عابس بن ابی شبیب الشاکری - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۲ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۴۴

2025-10-22T05:44:26Z

Zamani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۲

2025-07-24T11:12:22Z

Mohammadi در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۶

2025-07-09T12:06:54Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-03-10T08:45:22Z

ویرایش

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۰ آوریل ۲۰۱۴، ساعت ۰۵:۴۵

2014-04-10T05:45:41Z

عربصالحی: افزودن محتوا با منبع جدید

2014-04-08T05:44:20Z

افزودن محتوا با منبع جدید

عربصالحی: افزودن محتوا با منبع جدید

2014-04-08T05:41:27Z

افزودن محتوا با منبع جدید

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۵:۵۸

2013-11-16T05:58:44Z

بهرامی در ‏۱۸ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۲۸

2012-08-18T08:28:26Z

Saeed zamani: تعیین رده

2012-08-01T04:29:21Z

تعیین رده

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-او از [[شهدای کربلا]] است. به قولی عابس بن ابی شبیب الشاکری همان «عابس بن شبیب» است.<ref>جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، جلد۲، صفحه۶۸۸.</ref> عابس، از رجال برجسته [[شیعه]] و مردى دلیر، سخنور، کوشا و تلاشگر، شب زنده دار از طایفه بنى شاکر بود.
+'''«عابس بن ابی‌شبیب الشاکری»''' مردى عابد، دلیر، سخنور، کوشا و از رجال برجسته [[شیعه]] از طایفه بنى‌شاکر بود، که در رکاب [[امام حسین]] علیه‌السلام در [[کربلا]] به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید.
-[[پرونده:Abes.jpg|thumb|230px|left|عابس - اثری از استاد  امیرمحمد سرمدی]]
+[[پرونده:Abes.jpg|thumb|230px|left|عابس در کربلا - اثری از استاد امیرمحمد سرمدی]]
 ==خاندان عابس ==
-عابس فرزند ابی شبیب بن شاکر شاکری است و از طایفه بنوشاکر شمرده می شود که در حقیقت تیره ای از طایفه همدان است.
+عابس فرزند ابی شبیب بن شاکر شاکری است و از طایفه بنوشاکر شمرده می شود که در حقیقت تیره ای از طایفه همدان است. به قولی عابس بن ابی شبیب الشاکری همان «عابس بن شبیب» است.<ref>جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، ج۲، ص۶۸۸.</ref>
-این طایفه از جمله قبایلی بودند که اخلاص و وفاداری شان به [[امام علی علیه السلام|امام علی]] علیه السلام بسیار مشهور است و همین اخلاص و ولایشان باعث آن همه رشادتها و فداکاری ها در [[جنگ صفین]] بود. امیرمومنان علیه السلام در تقدیر و ستایش از بنوشاکر در صفین فرمود: «لو تمت عدتهم الفا لعبدالله حق عبادته؛ اگر عده آنها به هزار می رسید، خداوند به حقیقت عبادت می شد».
+این طایفه از جمله قبایلی بودند که اخلاص و وفاداری شان به [[امام علی علیه السلام|امام علی]] علیه السلام بسیار مشهور است و همین [[اخلاص]] و ولایشان باعث آن همه رشادتها و فداکاری ها در [[جنگ صفین]] بود. [[امیرالمؤمنین]] علیه السلام در تقدیر و ستایش از بنوشاکر در صفین فرمود: «لو تمّت عدّتهم الفاً لعُبِد اللهُ حقّ عبادته؛ اگر عده آنها به هزار می رسید، خداوند به حقیقت عبادت می شد».
-این طایفه از [[شیعه|شیعیان]] مخلص و فداکار در راه ولایت [[امیرالمومنین]] بودند و از شجاعان عرب بشمار مى آمدند. به آنان «فتیان العرب» مى گفتند.
+این طایفه از [[شیعه|شیعیان]] مخلص و فداکار در راه [[ولایت]] امیرالمؤمنین بودند و از شجاعان عرب بشمار مى آمدند؛ از این رو به آنان «فتیان العرب» مى گفتند.
 ==نقش عابس در کربلا==
 به نقل [[شیخ طوسی]]، یکی از یاران [[امام حسین]] علیه السلام که در [[کربلا]] همراه آن حضرت به شهادت رسیده است و در [[زیارت ناحیه مقدسه|زیارت ناحیه]] و [[زیارت رجبیه امام حسین علیه السلام|رجبیه]] بر او سلام داده شده، عابس بن ابی شبیب بود.
-او از کسانى بود که وقتى [[مسلم بن عقیل]]، نامه [[امام حسین]] علیه السلام را براى اهل [[کوفه]] خواند، بپاخاست و اعلام هوادارى و حمایت کرد و پس از بیعت کوفیان با مسلم بن عقیل، به عنوان پیک، نامه اى از سوى آنان به امام حسین  علیه السلام در [[مکه]] رساند.<ref>ابصارالعین فى انصارالحسین، ص۷۴، مقتل الحسین، مقرم، ص۱۶۷.</ref>
