شکر - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۲۴

2026-04-15T08:24:51Z

نمایش تغییرات

Mohammadi در ‏۲۰ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۴۳

2026-03-20T08:43:16Z

نمایش تغییرات

Mohammadi: /* شکرگزارى مردم از یکدیگر */

2025-05-03T04:57:13Z

‏شکرگزارى مردم از یکدیگر

Mohammadi: /* آثار شکرگزاری */

2025-05-03T04:55:11Z

‏آثار شکرگزاری

Mohammadi: /* بازگو کردن نعمت */

2025-05-02T17:22:46Z

‏بازگو کردن نعمت

Mohammadi: /* اهمیت شکرگزاری */

2025-05-02T17:14:38Z

‏اهمیت شکرگزاری

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-21T11:54:13Z

افزودن الگوی قرآن

Zamani در ‏۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۴

2025-03-01T10:34:46Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۶

2025-03-01T10:26:19Z

سید مهدی خدایی: /* اهمیت شکرگزاری */ اصلاح لینکها

2021-06-04T05:35:04Z

‏اهمیت شکرگزاری: اصلاح لینکها

@@ سطر ۶۴: / سطر ۶۴: @@
 در آموزه های دین اسلام در کنار تشکر از نعمتهای خداوند به تشکر و قدردانی از دیگر انسانها نیز سفارش شده است؛ تا آنجا که در روایات آمده است که هر کس مخلوق نعمت دهنده را شکر نکند، خداى عزوجل را شکرگزارى نکرده است. امام رضا علیه السلام می فرمایند: {{متن حدیث|«مَن لَم يَشكُرِ المُنعِمَ مِنَ المَخلوقينَ لَم يَشكُرِ اللّهَ عَزَّ و جلَّ»}}<ref>عيون أخبار الرضا عليه السلام، ج‏2، ص: 25</ref>؛ هركه در قبال خوبى مردم تشكر نكند ، از خداوند عزّ و جلّ هم تشكّر نكرده است.
-از جمله والدین که تشکر از آنان بسیار مورد سفارش قرار گرفته است. قرآن کریم می فرماید: {{متن قرآن|«وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى‏ وَهْنٍ وَ فِصالُهُ في‏ عامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لي‏ وَ لِوالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصير»}} <ref>سوره لقمان، آیه 14</ref> ؛ و ما به انسان درباره پدر و مادرش سفارش كرديم؛ مادرش او را با ناتوانى روى ناتوانى حمل كرد  و دوران شيرخوارگى او در دو سال پايان مى‏ يابد؛ (آرى به او توصيه كردم) كه براى من و براى پدر و مادرت شكر بجا آور كه بازگشت (همه شما) به سوى من است. ‏
+از جمله والدین که تشکر از آنان بسیار مورد سفارش قرار گرفته است. قرآن کریم می فرماید: {{متن قرآن|«وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى‏ وَهْنٍ وَ فِصالُهُ في‏ عامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لي‏ وَ لِوالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصير»}} <ref>[[آیه 14 سوره لقمان|سوره لقمان، آیه ۱۴.]]</ref> ؛ و ما به انسان درباره پدر و مادرش سفارش كرديم؛ مادرش او را با ناتوانى روى ناتوانى حمل كرد  و دوران شيرخوارگى او در دو سال پايان مى‏ يابد؛ (آرى به او توصيه كردم) كه براى من و براى پدر و مادرت شكر بجا آور كه بازگشت (همه شما) به سوى من است. ‏
 ==فلسفه شكرگزارى‏==

