صمد (اسم الله) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۱۹ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۰۸

2026-03-19T10:08:38Z

Mohammadi در ‏۱۹ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۰۳

2026-03-19T10:03:50Z

مهدی موسوی در ‏۱۴ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۲۸

2026-03-14T12:28:12Z

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-04-10T07:53:46Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی: ویرایش

2020-06-20T12:00:01Z

ویرایش

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ صمد را به صمد (اسم الله) منتقل کرد

2020-06-20T11:49:09Z

مهدی موسوی صفحهٔ صمد را به صمد (اسم الله) منتقل کرد

Aghajani در ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۲۱

2019-09-30T06:21:56Z

Zamani: افزودن الگو:اسماء الله

2014-08-24T06:17:35Z

افزودن الگو:اسماء الله

بهرامی: درست کردن 1 لینک

2013-08-03T11:21:26Z

درست کردن 1 لینک

Saeed zamani: بازنویسی به کمک منبع پیشین و منبع جدید

2013-06-12T04:42:52Z

بازنویسی به کمک منبع پیشین و منبع جدید

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-'''«صَمَد»''' از اسماء و صفات [[الله|خداوند]] سبحان است. این واژه تنها یک بار در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن|«اللَّهُ الصَّمَدُ»}}.<ref>[[سوره اخلاص]]، ۲.</ref> در «[[دعای جوشن کبیر]]» نیز واژه «صمد» به عنوان یکی از اسماء الهی مورد اشاره قرار گرفته است: {{متن حدیث|«يَا صَمَداً لَايُطْعَمُ»}} (فراز ۳۱)، {{متن حدیث|«يَا مَنْ هُوَ صَمَدٌ بِلا عَيْبٍ»}} (فراز ۷۴)، {{متن حدیث|«يَا صَمَدُ»}} (فراز ۸۵).<ref>مفاتیح الجنان، شیخ عباس قمی.</ref>
+'''«صَمَد»''' از اسماء و صفات [[الله|خداوند]] سبحان است. این واژه تنها یک بار در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن|«اللَّهُ الصَّمَدُ»}}<ref>[[آیه 2 سوره اخلاص|سوره اخلاص، آیه ۲.]]</ref>؛ در «[[دعای جوشن کبیر]]» نیز واژه «صمد» به عنوان یکی از اسماء الهی مورد اشاره قرار گرفته است: {{متن حدیث|«يَا صَمَداً لَايُطْعَمُ»}}<ref>مفاتیح الجنان، فراز ۳۱.</ref>، {{متن حدیث|«يَا مَنْ هُوَ صَمَدٌ بِلا عَيْبٍ»}}<ref>همان، فراز ۷۴.</ref> و {{متن حدیث|«يَا صَمَدُ»}}<ref>همان، فراز ۸۵.</ref>.
 برای کلمه «صمد» معانی متعددی بیان شده است؛ به معناى کسى که هر سیادت و آقایی به او منتهى مى شود.<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج۷، ص۴۰۴، «صمد»</ref> و کسى که همواره بوده و خواهد بود.<ref>طبرسی، مجمع البیان، ج۹-۱۰، ص۸۶۱</ref> و کسی که جای خالی ندارد.<ref>شیخ صدوق، معانی الأخبار، ص ۶.</ref>
-«صمد» كسى است كه همه در حوائج خود به او روى مى‌‏آورند و او را قصد مى‌‏كنند و او مقصود همگان است... نظير آيه‌ {{متن قرآن|«وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ الْمُنْتَهَىٰ»}}.<ref>[[سوره نجم]]، ۴۲.</ref> لازمه اين معنا، بى نيازى است و شايد بدين جهت «صمد» را «بى نياز» گفته‌‏اند. صمد (بر وزن عقل) در لغت به معنى قصد است «صمدَه صمداً: قصدَه» و نيز به معنى اعتماد آيد، گويند «صمدَ هذا الامر: اعتمده». بنابراین «صمد» در [[آيه]] {{متن قرآن|«اللَّهُ الصَّمَدُ»}} به معنى «مقصود و مصمود اليه» است.<ref>تفسير احسن الحديث، سید علی‌اکبر قرشی، ج۱۲، ص۴۰۳.</ref>
+«صمد» كسى است كه همه در حوائج خود به او روى مى‌‏آورند و او را قصد مى‌‏كنند و او مقصود همگان است... نظير آيه‌ {{متن قرآن|«وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ الْمُنْتَهَىٰ»}}<ref>[[آیه 42 سوره نجم|سوره نجم، آیه ۴۲.]]</ref>؛ لازمه اين معنا، بى نيازى است و شايد بدين جهت «صمد» را «بى نياز» گفته‌‏اند. صمد (بر وزن عقل) در لغت به معنى قصد است «صمدَه صمداً: قصدَه» و نيز به معنى اعتماد آيد، گويند «صمدَ هذا الامر: اعتمده». بنابراین «صمد» در [[آيه]] {{متن قرآن|«اللَّهُ الصَّمَدُ»}} به معنى «مقصود و مصمود اليه» است.<ref>تفسير احسن الحديث، سید علی‌اکبر قرشی، ج۱۲، ص۴۰۳.</ref>
 [[امام على]] عليه السلام در تفسير صَمد فرمود: «{{متن حدیث|هو الله الصمد الذى لا مِن شى‌ء و لا فى شى‌ء و لا على شى‌ء، مُبدع الأشياء و خالقها و مُنشئ الأشياء بقدرته، يتلاشى ما خلق للفناء بمشيته و يبقى ما خلق للبقاء بعلمه}}<ref>تفسير نورالثقلين.</ref>؛ خداوند صمد است، يعنى از چيزى به وجود نيامده، در چيزى فرو نرفته، و بر چيزى قرار نگرفته است، آفريننده اشياء و خالق آنها است، همه چيز را به قدرتش پديد آورده، آنچه براى فنا آفريده به اراده‌اش از هم متلاشى مى‌شود و آنچه براى بقاء خلق كرده به علمش باقى مى‌ماند».