+او از کسانى بود که وقتى [[مسلم بن عقیل]]، نامه [[امام حسین]] علیه السلام را براى اهل [[کوفه]] خواند، بپاخاست و اعلام هوادارى و حمایت کرد و پس از [[بیعت]] کوفیان با مسلم، به عنوان پیک، نامه اى از سوى آنان به امام حسین  علیه السلام در [[مکه]] رساند.<ref>ابصارالعین فى انصارالحسین، ص۷۴، مقتل الحسین، مقرم، ص۱۶۷.</ref>
-دلاوری‌هاى او در [[کربلا]] مشهور است. وى همراه هم‌پیمان خود «[[شوذب]]»، در حماسه [[عاشورا]] به نبرد پرداخت و شهید شد.<ref>معارف و معاریف، ج۴، ص۱۴۷۶.</ref> رشادت‌هاى او چنان بود که سپاه کوفه از نبرد تن به تن با وى ناتوان بودند.
+دلاوری‌هاى او در [[کربلا]] مشهور است. وى همراه هم‌پیمان خود «[[شوذب]]»، در حماسه [[عاشورا]] به نبرد پرداخت.<ref>معارف و معاریف، ج۴، ص۱۴۷۶.</ref> رشادت‌هاى او چنان بود که سپاه کوفه از نبرد تن به تن با وى ناتوان بودند.
-==دیدار آخر و شهادت ==
+==شهادت عابس==
-پس از شهادت [[شوذب]]، عابس بن ابی شبیب نزد امام علیه السلام شتافته، نخست سلام کرد و سپس عرضه داشت: یا اباعبدالله! هیچ آفریده ای چه نزدیک و چه دور، چه خویش و چه بیگانه در روی زمین در نزد من عزیزتر و محبوبتر از تو نیست و اگر قدرت داشتم این ظلم و ستم و کشتن را از تو دفع کنم... در آن سستی نمی کردم و آن را به پایان می رسانیدم. آنگاه آن حضرت را سلام داد و گفت: گواه باش که من بر دین تو و دین پدرت هستم. سپس راهی میدان شد.
+پس از شهادت [[شوذب|شوذب بن عبدالله همدانی]]، عابس بن ابی شبیب نزد [[امام حسین]] علیه السلام شتافت و پس از سلام، عرضه داشت: یا اباعبدالله! هیچ آفریده ای چه نزدیک و چه دور، چه خویش و چه بیگانه در روی زمین در نزد من عزیزتر و محبوبتر از تو نیست و اگر قدرت داشتم این ظلم و ستم و کشتن را از تو دفع کنم... در آن سستی نمی کردم و آن را به پایان می رسانیدم. آنگاه آن حضرت را سلام داد و گفت: گواه باش که من بر دین تو و دین پدرت هستم. سپس راهی میدان شد.
-به دستور [[عمر بن سعد|عمر سعد]]، از اطراف او را سنگباران کردند. او هم‌ زره از تن بیرون آورد و کلاهخود از سر برداشت و لخت شد و با تیغ بر دشمن حمله کرد و یک تنه آنقدر جنگید تا در قلب میدان و محاصره دشمن به شهادت رسید.<ref>سفینة البحار، ج۲، ص۱۴۷، انصارالحسین، ص۸۰.</ref> سر او را از پیکرش جدا ساختند. سر مطهرش در دست عده اى بود و هر کدام مدعى بودند که من بودم که او را کشتم، تا به  جایزه اى دست یابند،<ref>ابصارالعین، ص۷۴.</ref> در نهایت عمر آن سر را نزد امام پرتاب کرد.
+به دستور [[عمر بن سعد|عمر سعد]]، از اطراف او را سنگباران کردند. او هم‌ زره از تن بیرون آورد و کلاهخود از سر برداشت و لخت شد و با تیغ بر دشمن حمله کرد و یک تنه آنقدر جنگید تا در قلب میدان و محاصره دشمن به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید.<ref>سفینة البحار، ج۲، ص۱۴۷، انصارالحسین، ص۸۰.</ref> سر او را از پیکرش جدا ساختند و هر کدام مدعى بودند که من بودم که او را کشتم، تا به  جایزه اى دست یابند؛<ref>ابصارالعین، ص۷۴.</ref> در نهایت عمر آن سر را نزد [[امام حسین]] علیه السلام پرتاب کرد.
-گرچه روشن نیست عمر بن سعد از پرتاب کردن برخی سرهای شهدا به سوی [[امام حسین]] علیه السلام چه هدفی را دنبال می کرد، اما این روشن است که وی سر مقدس سه تن از شهدا را به طرف امام حسین علیه السلام پرتاب کرد: [[عبدالله بن عمیر کلبی]]، [[عمرو بن جنادة الانصاری|عمرو بن جناده]] و عابس بن ابی شبیب شاکری.
+گرچه روشن نیست عمر بن سعد از پرتاب کردن برخی سرهای شهدا به سوی امام حسین علیه السلام چه هدفی را دنبال می کرد، اما این روشن است که وی سر مقدس سه تن از شهدا را به طرف امام حسین علیه السلام پرتاب کرد: [[عبدالله بن عمیر کلبی]]، [[عمرو بن جنادة الانصاری|عمرو بن جناده]] و عابس بن ابی شبیب شاکری.
 ==پانویس==
 <references />
 ==منابع==
+*[[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، جواد محدثی.
-*جواد محدثی، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]].
+*مجله فرهنگ کوثر، محمدجواد طبسی، اردیبهشت ۱۳۷۹، شماره ۳۸.
 {{الگو:واقعه عاشورا}}

