طه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* منظور از طه */

2026-03-18T09:39:03Z

‏منظور از طه

Mohammadi در ‏۱۸ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۳۸

2026-03-18T09:38:09Z

مهدی موسوی در ‏۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۳۸

2026-02-15T06:38:36Z

Mohammadi در ‏۲۴ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۲۷

2025-12-24T16:27:15Z

Mohammadi در ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۰

2025-11-25T07:50:39Z

مهدی موسوی در ‏۹ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۱۹

2020-06-09T05:19:09Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-06-08T13:10:01Z

ویرایش

Aghajani در ‏۲۴ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۵۵

2019-12-24T09:55:59Z

Aghajani در ‏۲۴ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۵۰

2019-12-24T09:50:45Z

سید مهدی خدایی: سنجش شناسه

2019-03-16T12:00:37Z

سنجش شناسه

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 برخى از مفسران، آن را به معناى «یا رجل» -که مقصود [[پیامبر اسلام|حضرت محمد]] صلى الله علیه و آله است- دانسته و با توجه به بعضى روایات گفته اند: [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله هنگام [[تهجد|تهجّد]]، روى انگشتان پاها یا روى یک پا قرار مى گرفت تا رنج بیشترى تحمّل کند، خداوند فرمود: هر دو پا را روى زمین قرار ده و تا این حدّ خود را به مشقت نینداز، مطابق با آیه بعد که می گوید: «{{متن قرآن|{{آیه|20|2}}}}<ref name=":۰">[[آیه 2 سوره طه|سوره طاها، آیه ۲.]]</ref>؛ ما این قرآن را بر تو نازل ننمودیم که به مشقت و سختی بیفتی‏».<ref>الدرالمنثور، ج۵، ص۵۵۰؛ البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۴-۵؛ الکشاف، ج۳، ص۴۹؛ المیزان، ج۱۴، ص۱۲۵-۱۲۶.</ref>
-اما صورت کاملتر این روایت در کتاب «[[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)|الدر المنثور]]» [[جلال الدین سیوطی|سیوطی]] به این صورت آمده است: أخرج ابن مردویه عن علی (ع) قال: {{متن حدیث|«لما نزل على النبی (ص): {{متن قرآن|«{{آیه|73|1}} 💠<ref>[[آیه 1 سوره مزمل|سوره مزمل، آیه ۱.]]</ref> {{آیه|73|2}}<ref>[[آیه 2 سوره مزمل|همان، آیه ۲.]]</ref>»}} قام اللیل کلّه حتى تورّمت قدماه فجعل یرفع رجلا و یضع رجلا فهبط علیه جبریل فقال: '''"طه"''' یعنی الأرض بقدَمَیک یا محمد {{متن قرآن|«{{آیه|20|2}}»}}<ref name=":۰" /> و أنزل {{متن قرآن|«... فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ ...»}}<ref>[[آیه 20 سوره مزمل|همان، آیه ۲۰.]]</ref>}}؛ [[ابن مردویه اصفهانی|ابن مردویه]] از [[امام علی علیه السلام|على]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: وقتى آیه {{متن قرآن|«{{آیه|73|1}} 💠 {{آیه|73|2}}»}} نازل شد، پیامبر همه شب‏ها تمامى شب را به [[عبادت]] پرداخت، تا آنجا که پاهایش متورم شد، ناگزیر یک پا را بلند مى‏ کرد تا خستگیش رفع شود، بار دیگر آن را به زمین مى ‏گذاشت، پاى دیگر را بلند مى‏ کرد، تا آنکه [[جبرئیل|جبرئیل]] نازل شد و گفت: '''"طه"''' یعنى هر دو پایت را به زمین بگذار اى محمد؛ {{متن قرآن|«{{آیه|20|2}}»}} و نیز این آیه را نازل کرد: {{متن قرآن|«... فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ ...»}}.
+اما صورت کاملتر این روایت در کتاب «[[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)|الدر المنثور]]» [[جلال الدین سیوطی|سیوطی]] به این صورت آمده است: أخرج ابن مردویه عن علی (ع) قال: {{متن حدیث|«لما نزل على النبی (ص): {{متن قرآن|«{{آیه|73|1}} 💠<ref>[[آیه 1 سوره مزمل|سوره مزمل، آیه ۱.]]</ref> {{آیه|73|2}}<ref>[[آیه 2 سوره مزمل|همان، آیه ۲.]]</ref>»}} قام اللیل کلّه حتى تورّمت قدماه فجعل یرفع رجلا و یضع رجلا فهبط علیه جبریل فقال: '''"طه"''' یعنی الأرض بقدَمَیک یا محمد {{متن قرآن|«{{آیه|20|2}}»}}<ref name=":۰" /> و أنزل {{متن قرآن|«... فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ ...»}}<ref>[[آیه 20 سوره مزمل|همان، آیه ۲۰.]]</ref>}}؛
 [[علامه طباطبایى]] به کمک این نقل از روایت، احتمال می دهد که اصل داستان و ریشه آن چنین باشد که رسول خدا صلی الله علیه وآله آن قدر بر پاهاى خود در [[نماز]] هایی که می خواند ایستاد تا متورم گردید. پس ناچار گاهی یکى را بر مى‏ داشت و دیگرى را مى‏ گذاشت، و یا کف پا و یا انگشتان پا را به زمین مى‏ گذاشت (و با این کار درد پایش را تسکین می داد)؛ پس این آیات نازل گردید که پیامبر اکرم خود را به سختی نیاندازد و از نمازهای خود بکاهد.

