ضمیری اصفهانی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۰

2026-02-22T07:20:39Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-06-11T07:13:34Z

ویرایش

عربصالحی: /* آثار */

2013-10-21T09:20:10Z

‏آثار

عربصالحی در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۹:۱۹

2013-10-21T09:19:37Z

عربصالحی در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۹:۱۹

2013-10-21T09:19:08Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ مهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۹:۵۶

2013-05-22T09:56:18Z

Saeed zamani در ‏۲۲ مهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۹:۱۲

2013-05-22T09:12:04Z

Saeed zamani: ایجاد

2013-05-22T09:11:35Z

ایجاد

صفحهٔ تازه

{{نیازمند ویرایش فنی}}
{{مدخل دائرة المعارف|[[اثر آفرینان]]}}

ضمیری اصفهانی، کمال‌الدین حسین

ملیت : ایرانی

قرن : 10

وفات: 973 ق

شاعر، متخلص به ضمیرى. ملقب به خسرو ثانى. وى از شاعران بزرگ اصفهان بود. از روزگار جوانى به سبك دانش و ادب پرداخت و در محضر میر غیاث‌الدین منصور دشتكى شیرازى دانش آموخت و طب و ریاضى نجوم را فراگرفت و در رمل مهارت یافت و از همین راه به خدمت شاه طهماسب و خاندان شاهى راه یافت و تا آخر عمر به همین شغل روزگار گذراند. مولانا كمال‌الدین در آغاز شاعرى به مناسبت شغل پدرش، باغبان تخلص مى‌كرد و بعد از آن تخلص ضمیرى را اختیار كرد و به همین نام شهرت یافت. او با شاعران معروف زمان خود مانند شرف و محتشم و حسابى معاشر بود. ضمیرى از شاعران پركار عهد خود و در قصیده و غزل و مثنوى توانا و از این جهت با امیر خسرو دهلوى همانند بود و به همین سبب است كه او را خسرو ثانى مى‌نامند. وى در اصفهان فوت كرد و در همان جا مدفون شد.

==آثار==
از آثارش: شش مثنوى به نامهاى: «ناز و نیاز»، «بهار و خزان»، «لیلى و مجنون»، «وامق و عذرا»، «جنه الأخیار» یا «حسنه الاخبار»، «اسكندرنامه»، هفت دیوان به نامهاى: «سفینه‌ى اقبال»، «صورت حال»، «كنز الأقوال»، «عشق بى‌زوال»، «صیقل ملال»، «عذر مقال»، «قدس خیال» یا «قدس خصال»، «مجموعه‌ى اجلال»، شامل چهار دیوان، در برابر غزلیات سعدى، به نامهاى: «طاهرات»، «صنایع»، «بدایه الشعر»، «نهایه السحر». ضمیرى همچنین «عیون الزلال» را در جواب خواجه حافظ شیرازى، «آینه جمال» را در جواب بابا فغانى، «معراج الآمال» را در جواب مولانا جامى و «انیس اللیالى» را در جواب لسانى نوشته است.

==منبع==
اثرآفرینان، زير نظر: دكتر سيد كمال حاج سيد جوادي و دكتر عبدالحسين نوايي،انجمن آثار و مفاخر فرهنگی،1379، ج4، "ضمیری اصفهانی، کمال‌الدین حسین"