@@ سطر ۲۶: / سطر ۲۶: @@
 به دستور [[عمر بن سعد|عمر سعد]]، از اطراف او را سنگباران کردند. او هم‌ زره از تن بیرون آورد و کلاهخود از سر برداشت و لخت شد و با تیغ بر دشمن حمله کرد و یک تنه آنقدر جنگید تا در قلب میدان و محاصره دشمن به شهادت رسید.<ref>سفینة البحار، ج۲، ص۱۴۷، انصارالحسین، ص۸۰.</ref> سر او را از پیکرش جدا ساختند. سر مطهرش در دست عده اى بود و هر کدام مدعى بودند که من بودم که او را کشتم، تا به  جایزه اى دست یابند،<ref>ابصارالعین، ص۷۴.</ref> در نهایت عمر آن سر را نزد امام پرتاب کرد.
-گرچه روشن نیست عمر بن سعد از پرتاب کردن برخی سرهای شهدا به سوی [[امام حسین]] علیه السلام چه هدفی را دنبال می کرد، اما این روشن است که وی سر مقدس سه تن از شهدا را به طرف امام حسین علیه السلام پرتاب کرد: [[عبد الله بن عمیر بن جناب الکلبی|عبدالله بن عمیر کلبی]]، [[عمرو بن جنادة الانصاری|عمرو بن جناده]] و عابس بن ابی شبیب شاکری.
+گرچه روشن نیست عمر بن سعد از پرتاب کردن برخی سرهای شهدا به سوی [[امام حسین]] علیه السلام چه هدفی را دنبال می کرد، اما این روشن است که وی سر مقدس سه تن از شهدا را به طرف امام حسین علیه السلام پرتاب کرد: [[عبدالله بن عمیر کلبی]]، [[عمرو بن جنادة الانصاری|عمرو بن جناده]] و عابس بن ابی شبیب شاکری.
 ==پانویس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۶
سطر ۱:		سطر ۱:
	او از [[شهدای کربلا]] است. به قولی عابس بن ابی شبیب الشاکری همان «عابس بن شبیب» است.<ref>جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، جلد۲، صفحه۶۸۸.</ref> عابس، از رجال برجسته [[شیعه]] و مردى دلیر، سخنور، کوشا و تلاشگر، شب زنده دار از طایفه بنى شاکر بود.		او از [[شهدای کربلا]] است. به قولی عابس بن ابی شبیب الشاکری همان «عابس بن شبیب» است.<ref>جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، جلد۲، صفحه۶۸۸.</ref> عابس، از رجال برجسته [[شیعه]] و مردى دلیر، سخنور، کوشا و تلاشگر، شب زنده دار از طایفه بنى شاکر بود.
		+	[[پرونده:Abes.jpg\|thumb\|230px\|left\|عابس - اثری از استاد امیرمحمد سرمدی]]

