طرماح بن عدی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۵۸

2026-02-11T13:58:38Z

مهدی موسوی در ‏۸ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۳۰

2020-06-08T07:30:43Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۷ نوامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۸:۰۰

2013-11-17T08:00:52Z

Saeed zamani در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۰۴

2012-11-20T08:04:54Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۲۳

2012-10-30T10:23:46Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{بخشی از یک کتاب}} يكى از كسانى كه در طول راه كربلا به سیدالشهدا علیه السلام...' ایجاد کرد

2012-10-15T11:29:47Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{بخشی از یک کتاب}} يكى از كسانى كه در طول راه كربلا به سیدالشهدا علیه السلام...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{بخشی از یک کتاب}}

يكى از كسانى كه در طول راه [[كربلا]] به [[سیدالشهدا]] علیه السلام پيوست و همراه او شد. [[امام ‌حسين]] علیه السلام كسى را مى‌خواست كه به راه آشنا باشد، تا از بيراهه به سوى كوفه رود.

طرماح بن عدى اعلام كرد كه من راه را مى‌شناسم و جلو افتاد و به سوى كربلا روان شدند. وقتى جلو افتاد، اشعارى را هم مى‌خواند كه با اين مطلع، آغاز مى‌شود: يا ناقتى لاتذعرى من زجر × وامضى بنا قبل طلوع الفجر.<ref>اعيان الشيعه، ج 7، ص 396.</ref>

و مضمون اشعار، در ستايش از دودمان [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله و [[سیدالشهدا]]ست. در ميانه‌ راه، اجازه طلبيد كه به قبيله خود سر زده و به خانواده رسيدگى كند و برگردد. رفت و پس‌ از چند روز وقتى دوباره برگشت به ‌«عذيب الهجانات‌» كه رسيد، خبر شهادت امام را شنيد. اندوهگين شد و گريست، از اين كه توفيق شهادت در ركاب امام، نصيب او نشد.<ref>حياة الامام الحسين علیه السلام، ج 3، ص 83.</ref>

ولى... آن كه امام را رها كند و سراغ زن و قبيله خويش رود، اين محروميت‌ سزاى اوست، هر چند پسر عدى بن حاتم باشد!