[[رده:شعرا]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[اثر آفرینان]]}}
-'''ضمیری اصفهانی، کمال‌ الدین حسین'''
+'''«کمال‌‌الدین حسین ضمیری اصفهانی»''' (متوفای ۹۷۳ ق)، شاعر بزرگ [[ایران|ایرانی]] اهل [[اصفهان]]، [[تخلص|متخلص]] به «ضمیرى» و ملقب به «خسرو ثانى» است.
-*'''ملیت:''' ایرانی
+وى از روزگار جوانى به کسب دانش و ادب پرداخت و در محضر [[غیاث الدین منصور دشتکی|میر غیاث‌ الدین منصور دشتکى شیرازى]] دانش آموخت و [[طب]] و [[ریاضی|ریاضى]] و [[علم هیئت|نجوم]] را فراگرفت. او در رمل مهارت یافت و از همین راه به خدمت شاه طهماسب صفوی و خاندان شاهى راه یافت و تا آخر عمر به همین شغل روزگار گذراند.
-شاعر، [[تخلص|متخلص]] به ضمیرى. ملقب به خسرو ثانى.
+مولانا کمال‌‌الدین در آغاز شاعرى به مناسبت شغل پدرش، «باغبان» [[تخلص]] مى‌ کرد و بعد از آن تخلّص «ضمیرى» را اختیار نمود و به همین نام شهرت یافت.
-وى از شاعران بزرگ [[اصفهان]] بود. از روزگار جوانى به سبک دانش و ادب پرداخت و در محضر میر غیاث‌ الدین منصور دشتکى شیرازى دانش آموخت و [[طب]] و [[ریاضی|ریاضى]] نجوم را فراگرفت و در رمل مهارت یافت و از همین راه به خدمت شاه طهماسب و خاندان شاهى راه یافت و تا آخر عمر به همین شغل روزگار گذراند. مولانا کمال ‌الدین در آغاز شاعرى به مناسبت شغل پدرش، باغبان [[تخلص]] مى‌ کرد و بعد از آن تخلص ضمیرى را اختیار کرد و به همین نام شهرت یافت.
+ضمیری اصفهانی با شاعران معروف زمان خود مانند شرف و [[محتشم کاشانی]] و [[حسابی نطنزی]] معاشر بود. ضمیرى از شاعران پرکار عهد خود و در [[قصیده]] و [[غزل]] و [[مثنوى]] توانا بود و از این جهت با [[امیرخسرو دهلوی|امیر خسرو دهلوى]] همانند بود و به همین سبب است که او را خسرو ثانى مى‌ نامند. ضمیرى در [[اصفهان]] درگذشت و در همان جا مدفون شد.
-او با شاعران معروف زمان خود مانند شرف و [[محتشم کاشانی|محتشم]] و حسابى معاشر بود. ضمیرى از شاعران پرکار عهد خود و در [[قصیده]] و [[غزل]] و [[مثنوى]] توانا و از این جهت با [[امیرخسرو دهلوی|امیر خسرو دهلوى]] همانند بود و به همین سبب است که او را خسرو ثانى مى‌ نامند. وى در اصفهان فوت کرد و در همان جا مدفون شد.
+==آثار ضمیری==
-==آثار==
+*شش [[مثنوی (قالب شعر)|مثنوى]] به نامهاى: «ناز و نیاز»، «بهار و خزان»، «لیلى و مجنون»، «وامق و عذرا»، «جنة الأخیار» یا «حسنة الاخبار»، «اسکندرنامه»؛
-شش [[مثنوی (قالب شعر)|مثنوى]] به نامهاى: «ناز و نیاز»، «بهار و خزان»، «لیلى و مجنون»، «وامق و عذرا»، «جنه الأخیار» یا «حسنه الاخبار»، «اسکندرنامه»؛
+*هفت [[دیوان (شعر)|دیوان]] به نامهاى: «سفینه‌ى اقبال»، «صورت حال»، «کنز الأقوال»، «عشق بى‌زوال»، «صیقل ملال»، «عذر مقال»، «قدس خیال» یا «قدس خصال»؛
-هفت [[دیوان (شعر)|دیوان]] به نامهاى: «سفینه‌ى اقبال»، «صورت حال»، «کنز الأقوال»، «عشق بى‌زوال»، «صیقل ملال»، «عذر مقال»، «قدس خیال» یا «قدس خصال»؛
+*«مجموعه‌ى اجلال»، شامل چهار دیوان در برابر [[غزل|غزلیات]] [[سعدی|سعدى]]، به نامهاى: «طاهرات»، «صنایع»، «بدایة الشعر»، «نهایة السحر»؛
-و «مجموعه‌ ى اجلال»، شامل چهار دیوان در برابر غزلیات [[سعدی|سعدى]]، به نامهاى: «طاهرات»، «صنایع»، «بدایه الشعر»، «نهایه السحر».
+*«عیون الزلال» در جواب خواجه [[حافظ شیرازی]]؛
+*«آینه جمال» در جواب [[بابا فغانی شیرازی]]؛
-ضمیرى همچنین «عیون الزلال» را در جواب خواجه [[حافظ شیرازی]]، «آینه جمال» را در جواب [[بابا فغانی شیرازی|بابا فغانى]]، «معراج الآمال» را در جواب مولانا [[جامی|جامى]] و «انیس اللیالى» را در جواب [[لسانی شیرازی|لسانى]] نوشته است.