	==خاندان عابس ==		==خاندان عابس ==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-از شهدای [[کربلا]]ست. به قولی عابس بن ابی شبیب الشاکری همان «عابس بن شبیب» است.<ref>جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، جلد2، صفحه688.</ref> عابس، از رجال برجسته [[شيعه]] و مردى دلير، سخنور، كوشا و تلاشگر، شب زنده دار از طايفه بنى شاكر بود.
+او از [[شهدای کربلا]] است. به قولی عابس بن ابی شبیب الشاکری همان «عابس بن شبیب» است.<ref>جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، جلد۲، صفحه۶۸۸.</ref> عابس، از رجال برجسته [[شیعه]] و مردى دلیر، سخنور، کوشا و تلاشگر، شب زنده دار از طایفه بنى شاکر بود.
-==خاندان عابس بن ابی شبیب الشاکری==
+==خاندان عابس ==
 عابس فرزند ابی شبیب بن شاکر شاکری است و از طایفه بنوشاکر شمرده می شود که در حقیقت تیره ای از طایفه همدان است.
-این طایفه از جمله قبایلی بودند که اخلاص و وفاداری شان به علی علیه السلام بسیار مشهور است و همین اخلاص و ولایشان باعث آن همه رشادتها و فداکاری ها در [[جنگ صفین]] بود. امیرمومنان علیه السلام در تقدیر و ستایش از بنوشاکر در صفین فرمود: «لو تمت عدتهم الفا لعبدالله حق عبادته؛ اگر عده آنها به هزار می رسید، خداوند به حقیقت عبادت می شد».
+این طایفه از جمله قبایلی بودند که اخلاص و وفاداری شان به [[امام علی علیه السلام|امام علی]] علیه السلام بسیار مشهور است و همین اخلاص و ولایشان باعث آن همه رشادتها و فداکاری ها در [[جنگ صفین]] بود. امیرمومنان علیه السلام در تقدیر و ستایش از بنوشاکر در صفین فرمود: «لو تمت عدتهم الفا لعبدالله حق عبادته؛ اگر عده آنها به هزار می رسید، خداوند به حقیقت عبادت می شد».
-اين طايفه از شيعيان مخلص و فداكار در راه ولايت [[امیرالمومنین]] بودند و از شجاعان عرب بشمار مى آمدند. به آنان «فتيان العرب» مى گفتند.
+این طایفه از [[شیعه|شیعیان]] مخلص و فداکار در راه ولایت [[امیرالمومنین]] بودند و از شجاعان عرب بشمار مى آمدند. به آنان «فتیان العرب» مى گفتند.
-==همراهی با علی علیه السلام در جنگ صفین==
+عشق و ولایی که عابس به [[اهل البیت|اهل بیت]] علیهم السلام و خصوصاً [[امام علی علیه السلام|علی بن ابی طالب]] علیه السلام داشت، وی را بر آن داشت تا ندای امامش را لبیک گفته، در جنگ صفین حضور یابد و نقش بسزایی داشته باشد و هنگامی که با دشمن خدا در [[کربلا]] به جنگ می پردازد، ربیع بن تمیم همدانی به یاد دلاوری هایش در جنگ صفین می افتد و چنین می گوید: وقتی عابس را دیدم به طرف ما می آید، وی را شناختم زیرا قبلاً او را در مغازی و جنگها و خصوصاً در جنگ صفین دیده بودم و از شجاعترین مردم بود.
-عشق و ولایی که عابس به اهل بیت علیهم السلام و خصوصاً علی بن ابی طالب علیه السلام داشت، وی را بر آن داشت تا ندای امامش را لبیک گفته، در [[جنگ صفین]] حضور یابد و نقش بسزایی داشته باشد و هنگامی که با دشمن خدا در [[کربلا]] به جنگ می پردازد، ربیع بن تمیم همدانی به یاد دلاوری هایش در جنگ صفین می افتد و چنین می گوید: وقتی عابس را دیدم به طرف ما می آید، وی راشناختم زیرا قبلاً او را در مغازی و جنگها و خصوصاً در جنگ صفین دیده بودم و از شجاعترین مردم بود...
+==نقش عابس در کربلا==
-==نقش عابس بن ابی شبیب در کربلا==
+به نقل [[شیخ طوسی]]، یکی از یاران [[امام حسین]] علیه السلام که در [[کربلا]] همراه آن حضرت به شهادت رسیده است و در [[زیارت ناحیه مقدسه|زیارت ناحیه]] و [[زیارت رجبیه امام حسین علیه السلام|رجبیه]] بر او سلام داده شده، عابس بن ابی شبیب بود.