@@ سطر ۴۸: / سطر ۴۸: @@
 ===ادراک آیات الهى===
-گرچه قرآن براى همه مايه‏ى هدايت است؛ امّا تنها شاكران بهره مى گيرند <ref>  تفسير نور، ج‏3، ص: 87</ref>  زیرا آیات هدایت بخش الهی زمانی برای انسان مفید است که قدرشناس آن باشد و در بهره مندی و عمل به آن کوشا باشد. از این رو قرآن کریم می فرماید:{{متن قرآن|«كَذلِكَ نُصَرِّفُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَشْكُرُون‏»}}<ref>  سوره اعراف، آیه 58</ref>؛ اين گونه نشانه‏ ها را براى گروهى كه سپاس گزارند [به صورت‏هاى گوناگون‏] بيان مى‏ كنيم‏
+گرچه قرآن براى همه مايه‏ى هدايت است؛ امّا تنها شاكران بهره مى گيرند <ref>  تفسير نور، ج‏3، ص: 87</ref>  زیرا آیات هدایت بخش الهی زمانی برای انسان مفید است که قدرشناس آن باشد و در بهره مندی و عمل به آن کوشا باشد. از این رو قرآن کریم می فرماید:{{متن قرآن|«كَذلِكَ نُصَرِّفُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَشْكُرُون‏»}}<ref>[[آیه 58 سوره اعراف|سوره اعراف، آیه ۵۸.]]</ref>؛ اين گونه نشانه‏ ها را براى گروهى كه سپاس گزارند [به صورت‏هاى گوناگون‏] بيان مى‏ كنيم‏
 ===افزایش نعمت و پاداش اخروی===
-از آثار شکر گزاری فزونى نعمت است قرآن کریم می فرماید:  «{{متن قرآن|و اِذ تَاَذَّنَ رَبُّکُم لَئِن شَکَرتُم لاَزیدَنَّکُم...}}<ref>سوره ابراهیم، آیه7 </ref>؛ و پروردگارتان اعلام كرد كه اگر مرا سپاس گوييد، بر نعمت شما مى‏ افزايم‏.» روایات در این باره فراوان است. از جمله امام علی علیه اسلام می فرمایند: {{متن حدیث|«شكر الإله يدرّ النّعم» ‏}}؛<ref>غرر الحكم و درر الكلم، ص: 407</ref>شكر خداوند نعمت ها را سرازير كند. و نیز درباره دوام نعمت با شکر می فرمایند: {{متن حدیث|«ألنّعم تدوم بالشّكر»}}؛ <ref>غرر الحكم و درر الكلم، ص: 59</ref>نعمت ها با شكر پايدار شوند.
+از آثار شکر گزاری فزونى نعمت است قرآن کریم می فرماید:  «{{متن قرآن|وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ...}}<ref>[[آیه 7 سوره ابراهیم|سوره ابراهیم، آیه ۷.]]</ref>؛ و پروردگارتان اعلام كرد كه اگر مرا سپاس گوييد، بر نعمت شما مى‏ افزايم‏.» روایات در این باره فراوان است. از جمله امام علی علیه اسلام می فرمایند: {{متن حدیث|«شكر الإله يدرّ النّعم» ‏}}<ref>غرر الحكم و درر الكلم، ص: 407.</ref>؛شكر خداوند نعمت ها را سرازير كند. و نیز درباره دوام نعمت با شکر می فرمایند: {{متن حدیث|«ألنّعم تدوم بالشّكر»}}<ref>همان، ص: 59.</ref>؛ نعمت ها با شكر پايدار شوند.
 ===نجات از فتنه و بلا===
-شکرگزاری در برابر نعمتهای الهی موجب جلب رضای پروردگار و  دورشدن بلایا و نجات انسان از گرفتاری هاست. قرآن کریم  نجات [[قوم لوط|آل لوط]] از عذاب الهی را پاداش شکرگزاری آنان دانسته است:{{متن قرآن|«إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ حاصِباً إِلاَّ آلَ لُوطٍ نَجَّيْناهُمْ بِسَحَرٍ .  نِعْمَةً مِنْ عِنْدِنا كَذلِكَ نَجْزي مَنْ شَكَر»}}<ref>  سوره قمر آیه 34 و 35  </ref>؛ ما بر آنها بادى ريگ‏بار فرستاديم، مگر بر خاندان لوط كه آنها را سحرگاه رهانيديم. نعمتى بود از جانب ما و آنان را كه سپاس گويند چنين پاداش دهيم‏
+شکرگزاری در برابر نعمتهای الهی موجب جلب رضای پروردگار و  دورشدن بلایا و نجات انسان از گرفتاری هاست. قرآن کریم  نجات [[قوم لوط|آل لوط]] از عذاب الهی را پاداش شکرگزاری آنان دانسته است:«{{متن قرآن|{{آیه|54|34}} 💠<ref>[[آیه 34 سوره قمر|سوره قمر، آیه ۳۴.]]</ref> {{آیه|54|35}}<ref>[[آیه 35 سوره قمر|همان، آیه ۳۵.]]</ref>}}»؛ ما بر آنها بادى ريگ‏بار فرستاديم، مگر بر خاندان لوط كه آنها را سحرگاه رهانيديم. نعمتى بود از جانب ما و آنان را كه سپاس گويند چنين پاداش دهيم‏
 امام علی علیه السلام می فرمایند: {{متن حدیث|«الشُّكرُ عِصمَةٌ مِن الفِتنَةِ»}}؛ شکرگزارى ، مايه مصون ماندن از فتنه است. <ref> تحف العقول، النص، ص: 215 </ref> در روایاتی دیگر شکرگزاری مایه مصون ماندن انسان از فقر دانسته شده است. <ref>«اَلشُّكرُ زیادةٌ فی‌النِّعمِ و اَمانٌ مِنَ الفَقرِ». تحف العقول، النص، ص: 360 </ref>
 ===برگزیده شدن و هدایت ویژه===
-قرآن در وصف [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام  می فرماید:{{متن قرآن| «شاكِراً لِأَنْعُمِهِ اجْتَباهُ وَ هَداهُ إِلى‏ صِراطٍ مُسْتَقيم‏»}}<ref> سوره نحل آیه 121</ref> ؛ این آیه دلالت بر این حقیقت دارد که  چون ابراهیم علیه‌السلام شاکر نعمت‌هاى پروردگار بود، خدا او را برگزید و به راه راست هدایت کرد.
+قرآن در وصف [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام  می فرماید:{{متن قرآن| «شاكِراً لِأَنْعُمِهِ اجْتَباهُ وَ هَداهُ إِلى‏ صِراطٍ مُسْتَقيم‏»}}<ref>[[آیه 121 سوره نحل|سوره نحل، آیه ۱۲۱.]]</ref>؛ این آیه دلالت بر این حقیقت دارد که  چون ابراهیم علیه‌السلام شاکر نعمت‌هاى پروردگار بود، خدا او را برگزید و به راه راست هدایت کرد.
 ==شکرگزارى مردم از یکدیگر==

