شیخ مرتضی طالقانی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۱۸

2026-05-10T07:18:34Z

نمایش تغییرات

Mohammadi: /* آثار و تألیفات */

2024-06-24T15:01:38Z

‏آثار و تألیفات

Mohammadi: /* آرشیو عکس و تصویر */

2024-05-16T12:31:28Z

‏آرشیو عکس و تصویر

Mohammadi در ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۲۸

2024-05-16T12:28:23Z

Mohammadi: /* منابع */

2024-05-16T12:19:23Z

‏منابع

Mohammadi در ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۵

2024-05-16T11:35:38Z

Mohammadi در ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۶

2024-05-15T10:16:34Z

Mohammadi: /* ویژگی‌های علمی و اخلاقی */

2024-05-15T07:58:27Z

‏ویژگی‌های علمی و اخلاقی

Mohammadi در ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۳

2023-09-28T10:53:25Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-09-26T08:27:02Z

ویرایش

نمایش تغییرات

@@ سطر ۶۵: / سطر ۶۵: @@
 آقای شیخ مرتضی طالقانی در فقه، اصول و حکمت دارای تألیف مستقل نیست، آثار قلمی ای که دانشوران و شاگردانش در ترجمه او نوشته‌اند بیشتر تعلیقه و حاشیه بر کتابهای مختلف است، مانند:
-[[شرح لمعه]]، «[[فرائد الاصول|رسائل]]» [[شیخ مرتضی انصاری|شیخ انصاری]]، [[صحیفه سجادیه]]، [[قوانین الاصول]]، [[مکاسب]]، [[نهج البلاغه]]، جوهر النضید و حاشیه بر مطول؛ اما این که آیا این آثار چاپ شده و در دسترس دانش پژوهان حوزه های دینی هست یا نه، اطلاع چندانی در دست نیست.<ref>المسلسلات، ج۲، ص۲۹۷؛ آشنایی با مشاهیر طالقان، ص۲۶۹.</ref>
+* [[شرح لمعه]]
 ==ویژگی‌های علمی و اخلاقی==

@@ سطر ۹۸: / سطر ۹۸: @@
 <gallery mode="packed" heights="170">
-پرونده:حکیمی (2).jpg|alt=امام خمینی و علامه حکیمی|از راست: [[سید احمد خمینی|سید احمد موسوی مصطفوی خمینی]]، محمدرضا حکیمی و [[امام خمینی|سید روح الله موسوی مصطفوی خمینی]]
+پرونده:طالقاني.jpg|اجازه مرتضی دیزانی طالقانی به شاگردش [[سید شهاب الدین مرعشی نجفی|سید شهاب‌الدین حسینی مرعشی نجفی]]
 </gallery>
-[[رده:علمای قرن چهاردهم]]
+[[رده:علمای قرن چهاردهم|طالقانی،مرتضی]]
 [[رده:عارفان]]
 [[رده:فقیهان]]
 [[رده:مجتهدین]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 '''علامه مرتضی طالقانی''' (۱۳۶۳-۱۲۷۴ ق) عارف، حکیم، [[فقیه]] و از شخصیت های معنوی قرن چهاردهم هجری [[شیعه]] است. آیت الله [[سید شهاب الدین مرعشی نجفی|مرعشی نجفی]] و [[علامه محمدتقی جعفری|علامه جعفری]] از شاگردان او هستند.
 {{شناسنامه عالم
-|نام کامل = مرتضی طالقانی
+|نام کامل = مرتضی دیزانی طالقانی
 ||تصویر=[[پرونده:Taleqanee.jpg|230px|center]]
 |زادروز =  ۱۲۷۴ قمری
@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 ==ولادت و کودکی==
-مرتضی طالقانی در سال ۱۲۷۴ هـ.ق، در خطه کوهستانی طالقان ـ که بین کرج، قزوین و گیلان واقع شده ـ در روستای «دیزین» دیده به جهان گشود. پدرش «آقاجان» نام داشت و پیشه‌اش چوپانی بود؛ باورهای دینی و شیفتگی به دانش و دانشمندان در ژرفای وجودش ریشه داشت.<ref>المسلسلات، آیت الله مرعشی نجفی، ج۲، ص۲۹۵، چاپ (۱۴۱۶ هـ.ق)، قم، ناشر: کتابخانه آیت الله مرعشی.</ref> پدرش در همان آغاز کودکی او را به مکتب خانه، نزد معلمی به نام «محرم» سپرد و مرتضی نزد این استاد، کتاب های فارسی و [[قرآن]] مجید و بعضی از کتاب های عربی را فراگرفت.<ref> همان؛ تاریخ حکما و عرفای متأخر صدرالمتألهین، ص ۹۲، منوچهر صدوقی سها، چاپ الجمل فلسفه ایران؛ آشنایی با مشاهیر طالقان، ص ۲۷۳، چاپ موسسه فرهنگی محسنی: از اسماعیل یعقوبی ـ طالقانی، پاییز ۱۳۷۳.</ref>
+مرتضی طالقانی در سال ۱۲۷۴ هـ.ق، در خطه کوهستانی طالقان ـ که بین کرج، قزوین و گیلان واقع شده ـ در روستای «دیزان» دیده به جهان گشود. پدرش «آقاجان» نام داشت و پیشه‌اش چوپانی بود؛ باورهای دینی و شیفتگی به دانش و دانشمندان در ژرفای وجودش ریشه داشت.<ref>المسلسلات، آیت الله مرعشی نجفی، ج۲، ص۲۹۵، چاپ (۱۴۱۶ هـ.ق)، قم، ناشر: کتابخانه آیت الله مرعشی.</ref> پدرش در همان آغاز کودکی او را به مکتب خانه، نزد معلمی به نام «محرم» سپرد و مرتضی نزد این استاد، کتاب های فارسی و [[قرآن]] مجید و بعضی از کتاب های عربی را فراگرفت.<ref> همان؛ تاریخ حکما و عرفای متأخر صدرالمتألهین، ص ۹۲، منوچهر صدوقی سها، چاپ الجمل فلسفه ایران؛ آشنایی با مشاهیر طالقان، ص ۲۷۳، چاپ موسسه فرهنگی محسنی: از اسماعیل یعقوبی ـ طالقانی، پاییز ۱۳۷۳.</ref>
 ==تحصیلات و استادان==