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-'''«صَمَد»''' از اسماء و صفات [[الله|خداوند]] سبحان است. این واژه تنها یک بار در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن|«اللَّهُ الصَّمَدُ»}}.<ref>[[سوره اخلاص]]، ۲.</ref> در «[[دعای جوشن کبیر]]» نیز واژه «صمد» به عنوان یکی از اسماء الهی مورد اشاره قرار گرفته است: «يَا صَمَداً لَايُطْعَمُ» (فراز ۳۱)، «يَا مَنْ هُوَ صَمَدٌ بِلا عَيْبٍ» (فراز ۷۴)، «يَا صَمَدُ» (فراز ۸۵).<ref>مفاتیح الجنان، شیخ عباس قمی.</ref>
+'''«صَمَد»''' از اسماء و صفات [[الله|خداوند]] سبحان است. این واژه تنها یک بار در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن|«اللَّهُ الصَّمَدُ»}}.<ref>[[سوره اخلاص]]، ۲.</ref> در «[[دعای جوشن کبیر]]» نیز واژه «صمد» به عنوان یکی از اسماء الهی مورد اشاره قرار گرفته است: {{متن حدیث|«يَا صَمَداً لَايُطْعَمُ»}} (فراز ۳۱)، {{متن حدیث|«يَا مَنْ هُوَ صَمَدٌ بِلا عَيْبٍ»}} (فراز ۷۴)، {{متن حدیث|«يَا صَمَدُ»}} (فراز ۸۵).<ref>مفاتیح الجنان، شیخ عباس قمی.</ref>
 برای کلمه «صمد» معانی متعددی بیان شده است؛ به معناى کسى که هر سیادت و آقایی به او منتهى مى شود.<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج۷، ص۴۰۴، «صمد»</ref> و کسى که همواره بوده و خواهد بود.<ref>طبرسی، مجمع البیان، ج۹-۱۰، ص۸۶۱</ref> و کسی که جای خالی ندارد.<ref>شیخ صدوق، معانی الأخبار، ص ۶.</ref>
-«صمد» كسى است كه همه در حوائج خود به او روى مى‌‏آورند و او را قصد مى‌‏كنند و او مقصود همگان است... نظير آيه‌ {{متن قرآن|«أَنَّ إِلى‌ رَبِّكَ الْمُنْتَهى‌»}}.<ref>[[سوره نجم]]، ۴۲.</ref> لازمه اين معنا، بى نيازى است و شايد بدين جهت «صمد» را «بى نياز» گفته‌‏اند. صمد (بر وزن عقل) در لغت به معنى قصد است «صمدَه صمداً: قصدَه» و نيز به معنى اعتماد آيد، گويند «صمدَ هذا الامر: اعتمده». بنابراین «صمد» در [[آيه]] {{متن قرآن|«اللَّهُ الصَّمَدُ»}} به معنى «مقصود و مصمود اليه» است.<ref>تفسير احسن الحديث، سید علی‌اکبر قرشی، ج۱۲، ص۴۰۳.</ref>
+«صمد» كسى است كه همه در حوائج خود به او روى مى‌‏آورند و او را قصد مى‌‏كنند و او مقصود همگان است... نظير آيه‌ {{متن قرآن|«وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ الْمُنْتَهَىٰ»}}.<ref>[[سوره نجم]]، ۴۲.</ref> لازمه اين معنا، بى نيازى است و شايد بدين جهت «صمد» را «بى نياز» گفته‌‏اند. صمد (بر وزن عقل) در لغت به معنى قصد است «صمدَه صمداً: قصدَه» و نيز به معنى اعتماد آيد، گويند «صمدَ هذا الامر: اعتمده». بنابراین «صمد» در [[آيه]] {{متن قرآن|«اللَّهُ الصَّمَدُ»}} به معنى «مقصود و مصمود اليه» است.<ref>تفسير احسن الحديث، سید علی‌اکبر قرشی، ج۱۲، ص۴۰۳.</ref>
