [[حدیث]] کرده است.
-==معرفی ابن شراحیل==
+==جایگاه علمی==
-با این که عدّه‌ای شَعْبی را از دشمنان [[امام علی علیه السلام|امام علی]] علیه السلام خوانده‌اند،<ref>معجم رجال الحدیث، ج۱۰، ص۲۱۰؛ البیان فی تفسیر القرآن، ص۵۰۱ـ۵۰۳.</ref> جالب آن است که شهرستانی، وی را در زمره [[شیعه|شیعیان]] ذکر می‌کند.<ref>منع تدوین الحدیث، ج۱، ص۱۹۰.</ref>
+وی حافظه‌ای چنان قوی داشت که می‌گفت هیچ سیاهی بر سفیدی ننوشتم و هیچ کس برای من [[حدیث|حدیثی]] نقل نکرد، مگر آن که آن را حفظ کردم، و هیچ کس برایم حدیثی نگفت که از او بخواهم دوباره تکرار کند.<ref>کتاب العلم، ص۱۲؛ تذکرة الحفّاظ، ج۱، ص۸۴.</ref>
-وی حافظه‌ای چنان قوی داشت که می‌گفت هیچ سیاهی بر سفیدی ننوشتم و هیچ کس برای من [[حدیث|حدیثی]] نقل نکرد، مگر آن که آن را حفظ کردم، و هیچ کس برایم حدیثی نگفت که از او بخواهم دوباره تکرار کند.<ref>کتاب العلم، ص۱۲؛ تذکرة الحفّاظ، ج۱، ص۸۴.</ref>
+عامر بن شراحیل شعبی، با بکارگیری رأی در استنباط [[احکام|احکام]] مخالف بود و به [[حدیث]] بیشتر تمایل داشت، به طوری که او را [[محدث]] کوفه خوانده‌اند. شَعْبی، بیشتر به نقل [[اسرائیلیات|اسرائیلیات]] از نومسلمانان ـ که قبلا از [[اهل کتاب]] بودند ـ، مشهور است و قصص و اخبار [[یمن]] و مغازی را نیز روایت کرده است.<ref>سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۲۹۵ و ۲۹۸ـ۲۹۹.</ref>
-عامر بن شراحیل شعبی، معاصر ابراهیم نَخَعی بود؛ اما برخلاف ابراهیم، شَعْبی با بکارگیری رأی در استنباط [[احکام|احکام]]، مخالف بود و به حدیث بیشتر تمایل داشت به طوری که او را در برابر نخعی، [[محدث]] کوفه خوانده‌اند. شَعْبی، بیشتر به نقل [[اسرائیلیات|اسرائیلیات]] از نومسلمانان ـ که پیش از آن، از [[اهل کتاب]] بودند ـ، مشهور است و قصص و اخبار یمن و مغازی را نیز روایت کرده است.<ref>سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۲۹۵و ۲۹۸ـ۲۹۹.</ref>
+برخی آثار تاریخی او عبارتند از: المغازی، کتاب الفتوح، کتاب المبتدأ، کتاب الشوری، مقتل [[عثمان بن عفان|عثمان]]، [[مقتل]] الحسین علیه السلام و الکفایة. قطعه‌ای از المغازی او را [[خطیب بغدادی|خطیب بغدادی]] در دست داشته است.<ref>تاریخ نگاری در اسلام، ص۵۸.</ref> بخشی از «کتاب الشوری» و «مقتل الحسین» او هم در «[[شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید (کتاب)|شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید]]» آمده است.<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید، ج۹، ص۴۹ـ۵۸.</ref>
-== آثار و تألیفات ==
+==فعالیتهای اجتماعی و سیاسی==
-==ابن شراحیل در سیاست==
+عامر بن شراحیل شَعْبی عصر [[امام علی علیه السلام|امیرمؤمنان]] علیه‌السلام را درک کرده بود. با این که عدّه‌ای ابن شراحیل را از دشمنان [[امام علی علیه السلام|امام علی]] علیه السلام خوانده‌اند،<ref>معجم رجال الحدیث، خویی، ج۱۰، ص۲۱۰.</ref> اما شهرستانی، وی را در زمره [[شیعه|شیعیان]] ذکر می‌کند.<ref>منع تدوین الحدیث، ج۱، ص۱۹۰.</ref>
-عامر بن شراحیل و پدرش نخستین کسانی بودند که به دعوت «[[مختار ثقفی|مختار]]» پاسخ مثبت داده و حقانیت موضع او را گواهی کردند و در سال ۶۷ هـ.ق همراه او به ساباط [[مداین|مدائن]] رفتند.