@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۳: @@
 ===بازگو کردن  نعمت===
-یکی دیگر از مصادیق شکرگزاری بازگو کردن نعمت ها است. خداوند در قرآن کریم چنین امر می فرماید: {{متن قرآن| «وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّث‏»}} ؛ و نعمت هاى پروردگارت را بازگو كن. همچنین‏ امام موسی کاظم علیه السلام می فرمایند: {{متن حدیث| «اَلتَّحدُّثُ بِالنِّعَمِ شُكرٌ»}} نعمت‌های خدا را بازگو كردن، خود شكر و سپاسگزاری است.  <ref> وسائل الشيعة، ج‏7، ص: 41 </ref> از همین گونه شکرگزاری است اینکه انسان چشم به داشته های خود بدوزد و ببیند که غرق در نعمتهای الهی است و خود را با وجود آن همه نعمت توانگر ببیند نه اینکه تمام توجه او به کاستی ها باشد و اظهار فقر کند. امام علی علیه السلام می فرمایند: {{متن حدیث|«إظهار الغنى من الشّكر»}} ؛ بیان توانگری نوعی شکر است. <ref>غرر الحكم و درر الكلم، ص: 62</ref>
+یکی دیگر از مصادیق شکرگزاری بازگو کردن نعمت ها است. خداوند در قرآن کریم چنین امر می فرماید: {{متن قرآن| «وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّث‏»}}<ref>[[آیه 11 سوره ضحی|سوره ضحی، آیه ۱۱.]]</ref>؛ و نعمت هاى پروردگارت را بازگو كن. همچنین‏ امام موسی کاظم علیه السلام می فرمایند: {{متن حدیث| «اَلتَّحدُّثُ بِالنِّعَمِ شُكرٌ»}} نعمت‌های خدا را بازگو كردن، خود شكر و سپاسگزاری است.  <ref> وسائل الشيعة، ج‏7، ص: 41 </ref> از همین گونه شکرگزاری است اینکه انسان چشم به داشته های خود بدوزد و ببیند که غرق در نعمتهای الهی است و خود را با وجود آن همه نعمت توانگر ببیند نه اینکه تمام توجه او به کاستی ها باشد و اظهار فقر کند. امام علی علیه السلام می فرمایند: {{متن حدیث|«إظهار الغنى من الشّكر»}} ؛ بیان توانگری نوعی شکر است. <ref>غرر الحكم و درر الكلم، ص: 62</ref>
 ===شاکرانه زیستن===