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 در روایتى از [[امام صادق]] علیه السلام، «طه» از اسامى [[پیامبر اسلام]] صلى الله علیه و آله دانسته شده است<ref>تفسیر نورالثقلین، ج۳، ص۳۶۷، ح۲؛ معانى الاخبار، ص۲۲، ح۱؛ تفسیر البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۲.</ref> که به معناى «یا طالب الحق الهادى الیه» مى باشد.<ref>البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۳.</ref> و در روایت دیگر از آن حضرت، به معناى طهارت [[اهل بیت]] علیهم السلام آمده است.<ref>تأویل الآیات الظّاهره، ص ۳۰۴؛ البرهان، ج۳، ص ۴۸، ح۳.</ref>
-برخى از مفسران، آن را به معناى «یا رجل» -که مقصود [[پیامبر اسلام|حضرت محمد]] صلى الله علیه و آله است- دانسته و با توجه به بعضى روایات گفته اند: [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله هنگام [[تهجد|تهجّد]]، روى انگشتان پاها یا روى یک پا قرار مى گرفت تا رنج بیشترى تحمّل کند، خداوند فرمود: هر دو پا را روى زمین قرار ده و تا این حدّ خود را به مشقت نینداز، مطابق با آیه بعد که می گوید: {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ}}؛<ref>[[آیه 2 سوره طه|سوره طه، آیه ۲.]]</ref> ما این قرآن را بر تو نازل ننمودیم که به مشقت و سختی بیفتی‏».<ref>الدرالمنثور، ج۵، ص۵۵۰؛ البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۴-۵؛ الکشاف، ج۳، ص۴۹؛ المیزان، ج۱۴، ص۱۲۵-۱۲۶.</ref>
+برخى از مفسران، آن را به معناى «یا رجل» -که مقصود [[پیامبر اسلام|حضرت محمد]] صلى الله علیه و آله است- دانسته و با توجه به بعضى روایات گفته اند: [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله هنگام [[تهجد|تهجّد]]، روى انگشتان پاها یا روى یک پا قرار مى گرفت تا رنج بیشترى تحمّل کند، خداوند فرمود: هر دو پا را روى زمین قرار ده و تا این حدّ خود را به مشقت نینداز، مطابق با آیه بعد که می گوید: «{{متن قرآن|{{آیه|20|2}}}}<ref name=":۰">[[آیه 2 سوره طه|سوره طاها، آیه ۲.]]</ref>؛ ما این قرآن را بر تو نازل ننمودیم که به مشقت و سختی بیفتی‏».<ref>الدرالمنثور، ج۵، ص۵۵۰؛ البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۴-۵؛ الکشاف، ج۳، ص۴۹؛ المیزان، ج۱۴، ص۱۲۵-۱۲۶.</ref>
-اما صورت کاملتر این روایت در کتاب «[[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)|الدر المنثور]]» [[جلال الدین سیوطی|سیوطی]] به این صورت آمده است: أخرج ابن مردویه عن علی(ع) قال: لما نزل على النبی(ص): {{متن قرآن|«یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ * قُمِ اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا»}}<ref>[[سوره مزمل]]/آیات ۱-۲.</ref> قام اللیل کلّه حتى تورّمت قدماه فجعل یرفع رجلا و یضع رجلا فهبط علیه جبریل فقال: «طه» یعنی الأرض بقدَمَیک یا محمد {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و أنزل {{متن قرآن|«...فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ...»}}.<ref>[[آیه 20 سوره مزمل|سوره مزمل، آیه ۲۰.]]</ref> [[ابن مردویه اصفهانی|ابن مردویه]] از [[امام علی علیه السلام|على]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: وقتى آیه ‏{{متن قرآن|«یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ * قُمِ اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا»}} نازل شد، پیامبر همه شب‏ها تمامى شب را به [[عبادت]] پرداخت، تا آنجا که پاهایش متورم شد، ناگزیر یک پا را بلند مى‏ کرد تا خستگیش رفع شود، بار دیگر آن را به زمین مى ‏گذاشت، پاى دیگر را بلند مى‏ کرد، تا آنکه [[جبرئیل|جبرئیل]] نازل شد و گفت: "طه" یعنى هر دو پایت را به زمین بگذار اى محمد؛ {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و نیز این آیه را نازل کرد: {{متن قرآن|«فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ»}}.
+اما صورت کاملتر این روایت در کتاب «[[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)|الدر المنثور]]» [[جلال الدین سیوطی|سیوطی]] به این صورت آمده است: أخرج ابن مردویه عن علی (ع) قال: {{متن حدیث|«لما نزل على النبی (ص): {{متن قرآن|«{{آیه|73|1}} 💠<ref>[[آیه 1 سوره مزمل|سوره مزمل، آیه ۱.]]</ref> {{آیه|73|2}}<ref>[[آیه 2 سوره مزمل|همان، آیه ۲.]]</ref>»}} قام اللیل کلّه حتى تورّمت قدماه فجعل یرفع رجلا و یضع رجلا فهبط علیه جبریل فقال: '''"طه"''' یعنی الأرض بقدَمَیک یا محمد {{متن قرآن|«{{آیه|20|2}}»}}<ref name=":۰" /> و أنزل {{متن قرآن|«... فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ ...»}}<ref>[[آیه 20 سوره مزمل|همان، آیه ۲۰.]]</ref>}}؛ [[ابن مردویه اصفهانی|ابن مردویه]] از [[امام علی علیه السلام|على]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: وقتى آیه {{متن قرآن|«{{آیه|73|1}} 💠 {{آیه|73|2}}»}} نازل شد، پیامبر همه شب‏ها تمامى شب را به [[عبادت]] پرداخت، تا آنجا که پاهایش متورم شد، ناگزیر یک پا را بلند مى‏ کرد تا خستگیش رفع شود، بار دیگر آن را به زمین مى ‏گذاشت، پاى دیگر را بلند مى‏ کرد، تا آنکه [[جبرئیل|جبرئیل]] نازل شد و گفت: '''"طه"''' یعنى هر دو پایت را به زمین بگذار اى محمد؛ {{متن قرآن|«{{آیه|20|2}}»}} و نیز این آیه را نازل کرد: {{متن قرآن|«... فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ ...»}}.