@@ سطر ۹۴: / سطر ۹۴: @@
 *تلخیص از مجموعه [[گلشن ابرار]]، جلد ۵، زندگینامه "شیخ مرتضی طالقانی" از ابوالحسن ربانی سبزواری.
 *محمد محمدی ری شهری، خاطره‌های آموزنده، جلد ۱، دارالحدیث: قم، ۱۳۹۱، چاپ اول، [http://www.hadith.net/n144-e27434-p308.html پایگاه اطلاع رسانی حدیث شیعه]، بازیابی: ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۳.
 [[رده:علمای قرن چهاردهم]]

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 {{شناسنامه عالم
 |نام کامل = مرتضی طالقانی
-||تصویر=[[پرونده:M.talaghani.jpg|200px|center]]
+||تصویر=[[پرونده:Taleqanee.jpg|230px|center]]
 |زادروز =  ۱۲۷۴ قمری
 |زادگاه =  طالقان کرج

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-مرتضی طالقانی (۱۳۶۳-۱۲۷۴ ق) عارف، حکیم، [[فقیه]] و از شخصیت های معنوی قرن چهاردهم هجری [[شیعه]] است. آیت الله [[سید شهاب الدین مرعشی نجفی|مرعشی نجفی]] و [[علامه محمدتقی جعفری|علامه جعفری]] از شاگردان او هستند.
+'''علامه مرتضی طالقانی''' (۱۳۶۳-۱۲۷۴ ق) عارف، حکیم، [[فقیه]] و از شخصیت های معنوی قرن چهاردهم هجری [[شیعه]] است. آیت الله [[سید شهاب الدین مرعشی نجفی|مرعشی نجفی]] و [[علامه محمدتقی جعفری|علامه جعفری]] از شاگردان او هستند.
 {{شناسنامه عالم
 |نام کامل = مرتضی طالقانی
 ||تصویر=[[پرونده:M.talaghani.jpg|200px|center]]
 |زادروز =  ۱۲۷۴ قمری
-|زادگاه =  طالقان
+|زادگاه =  طالقان کرج
 |وفات =   ۱۳۶۳ قمری
-|مدفن =  [[نجف]]
+|مدفن =  [[نجف]] - [[حرم امام علی علیه السلام]]
 |اساتید =   [[میرزا ابوالحسن جلوه]]، [[جهانگیرخان قشقایی]]، [[سید محمدکاظم یزدی]]، [[میرزا محمدتقی شیرازی]]،...
 |شاگردان =  [[سید شهاب الدین مرعشی نجفی]]، [[علامه محمدتقی جعفری|شیخ محمدتقی جعفری تبریزی]]، [[شیخ محمدرضا مظفر|محمدرضا مظفر]]،...
@@ سطر ۸۰: / سطر ۸۰: @@
 شب رحلتش، هنگام طلوع فجر صادق، شیخ بر بام مدرسه رفت و [[اذان]] گفت و پایین آمد و به حجره خود رفت. هنوز آفتاب طلوع نکرده بود که دیدند شیخ در حجره رو به [[قبله]] خوابیده و پارچه ای روی خود کشیده و جان تسلیم کرده است.
 ==پانویس==
 <references />