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 ==اهمیت شکرگزاری==
-خداوند در جای جای قرآن کریم عموم  بندگان<ref>سوره  بقره، آیه 152 </ref>  و به طور خاص [[پيامبران|پیامبران]] الهی<ref> سوره زمر آیه 66</ref> و مقربان درگاهش<ref> سوره لقمان آیه 12 </ref> را به ادای شکر الهی امر فرموده است. بلکه آن  را لازمه ی [[ایمان]] و [[توحید افعالی|توحید]] بندگان دانسته و می فرماید: {{متن قرآن|«... وَ اشْكُرُوا لِلَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ»}}؛ و خدا را سپاس گزاريد، اگر فقط او را مى‏پرستيد.<ref> سوره بقره، آیه 172</ref>
+خداوند در جای جای قرآن کریم عموم  بندگان<ref>سوره  بقره، آیه 152 </ref>  و به طور خاص [[پيامبران|پیامبران]] الهی<ref> سوره زمر آیه 66</ref> و مقربان درگاهش<ref> سوره لقمان آیه 12 </ref> را به ادای شکر الهی امر فرموده است. بلکه آن  را لازمه ی [[ایمان]] و [[توحید افعالی|توحید]] بندگان دانسته و می فرماید: {{متن قرآن|«... وَاشْكُرُوا لِلَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ»}}<ref> [[آیه 172 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۷۲.]]</ref>؛ و خدا را سپاس گزاريد، اگر فقط او را مى‏پرستيد.
 همچنین خداوند شکرگزاری را از ویژگی های بارز بندگان شایسته خود دانسته و  نام آنان را قرین اوصافی چون «[[شکور]]» و «[[شاکر (اسم الله)|شاکر]]» گردانیده است. <ref> سوره نحل، آیه 121؛ سوره سبأ  آیه  13؛ [[سوره اسراء]]، آیه 3 و...</ref>
-در حدیثی از [[امام سجاد علیه السلام|امام زین العابدین]] علیه السلام آمده است: {{متن حدیث| «إنَّ اللهَ یُحبُّ كُلَّ عَبدٍ شَكور»}} خداوند بندگان شكور و سپاسگزار خود را دوست می‌دارد.  که نشان دهنده تاثیر شکرگزاری در جلب رضایت و محبت پروردگار است.
+در حدیثی از [[امام سجاد علیه السلام|امام زین العابدین]] علیه السلام آمده است: {{متن حدیث| «إنَّ اللهَ یُحبُّ كُلَّ عَبدٍ شَكور»}}؛ خداوند بندگان شكور و سپاسگزار خود را دوست می‌دارد.  که نشان دهنده تاثیر شکرگزاری در جلب رضایت و محبت پروردگار است.
 ==جلوه های شکرگزاری==
 در آیات قرآن و روایات به  مصادیق مختلف شکر گزاری قلبی زبانی و عملی اشاره شده است. از جمله:

@@ سطر ۱۰۰: / سطر ۱۰۰: @@
 |رده= دارد
 }}
 [[رده:اخلاق الهی]]
 [[رده:صفات پسندیده]]
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده: مقاله های مهم]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-{{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
+'''شُکر''' به معنای قدردانی از نعمتهای خداوند با قلب و زبان و عمل است. در آموزه های اسلامی شکراز بزرگترین عبادات به شمار می آید و آثار مثبت فراوانی در زندگی مادی و معنوی انسان به همراه دارد از جمله: فزونی نعمت ها، بهره مندی از هدایت ویژه و نجات از بلایا.
 ==معنای شکر==