 [[علامه طباطبایى]] به کمک این نقل از روایت، احتمال می دهد که اصل داستان و ریشه آن چنین باشد که رسول خدا صلی الله علیه وآله آن قدر بر پاهاى خود در [[نماز]] هایی که می خواند ایستاد تا متورم گردید. پس ناچار گاهی یکى را بر مى‏ داشت و دیگرى را مى‏ گذاشت، و یا کف پا و یا انگشتان پا را به زمین مى‏ گذاشت (و با این کار درد پایش را تسکین می داد)؛ پس این آیات نازل گردید که پیامبر اکرم خود را به سختی نیاندازد و از نمازهای خود بکاهد.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
+کلمه '''«طه»'''، از «[[حروف مقطعه]]» [[قرآن|قرآن کریم]] است که در ابتدای «[[سوره طه]]» قرار گرفته و اولین [[آیه]] آن به شمار می‌رود. در مفهوم این تعبیر قرآنی، معانی متعددی گفته شده است.
 ==منظور از طه==
-در روایتى از [[امام صادق]] علیه السلام «طه» از اسامى [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلى الله علیه و آله دانسته شده است<ref>تفسیر نورالثقلین، ج۳، ص۳۶۷، ح۲؛ معانى الاخبار، ص۲۲، ح۱؛ البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۲.</ref> که به معناى «یا طالب الحق الهادى الیه» مى باشد.<ref>البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۳.</ref> و در روایت دیگر از آن حضرت به معناى طهارت [[اهل بیت]] علیهم السلام آمده است.<ref>تأویل الآیات الظّاهره، ص ۳۰۴؛ البرهان، ج۳، ص ۴۸، ح۳.</ref>
+در روایتى از [[امام صادق]] علیه السلام، «طه» از اسامى [[پیامبر اسلام]] صلى الله علیه و آله دانسته شده است<ref>تفسیر نورالثقلین، ج۳، ص۳۶۷، ح۲؛ معانى الاخبار، ص۲۲، ح۱؛ تفسیر البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۲.</ref> که به معناى «یا طالب الحق الهادى الیه» مى باشد.<ref>البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۳.</ref> و در روایت دیگر از آن حضرت، به معناى طهارت [[اهل بیت]] علیهم السلام آمده است.<ref>تأویل الآیات الظّاهره، ص ۳۰۴؛ البرهان، ج۳، ص ۴۸، ح۳.</ref>
-برخى از مفسران، آن را به معناى «یا رجل» که مقصود [[پیامبر اسلام|محمد]] صلى الله علیه و آله است دانسته و با توجه به بعضى روایات گفته اند: [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله هنگام [[تهجد|تهجّد]]، روى انگشتان پاها یا روى یک پا قرار مى گرفت تا رنج بیشترى تحمّل کند، خداوند فرمود: هر دو پا را روى زمین قرار ده و تا این حدّ خود را به مشقت نینداز، مطابق با آیه بعد که می گوید:{{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ}}<ref>[[آیه 2 سوره طه|سوره طه، آیه ۲.]]</ref> ؛ ما این قرآن را بر تو نازل ننمودیم که به مشقت و سختی بیفتی‏».<ref>الدرالمنثور، ج۵، ص۵۵۰؛ البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۴-۵؛ الکشاف، ج۳، ص۴۹؛ المیزان، ج۱۴، ص۱۲۵-۱۲۶.</ref> <ref>فرهنگ قرآن، جلد ۱۹، صفحه ۲۴۶.</ref>
+برخى از مفسران، آن را به معناى «یا رجل» -که مقصود [[پیامبر اسلام|حضرت محمد]] صلى الله علیه و آله است- دانسته و با توجه به بعضى روایات گفته اند: [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله هنگام [[تهجد|تهجّد]]، روى انگشتان پاها یا روى یک پا قرار مى گرفت تا رنج بیشترى تحمّل کند، خداوند فرمود: هر دو پا را روى زمین قرار ده و تا این حدّ خود را به مشقت نینداز، مطابق با آیه بعد که می گوید: {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ}}؛<ref>[[آیه 2 سوره طه|سوره طه، آیه ۲.]]</ref> ما این قرآن را بر تو نازل ننمودیم که به مشقت و سختی بیفتی‏».<ref>الدرالمنثور، ج۵، ص۵۵۰؛ البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۴-۵؛ الکشاف، ج۳، ص۴۹؛ المیزان، ج۱۴، ص۱۲۵-۱۲۶.</ref>
-اما صورت کاملتر این روایت در کتاب «[[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)|الدر المنثور]]» [[جلال الدین سیوطی|سیوطی]] به این صورت آمده است: أخرج ابن مردویه عن علی قال: لما نزل على النبی ص: {{متن قرآن|«یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ*اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا»}}([[سوره مزمل]]/آیه۱-۲)- قام اللیل کله حتى تورمت قدماه- فجعل یرفع رجلا و یضع رجلا فهبط علیه جبریل- فقال: «طه» یعنی الأرض بقدمیک یا محمد- {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و أنزل- {{متن قرآن|«...فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ...»}}<ref>[[آیه 20 سوره مزمل|سوره مزمل، آیه ۲۰.]]</ref> . ابن مردویه از [[امام علی علیه السلام|على]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: وقتى آیه‏{{متن قرآن|«یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ*اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا»}} نازل شد، همه شب‏ها تمامى شب را به عبادت پرداخت، تا آنجا که پاهایش متورم شد، ناگزیر یک پا را بلند مى‏ کرد تا خستگیش رفع شود، بار دیگر آن را به زمین مى ‏گذاشت، پاى دیگر را بلند مى‏ کرد، تا آنکه [[جبرئیل|جبرئیل]] نازل شد و گفت: "طه" یعنى هر دو پایت را به زمین بگذار اى محمد" {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و نیز این آیه را آورد: {{متن قرآن|«فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ»}}.