+او از چهره ‌هایی است که دست از یاری «[[مسلم بن عقیل]]» و سالارش [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیه‌السلام کشید و به همراه کاروان حسینی به [[کربلا]] نرفت.
-او پس از شکست «مختار» به «[[حجاج بن یوسف|حجاج]]» دژخیم [[بنی امیه|اموی]] پیوست آنگاه در سال ۸۲ به «عبدالرحمن بن اشعث» روی آورد و بر ضد «حجاج» کارزار کرد و هنگامی که «عبدالرحمن» با شکست روبرو شد، از «قتیبة بن مسلم» فرماندار «حجاج» در «ری» تقاضا کرد که برایش امان بخواهد و او نیز برایش امان نامه گرفت و سرانجام ریاست دستگاه قضایی کوفه را در زمان «[[عمر بن عبدالعزیز|عمر بن عبدالعزیز]]» به عهده گرفت.
+گفته شده، عامر و پدرش از نخستین کسانی بودند که به دعوت «[[مختار ثقفی]]» پاسخ مثبت داده و حقانیت موضع او را گواهی کردند و در سال ۶۷ هـ.ق همراه او به ساباط [[مداین|مدائن]] رفتند. اما او پس از شکست «مختار» به «[[حجاج بن یوسف]]» دژخیم [[بنی امیه|اموی]] پیوست؛ آنگاه در سال ۸۲ هـ.ق به «عبدالرحمن بن اشعث» روی آورد و بر ضد «حجّاج» جنگید و هنگامی که «عبدالرحمن» با شکست روبرو شد، از «قتیبة بن مسلم» فرماندار «حجّاج» در «ری» تقاضا کرد که برایش امان بخواهد و او نیز برایش امان نامه گرفت.
-او از چهره ‌هایی است که دست از یاری «[[مسلم بن عقیل|مسلم]]» و سالارش [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیه‌السلام کشید و به همراه کاروان نور نرفت.
+او در نهایت در دوران [[عبدالملک بن مروان]] (حکومت ۶۵-۸۶ ق)، [[ولید بن عبدالملک]] (حکومت ۸۶-۹۶ ق) و [[یزید بن عبدالملک]] (حکومت ۱۰۱-۱۰۵ ق) عهده‌دار منصب قضاوت بود.<ref>محمدتقی شوشتری، قاموس الرجال، ج۵، ص۶۱۱.</ref>
-«[[ابومخنف]]» از او به طور ارسال روایت می‌کند. «طبری» از او یکصد و چهارده خبر آورده است.
+تاریخ درگذشت عامر بن شراحیل را از سال ۱۰۳ تا ۱۱۰ هجری نوشته‌اند.<ref>الطبقات الکبری، ج۶، ص۲۵۵.</ref>
 ==پانویس==
@@ سطر ۲۸: / سطر ۳۱: @@
 ==منابع==
-*[http://www.hadith.net/n363-e6820-p64.html پایگاه حدیث نت، پایگاه اطلاع رسانی حدیث شیعه].
+*[http://www.hadith.net/n363-e6820-p64.html پایگاه حدیث نت، پایگاه اطلاع‌رسانی حدیث شیعه].
+*"عامر بن شراحیل شعبی"، دائرةالمعارف مؤلفان اسلامی، ج۱، ص۴۱۹.