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 خداوند در جای جای قرآن کریم عموم  بندگان<ref>سوره  بقره آیه 152 </ref>  و به طور خاص [[پيامبران|پیامبران]] الهی<ref> سوره زمر آیه 66</ref>  و مقربان درگاهش<ref> سوره لقمان آیه 12 </ref>   را به ادای شکر الهی امر فرموده است. بلکه آن  را لازمه ی [[ایمان]] و [[توحید افعالی|توحید]] بندگان دانسته و می فرماید: {{متن قرآن|«... وَ اشْكُرُوا لِلَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ»}}؛ و خدا را سپاس گزاريد، اگر فقط او را مى‏پرستيد. <ref> سوره بقره آیه 172</ref>
-همچنین خداوند شکرگزاری را از ویژگی های بارز بندگان شایسته خود دانسته و  نام آنان را قرین اوصافی چون «[[شکور]]» و «شاکر» گردانیده است. <ref> سوره نحل آیه 121؛ سوره سبأ  آیه  13؛ [[سوره اسراء]] آیه 3 و...</ref>
+همچنین خداوند شکرگزاری را از ویژگی های بارز بندگان شایسته خود دانسته و  نام آنان را قرین اوصافی چون «[[شکور]]» و «[[شاکر (اسم الله)|شاکر]]» گردانیده است. <ref> سوره نحل آیه 121؛ سوره سبأ  آیه  13؛ [[سوره اسراء]] آیه 3 و...</ref>
-در حدیثی از امام زین العابدین علیه السلام آمده است: {{متن حدیث| «إنَّ اللهَ یُحبُّ كُلَّ عَبدٍ شَكور»}} خداوند بندگان شكور و سپاسگزار خود را دوست می‌دارد.  که نشان دهنده تاثیر شکرگزاری در جلب رضایت و محبت پروردگار است.
+در حدیثی از [[امام سجاد علیه السلام|امام زین العابدین]] علیه السلام آمده است: {{متن حدیث| «إنَّ اللهَ یُحبُّ كُلَّ عَبدٍ شَكور»}} خداوند بندگان شكور و سپاسگزار خود را دوست می‌دارد.  که نشان دهنده تاثیر شکرگزاری در جلب رضایت و محبت پروردگار است.
-در بیان عظمت شکرگزاری همین بس که به بیان قرآن کریم حق شکر پروردگار را جز اندکی از بندگان نمی توانند به جا آورند:{{متن قرآن|«قَليلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ» }} در تبیین این آیه ی شریفه امام صادق علیه السلام می فرمایند: «اگر نزد خداوند عبادتى بهتر از شكرگزارى در همه حال بود كه بندگان مخلَصش با آن عبادتش كنند ، هر آينه آن كلمه را درباره همه خلقش به كار مى برد ، اما چون عبادتى بهتر از آن نبود از ميان عبادات آن را خاص قرار داد و صاحبان آن را ويژه گردانيد و فرمود : «واندكى از بندگان من سپاسگزارند» <ref> مصباح الشریعه ص24 </ref>
+در بیان عظمت شکرگزاری همین بس که به بیان قرآن کریم حق شکر پروردگار را جز اندکی از بندگان نمی توانند به جا آورند:{{متن قرآن|«قَليلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ» }} در تبیین این آیه ی شریفه [[امام صادق علیه السلام|امام صادق]] علیه السلام می فرمایند: «اگر نزد خداوند عبادتى بهتر از شكرگزارى در همه حال بود كه بندگان مخلَصش با آن عبادتش كنند ، هر آينه آن كلمه را درباره همه خلقش به كار مى برد ، اما چون عبادتى بهتر از آن نبود از ميان عبادات آن را خاص قرار داد و صاحبان آن را ويژه گردانيد و فرمود : «واندكى از بندگان من سپاسگزارند» <ref> مصباح الشریعه ص24 </ref>
 ==جلوه های شکرگزاری==
 در آیات قرآن و روایات به  مصادیق مختلف شکر گزاری قلبی زبانی و عملی اشاره شده است. از جمله:
@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 ===اطاعت از خداوند و  دوری از گناه===
-از جلوه های شکر عملی نسبت به نعمتهای خداوند آن است که آن را در مسیر اطاعت از خداوند به کار گیرد. از این رو اجتناب از  معاصی و دل سپردن به اطاعت از خداوند مصداقی از شکر گزاری دانسته شده است.