+اما صورت کاملتر این روایت در کتاب «[[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)|الدر المنثور]]» [[جلال الدین سیوطی|سیوطی]] به این صورت آمده است: أخرج ابن مردویه عن علی(ع) قال: لما نزل على النبی(ص): {{متن قرآن|«یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ * قُمِ اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا»}}<ref>[[سوره مزمل]]/آیات ۱-۲.</ref> قام اللیل کلّه حتى تورّمت قدماه فجعل یرفع رجلا و یضع رجلا فهبط علیه جبریل فقال: «طه» یعنی الأرض بقدَمَیک یا محمد {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و أنزل {{متن قرآن|«...فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ...»}}.<ref>[[آیه 20 سوره مزمل|سوره مزمل، آیه ۲۰.]]</ref> [[ابن مردویه اصفهانی|ابن مردویه]] از [[امام علی علیه السلام|على]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: وقتى آیه ‏{{متن قرآن|«یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ * قُمِ اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا»}} نازل شد، پیامبر همه شب‏ها تمامى شب را به [[عبادت]] پرداخت، تا آنجا که پاهایش متورم شد، ناگزیر یک پا را بلند مى‏ کرد تا خستگیش رفع شود، بار دیگر آن را به زمین مى ‏گذاشت، پاى دیگر را بلند مى‏ کرد، تا آنکه [[جبرئیل|جبرئیل]] نازل شد و گفت: "طه" یعنى هر دو پایت را به زمین بگذار اى محمد؛ {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و نیز این آیه را نازل کرد: {{متن قرآن|«فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ»}}.
-[[علامه طباطبایى|علامه طباطبائی]] (ره) به کمک این نقل از روایت احتمال می دهند که اصل داستان و ریشه آن چنین باشد که رسول خدا صلی الله علیه وآله آن قدر بر پاهاى خود در نمازهایی که می خواند ایستاد تا متورم گردید. پس ناچار گاهی یکى را بر مى‏ داشت و دیگرى را مى‏ گذاشت، و یا سینه کف پا و یا انگشتان پا را به زمین مى‏ گذاشتند (و با این کار درد پایشان را تسکین می دادند) پس این آیات نازل گردید که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله خود را به سختی نیاندازند و از نمازهای خود بکاهند.
+[[علامه طباطبایى]] به کمک این نقل از روایت، احتمال می دهد که اصل داستان و ریشه آن چنین باشد که رسول خدا صلی الله علیه وآله آن قدر بر پاهاى خود در [[نماز]] هایی که می خواند ایستاد تا متورم گردید. پس ناچار گاهی یکى را بر مى‏ داشت و دیگرى را مى‏ گذاشت، و یا کف پا و یا انگشتان پا را به زمین مى‏ گذاشت (و با این کار درد پایش را تسکین می داد)؛ پس این آیات نازل گردید که پیامبر اکرم خود را به سختی نیاندازد و از نمازهای خود بکاهد.
-علامه با این توجیه احتمال می دهند که عبارت "یعنی الأرض بقدمیک یا محمد: یعنی بر زمین بگذار دو پایت را ای محمد" را راوی خود به عنوان توضیحی که به ذهنش رسیده آورده باشد، چرا که با وجود آن، صدر و ذیل روایت با هم تطبیق ندارند یعنی نمی شود از یک سو گفته شده باشد پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله بخاطر تسکین درد پایش بر روی یک پا می ایستاد و از طرف دیگر بگوید اکنون برای رفع خستگی پاهایت هر دوی آنها را بر زمین بگذار. علاوه بر اینکه این معنا با قرائت‏هاى وارده که کلمه "طه" را دو حرف از [[حروف مقطعه]] دانسته‏ اند مانند سایر حروف مقطعه اول [[سوره]] ‏ها (نه یک کلمه) نمى ‏سازد.<ref>رجوع کنید: تفسیر المیزان، ج۱۴، ص ۱۲۵ تا ۱۲۸.</ref>
+علامه طباطبایى با این توجیه، احتمال می دهد که عبارت «یعنی الأرض بقدمَیک یا محمد: یعنی بر زمین بگذار دو پایت را ای محمد» را خود راوی به عنوان توضیحی که به ذهنش رسیده آورده باشد، چرا که با وجود آن، صدر و ذیل روایت با هم تطبیق ندارند، یعنی نمی شود از یک سو گفته شده باشد پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله بخاطر تسکین درد پایش، بر روی یک پا می ایستاد و از طرف دیگر بگوید اکنون برای رفع خستگی پاهایت، هر دوی آنها را بر زمین بگذار. علاوه بر اینکه این معنا با قرائت‏هاى وارده که کلمه "طه" را دو حرف از [[حروف مقطعه]] دانسته‏ اند -مانند سایر حروف مقطعه اول [[سوره]] ‏ها (نه یک کلمه)- نمى ‏سازد.<ref>رجوع کنید: تفسیر المیزان، ج۱۴، ص ۱۲۵-۱۲۸.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
 ==منابع==
+*[[فرهنگ قرآن (کتاب)|فرهنگ قرآن]]، اکبر هاشمی و جمعی از محققان مرکز فرهنگ و معارف قرآن، مؤسسه بوستان کتاب قم، چاپ دوم، ۱۳۸۳ش.
-*[[فرهنگ قرآن (کتاب)|فرهنگ قرآن]]، اکبر هاشمی رفسنجانی و جمعی از محققان مرکز فرهنگ و معارف قرآن، مؤسسه بوستان کتاب قم،چاپ دوم، ۱۳۸۳ ه. ش.
+*[[المیزان فی تفسیر القرآن (کتاب)|تفسیر المیزان]]، سید محمدحسین طباطبایی، مؤسسه الاعلمی للمطبوعات، بیروت، ۱۳۹۰ق.
 *[[سوره طه]]، همین دانشنامه.
 {{قرآن}}
 {{سنجش کیفی
 |سنجش=نشده
@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۱: @@
 |سیر منطقی=
 }}
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:حروف مقطعه قرآن]]