-[[امام على]] عليه السلام در تفسير صَمد فرمود: «هو الله الصمد الذى لا مِن شى‌ء و لا فى شى‌ء و لا على شى‌ء، مُبدع الأشياء و خالقها و مُنشئ الأشياء بقدرته، يتلاشى ما خلق للفناء بمشيته و يبقى ما خلق للبقاء بعلمه»؛<ref>تفسير نورالثقلين.</ref> خداوند صمد است، يعنى از چيزى به وجود نيامده، در چيزى فرو نرفته، و بر چيزى قرار نگرفته است، آفريننده اشياء و خالق آنها است، همه چيز را به قدرتش پديد آورده، آنچه براى فنا آفريده به اراده‌اش از هم متلاشى مى‌شود و آنچه براى بقاء خلق كرده به علمش باقى مى‌ماند.
+[[امام على]] عليه السلام در تفسير صَمد فرمود: «{{متن حدیث|هو الله الصمد الذى لا مِن شى‌ء و لا فى شى‌ء و لا على شى‌ء، مُبدع الأشياء و خالقها و مُنشئ الأشياء بقدرته، يتلاشى ما خلق للفناء بمشيته و يبقى ما خلق للبقاء بعلمه}}<ref>تفسير نورالثقلين.</ref>؛ خداوند صمد است، يعنى از چيزى به وجود نيامده، در چيزى فرو نرفته، و بر چيزى قرار نگرفته است، آفريننده اشياء و خالق آنها است، همه چيز را به قدرتش پديد آورده، آنچه براى فنا آفريده به اراده‌اش از هم متلاشى مى‌شود و آنچه براى بقاء خلق كرده به علمش باقى مى‌ماند».
-[[امام حسين]] عليه السلام در پاسخ اهل [[بصره]] كه از معناى «صمد» سؤال كرده بودند، فرمود: معناى صَمد همان جملات پس از آن -در [[سوره اخلاص]]- است، يعنى‌ {{متن قرآن|«لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ، و لَم یَکُن لَه کُفواً أحَد»}}.<ref>[[سوره اخلاص]]، ۴-۳.</ref><ref>حویزی، تفسير نورالثقلين.</ref>
+[[امام حسين]] عليه السلام در پاسخ اهل [[بصره]] كه از معناى «صمد» سؤال كرده بودند، فرمود: معناى صَمد همان جملات پس از آن -در [[سوره اخلاص]]- است، يعنى‌ {{متن قرآن|«{{آیه|112|3}} 💠<ref>[[آیه 3 سوره اخلاص|سوره اخلاص، آیه ۳.]]</ref> {{آیه|112|4}}<ref>[[آیه 4 سوره اخلاص|همان، آیه ۴.]]</ref>»}}</ref><ref>حویزی، تفسير نورالثقلين.</ref>.
-ربیع بن مسلم گوید: سَمِعْتُ أَبَا الْحَسَنِ علیه السلام حِینَ سُئِلَ عَنِ الصَّمَدِ فَقَالَ‌ الصَّمَدُ الَّذِی لَا جَوْفَ لَهُ؛<ref>شیخ صدوق، معانی الأخبار، ص ۶.</ref> از [[امام موسی کاظم علیه السلام|موسى بن جعفر]] علیه السلام شنیدم که هنگامی که از او درباره معنی صمد پرسیدند، فرمود: «صمد» آن چیزی است که جوف‌ (جای خالی) ندارد.
+ربیع بن مسلم گوید:  «{{متن حدیث|سَمِعْتُ أَبَا الْحَسَنِ علیه السلام حِینَ سُئِلَ عَنِ الصَّمَدِ فَقَالَ‌ الصَّمَدُ الَّذِی لَا جَوْفَ لَهُ}}<ref>شیخ صدوق، معانی الأخبار، ص ۶.</ref>؛ از [[امام موسی کاظم علیه السلام|موسى بن جعفر]] علیه السلام شنیدم که هنگامی که از او درباره معنی صمد پرسیدند، فرمود: «صمد» آن چیزی است که جوف‌ (جای خالی) ندارد».