+از جلوه های شکر عملی نسبت به نعمتهای خداوند آن است که آن را در مسیر اطاعت از خداوند به کار گیرد. از این رو اجتناب از  معاصی و دل سپردن به اطاعت از خداوند مصداقی از شکر گزاری دانسته شده است. [[امام علی علیه السلام|امیرالمؤمنین علی]] علیه السلام می فرمایند: {{متن حدیث| شُكْرُ كُلِّ نِعْمَةٍ الْوَرَعُ عَمَّا حَرَّمَ اللَّه}}‏؛ شكر هر نعمتی در این است كه انسان آنچه خدا بر او حرام كرده از آن دوری نماید<ref>   بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج‏67، ص: 308</ref>
 ===حمد و ثنای خداوند===
@@ سطر ۴۰: / سطر ۳۹: @@
 رفتارهای انسان حکایت از نگاه او به زندگی، افکار و دلبستگی های او دارد. تشکر زبانی از خداوند اگرچه در جای خود اهمیت فراوان دارد؛ اما زمانی حقیقت و خلوص آن آشکار می شود که در اعمال و رفتار انسان بروز یابد. امیرالمؤمنین علی علیه السلام می فرمایند: {{متن حدیث|«شُكْرُ الْمُؤْمِنِ يَظْهَرُ فِي عَمَلِهِ.و شُكْرُ الْمُنَافِقِ لَا يَتَجَاوَزُ لِسَانَهُ»}}؛ سپاسگزارى مؤمن در كردارش آشكار مى ‏شود، [امّا] سپاسگزارى منافق از زبانش فراتر نمى ‏رود. <ref>غرر الحكم و درر الكلم، ص: 407</ref>
-از جمله این رفتارهای شاکرانه این است که انسان به رزق روزی اندک خود از سوی خداوند راضی باشد و آن را فراوان بداند و طاعات فراوان خود را اندک شمارد. در حدیثی آمده است: {{متن حدیث|«تَخَلَّصْ اِلی عظیمِ الشُّكرِ بِاستِكثارِ قَلیلِ الرِّزقِ و اسْتقلالِ كَبْرِ الطّاعةِ»}}؛ شكر بسیار و خالصانه در آن است كه روزی كم را زیاد بدانی و اطاعت بسیار را كم شماری<ref>تحف العقول، النص، ص: 287</ref>
+از جمله این رفتارهای شاکرانه این است که انسان به [[رزق]] روزی اندک خود از سوی خداوند راضی باشد و آن را فراوان بداند و طاعات فراوان خود را اندک شمارد. در حدیثی آمده است: {{متن حدیث|«تَخَلَّصْ اِلی عظیمِ الشُّكرِ بِاستِكثارِ قَلیلِ الرِّزقِ و اسْتقلالِ كَبْرِ الطّاعةِ»}}؛ شكر بسیار و خالصانه در آن است كه روزی كم را زیاد بدانی و اطاعت بسیار را كم شماری<ref>تحف العقول، النص، ص: 287</ref>
 دیگر اینکه از توان خود در یاری رساندن به بندگان خدا استفاده نماید. امام رضا علیه السلام می فرمایند: {{متن حدیث|«اعْلَمُوا أَنَّكُمْ لَا تَشْكُرُونَ اللَّهَ تَعَالَى بِشَيْ‏ءٍ بَعْدَ الْإِيمَانِ بِاللَّهِ وَ بَعْدَ الِاعْتِرَافِ بِحُقُوقِ أَوْلِيَاءِ اللَّهِ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ ص أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ مُعَاوَنَتِكُمْ لِإِخْوَانِكُمُ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى دُنْيَاهُمُ»}}؛  بدانيد كه بعد از ايمان به خدا و بعد از اعتراف به حقوق اولياء اللّه  از آل محمد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هيچ شكرى نزد خدا خوشايندتر از اين نيست كه برادران مؤمن خود را در امور دنيايشان يارى رسانيد. <ref>عيون أخبار الرضا عليه السلام، ج‏2، ص: 170</ref>
@@ سطر ۵۶: / سطر ۵۵: @@
 ===نجات از فتنه و بلا===
-شکرگزاری در برابر نعمتهای الهی موجب جلب رضای پروردگار و  دورشدن بلایا و نجات انسان از گرفتاری هاست. قرآن کریم  نجات آل لوط از عذاب الهی را پاداش شکرگزاری آنان دانسته است:{{متن قرآن|«إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ حاصِباً إِلاَّ آلَ لُوطٍ نَجَّيْناهُمْ بِسَحَرٍ .  نِعْمَةً مِنْ عِنْدِنا كَذلِكَ نَجْزي مَنْ شَكَر»}}<ref>  سوره قمر آیه 34 و 35  </ref>؛ ما بر آنها بادى ريگ‏بار فرستاديم، مگر بر خاندان لوط كه آنها را سحرگاه رهانيديم. نعمتى بود از جانب ما و آنان را كه سپاس گويند چنين پاداش دهيم‏