+*«معراج الآمال» در جواب مولانا [[جامی|عبدالرحمن جامى]]؛
 ==منابع==
-*[[اثر آفرینان (کتاب)|اثرآفرینان]]، زیر نظر: دکتر سید کمال حاج سید جوادی و دکتر عبدالحسین نوایی، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، ۱۳۷۹، ج۴، "ضمیری اصفهانی، کمال‌الدین حسین".
+*[[اثر آفرینان (کتاب)|اثرآفرینان]]، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، ۱۳۷۹، ج۴.
 {{شعر فارسی}}
 [[رده:شعرای پارسی گو]]
 [[رده:شعرای پارسی گوی قرن دهم]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[اثر آفرینان]]}}
-ضمیری اصفهانی، کمال‌ الدین حسین
+'''ضمیری اصفهانی، کمال‌ الدین حسین'''
-* '''ملیت:''' ایرانی
+*'''ملیت:''' ایرانی
-* '''قرن:''' 10
+*'''قرن:''' ۱۰ (وفات: ۹۷۳ ق)
 شاعر، [[تخلص|متخلص]] به ضمیرى. ملقب به خسرو ثانى.
-وى از شاعران بزرگ اصفهان بود. از روزگار جوانى به سبك دانش و ادب پرداخت و در محضر میر غیاث‌ الدین منصور دشتكى شیرازى دانش آموخت و طب و ریاضى نجوم را فراگرفت و در رمل مهارت یافت و از همین راه به خدمت شاه طهماسب و خاندان شاهى راه یافت و تا آخر عمر به همین شغل روزگار گذراند. مولانا كمال ‌الدین در آغاز شاعرى به مناسبت شغل پدرش، باغبان تخلص مى‌ كرد و بعد از آن تخلص ضمیرى را اختیار كرد و به همین نام شهرت یافت. او با شاعران معروف زمان خود مانند [[شرف]] و [[محتشم]] و حسابى معاشر بود. ضمیرى از شاعران پركار عهد خود و در [[قصیده]] و [[غزل]] و [[مثنوى]] توانا و از این جهت با [[امیر خسرو دهلوى]] همانند بود و به همین سبب است كه او را خسرو ثانى مى‌ نامند. وى در اصفهان فوت كرد و در همان جا مدفون شد.
+وى از شاعران بزرگ [[اصفهان]] بود. از روزگار جوانى به سبک دانش و ادب پرداخت و در محضر میر غیاث‌ الدین منصور دشتکى شیرازى دانش آموخت و [[طب]] و [[ریاضی|ریاضى]] نجوم را فراگرفت و در رمل مهارت یافت و از همین راه به خدمت شاه طهماسب و خاندان شاهى راه یافت و تا آخر عمر به همین شغل روزگار گذراند. مولانا کمال ‌الدین در آغاز شاعرى به مناسبت شغل پدرش، باغبان [[تخلص]] مى‌ کرد و بعد از آن تخلص ضمیرى را اختیار کرد و به همین نام شهرت یافت.
 ==آثار==
-از آثارش: شش مثنوى به نامهاى: «ناز و نیاز»، «بهار و خزان»، «لیلى و مجنون»، «وامق و عذرا»، «جنه الأخیار» یا «حسنه الاخبار»، «اسكندرنامه»، هفت دیوان به نامهاى: «سفینه‌ى اقبال»، «صورت حال»، «كنز الأقوال»، «عشق بى‌زوال»، «صیقل ملال»، «عذر مقال»، «قدس خیال» یا «قدس خصال»، «مجموعه‌ ى اجلال»، شامل چهار دیوان در برابر غزلیات سعدى، به نامهاى: «طاهرات»، «صنایع»، «بدایه الشعر»، «نهایه السحر». ضمیرى همچنین «عیون الزلال» را در جواب خواجه [[حافظ شیرازی]]، «آینه جمال» را در جواب [[بابا فغانى]]، «معراج الآمال» را در جواب مولانا [[جامى]] و «انیس اللیالى» را در جواب لسانى نوشته است.
+شش [[مثنوی (قالب شعر)|مثنوى]] به نامهاى: «ناز و نیاز»، «بهار و خزان»، «لیلى و مجنون»، «وامق و عذرا»، «جنه الأخیار» یا «حسنه الاخبار»، «اسکندرنامه»؛
 ==منابع==
-* اثرآفرینان، زير نظر: دكتر سيد كمال حاج سيد جوادي و دكتر عبدالحسين نوايي، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1379، ج4، "ضمیری اصفهانی، کمال‌الدین حسین".
+*[[اثر آفرینان (کتاب)|اثرآفرینان]]، زیر نظر: دکتر سید کمال حاج سید جوادی و دکتر عبدالحسین نوایی، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، ۱۳۷۹، ج۴، "ضمیری اصفهانی، کمال‌الدین حسین".
 {{شعر فارسی}}
 [[رده:شعرای پارسی گو]]
 [[رده:شعرای پارسی گوی قرن دهم]]