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 در روایتى از [[امام صادق]] علیه السلام «طه» از اسامى [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلى الله علیه و آله دانسته شده است<ref>تفسیر نورالثقلین، ج۳، ص۳۶۷، ح۲؛ معانى الاخبار، ص۲۲، ح۱؛ البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۲.</ref> که به معناى «یا طالب الحق الهادى الیه» مى باشد.<ref>البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۳.</ref> و در روایت دیگر از آن حضرت به معناى طهارت [[اهل بیت]] علیهم السلام آمده است.<ref>تأویل الآیات الظّاهره، ص ۳۰۴؛ البرهان، ج۳، ص ۴۸، ح۳.</ref>
-برخى از مفسران، آن را به معناى «یا رجل» که مقصود [[پیامبر اسلام|محمد]] صلى الله علیه و آله است دانسته و با توجه به بعضى روایات گفته اند: [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله هنگام [[تهجد|تهجّد]]، روى انگشتان پاها یا روى یک پا قرار مى گرفت تا رنج بیشترى تحمّل کند، خداوند فرمود: هر دو پا را روى زمین قرار ده و تا این حدّ خود را به مشقت نینداز، مطابق با آیه بعد که می گوید:{{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَیک الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}}([[سوره طه]]/آیه۲)؛ ما این قرآن را بر تو نازل ننمودیم که به مشقت و سختی بیفتی‏".<ref>الدرالمنثور، ج۵، ص۵۵۰؛ البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۴-۵؛ الکشاف، ج۳، ص۴۹؛ المیزان، ج۱۴، ص۱۲۵-۱۲۶.</ref> <ref>فرهنگ قرآن، جلد ۱۹، صفحه ۲۴۶.</ref>
+برخى از مفسران، آن را به معناى «یا رجل» که مقصود [[پیامبر اسلام|محمد]] صلى الله علیه و آله است دانسته و با توجه به بعضى روایات گفته اند: [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله هنگام [[تهجد|تهجّد]]، روى انگشتان پاها یا روى یک پا قرار مى گرفت تا رنج بیشترى تحمّل کند، خداوند فرمود: هر دو پا را روى زمین قرار ده و تا این حدّ خود را به مشقت نینداز، مطابق با آیه بعد که می گوید:{{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ}}<ref>[[آیه 2 سوره طه|سوره طه، آیه ۲.]]</ref> ؛ ما این قرآن را بر تو نازل ننمودیم که به مشقت و سختی بیفتی‏».<ref>الدرالمنثور، ج۵، ص۵۵۰؛ البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۴-۵؛ الکشاف، ج۳، ص۴۹؛ المیزان، ج۱۴، ص۱۲۵-۱۲۶.</ref> <ref>فرهنگ قرآن، جلد ۱۹، صفحه ۲۴۶.</ref>
-اما صورت کاملتر این روایت در کتاب «[[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)|الدر المنثور]]» [[جلال الدین سیوطی|سیوطی]] به این صورت آمده است: أخرج ابن مردویه عن علی قال: لما نزل على النبی ص: {{متن قرآن|«یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ*اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا»}}([[سوره مزمل]]/آیه۱-۲)- قام اللیل کله حتى تورمت قدماه- فجعل یرفع رجلا و یضع رجلا فهبط علیه جبریل- فقال: «طه» یعنی الأرض بقدمیک یا محمد- {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَیک الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و أنزل- {{متن قرآن|«فَاقْرَءُوا مَا تَیسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ»}} (سوره مزمل/آیه ۲۰). ابن مردویه از [[امام علی علیه السلام|على]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: وقتى آیه‏{{متن قرآن|«یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ*اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا»}} نازل شد، همه شب‏ها تمامى شب را به عبادت پرداخت، تا آنجا که پاهایش متورم شد، ناگزیر یک پا را بلند مى‏ کرد تا خستگیش رفع شود، بار دیگر آن را به زمین مى ‏گذاشت، پاى دیگر را بلند مى‏ کرد، تا آنکه [[جبرئیل|جبرئیل]] نازل شد و گفت: "طه" یعنى هر دو پایت را به زمین بگذار اى محمد" {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَیک الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و نیز این آیه را آورد: {{متن قرآن|«فَاقْرَءُوا مَا تَیسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ»}}.
+اما صورت کاملتر این روایت در کتاب «[[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)|الدر المنثور]]» [[جلال الدین سیوطی|سیوطی]] به این صورت آمده است: أخرج ابن مردویه عن علی قال: لما نزل على النبی ص: {{متن قرآن|«یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ*اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا»}}([[سوره مزمل]]/آیه۱-۲)- قام اللیل کله حتى تورمت قدماه- فجعل یرفع رجلا و یضع رجلا فهبط علیه جبریل- فقال: «طه» یعنی الأرض بقدمیک یا محمد- {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و أنزل- {{متن قرآن|«...فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ...»}}<ref>[[آیه 20 سوره مزمل|سوره مزمل، آیه ۲۰.]]</ref> . ابن مردویه از [[امام علی علیه السلام|على]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: وقتى آیه‏{{متن قرآن|«یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ*اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا»}} نازل شد، همه شب‏ها تمامى شب را به عبادت پرداخت، تا آنجا که پاهایش متورم شد، ناگزیر یک پا را بلند مى‏ کرد تا خستگیش رفع شود، بار دیگر آن را به زمین مى ‏گذاشت، پاى دیگر را بلند مى‏ کرد، تا آنکه [[جبرئیل|جبرئیل]] نازل شد و گفت: "طه" یعنى هر دو پایت را به زمین بگذار اى محمد" {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و نیز این آیه را آورد: {{متن قرآن|«فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ»}}.
 [[علامه طباطبایى|علامه طباطبائی]] (ره) به کمک این نقل از روایت احتمال می دهند که اصل داستان و ریشه آن چنین باشد که رسول خدا صلی الله علیه وآله آن قدر بر پاهاى خود در نمازهایی که می خواند ایستاد تا متورم گردید. پس ناچار گاهی یکى را بر مى‏ داشت و دیگرى را مى‏ گذاشت، و یا سینه کف پا و یا انگشتان پا را به زمین مى‏ گذاشتند (و با این کار درد پایشان را تسکین می دادند) پس این آیات نازل گردید که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله خود را به سختی نیاندازند و از نمازهای خود بکاهند.