 [[رده:راویان واقعه کربلا]]
 [[رده:زیانکاران در حماسه کربلا ]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-عامر بن شراحيل، معروف به شعبي کوفي از اهالي «حِمْير» است؛ ولي از هَمْدان به شمار مي‌آيد.<ref>الطبقات الکبري، ج۶، ص۲۴۶.</ref> وي علامه عصر خويش بوده و او را اعلم فقها دانسته‌اند. ابن عُيينه گفته است که: «علما سه نفرند: ابن عباس در زمان خود، شعبي در زمان خود و ثوري در زمان خود».<ref>سير أعلام النبلاء، ج۴، ص۲۹۵و ۲۹۸ـ۳۰۰.</ref>
+عامر بن شراحیل، معروف به شعبی کوفی از اهالی «حِمْیر» است؛ ولی از هَمْدان به شمار می‌آید.<ref>الطبقات الکبری، ج۶، ص۲۴۶.</ref> وی علامه عصر خویش بوده و او را اعلم فقها دانسته‌اند. ابن عُیینه گفته است که: «علما سه نفرند: [[ابن عباس]] در زمان خود، شعبی در زمان خود و ثوری در زمان خود».<ref>سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۲۹۵و ۲۹۸ـ۳۰۰.</ref>
-==حافظه ابن شراحیل==
+==معرفی ابن شراحیل==
-وي حافظه‌اي چنان قوي داشت که مي‌گفت هيچ سياهي بر سفيدي ننوشتم و هيچ کس براي من حديثي نقل نکرد، مگر آن که آن را حفظ کردم، و هيچ کس برايم حديثي نگفت که از او بخواهم دوباره تکرار کند.<ref>کتاب العلم، ص۱۲؛ تذکرة الحفّاظ، ج۱، ص۸۴.</ref>
+با این که عدّه‌ای شَعْبی را از دشمنان [[امام علی علیه السلام|امام علی]] علیه السلام خوانده‌اند،<ref>معجم رجال الحدیث، ج۱۰، ص۲۱۰؛ البیان فی تفسیر القرآن، ص۵۰۱ـ۵۰۳.</ref> جالب آن است که شهرستانی، وی را در زمره [[شیعه|شیعیان]] ذکر می‌کند.<ref>منع تدوین الحدیث، ج۱، ص۱۹۰.</ref>
-==مذهب شراحیل==
+وی حافظه‌ای چنان قوی داشت که می‌گفت هیچ سیاهی بر سفیدی ننوشتم و هیچ کس برای من [[حدیث|حدیثی]] نقل نکرد، مگر آن که آن را حفظ کردم، و هیچ کس برایم حدیثی نگفت که از او بخواهم دوباره تکرار کند.<ref>کتاب العلم، ص۱۲؛ تذکرة الحفّاظ، ج۱، ص۸۴.</ref>
-با اين که عدّه‌اي شَعْبي را از دشمنان علي عليه السلام خوانده‌اند،<ref>معجم رجال الحديث، ج۱۰، ص۲۱۰؛ البيان في تفسير القرآن، ص۵۰۱ـ۵۰۳.</ref> جالب آن است که شهرستاني، وي را در زمره شيعيان ذکر مي‌کند.<ref>منع تدوين الحديث، ج۱، ص۱۹۰.</ref>
+عامر بن شراحیل شعبی، معاصر ابراهیم نَخَعی بود؛ اما برخلاف ابراهیم، شَعْبی با بکارگیری رأی در استنباط [[احکام|احکام]]، مخالف بود و به حدیث بیشتر تمایل داشت به طوری که او را در برابر نخعی، [[محدث]] کوفه خوانده‌اند. شَعْبی، بیشتر به نقل [[اسرائیلیات|اسرائیلیات]] از نومسلمانان ـ که پیش از آن، از [[اهل کتاب]] بودند ـ، مشهور است و قصص و اخبار یمن و مغازی را نیز روایت کرده است.<ref>سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۲۹۵و ۲۹۸ـ۲۹۹.</ref>
-==عقاید شراحیل==
+== آثار و تألیفات ==
-عامر بن شراحيل شعبي، معاصر ابراهيم نَخَعي بود؛ اما برخلاف ابراهيم، شَعْبي با بکارگيري رأي در استنباط احکام، مخالف بود و به حديث بيشتر تمايل داشت به طوري که او را در برابر نخعي، محدث کوفه خوانده‌اند. شَعْبي، بيشتر به نقل اسرائيليات از نومسلمانان ـ که پيش از آن، از اهل کتاب بودند ـ، مشهور است و قصص و اخبار يمن و مغازي را نيز روايت کرده است.<ref>سير أعلام النبلاء، ج۴، ص۲۹۵و ۲۹۸ـ۲۹۹.</ref>
+==ابن شراحیل در سیاست==
-از آثار تاريخي او اين عناوين است: المغازي، کتاب الفتوح، کتاب المبتدأ، کتاب الشوري، مقتل عثمان و مقتل الحسين عليه السلام. قطعه‌اي از المغازي او را خطيب بغدادي در دست داشته است.<ref>تاريخ نگاري در اسلام، ص۵۸.</ref> بخشي از کتاب الشوري و مقتل الحسين او هم در شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد آمده است.<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابي الحديد، ج۹، ص۴۹ـ۵۸.</ref>
+عامر بن شراحیل و پدرش نخستین کسانی بودند که به دعوت «[[مختار ثقفی|مختار]]» پاسخ مثبت داده و حقانیت موضع او را گواهی کردند و در سال ۶۷ هـ.ق همراه او به ساباط [[مداین|مدائن]] رفتند.