-و به نقل [[شیخ طوسی]]، یکی از یاران [[امام حسین]] علیه السلام که در [[کربلا]] همراه آن حضرت به شهادت رسیده است و در زیارت ناحیه و رجبیه بر او سلام داده شده است.
+او از کسانى بود که وقتى [[مسلم بن عقیل]]، نامه [[امام حسین]] علیه السلام را براى اهل [[کوفه]] خواند، بپاخاست و اعلام هوادارى و حمایت کرد و پس از بیعت کوفیان با مسلم بن عقیل، به عنوان پیک، نامه اى از سوى آنان به امام حسین  علیه السلام در [[مکه]] رساند.<ref>ابصارالعین فى انصارالحسین، ص۷۴، مقتل الحسین، مقرم، ص۱۶۷.</ref>
-از كسانى بود كه وقتى [[مسلم بن عقيل]]، نامه [[امام حسين]] علیه السلام را براى اهل [[كوفه]] خواند، بپاخاست و اعلام هوادارى و حمايت كرد و پس از بيعت كوفيان با [[مسلم بن عقيل]]، به عنوان پيك، نامه اى از سوى آنان به امام حسين  علیه السلام در [[مكه]] رساند.<ref>ابصارالعين فى انصارالحسين، ص74، مقتل الحسين، مقرم، ص167.</ref>
+دلاوری‌هاى او در [[کربلا]] مشهور است. وى همراه هم‌پیمان خود «[[شوذب]]»، در حماسه [[عاشورا]] به نبرد پرداخت و شهید شد.<ref>معارف و معاریف، ج۴، ص۱۴۷۶.</ref> رشادت‌هاى او چنان بود که سپاه کوفه از نبرد تن به تن با وى ناتوان بودند.
-دلاوري‌هاى او در [[كربلا]] مشهور است. وى همراه هم‌پيمان خود «شوذب»، در حماسه [[عاشورا]] به نبرد پرداخت و شهيد شد.<ref>معارف و معاريف، ج4، ص1476.</ref> رشادت‌هاى او چنان بود كه سپاه كوفه از نبرد تن به تن با وى ناتوان بودند.
+==دیدار آخر و شهادت ==
-==آخرین دیدار و آخرین سخن با معشوق==
+پس از شهادت [[شوذب]]، عابس بن ابی شبیب نزد امام علیه السلام شتافته، نخست سلام کرد و سپس عرضه داشت: یا اباعبدالله! هیچ آفریده ای چه نزدیک و چه دور، چه خویش و چه بیگانه در روی زمین در نزد من عزیزتر و محبوبتر از تو نیست و اگر قدرت داشتم این ظلم و ستم و کشتن را از تو دفع کنم... در آن سستی نمی کردم و آن را به پایان می رسانیدم. آنگاه آن حضرت را سلام داد و گفت: گواه باش که من بر دین تو و دین پدرت هستم. سپس راهی میدان شد.
-پس از شهادت شوذب، عابس بن ابی شبیب نزد امام شتافته، نخست سلام کرد و سپس عرضه داشت: یا اباعبدالله! هیچ آفریده ای چه نزدیک و چه دور، چه خویش و چه بیگانه در روی زمین در نزد من عزیزتر و محبوبتر از تو نیست و اگر قدرت داشتم این ظلم و ستم و کشتن را از تو دفع کنم... در آن سستی نمی کردم و آن را به پایان می رسانیدم. آنگاه آن حضرت را سلام داد و گفت: گواه باش که من بردین تو و دین پدرت هستم. سپس راهی میدان شد.
+به دستور [[عمر بن سعد|عمر سعد]]، از اطراف او را سنگباران کردند. او هم‌ زره از تن بیرون آورد و کلاهخود از سر برداشت و لخت شد و با تیغ بر دشمن حمله کرد و یک تنه آنقدر جنگید تا در قلب میدان و محاصره دشمن به شهادت رسید.<ref>سفینة البحار، ج۲، ص۱۴۷، انصارالحسین، ص۸۰.</ref> سر او را از پیکرش جدا ساختند. سر مطهرش در دست عده اى بود و هر کدام مدعى بودند که من بودم که او را کشتم، تا به  جایزه اى دست یابند،<ref>ابصارالعین، ص۷۴.</ref> در نهایت عمر آن سر را نزد امام پرتاب کرد.
-==شهادت عابس==
+گرچه روشن نیست عمر بن سعد از پرتاب کردن برخی سرهای شهدا به سوی [[امام حسین]] علیه السلام چه هدفی را دنبال می کرد، اما این روشن است که وی سر مقدس سه تن از شهدا را به طرف امام حسین علیه السلام پرتاب کرد: [[عبد الله بن عمیر بن جناب الکلبی|عبدالله بن عمیر کلبی]]، [[عمرو بن جنادة الانصاری|عمرو بن جناده]] و عابس بن ابی شبیب شاکری.