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 برخى از مفسران، آن را به معناى «یا رجل» که مقصود [[پیامبر اسلام|محمد]] صلى الله علیه و آله است دانسته و با توجه به بعضى روایات گفته اند: [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله هنگام [[تهجد|تهجّد]]، روى انگشتان پاها یا روى یک پا قرار مى گرفت تا رنج بیشترى تحمّل کند، خداوند فرمود: هر دو پا را روى زمین قرار ده و تا این حدّ خود را به مشقت نینداز، مطابق با آیه بعد که می گوید:{{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَیک الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}}([[سوره طه]]/آیه۲)؛ ما این قرآن را بر تو نازل ننمودیم که به مشقت و سختی بیفتی‏".<ref>الدرالمنثور، ج۵، ص۵۵۰؛ البرهان، ج۳، ص۷۴۸، ح۴-۵؛ الکشاف، ج۳، ص۴۹؛ المیزان، ج۱۴، ص۱۲۵-۱۲۶.</ref> <ref>فرهنگ قرآن، جلد ۱۹، صفحه ۲۴۶.</ref>
-اما صورت کاملتر این روایت در کتاب «[[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)|الدر المنثور]]» [[جلال الدین سیوطی|سیوطی]] به این صورت آمده است: أخرج ابن مردویه عن علی قال: لما نزل على النبی ص: {{متن قرآن|«یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ*اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا»}}([[سوره مزمل]]/آیه۱-۲)- قام اللیل کله حتى تورمت قدماه- فجعل یرفع رجلا و یضع رجلا فهبط علیه جبریل- فقال: «طه» یعنی الأرض بقدمیک یا محمد- {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَیک الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و أنزل- {{متن قرآن|«فَاقْرَءُوا مَا تَیسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ»}} (سوره مزمل/آیه ۲۰). ابن مردویه از [[امام علی علیه السلام|على]] (ع) روایت کرده که فرمود: وقتى آیه‏{{متن قرآن|«یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ*اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا»}} نازل شد، همه شب‏ها تمامى شب را به عبادت پرداخت، تا آنجا که پاهایش متورم شد، ناگزیر یک پا را بلند مى‏ کرد تا خستگیش رفع شود، بار دیگر آن را به زمین مى ‏گذاشت، پاى دیگر را بلند مى‏ کرد، تا آنکه [[جبرئیل|جبرئیل]] نازل شد و گفت: "طه" یعنى هر دو پایت را به زمین بگذار اى محمد" {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَیک الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و نیز این آیه را آورد: {{متن قرآن|«فَاقْرَءُوا مَا تَیسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ»}}.
+اما صورت کاملتر این روایت در کتاب «[[الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور (کتاب)|الدر المنثور]]» [[جلال الدین سیوطی|سیوطی]] به این صورت آمده است: أخرج ابن مردویه عن علی قال: لما نزل على النبی ص: {{متن قرآن|«یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ*اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا»}}([[سوره مزمل]]/آیه۱-۲)- قام اللیل کله حتى تورمت قدماه- فجعل یرفع رجلا و یضع رجلا فهبط علیه جبریل- فقال: «طه» یعنی الأرض بقدمیک یا محمد- {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَیک الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و أنزل- {{متن قرآن|«فَاقْرَءُوا مَا تَیسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ»}} (سوره مزمل/آیه ۲۰). ابن مردویه از [[امام