-==شراحیل و مختار==
+او پس از شکست «مختار» به «[[حجاج بن یوسف|حجاج]]» دژخیم [[بنی امیه|اموی]] پیوست آنگاه در سال ۸۲ به «عبدالرحمن بن اشعث» روی آورد و بر ضد «حجاج» کارزار کرد و هنگامی که «عبدالرحمن» با شکست روبرو شد، از «قتیبة بن مسلم» فرماندار «حجاج» در «ری» تقاضا کرد که برایش امان بخواهد و او نیز برایش امان نامه گرفت و سرانجام ریاست دستگاه قضایی کوفه را در زمان «[[عمر بن عبدالعزیز|عمر بن عبدالعزیز]]» به عهده گرفت.
-از او، داستان منزلگاه «قصر بني‌ مقاتل» را به نقل از «مجالد بن سعيد» روايت مي‌کند.
+او از چهره ‌هایی است که دست از یاری «[[مسلم بن عقیل|مسلم]]» و سالارش [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیه‌السلام کشید و به همراه کاروان نور نرفت.
-او و پدرش نخستين کساني بودند که به دعوت «مختار» پاسخ مثبت داده و حقانيت موضع او را گواهي کردند و در سال 67 هـ.ق همراه او به ساباط مدائن رفتند.
+«[[ابومخنف]]» از او به طور ارسال روایت می‌کند. «طبری» از او یکصد و چهارده خبر آورده است.
+در «تهذیب التهذیب» به نقل از «عجلی» آمده است که «عامر شعبی» از ۸۴ تن از [[صحابه]] روایت شنیده و خود، [[امام علی علیه السلام|امیرمؤمنان]] علیه‌السلام را درک کرده و در سال ۱۱۰ هـ.ق از دنیا رفته است.<ref>الطبقات الکبری، ج۶، ص۲۵۵.</ref>
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
 * [http://www.hadith.net/n363-e6820-p64.html پایگاه حدیث نت، پایگاه اطلاع رسانی حدیث شیعه].
 [[رده:راویان واقعه کربلا]]
 [[رده:زیانکاران در حماسه کربلا ]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{نیازمند ویرایش فنی}}
+عامر بن شراحيل، معروف به شعبي کوفي از اهالي «حِمْير» است؛ ولي از هَمْدان به شمار مي‌آيد.<ref>الطبقات الکبري، ج۶، ص۲۴۶.</ref> وي علامه عصر خويش بوده و او را اعلم فقها دانسته‌اند. ابن عُيينه گفته است که: «علما سه نفرند: ابن عباس در زمان خود، شعبي در زمان خود و ثوري در زمان خود».<ref>سير أعلام النبلاء، ج۴، ص۲۹۵و ۲۹۸ـ۳۰۰.</ref>
-== حافظه ابن شراحیل ==
+==حافظه ابن شراحیل==
-وي حافظه‌اي چنان قوي داشت که مي‌گفت هيچ سياهي بر سفيدي ننوشتم و هيچ کس براي من حديثي نقل نکرد، مگر آن که آن را حفظ کردم، و هيچ کس برايم حديثي نگفت که از او بخواهم دوباره تکرار کند.<ref>کتاب العلم، ص۱۲؛ تذکرة الحفّاظ، ج۱، ص۸۴. </ref>
+وي حافظه‌اي چنان قوي داشت که مي‌گفت هيچ سياهي بر سفيدي ننوشتم و هيچ کس براي من حديثي نقل نکرد، مگر آن که آن را حفظ کردم، و هيچ کس برايم حديثي نگفت که از او بخواهم دوباره تکرار کند.<ref>کتاب العلم، ص۱۲؛ تذکرة الحفّاظ، ج۱، ص۸۴.</ref>
-== مذهب شراحیل ==
+==مذهب شراحیل==
-با اين که عدّه‌اي شَعْبي را از دشمنان علي عليه السلام خوانده‌اند،<ref> معجم رجال الحديث، ج۱۰، ص۲۱۰؛ البيان في تفسير القرآن، ص۵۰۱ ـ ۵۰۳. </ref> جالب آن است که شهرستاني، وي را در زمره شيعيان ذکر مي‌کند. <ref> منع تدوين الحديث، ج۱، ص۱۹۰ </ref>.