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 ==آثار==
-از آثارش: شش مثنوى به نامهاى: «ناز و نیاز»، «بهار و خزان»، «لیلى و مجنون»، «وامق و عذرا»، «جنه الأخیار» یا «حسنه الاخبار»، «اسكندرنامه»، هفت دیوان به نامهاى: «سفینه‌ى اقبال»، «صورت حال»، «كنز الأقوال»، «عشق بى‌زوال»، «صیقل ملال»، «عذر مقال»، «قدس خیال» یا «قدس خصال»، «مجموعه‌ ى اجلال»، شامل چهار دیوان در برابر غزلیات سعدى، به نامهاى: «طاهرات»، «صنایع»، «بدایه الشعر»، «نهایه السحر». ضمیرى همچنین «عیون الزلال» را در جواب خواجه [[حافظ شیرازى]]، «آینه جمال» را در جواب [[بابا فغانى]]، «معراج الآمال» را در جواب مولانا [[جامى]] و «انیس اللیالى» را در جواب لسانى نوشته است.
+از آثارش: شش مثنوى به نامهاى: «ناز و نیاز»، «بهار و خزان»، «لیلى و مجنون»، «وامق و عذرا»، «جنه الأخیار» یا «حسنه الاخبار»، «اسكندرنامه»، هفت دیوان به نامهاى: «سفینه‌ى اقبال»، «صورت حال»، «كنز الأقوال»، «عشق بى‌زوال»، «صیقل ملال»، «عذر مقال»، «قدس خیال» یا «قدس خصال»، «مجموعه‌ ى اجلال»، شامل چهار دیوان در برابر غزلیات سعدى، به نامهاى: «طاهرات»، «صنایع»، «بدایه الشعر»، «نهایه السحر». ضمیرى همچنین «عیون الزلال» را در جواب خواجه [[حافظ شیرازی]]، «آینه جمال» را در جواب [[بابا فغانى]]، «معراج الآمال» را در جواب مولانا [[جامى]] و «انیس اللیالى» را در جواب لسانى نوشته است.
 ==منابع==