-داود بن قاسم جعفرى گوید: قُلْتُ لِأَبِی جَعْفَرٍ علیه السلام جُعِلْتُ فِدَاک مَا الصَّمَدُ؟ قَالَ السَّیدُ الْمَصْمُودُ إِلَیهِ فِی الْقَلِیلِ وَ الْکثِیرِ؛<ref>معانی الأخبار، ص ۶.</ref> به [[امام جواد]] علیه السلام عرض کردم: -فدایت گردم- «صمد» چیست؟ فرمود: سرور و بزرگى است که تمامى آفریدگان براى هر چیز -چه اندک و چه بسیار- رو بسوى او آرند.<ref>معانی الأخبار، ترجمه محمدى، ج‌۱، ص ۱۶.</ref>
+داود بن قاسم جعفرى گوید:  «{{متن حدیث|قُلْتُ لِأَبِی جَعْفَرٍ علیه السلام جُعِلْتُ فِدَاک مَا الصَّمَدُ؟ قَالَ السَّیدُ الْمَصْمُودُ إِلَیهِ فِی الْقَلِیلِ وَ الْکثِیرِ}}<ref>معانی الأخبار، ص ۶.</ref>؛ به [[امام جواد]] علیه السلام عرض کردم: -فدایت گردم- «صمد» چیست؟ فرمود: سرور و بزرگى است که تمامى آفریدگان براى هر چیز -چه اندک و چه بسیار- رو بسوى او آرند».
-[[امام صادق]] عليه السلام فرمود: اگر اهلش را پيدا مى‌كردم از همين كلمه «صمد»، [[توحيد]] و [[اسلام]] و [[ايمان]] را استخراج مى‌كردم.<ref>تفسير نورالثقلين.</ref>
+[[امام صادق]] عليه السلام فرمود: اگر اهلش را پيدا مى‌كردم از همين كلمه «صمد»، [[توحيد]] و [[اسلام]] و [[ايمان]] را استخراج مى‌كردم<ref>تفسير نورالثقلين.</ref>.
 ==پانویس==
 {{پانویس}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-صمد از اسما و صفات [[الله|خداوند]]، به معناى کسى که هر سیادت و آقایی به او منتهى مى شود.<ref>لسان العرب، ج۷، ص۴۰۴، «صمد»</ref> و کسى که همواره بوده و خواهد بود.<ref>مجمع البیان، ج۹-۱۰، ص۸۶۱</ref> و کسی که جای خالی ندارد.<ref>معانی الأخبار، ص ۶</ref> این واژه تنها یک بار در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن|«اللَّهُ الصَّمَدُ»}}.<ref>[[سوره اخلاص]]/۲</ref>
+'''«صَمَد»''' از اسماء و صفات [[الله|خداوند]] سبحان است. این واژه تنها یک بار در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن|«اللَّهُ الصَّمَدُ»}}.<ref>[[سوره اخلاص]]، ۲.</ref> در «[[دعای جوشن کبیر]]» نیز واژه «صمد» به عنوان یکی از اسماء الهی مورد اشاره قرار گرفته است: «يَا صَمَداً لَايُطْعَمُ» (فراز ۳۱)، «يَا مَنْ هُوَ صَمَدٌ بِلا عَيْبٍ» (فراز ۷۴)، «يَا صَمَدُ» (فراز ۸۵).<ref>مفاتیح الجنان، شیخ عباس قمی.</ref>
-==معنی صمد در روایات==
+برای کلمه «صمد» معانی متعددی بیان شده است؛ به معناى کسى که هر سیادت و آقایی به او منتهى مى شود.<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج۷، ص۴۰۴، «صمد»</ref> و کسى که همواره بوده و خواهد بود.<ref>طبرسی، مجمع البیان، ج۹-۱۰، ص۸۶۱</ref> و کسی که جای خالی ندارد.<ref>شیخ صدوق، معانی الأخبار، ص ۶.</ref>
-۱- حَدَّثَنَا أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِیسَى عَنْ یونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنِ الرَّبِیعِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا الْحَسَنِ علیه السلام حِینَ سُئِلَ عَنِ الصَّمَدِ فَقَالَ‌ الصَّمَدُ الَّذِی لَا جَوْفَ لَهُ.<ref>معانی الأخبار، ص ۶</ref> ربیع بن مسلم گوید: از [[امام موسی کاظم علیه السلام|موسى بن جعفر]] علیه السلام شنیدم که هنگامی که از او درباره معنی صمد پرسیدند، فرمود: «صمد» آن چیزیست که جوف‌ (جای خالی) ندارد.