+با اين که عدّه‌اي شَعْبي را از دشمنان علي عليه السلام خوانده‌اند،<ref>معجم رجال الحديث، ج۱۰، ص۲۱۰؛ البيان في تفسير القرآن، ص۵۰۱ـ۵۰۳.</ref> جالب آن است که شهرستاني، وي را در زمره شيعيان ذکر مي‌کند.<ref>منع تدوين الحديث، ج۱، ص۱۹۰.</ref>
-== عقاید شراحیل ==
+==عقاید شراحیل==
-عامر بن شراحيل شعبي، معاصر ابراهيم نَخَعي بود؛ امّا بر خلاف ابراهيم، شَعْبي با به‌کارگيري رأي در استنباط احکام، مخالف بود و به حديث، بيشتر تمايل داشت، به طوري که او را در برابر نخعي، محدّث کوفه خوانده‌اند. شَعْبي، بيشتر به نقل اسرائيليات از نومسلمانان ـ که پيش از آن، از اهل کتاب بودند ـ ، مشهور است و قصص و اخبار يمن و مغازي را نيز روايت کرده است. <ref> سير أعلام النبلاء، ج۴، ص۲۹۵و ۲۹۸ ـ ۲۹۹. </ref>
+عامر بن شراحيل شعبي، معاصر ابراهيم نَخَعي بود؛ اما برخلاف ابراهيم، شَعْبي با بکارگيري رأي در استنباط احکام، مخالف بود و به حديث بيشتر تمايل داشت به طوري که او را در برابر نخعي، محدث کوفه خوانده‌اند. شَعْبي، بيشتر به نقل اسرائيليات از نومسلمانان ـ که پيش از آن، از اهل کتاب بودند ـ، مشهور است و قصص و اخبار يمن و مغازي را نيز روايت کرده است.<ref>سير أعلام النبلاء، ج۴، ص۲۹۵و ۲۹۸ـ۲۹۹.</ref>
-== شراحیل و مختار ==
+از آثار تاريخي او اين عناوين است: المغازي، کتاب الفتوح، کتاب المبتدأ، کتاب الشوري، مقتل عثمان و مقتل الحسين عليه السلام. قطعه‌اي از المغازي او را خطيب بغدادي در دست داشته است.<ref>تاريخ نگاري در اسلام، ص۵۸.</ref> بخشي از کتاب الشوري و مقتل الحسين او هم در شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد آمده است.<ref>شرح نهج البلاغة، ابن ابي الحديد، ج۹، ص۴۹ـ۵۸.</ref>
-از او، داستان منزلگاه «قصر بني‌ مقاتل» را، به نقل از «مجالد بن سعيد» روايت مي‌کند. .
+==شراحیل و مختار==
-==پانویس ==
+از او، داستان منزلگاه «قصر بني‌ مقاتل» را به نقل از «مجالد بن سعيد» روايت مي‌کند.
-== منابع ==
+او پس از شکست «مختار» به «حجاج» دژخيم اموي پيوست آنگاه در سال 82 به «عبدالرحمن بن اشعث» روي آورد و بر ضد «حجاج» کارزار کرد و هنگامي که «عبدالرحمن» با شکست روبرو شد، از «قتيبة بن مسلم» فرماندار «حجاج» در «ري» تقاضا کرد که برايش امان بخواهد و او نيز برايش امان نامه گرفت و سرانجام رياست دستگاه قضايي کوفه را در زمان «عمر بن عبدالعزيز» به عهده گرفت.
-*[http://www.hadith.net/n363-e6820-p64.html پایگاه حدیث نت، پایگاه اطلاع رسانی حدیث شیعه]
+او از چهره ‌هايي است که دست از ياري «مسلم» و سالارش حسين عليه‌السلام کشيد و به همراه کاروان نور نرفت. «ابومخنف» از او به طور ارسال روايت مي‌کند و او در سال 104 هـ.ق در [[کوفه]] به مرگ ناگهاني از دنيا رفت. «طبري» از او يکصد و چهارده خبر آورده است.
-[[رده: راویان واقعه کربلا]]
+در «تهذيب التهذيب» به نقل از «عجلي» آمده است که «عامر شعبي» از 84 تن از صحابه روايت شنيده و خود، اميرمؤمنان را درک کرده و در سال 110 هـ.ق از دنيا رفته است.<ref>الطبقات الکبري، ج۶، ص۲۵۵.</ref>
-[[رده:  زیانکاران در حماسه کربلا ]]

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 از آثار تاريخي او اين عناوين است: المغازي، کتاب الفتوح، کتاب المبتدأ، کتاب الشوري، مقتل عثمان، و مقتل الحسين عليه السلام. قطعه‌اي از المغازي او را خطيب بغدادي در دست داشته است. <ref> تاريخ نگاري در اسلام، ص۵۸. </ref> بخشي از کتاب الشوري و مقتل الحسين او هم در شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد آمده است. <ref> شرح نهج البلاغة، ابن ابي الحديد، ج۹، ص۴۹ـ ۵۸. </ref>
-== شرحیل و مختار ==
+== شراحیل و مختار ==
 از او، داستان منزلگاه «قصر بني‌ مقاتل» را، به نقل از «مجالد بن سعيد» روايت مي‌کند. .

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲ نوامبر ۲۰۱۵، ساعت ۱۳:۲۴
(بدون تفاوت)