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 شاعر، [[تخلص|متخلص]] به ضمیرى. ملقب به خسرو ثانى.
-وى از شاعران بزرگ اصفهان بود. از روزگار جوانى به سبك دانش و ادب پرداخت و در محضر میر غیاث‌ الدین منصور دشتكى شیرازى دانش آموخت و طب و ریاضى نجوم را فراگرفت و در رمل مهارت یافت و از همین راه به خدمت شاه طهماسب و خاندان شاهى راه یافت و تا آخر عمر به همین شغل روزگار گذراند. مولانا كمال ‌الدین در آغاز شاعرى به مناسبت شغل پدرش، باغبان تخلص مى‌ كرد و بعد از آن تخلص ضمیرى را اختیار كرد و به همین نام شهرت یافت. او با شاعران معروف زمان خود مانند [[شرف]] و [[محتشم]] و [[حسابى]] معاشر بود. ضمیرى از شاعران پركار عهد خود و در [[قصیده]] و [[غزل]] و [[مثنوى]] توانا و از این جهت با [[امیر خسرو دهلوى]] همانند بود و به همین سبب است كه او را خسرو ثانى مى‌ نامند. وى در اصفهان فوت كرد و در همان جا مدفون شد.
+وى از شاعران بزرگ اصفهان بود. از روزگار جوانى به سبك دانش و ادب پرداخت و در محضر میر غیاث‌ الدین منصور دشتكى شیرازى دانش آموخت و طب و ریاضى نجوم را فراگرفت و در رمل مهارت یافت و از همین راه به خدمت شاه طهماسب و خاندان شاهى راه یافت و تا آخر عمر به همین شغل روزگار گذراند. مولانا كمال ‌الدین در آغاز شاعرى به مناسبت شغل پدرش، باغبان تخلص مى‌ كرد و بعد از آن تخلص ضمیرى را اختیار كرد و به همین نام شهرت یافت. او با شاعران معروف زمان خود مانند [[شرف]] و [[محتشم]] و حسابى معاشر بود. ضمیرى از شاعران پركار عهد خود و در [[قصیده]] و [[غزل]] و [[مثنوى]] توانا و از این جهت با [[امیر خسرو دهلوى]] همانند بود و به همین سبب است كه او را خسرو ثانى مى‌ نامند. وى در اصفهان فوت كرد و در همان جا مدفون شد.
 ==آثار==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[اثر آفرینان]]}}
-ضمیری اصفهانی، کمال‌الدین حسین
+ضمیری اصفهانی، کمال‌ الدین حسین
 * '''ملیت:''' ایرانی
@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 * '''وفات:''' 973 ق
-شاعر، متخلص به ضمیرى. ملقب به خسرو ثانى.
+شاعر، [[تخلص|متخلص]] به ضمیرى. ملقب به خسرو ثانى.
-وى از شاعران بزرگ اصفهان بود. از روزگار جوانى به سبك دانش و ادب پرداخت و در محضر میر غیاث‌الدین منصور دشتكى شیرازى دانش آموخت و طب و ریاضى نجوم را فراگرفت و در رمل مهارت یافت و از همین راه به خدمت شاه طهماسب و خاندان شاهى راه یافت و تا آخر عمر به همین شغل روزگار گذراند. مولانا كمال‌الدین در آغاز شاعرى به مناسبت شغل پدرش، باغبان تخلص مى‌كرد و بعد از آن تخلص ضمیرى را اختیار كرد و به همین نام شهرت یافت. او با شاعران معروف زمان خود مانند شرف و محتشم و حسابى معاشر بود. ضمیرى از شاعران پركار عهد خود و در قصیده و غزل و مثنوى توانا و از این جهت با امیر خسرو دهلوى همانند بود و به همین سبب است كه او را خسرو ثانى مى‌نامند. وى در اصفهان فوت كرد و در همان جا مدفون شد.