علی علیه السلام|على]] علیه السلام روایت کرده که فرمود: وقتى آیه‏{{متن قرآن|«یا أَیهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ*اللَّیلَ إِلَّا قَلِیلًا»}} نازل شد، همه شب‏ها تمامى شب را به عبادت پرداخت، تا آنجا که پاهایش متورم شد، ناگزیر یک پا را بلند مى‏ کرد تا خستگیش رفع شود، بار دیگر آن را به زمین مى ‏گذاشت، پاى دیگر را بلند مى‏ کرد، تا آنکه [[جبرئیل|جبرئیل]] نازل شد و گفت: "طه" یعنى هر دو پایت را به زمین بگذار اى محمد" {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَیک الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و نیز این آیه را آورد: {{متن قرآن|«فَاقْرَءُوا مَا تَیسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ»}}.
-[[علامه طباطبایى|علامه طباطبائی]] (ره) به کمک این نقل از روایت احتمال می دهند که اصل داستان و ریشه آن چنین باشد که رسول خدا (ص) آن قدر بر پاهاى خود در نمازهایی که می خواند ایستاد تا متورم گردید. پس ناچار گاهی یکى را بر مى‏ داشت و دیگرى را مى‏ گذاشت، و یا سینه کف پا و یا انگشتان پا را به زمین مى‏ گذاشتند (و با این کار درد پایشان را تسکین می دادند) پس این آیات نازل گردید که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله خود را به سختی نیاندازند و از نمازهای خود بکاهند.
+[[علامه طباطبایى|علامه طباطبائی]] (ره) به کمک این نقل از روایت احتمال می دهند که اصل داستان و ریشه آن چنین باشد که رسول خدا صلی الله علیه وآله آن قدر بر پاهاى خود در نمازهایی که می خواند ایستاد تا متورم گردید. پس ناچار گاهی یکى را بر مى‏ داشت و دیگرى را مى‏ گذاشت، و یا سینه کف پا و یا انگشتان پا را به زمین مى‏ گذاشتند (و با این کار درد پایشان را تسکین می دادند) پس این آیات نازل گردید که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله خود را به سختی نیاندازند و از نمازهای خود بکاهند.
-علامه با این توجیه احتمال می دهند که عبارت "یعنی الأرض بقدمیک یا محمد: یعنی بر زمین بگذار دو پایت را ای محمد" را راوی خود به عنوان توضیحی که به ذهنش رسیده آورده باشد، چرا که با وجود آن، صدر و ذیل روایت با هم تطبیق ندارند یعنی نمی شود از یک سو گفته شده باشد پیامبر اکرم (ص) بخاطر تسکین درد پایش بر روی یک پا می ایستاد و از طرف دیگر بگوید اکنون برای رفع خستگی پاهایت هر دوی آنها را بر زمین بگذار. علاوه بر اینکه این معنا با قرائت‏هاى وارده که کلمه "طه" را دو حرف از [[حروف مقطعه]] دانسته‏ اند مانند سایر حروف مقطعه اول [[سوره]] ‏ها (نه یک کلمه) نمى ‏سازد.<ref>رجوع کنید: تفسیر المیزان، ج۱۴، ص ۱۲۵ تا ۱۲۸.</ref>
+علامه با این توجیه احتمال می دهند که عبارت "یعنی الأرض بقدمیک یا محمد: یعنی بر زمین بگذار دو پایت را ای محمد" را راوی خود به عنوان توضیحی که به ذهنش رسیده آورده باشد، چرا که با وجود آن، صدر و ذیل روایت با هم تطبیق ندارند یعنی نمی شود از یک سو گفته شده باشد پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله بخاطر تسکین درد پایش بر روی یک پا می ایستاد و از طرف دیگر بگوید اکنون برای رفع خستگی پاهایت هر دوی آنها را بر زمین بگذار. علاوه بر اینکه این معنا با قرائت‏هاى وارده که کلمه "طه" را دو حرف از [[حروف مقطعه]] دانسته‏ اند مانند سایر حروف مقطعه اول [[سوره]] ‏ها (نه یک کلمه) نمى ‏سازد.<ref>رجوع کنید: تفسیر المیزان، ج۱۴، ص ۱۲۵ تا ۱۲۸.</ref>
 ==پانویس==