==پانویس==
<references/>

==منابع==
جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{مدخل دائرة المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
+'''«طِرِمّاح بن عدى»''' از یاران شجاع و باوفای [[امام علی]] (علیه‌السّلام) بود که نامۀ آن حضرت را به [[معاویه]] در [[شام]] رساند و با او مناظرۀ تندی نمود. طرماح در منطقه [[عذیب الهجانات]] با [[امام حسین]] (علیه‌السّلام) ملاقات کرد و ضمن گزارش اخبار نامطلوب [[کوفه]]، از روی خیرخواهی به امام پیشنهاد نمود که از رفتن به آنجا منصرف شود.
-'''طرماح بن عدى''' يكى از كسانى بود كه در طول راه [[كربلا]] به [[سیدالشهدا]] علیه السلام پيوست و همراه او شد. [[امام ‌حسين]] علیه السلام كسى را مى‌خواست كه به راه آشنا باشد، تا از بيراهه به سوى [[كوفه]] رود.
+طِرِمّاح بن عدی از چهره‌های مشهور دوران صدر [[اسلام]] و از [[تابعین]] بوده و در میان قبیله خود جایگاه رفیع و شریفی داشت. برخی او را  فرزند [[عدى بن حاتم طائى]] دانسته اند. از طرماح چندین بیت [[شعر]] نیز نقل شده است، و با این وصف می‌توان او را از شعرای قرن اول هجری دانست.
-طرماح اعلام كرد كه من راه را مى‌شناسم و جلو افتاد و به سوى كربلا روان شدند. وقتى جلو افتاد، اشعارى را هم مى‌خواند كه با اين مطلع، آغاز مى‌شود:
+طرماح از یاران باوفای [[امام علی]] (علیه‌السّلام) بود و همیشه در جنگ‌های آن حضرت حضور داشته و در شمار کسانی بود که به امام نزدیک بوده و امام نیز در برخی موارد وی را به ماموریت‌های مهم می‌فرستاد؛ از جمله می‌توان به بردن نامه از سوی امام به سوی [[معاویه]] در [[شام]] -قبل از آغاز [[جنگ صفین]]- اشاره نمود.<ref>آقا بزرگ طهرانی، الذریعه الی تصانیف الشیعه، ج۲۲، ص۱۵۴.</ref> امام در نامه گستاخانه معاویه، پاسخی گران و سنگین به او داد و سپس نامه را به سفیر موثق و امین خود، طرماح بن عدی سپرد که آن را به معاویه برساند و پاسخش را بیاورد.
-{{بیت|يا ناقتى لا تذعرى من زجر|وامضى بنا قبل طلوع الفجر<ref>اعيان الشيعه، ج7، ص396.</ref>}}
+از مناظره طرماح بن عدی با معاویه می‌توان فهمید که وی فردی دلیر و با فهم و [[ایمان]] بوده است و شهامت و [[تعصب]] وی به [[اهل بیت]] (علیهم السّلام) در این مناظره آشکار است.
-و مضمون اشعار، در ستايش از دودمان [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله و سیدالشهدا است. در ميانه‌ راه، اجازه طلبيد كه به قبيله خود سر زده و به خانواده رسيدگى كند و برگردد. رفت و پس‌ از چند روز وقتى دوباره برگشت به ‌«[[عذیب الهجانات|عذيب الهجانات‌]]» كه رسيد، خبر [[شهادت در راه خدا|شهادت]] امام را شنيد. اندوهگين شد و گريست، از اين كه توفيق شهادت در ركاب امام، نصيب او نشد.<ref>حياة الامام الحسين علیه السلام، ج ۳، ص ۸۳.</ref>
+وقتی طرماح به سوی [[کوفه]] بازگشت، معاویه به اطرافیانش گفت: اگر من آن چه دارم را به شما بدهم، یک دهم خدمتی که این عرب بیابانی به علی (ع) نمود، را به من نخواهید کرد. [[عمرو عاص]] گفت: آری اگر آن فضیلت و نسبتی را که علی با [[پیامبر]] داشت تو هم داشتی، ما به مراتب بیش از این عرب برای تو فداکاری می‌نمودیم. معاویه گفت: خداوند دهن تو را بشکند و لبهایت را پاره کند، به خدا قسم این حرف تو برای من گران تر از سخنان آن عرب است و از شنیدن آن دنیا را بر من تنگ ساخت.<ref>محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۳۳، ص۲۸۸-۲۸۹.</ref> در واقع طرماح با سخنانش، بین نیروهای شامی اختلاف ایجاد کرد و موجب لرزه‌ای شدید بر پیکره سپاه شام شد.
-ولى... آن كه امام را رها كند و سراغ زن و قبيله خويش رود، اين محروميت‌ سزاى اوست، هر چند پسر [[عدى بن حاتم طائى|عدى بن حاتم]] باشد!
+==طرماح در دوران امام حسین==
 ==پانویس==
 <references />
 ==منابع==
+*"طرماح بن عدی"، سيد مرتضی ميرتبار، سایت پژوهه.
-* جواد محدثی، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، نشر معروف.
+* [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، جواد محدثی، نشر معروف.
+* اصحاب امام علی، سید اصغر ناظم‌زاده، ج۲.
 {{الگو:واقعه عاشورا}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
-يكى از كسانى كه در طول راه [[كربلا]] به [[سیدالشهدا]] علیه السلام پيوست و همراه او شد. [[امام ‌حسين]] علیه السلام كسى را مى‌خواست كه به راه آشنا باشد، تا از بيراهه به سوى [[كوفه]] رود.
+'''طرماح بن عدى''' يكى از كسانى بود كه در طول راه [[كربلا]] به [[سیدالشهدا]] علیه السلام پيوست و همراه او شد. [[امام ‌حسين]] علیه السلام كسى را مى‌خواست كه به راه آشنا باشد، تا از بيراهه به سوى [[كوفه]] رود.