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
 * جواد محدثی، فرهنگ عاشورا.
-* محمدجواد طبسی، مجله فرهنگ كوثر، اردیبهشت 1379، شماره 38.
+*جواد محدثی، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]].
 [[رده:شهدای کربلا]]
 {{الگو:واقعه عاشورا}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{نیازمند ویرایش فنی}}
+از شهدای [[کربلا]]ست. به قولی عابس بن ابی شبیب الشاکری همان «عابس بن شبیب» است.<ref>جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، جلد2، صفحه688.</ref> عابس، از رجال برجسته [[شيعه]] و مردى دلير، سخنور، كوشا و تلاشگر، شب زنده دار از طايفه بنى شاكر بود.
-از شهدای [[کربلا]]ست. به قولی عابس بن ابی شبیب الشاکری همان «عابس بن شبیب » است.<ref> جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، جلد 2، صفحه 688. </ref> عابس، از رجال برجسته [[شيعه]] و مردى دلير، سخنور، كوشا و تلاشگر، شب زنده دار، از طايفه بنى شاكر بود.
+==خاندان عابس بن ابی شبیب الشاکری==
 عابس فرزند ابی شبیب بن شاکر شاکری است و از طایفه بنوشاکر شمرده می شود که در حقیقت تیره ای از طایفه همدان است.
-این طایفه از جمله قبایلی بودند که اخلاص و وفاداری شان به علی(ع)بسیار مشهور است. و همین اخلاص و ولایشان باعث آن همه رشادتها و فداکاری ها در جنگ صفین بود. امیرمومنان(ع)در تقدیر وستایش از بنوشاکر در صفین فرمود:
+این طایفه از جمله قبایلی بودند که اخلاص و وفاداری شان به علی علیه السلام بسیار مشهور است و همین اخلاص و ولایشان باعث آن همه رشادتها و فداکاری ها در [[جنگ صفین]] بود. امیرمومنان علیه السلام در تقدیر و ستایش از بنوشاکر در صفین فرمود: «لو تمت عدتهم الفا لعبدالله حق عبادته؛ اگر عده آنها به هزار می رسید، خداوند به حقیقت عبادت می شد».
 اين طايفه از شيعيان مخلص و فداكار در راه ولايت [[امیرالمومنین]] بودند و از شجاعان عرب بشمار مى آمدند. به آنان «فتيان العرب» مى گفتند.
-==  همراهی با علی(ع)در جنگ صفین ==
+==همراهی با علی علیه السلام در جنگ صفین==
-== نقش عابس بن ابی شبیب در کربلا ==
+عشق و ولایی که عابس به اهل بیت علیهم السلام و خصوصاً علی بن ابی طالب علیه السلام داشت، وی را بر آن داشت تا ندای امامش را لبیک گفته، در [[جنگ صفین]] حضور یابد و نقش بسزایی داشته باشد و هنگامی که با دشمن خدا در [[کربلا]] به جنگ می پردازد، ربیع بن تمیم همدانی به یاد دلاوری هایش در جنگ صفین می افتد و چنین می گوید: وقتی عابس را دیدم به طرف ما می آید، وی راشناختم زیرا قبلاً او را در مغازی و جنگها و خصوصاً در جنگ صفین دیده بودم و از شجاعترین مردم بود...
-و به نقل شیخ طوسی، یکی از یاران امام حسین(ع)که در کربلاهمراه آن حضرت به شهادت رسیده است و در زیارت ناحیه و رجبیه براو سلام داده شده است.
+==نقش عابس بن ابی شبیب در کربلا==
-دلاوري‌هاى او در [[كربلا]] مشهور است. وى همراه هم‌پيمان خود «شوذب»، در حماسه [[عاشورا]] به نبرد پرداخت و شهيد شد.<ref> معارف و معاريف، ج4، ص1476.</ref> رشادت‌هاى او چنان بود كه سپاه كوفه از نبرد تن به تن با وى ناتوان بودند.
+و به نقل [[شیخ طوسی]]، یکی از یاران [[امام حسین]] علیه السلام که در [[کربلا]] همراه آن حضرت به شهادت رسیده است و در زیارت ناحیه و رجبیه بر او سلام داده شده است.
-==  آخرین دیدار و آخرین سخن با معشوق ==