@@ سطر ۶۹: / سطر ۶۹: @@
 ==ویژگی‌های علمی و اخلاقی==
-* حضرت آیت الله [[سید شهاب الدین مرعشی نجفی|نجفی مرعشی]] در منزلت استادش می نگارد: «علامه بزرگ، ادیب، اصولی، [[محدث]]، حکیم، شاعر، زاهد، عباد و [[سلمان فارسی|سلمان]] روزگار، مرتضی طالقانی. او آیتی از آیات الاهی بود، در حدود ۹۰ سال عمر کرد و تقریبا ۵۰ سال آن را در [[نجف]] در [[مدرسه سید کاظم یزدی|مدرسه سید محمدکاظم]]، زندگی کرد و از مدرسه خارج نمی شد؛ مگر برای زیارت مرقد حضرت [[امیرالمومنین]] و گاهی برای گرمابه به رفتن. او از حافظه بسیار نیرومندی برخوردار بود. ده‌ها بلکه صدها [[قصیده]] عربی و فارسی از حفظ داشت. از زرق و برق دنیای مادی به شدت دوری می کرد، بسیار [[روزه]] می‌گرفت و به [[نماز]]های مستحبی و خواندن [[دعا]] و اذکار خاصی، رغبت به کمال داشت. در یک سخن کوتاه: او عالمی بود آسمانی، ملکوتی، هر آن کس برنامه شب و روز و سیمای نورانی او را نگاه می کرد، در او تحول به وجود می آمد و منقلب می شد؛ گرچه آن شخص از بدترین آدم‌های روزگار بود».<ref>المسلسلات، ج۲، ص۲۹۷.</ref>
+* حضرت آیت الله [[سید شهاب الدین مرعشی نجفی|نجفی مرعشی]] در منزلت استادش می نگارد: «علامه بزرگ، ادیب، اصولی، [[محدث]]، حکیم، شاعر، زاهد، عباد و [[سلمان فارسی|سلمان]] روزگار، مرتضی طالقانی. او آیتی از آیات الاهی بود، در حدود ۹۰ سال عمر کرد و تقریبا ۵۰ سال آن را در [[نجف]] در [[مدرسه سید کاظم یزدی|مدرسه سید محمدکاظم]]، زندگی کرد و از مدرسه خارج نمی شد؛ مگر برای زیارت مرقد حضرت [[امیرالمومنین]] و گاهی برای گرمابه رفتن. او از حافظه بسیار نیرومندی برخوردار بود. ده‌ها بلکه صدها [[قصیده]] عربی و فارسی از حفظ داشت. از زرق و برق دنیای مادی به شدت دوری می کرد، بسیار [[روزه]] می‌گرفت و به [[نماز]]های مستحبی و خواندن [[دعا]] و اذکار خاصی، رغبت به کمال داشت. در یک سخن کوتاه: او عالمی بود آسمانی، ملکوتی، هر آن کس برنامه شب و روز و سیمای نورانی او را نگاه می کرد، در او تحول به وجود می آمد و منقلب می شد؛ گرچه آن شخص از بدترین آدم‌های روزگار بود».<ref>المسلسلات، ج۲، ص۲۹۷.</ref>
 * این دانشور فرزانه، با این که یکی از استادان نام آور حوزه [[نجف]] بود، در راستای [[تهذیب نفس|تهذیب]] و تکمیل [[نفس]] بسیار می کوشید و برای رسیدن به قله [[معرفت]]، که مقام شهود و دریافت اسرار و حقایق از عالم قدسی است، ریاضات سختی را بر خود هموار می کرد. بنا به گفته آیت الله مرعشی، او در این مسیر به مقامات عرفان نایل شد که در شأن او گفته اند: «صاحب الکرامات الباهره والمقامات المشهوره. دارای کرامات آشکار و درجات معنوی بود و در میان خاص و عام شهرت داشت».<ref>المسلسلات، ج۲، ص۲۹۶.</ref>
 * فیلسوف توانا، [[علامه محمدتقی جعفری|محمدتقی جعفری]] ـ که یکی از نزدیکترین شاگردان طالقانی بوده و بیشتری مطالب جالب را که در ترجمه این استاد بزرگ شیعی انتشار یافته از اوست ـ چنین می گوید: «او یکی از حکمای مکتب [[ملاصدرا|صدرایی]] بود. بر متون فلسفی و عرفانی همانند: «[[اسفار اربعه|اسفار]]» و «[[فصوص الحکم|فصوص]]» تسلط کامل داشت. روزهای چهارشنبه درس را تعطیل می کرد و کسی به خدمتش نمی رسید. او در این اوقات به معراج معنوی می رفت و مشغول به ذکر و دعا و زمزمه با [[خداوند]] متعال می شد و با خدا خلوت می نمود. به تأمل های عارفانه و به درون خویش می پرداخت».<ref>ترجمه و شرح نهج البلاغه، محمدتقی جعفری، ج۱۳، ص۲۴۷؛ فیلسوف شرق، ص۵۴.</ref>