-طرماح بن عدى اعلام كرد كه من راه را مى‌شناسم و جلو افتاد و به سوى كربلا روان شدند. وقتى جلو افتاد، اشعارى را هم مى‌خواند كه با اين مطلع، آغاز مى‌شود:
+طرماح اعلام كرد كه من راه را مى‌شناسم و جلو افتاد و به سوى كربلا روان شدند. وقتى جلو افتاد، اشعارى را هم مى‌خواند كه با اين مطلع، آغاز مى‌شود:
-{{بیت|يا ناقتى لاتذعرى من زجر|وامضى بنا قبل طلوع الفجر.<ref>اعيان الشيعه، ج7، ص396.</ref>}}
+{{بیت|يا ناقتى لا تذعرى من زجر|وامضى بنا قبل طلوع الفجر<ref>اعيان الشيعه، ج7، ص396.</ref>}}
-و مضمون اشعار، در ستايش از دودمان [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله و [[سیدالشهدا]]ست. در ميانه‌ راه، اجازه طلبيد كه به قبيله خود سر زده و به خانواده رسيدگى كند و برگردد. رفت و پس‌ از چند روز وقتى دوباره برگشت به ‌«عذيب الهجانات‌» كه رسيد، خبر شهادت امام را شنيد. اندوهگين شد و گريست، از اين كه توفيق شهادت در ركاب امام، نصيب او نشد.<ref>حياة الامام الحسين علیه السلام، ج 3، ص 83.</ref>
+و مضمون اشعار، در ستايش از دودمان [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله و سیدالشهدا است. در ميانه‌ راه، اجازه طلبيد كه به قبيله خود سر زده و به خانواده رسيدگى كند و برگردد. رفت و پس‌ از چند روز وقتى دوباره برگشت به ‌«[[عذیب الهجانات|عذيب الهجانات‌]]» كه رسيد، خبر [[شهادت در راه خدا|شهادت]] امام را شنيد. اندوهگين شد و گريست، از اين كه توفيق شهادت در ركاب امام، نصيب او نشد.<ref>حياة الامام الحسين علیه السلام، ج ۳، ص ۸۳.</ref>
-ولى... آن كه امام را رها كند و سراغ زن و قبيله خويش رود، اين محروميت‌ سزاى اوست، هر چند پسر عدى بن حاتم باشد!
+ولى... آن كه امام را رها كند و سراغ زن و قبيله خويش رود، اين محروميت‌ سزاى اوست، هر چند پسر [[عدى بن حاتم طائى|عدى بن حاتم]] باشد!
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
-جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
 [[رده:واقعه عاشورا]]
 {{الگو:واقعه عاشورا}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
-يكى از كسانى كه در طول راه [[كربلا]] به [[سیدالشهدا]] علیه السلام پيوست و همراه او شد. [[امام ‌حسين]] علیه السلام كسى را مى‌خواست كه به راه آشنا باشد، تا از بيراهه به سوى كوفه رود.
+يكى از كسانى كه در طول راه [[كربلا]] به [[سیدالشهدا]] علیه السلام پيوست و همراه او شد. [[امام ‌حسين]] علیه السلام كسى را مى‌خواست كه به راه آشنا باشد، تا از بيراهه به سوى [[كوفه]] رود.
-طرماح بن عدى اعلام كرد كه من راه را مى‌شناسم و جلو افتاد و به سوى كربلا روان شدند. وقتى جلو افتاد، اشعارى را هم مى‌خواند كه با اين مطلع، آغاز مى‌شود: يا ناقتى لاتذعرى من زجر × وامضى بنا قبل طلوع الفجر.<ref>اعيان الشيعه، ج 7، ص 396.</ref>
+طرماح بن عدى اعلام كرد كه من راه را مى‌شناسم و جلو افتاد و به سوى كربلا روان شدند. وقتى جلو افتاد، اشعارى را هم مى‌خواند كه با اين مطلع، آغاز مى‌شود:
 و مضمون اشعار، در ستايش از دودمان [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله و [[سیدالشهدا]]ست. در ميانه‌ راه، اجازه طلبيد كه به قبيله خود سر زده و به خانواده رسيدگى كند و برگردد. رفت و پس‌ از چند روز وقتى دوباره برگشت به ‌«عذيب الهجانات‌» كه رسيد، خبر شهادت امام را شنيد. اندوهگين شد و گريست، از اين كه توفيق شهادت در ركاب امام، نصيب او نشد.<ref>حياة الامام الحسين علیه السلام، ج 3، ص 83.</ref>
@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۸: @@
 [[رده:واقعه عاشورا]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{مدخل دائره المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
+{{مدخل دائرة المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
 يكى از كسانى كه در طول راه [[كربلا]] به [[سیدالشهدا]] علیه السلام پيوست و همراه او شد. [[امام ‌حسين]] علیه السلام كسى را مى‌خواست كه به راه آشنا باشد، تا از بيراهه به سوى كوفه رود.
@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 ==منابع==
 جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۲۳
سطر ۱:		سطر ۱:
−	{{~~بخشی از یک~~ کتاب}}	+	{{مدخل دائره المعارف\|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]}}

	يكى از كسانى كه در طول راه [[كربلا]] به [[سیدالشهدا]] علیه السلام پيوست و همراه او شد. [[امام ‌حسين]] علیه السلام كسى را مى‌خواست كه به راه آشنا باشد، تا از بيراهه به سوى كوفه رود.		يكى از كسانى كه در طول راه [[كربلا]] به [[سیدالشهدا]] علیه السلام پيوست و همراه او شد. [[امام ‌حسين]] علیه السلام كسى را مى‌خواست كه به راه آشنا باشد، تا از بيراهه به سوى كوفه رود.