+از كسانى بود كه وقتى [[مسلم بن عقيل]]، نامه [[امام حسين]] علیه السلام را براى اهل [[كوفه]] خواند، بپاخاست و اعلام هوادارى و حمايت كرد و پس از بيعت كوفيان با [[مسلم بن عقيل]]، به عنوان پيك، نامه اى از سوى آنان به امام حسين  علیه السلام در [[مكه]] رساند.<ref>ابصارالعين فى انصارالحسين، ص74، مقتل الحسين، مقرم، ص167.</ref>
-پس از شهادت شوذب، عابس بن ابی شبیب نزد امام شتافته، نخست سلام کرد و سپس عرضه داشت: یا اباعبدالله! هیچ آفریده ای چه نزدیک و چه دور، چه خویش و چه بیگانه در روی زمین در نزد من عزیزتر و محبوبتر از تو نیست و اگر قدرت داشتم این ظلم و ستم وکشتن را از تو دفع کنم... در آن سستی نمی کردم و آن را به پایان می رسانیدم. آنگاه آن حضرت را سلام داد و گفت: گواه باش که من بردین تو و دین پدرت هستم. سپس راهی میدان شد.
+دلاوري‌هاى او در [[كربلا]] مشهور است. وى همراه هم‌پيمان خود «شوذب»، در حماسه [[عاشورا]] به نبرد پرداخت و شهيد شد.<ref>معارف و معاريف، ج4، ص1476.</ref> رشادت‌هاى او چنان بود كه سپاه كوفه از نبرد تن به تن با وى ناتوان بودند.
-== شهادت عابس ==
+==آخرین دیدار و آخرین سخن با معشوق==
-به دستور عمر سعد، از اطراف او را سنگباران كردند. او هم‌ زره از تن بيرون آورد و كلاهخود از سر برداشت و لخت شد و با تيغ بر دشمن حمله كرد و يك تنه آنقدر جنگيد تا در قلب ميدان و محاصره دشمن به شهادت رسيد.<ref>سفينة البحار، ج2، ص147، انصارالحسين، ص80.</ref> سر او را از پيكرش جدا ساختند. سر مطهرش در دست عده اى بود و هر كدام مدعى بودند كه من بودم كه او را كشتم، تا به  جايزه اى دست يابند.<ref>ابصارالعين، ص 74.</ref>
+پس از شهادت شوذب، عابس بن ابی شبیب نزد امام شتافته، نخست سلام کرد و سپس عرضه داشت: یا اباعبدالله! هیچ آفریده ای چه نزدیک و چه دور، چه خویش و چه بیگانه در روی زمین در نزد من عزیزتر و محبوبتر از تو نیست و اگر قدرت داشتم این ظلم و ستم و کشتن را از تو دفع کنم... در آن سستی نمی کردم و آن را به پایان می رسانیدم. آنگاه آن حضرت را سلام داد و گفت: گواه باش که من بردین تو و دین پدرت هستم. سپس راهی میدان شد.
-==  پرتاب کردن سرعابس به سوی امام حسین(ع) ==
+==شهادت عابس==
-گرچه روشن نیست عمر بن سعد از پرتاب کردن برخی سرهای شهدا به سوی امام حسین(ع) چه هدفی را دنبال می کرد، اما این روشن است که وی سرمقدس سه تن از شهدا را به طرف امام حسین(ع)پرتاب کرد:
+به دستور عمر سعد، از اطراف او را سنگباران كردند. او هم‌ زره از تن بيرون آورد و كلاهخود از سر برداشت و لخت شد و با تيغ بر دشمن حمله كرد و يك تنه آنقدر جنگيد تا در قلب ميدان و محاصره دشمن به شهادت رسيد.<ref>سفينة البحار، ج2، ص147، انصارالحسين، ص80.</ref> سر او را از پيكرش جدا ساختند. سر مطهرش در دست عده اى بود و هر كدام مدعى بودند كه من بودم كه او را كشتم، تا به  جايزه اى دست يابند.<ref>ابصارالعين، ص74.</ref>
-- عبدالله بن عمیر کلبی.
+==پرتاب کردن سرعابس به سوی امام حسین علیه السلام==
-- عمروبن جناده.
+گرچه روشن نیست عمر بن سعد از پرتاب کردن برخی سرهای شهدا به سوی [[امام حسین]] علیه السلام چه هدفی را دنبال می کرد، اما این روشن است که وی سر مقدس سه تن از شهدا را به طرف امام حسین علیه السلام پرتاب کرد:
-- عابس بن ابی شبیب شاکری.
+# عبدالله بن عمیر کلبی
 ==پانویس==
@@ سطر ۴۹: / سطر ۴۲: @@
 ==منابع==
 * جواد محدثی، فرهنگ عاشورا.
-*محمدجواد طبسی،محمدجواد طبسی،مجله فرهنگ كوثر ،اردیبهشت 1379، شماره 38 .
+* محمدجواد طبسی، مجله فرهنگ كوثر، اردیبهشت 1379، شماره 38.
 [[رده:شهدای کربلا]]
 {{الگو:واقعه عاشورا}}