+«صمد» كسى است كه همه در حوائج خود به او روى مى‌‏آورند و او را قصد مى‌‏كنند و او مقصود همگان است... نظير آيه‌ {{متن قرآن|«أَنَّ إِلى‌ رَبِّكَ الْمُنْتَهى‌»}}.<ref>[[سوره نجم]]، ۴۲.</ref> لازمه اين معنا، بى نيازى است و شايد بدين جهت «صمد» را «بى نياز» گفته‌‏اند. صمد (بر وزن عقل) در لغت به معنى قصد است «صمدَه صمداً: قصدَه» و نيز به معنى اعتماد آيد، گويند «صمدَ هذا الامر: اعتمده». بنابراین «صمد» در [[آيه]] {{متن قرآن|«اللَّهُ الصَّمَدُ»}} به معنى «مقصود و مصمود اليه» است.<ref>تفسير احسن الحديث، سید علی‌اکبر قرشی، ج۱۲، ص۴۰۳.</ref>
-۲- حَدَّثَنَا عَلِی بْنُ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِمْرَانَ الدَّقَّاقُ رَضِی اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ یعْقُوبَ عَنْ عَلِی بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیادٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْوَلِیدِ وَ لَقَبُهُ شَبَابٌ الصَّیرَفِی عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْقَاسِمِ الْجَعْفَرِی قَالَ: قُلْتُ لِأَبِی جَعْفَرٍ علیه السلام جُعِلْتُ فِدَاک مَا الصَّمَدُ؟ قَالَ السَّیدُ الْمَصْمُودُ إِلَیهِ فِی الْقَلِیلِ وَ الْکثِیرِ.<ref>معانی الأخبار، ص ۶</ref> داود بن قاسم جعفرى گوید: به [[امام باقر علیه السلام|امام باقر]] علیه السلام عرض کردم: -فدایت گردم- «صمد» چیست؟ فرمود: سرور والامقامى که تمامى آفریدگان براى هر چیز چه اندک و چه بسیار رو بسوى او آرند.<ref>معانی الأخبار، ترجمه محمدى، ج‌۱، ص ۱۶ </ref>
+[[امام على]] عليه السلام در تفسير صَمد فرمود: «هو الله الصمد الذى لا مِن شى‌ء و لا فى شى‌ء و لا على شى‌ء، مُبدع الأشياء و خالقها و مُنشئ الأشياء بقدرته، يتلاشى ما خلق للفناء بمشيته و يبقى ما خلق للبقاء بعلمه»؛<ref>تفسير نورالثقلين.</ref> خداوند صمد است، يعنى از چيزى به وجود نيامده، در چيزى فرو نرفته، و بر چيزى قرار نگرفته است، آفريننده اشياء و خالق آنها است، همه چيز را به قدرتش پديد آورده، آنچه براى فنا آفريده به اراده‌اش از هم متلاشى مى‌شود و آنچه براى بقاء خلق كرده به علمش باقى مى‌ماند.
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۹: @@
 * [[فرهنگ قرآن (کتاب)|فرهنگ قرآن]]، جلد ۱۸، صفحه ۴۳۸.
 * [[معانى الأخبار (کتاب)|معانی الاخبار]]، شیخ صدوق، دفتر انتشارات اسلامى، قم‌، ۱۴۰۳ ق‌.
+*[[تفسیر نور]]، محسن قرائتی، جلد ۱۰، صفحه ۶۴۱.
 {{اسماء الله}}
 {{قرآن}}
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]
 [[رده:واژگان قرآنی]]