+وى از شاعران بزرگ اصفهان بود. از روزگار جوانى به سبك دانش و ادب پرداخت و در محضر میر غیاث‌ الدین منصور دشتكى شیرازى دانش آموخت و طب و ریاضى نجوم را فراگرفت و در رمل مهارت یافت و از همین راه به خدمت شاه طهماسب و خاندان شاهى راه یافت و تا آخر عمر به همین شغل روزگار گذراند. مولانا كمال ‌الدین در آغاز شاعرى به مناسبت شغل پدرش، باغبان تخلص مى‌ كرد و بعد از آن تخلص ضمیرى را اختیار كرد و به همین نام شهرت یافت. او با شاعران معروف زمان خود مانند [[شرف]] و [[محتشم]] و [[حسابى]] معاشر بود. ضمیرى از شاعران پركار عهد خود و در [[قصیده]] و [[غزل]] و [[مثنوى]] توانا و از این جهت با [[امیر خسرو دهلوى]] همانند بود و به همین سبب است كه او را خسرو ثانى مى‌ نامند. وى در اصفهان فوت كرد و در همان جا مدفون شد.
 ==آثار==
-از آثارش: شش مثنوى به نامهاى: «ناز و نیاز»، «بهار و خزان»، «لیلى و مجنون»، «وامق و عذرا»، «جنه الأخیار» یا «حسنه الاخبار»، «اسكندرنامه»، هفت دیوان به نامهاى: «سفینه‌ى اقبال»، «صورت حال»، «كنز الأقوال»، «عشق بى‌زوال»، «صیقل ملال»، «عذر مقال»، «قدس خیال» یا «قدس خصال»، «مجموعه‌ى اجلال»، شامل چهار دیوان در برابر غزلیات سعدى، به نامهاى: «طاهرات»، «صنایع»، «بدایه الشعر»، «نهایه السحر». ضمیرى همچنین «عیون الزلال» را در جواب خواجه حافظ شیرازى، «آینه جمال» را در جواب بابا فغانى، «معراج الآمال» را در جواب مولانا جامى و «انیس اللیالى» را در جواب لسانى نوشته است.
+از آثارش: شش مثنوى به نامهاى: «ناز و نیاز»، «بهار و خزان»، «لیلى و مجنون»، «وامق و عذرا»، «جنه الأخیار» یا «حسنه الاخبار»، «اسكندرنامه»، هفت دیوان به نامهاى: «سفینه‌ى اقبال»، «صورت حال»، «كنز الأقوال»، «عشق بى‌زوال»، «صیقل ملال»، «عذر مقال»، «قدس خیال» یا «قدس خصال»، «مجموعه‌ ى اجلال»، شامل چهار دیوان در برابر غزلیات سعدى، به نامهاى: «طاهرات»، «صنایع»، «بدایه الشعر»، «نهایه السحر». ضمیرى همچنین «عیون الزلال» را در جواب خواجه [[حافظ شیرازى]]، «آینه جمال» را در جواب [[بابا فغانى]]، «معراج الآمال» را در جواب مولانا [[جامى]] و «انیس اللیالى» را در جواب لسانى نوشته است.
 ==منابع==
 * اثرآفرینان، زير نظر: دكتر سيد كمال حاج سيد جوادي و دكتر عبدالحسين نوايي، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، 1379، ج4، "ضمیری اصفهانی، کمال‌الدین حسین".
-[[رده:شعرا]]
+{{شعر فارسی}}

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 وفات: 973 ق
-شاعر، متخلص به ضمیرى. ملقب به خسرو ثانى. وى از شاعران بزرگ اصفهان بود. از روزگار جوانى به سبك دانش و ادب پرداخت و در محضر میر غیاث‌الدین منصور دشتكى شیرازى دانش آموخت و طب و ریاضى نجوم را فراگرفت و در رمل مهارت یافت و از همین راه به خدمت شاه طهماسب و خاندان شاهى راه یافت و تا آخر عمر به همین شغل روزگار گذراند. مولانا كمال‌الدین در آغاز شاعرى به مناسبت شغل پدرش، باغبان تخلص مى‌كرد و بعد از آن تخلص ضمیرى را اختیار كرد و به همین نام شهرت یافت. او با شاعران معروف زمان خود مانند شرف و محتشم و حسابى معاشر بود. ضمیرى از شاعران پركار عهد خود و در قصیده و غزل و مثنوى توانا و از این جهت با امیر خسرو دهلوى همانند بود و به همین سبب است كه او را خسرو ثانى مى‌نامند. وى در اصفهان فوت كرد و در همان جا مدفون شد.
+شاعر، متخلص به ضمیرى. ملقب به خسرو ثانى.
 ==آثار==