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
-== عابس بن ابى‌شبيب شاكرى<ref> عابس بن شبيب هم نوشته اند.</ref> ==
+از كسانى بود كه وقتى [[مسلم بن عقيل]]، نامه [[امام حسين ]] علیه السلام را براى اهل [[كوفه]]  خواند، بپا خاست و اعلام هوادارى و حمايت كرد و پس از بيعت كوفيان با مسلم بن  عقيل، به عنوان پيك، نامه اى از سوى آنان به امام حسين  علیه السلام در [[مكه]] رساند.<ref> ابصارالعين فى انصارالحسين، ص 74، مقتل الحسين، مقرم، ص 167.</ref>
-از شهداى كربلاست. عابس، از رجال برجسته [[شيعه]] و مردى دلير، سخنور، كوشا و تلاشگر، شب زنده دار، از طايفه بنى شاكر بود. اين طايفه از شيعيان مخلص و فداكار در راه ولايت [[امیرالمومنین]] بودند و از شجاعان عرب بشمار مى آمدند. به آنان  «فتيان العرب » مى گفتند.
+به دستور عمر سعد، از اطراف او را سنگباران كردند. او هم‌ زره از تن بيرون آورد و كلاهخود از سر برداشت و لخت شد و با تيغ بر دشمن حمله كرد و يك تنه آنقدر جنگيد تا در قلب ميدان و محاصره دشمن به شهادت رسيد.<ref>سفينة البحار، ج2، ص147، انصارالحسين، ص80.</ref> سر او را از پيكرش جدا ساختند. سر مطهرش در دست عده اى بود و هر كدام مدعى بودند كه من بودم كه او را كشتم، تا به  جايزه اى دست يابند.<ref>ابصارالعين، ص 74.</ref>
-از كسانى بود كه وقتى [[مسلم بن عقيل]]، نامه [[امام حسين ]] علیه السلام را براى اهل [[كوفه]]  خواند، به پا خاست و اعلام هوادارى و حمايت كرد و پس از بيعت كوفيان با مسلم بن  عقيل، به عنوان پيك، نامه اى از سوى آنان به امام حسين  علیه السلام در [[مكه]] رساند.<ref> ابصارالعين فى انصارالحسين، ص 74، مقتل الحسين، مقرم، ص 167.</ref>
+==پانویس==
-دلاوري‌هاى او در [[كربلا]] مشهور است. وى همراه هم‌پيمان خود «شوذب »، در حماسه [[عاشورا]] به نبرد پرداخت و شهيد شد.<ref> معارف و معاريف، ج 4، ص 1476.</ref> رشادت‌هاى او چنان بود كه سپاه كوفه از نبرد تن به تن با وى ناتوان  بودند.
+==منابع==
+* جواد محدثی، فرهنگ عاشورا.
 [[رده:شهدای کربلا]]

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 ==پانویس ==
 <references />
-===منبع===
 جواد محدثی, فرهنگ عاشورا
 [[رده:شهدای کربلا]]

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
-=عابس بن ابى‌شبيب شاكرى=<ref> عابس بن شبيب هم نوشته اند.</ref>
 از شهداى كربلاست. عابس، از رجال برجسته [[شيعه]] و مردى دلير، سخنور، كوشا و تلاشگر، شب زنده دار، از طايفه بنى شاكر بود. اين طايفه از شيعيان مخلص و فداكار در راه ولايت [[امیرالمومنین]] بودند و از شجاعان عرب بشمار مى آمدند. به آنان  «فتيان العرب » مى گفتند.
@@ سطر ۱۹: / سطر ۲۱: @@
 جواد محدثی, فرهنگ عاشورا