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 {{اسماء الله}}
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]
 [[رده:واژگان قرآنی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-صمد از اسما و صفات خداوند به معناى كسى كه هر سيادت «آقایی» به او منتهى مى شود.<ref>لسان العرب، ج7، ص404، «صمد».</ref> و كسى كه همواره بوده و خواهد بود.<ref>مجمع البيان، ج9-10، ص861.</ref> و کسی که جای خالی ندارد<ref>معاني الأخبار، ص 6</ref>
+صمد از اسما و صفات [[الله|خداوند]]، به معناى کسى که هر سیادت و آقایی به او منتهى مى شود.<ref>لسان العرب، ج۷، ص۴۰۴، «صمد»</ref> و کسى که همواره بوده و خواهد بود.<ref>مجمع البیان، ج۹-۱۰، ص۸۶۱</ref> و کسی که جای خالی ندارد.<ref>معانی الأخبار، ص ۶</ref> این واژه تنها یک بار در [[قرآن]] آمده است: {{متن قرآن|«اللَّهُ الصَّمَدُ»}}.<ref>[[سوره اخلاص]]/۲</ref>
-اين واژه تنها يك بار {{متن قرآن|«اللَّهُ الصَّمَدُ»}} ([[سوره اخلاص]](112)/2) در [[قرآن]] آمده است.
+==معنی صمد در روایات==
+در کتاب «[[معانى الأخبار (کتاب)|معانی الاخبار]]» [[شیخ صدوق]] چندین روایت در معنی '''صمد''' آمده است، من جمله روایات زیر:
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
-==منابع==
+== منابع ==
-فرهنگ قرآن، جلد 18، صفحه 438.
+* [[فرهنگ قرآن (کتاب)|فرهنگ قرآن]]، جلد ۱۸، صفحه ۴۳۸.
+* [[معانى الأخبار (کتاب)|معانی الاخبار]]، شیخ صدوق، دفتر انتشارات اسلامى، قم‌، ۱۴۰۳ ق‌.
 {{اسماء الله}}
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]
 [[رده:واژگان قرآنی]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۴۹
(بدون تفاوت)