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 و در روايت ديگر از آن حضرت به معناى طهارت [[اهل بيت]] عليهم السلام آمده است.<ref>تأويل الآيات الظّاهره، ص 304؛ البرهان، ج3، ص 48، ح3.</ref>
-برخى از مفسران، آن را به معناى «يا رجل» كه مقصود محمد صلى الله عليه و آله است دانسته و با توجه به بعضى روايات گفته اند: [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله هنگام تهجّد، روى انگشتان پاها يا روى يك پا قرار مى گرفت تا رنج بيشترى تحمّل كند، خداوند فرمود: هر دو پا را روى زمين قرار ده و تا اين حدّ خود را به مشقت نينداز مطابق با آیه بعد که می گوید:{{متن قرآن|«ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى»}}؛ ما این قرآن را بر تو نازل ننمودیم که به مشقت و سختی بیفتی‏" <ref>الدرالمنثور، ج5، ص550؛ البرهان، ج3، ص748، ح4-5؛ الكشاف، ج3، ص49؛ الميزان، ج14، ص125-126.</ref> <ref>فرهنگ قرآن، جلد 19، صفحه 246.</ref>
+برخى از مفسران، آن را به معناى «يا رجل» كه مقصود محمد صلى الله عليه و آله است دانسته و با توجه به بعضى روايات گفته اند: [[رسول خدا]] صلى الله عليه و آله هنگام تهجّد، روى انگشتان پاها يا روى يك پا قرار مى گرفت تا رنج بيشترى تحمّل كند، خداوند فرمود: هر دو پا را روى زمين قرار ده و تا اين حدّ خود را به مشقت نينداز مطابق با آیه بعد که می گوید:{{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}}(سوره طه/آیه2)؛ ما این قرآن را بر تو نازل ننمودیم که به مشقت و سختی بیفتی‏" <ref>الدرالمنثور، ج5، ص550؛ البرهان، ج3، ص748، ح4-5؛ الكشاف، ج3، ص49؛ الميزان، ج14، ص125-126.</ref> <ref>فرهنگ قرآن، جلد 19، صفحه 246.</ref>
 اما صورت کاملتر این روایت در کتاب الدر المنثور سیوطی به این صورت آمده است:
-أخرج ابن مردويه عن علي قال: لما نزل على النبي ص: «يا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ اللَّيْلَ إِلَّا قَلِيلًا»- قام الليل كله حتى تورمت قدماه- فجعل يرفع رجلا و يضع رجلا فهبط عليه جبريل- فقال: «طه» يعني الأرض بقدميك يا محمد- «ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى‏» و أنزل- «فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ».
+أخرج ابن مردويه عن علي قال: لما نزل على النبي ص: {{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ*اللَّيْلَ إِلَّا قَلِيلًا»}}(سوره مزمل/آیه1-2)- قام الليل كله حتى تورمت قدماه- فجعل يرفع رجلا و يضع رجلا فهبط عليه جبريل- فقال: «طه» يعني الأرض بقدميك يا محمد- {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و أنزل- {{متن قرآن|«فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ»}} (سوره مزمل/آیه 20).
-ابن مردويه از على (ع) روايت كرده كه فرمود: وقتى آيه‏" يا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ اللَّيْلَ إِلَّا قَلِيلًا" نازل شد، همه شب‏ها تمامى شب را به عبادت پرداخت، تا آنجا كه پاهايش متورم شد، ناگزير يك پا را بلند مى‏كرد تا خستگيش رفع شود، بار ديگر آن را به زمين مى‏گذاشت، پاى ديگر را بلند مى‏كرد تا آنكه جبرئيل نازل شد و گفت:" طه" يعنى هر دو پايت را به زمين بگذار اى محمد" ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى‏" و نيز اين آيه را آورد:" فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ".
+ابن مردويه از على (ع) روايت كرده كه فرمود: وقتى آيه‏{{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ قُمِ*اللَّيْلَ إِلَّا قَلِيلًا»}} نازل شد، همه شب‏ها تمامى شب را به عبادت پرداخت، تا آنجا كه پاهايش متورم شد، ناگزير يك پا را بلند مى‏كرد تا خستگيش رفع شود، بار ديگر آن را به زمين مى‏گذاشت، پاى ديگر را بلند مى‏كرد تا آنكه جبرئيل نازل شد و گفت:" طه" يعنى هر دو پايت را به زمين بگذار اى محمد" {{متن قرآن|«مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ»}} و نيز اين آيه را آورد:{{متن قرآن|«فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ»}}.
 علامه طباطبائی ره به کمک این نقل از روایت احتمال می دهند که كه اصل داستان و ريشه آن چنین باشد که رسول خدا (ص) آن قدر بر پاهاى خود در نمازهایی که می خواند ايستاد تا متورم گردید. پس ناچار گاهی يكى را بر مى‏داشت و ديگرى را مى‏گذاشت، و يا سينه كف پا و يا انگشتان پا را به زمين مى‏گذاشتند (و با این کار درد پایشان را تسکین می دادند) پس این آیات نازل گردید که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله خود را به سختی نیاندازند و از نمازهای خود بکاهند.