+شکرگزاری در برابر نعمتهای الهی موجب جلب رضای پروردگار و  دورشدن بلایا و نجات انسان از گرفتاری هاست. قرآن کریم  نجات [[قوم لوط|آل لوط]] از عذاب الهی را پاداش شکرگزاری آنان دانسته است:{{متن قرآن|«إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ حاصِباً إِلاَّ آلَ لُوطٍ نَجَّيْناهُمْ بِسَحَرٍ .  نِعْمَةً مِنْ عِنْدِنا كَذلِكَ نَجْزي مَنْ شَكَر»}}<ref>  سوره قمر آیه 34 و 35  </ref>؛ ما بر آنها بادى ريگ‏بار فرستاديم، مگر بر خاندان لوط كه آنها را سحرگاه رهانيديم. نعمتى بود از جانب ما و آنان را كه سپاس گويند چنين پاداش دهيم‏
 امام علی علیه السلام می فرمایند: {{متن حدیث|«الشُّكرُ عِصمَةٌ مِن الفِتنَةِ»}}؛ شکرگزارى ، مايه مصون ماندن از فتنه است. <ref> تحف العقول، النص، ص: 215 </ref> در روایاتی دیگر شکرگزاری مایه مصون ماندن انسان از فقر دانسته شده است. <ref>«اَلشُّكرُ زیادةٌ فی‌النِّعمِ و اَمانٌ مِنَ الفَقرِ». تحف العقول، النص، ص: 360 </ref>
 ===برگزیده شدن و هدایت ویژه===
-قرآن در وصف حضرت ابراهیم علیه السلام  می فرماید:{{متن قرآن| «شاكِراً لِأَنْعُمِهِ اجْتَباهُ وَ هَداهُ إِلى‏ صِراطٍ مُسْتَقيم‏»}}<ref> سوره نحل آیه 121</ref> ؛ این آیه دلالت بر این حقیقت دارد که  چون ابراهیم علیه‌السلام شاکر نعمت‌هاى پروردگار بود، خدا او را برگزید و به راه راست هدایت کرد.
+قرآن در وصف [[حضرت ابراهیم علیه السلام|حضرت ابراهیم]] علیه السلام  می فرماید:{{متن قرآن| «شاكِراً لِأَنْعُمِهِ اجْتَباهُ وَ هَداهُ إِلى‏ صِراطٍ مُسْتَقيم‏»}}<ref> سوره نحل آیه 121</ref> ؛ این آیه دلالت بر این حقیقت دارد که  چون ابراهیم علیه‌السلام شاکر نعمت‌هاى پروردگار بود، خدا او را برگزید و به راه راست هدایت کرد.
 ==شکرگزارى مردم از یکدیگر==
@@ سطر ۶۷: / سطر ۶۶: @@
 از جمله والدین که تشکر از آنان بسیار مورد سفارش قرار گرفته است. قرآن کریم می فرماید: {{متن قرآن|«وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى‏ وَهْنٍ وَ فِصالُهُ في‏ عامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لي‏ وَ لِوالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصير»}} <ref>سوره لقمان آیه 14</ref> ؛ و ما به انسان درباره پدر و مادرش سفارش كرديم؛ مادرش او را با ناتوانى روى ناتوانى حمل كرد  و دوران شيرخوارگى او در دو سال پايان مى‏ يابد؛ (آرى به او توصيه كردم) كه براى من و براى پدر و مادرت شكر بجا آور كه بازگشت (همه شما) به سوى من است. ‏
 ==فلسفه شكرگزارى‏==
-ممكن است انسان‏ها در برابر نعمت‏هايى كه به ديگرى مى‏بخشند انتظار شكرگزارى داشته باشند، و يا حتّى در بعضى از شرايط به آن نيازمند باشند، خواه نياز روحى باشد، و يا نياز به خاطر موقعيت‏هاى اجتماعى. ولى بى ‏شك خداوندى كه از همگان بى‏ نياز است و اگر تمام جهانيان كفران كنند، يا كافر شوند گردى بر دامان كبريائيش نمى ‏نشيند، نيازى به شكرگزارى بندگان ندارد، بنابراين اين‏همه تأكيد در مسئله شكرگزارى كرده است- همانند ساير عبادات- نتيجه ‏اش به خود انسان‏ها بازگشت مى‏ كند، و اگر كمى دقّت كنيم فلسفه آن روشن مى‏ شود.
+ممكن است انسان‏ها در برابر نعمت‏هايى كه به ديگرى مى‏ بخشند انتظار شكرگزارى داشته باشند، و يا حتّى در بعضى از شرايط به آن نيازمند باشند، خواه نياز روحى باشد، و يا نياز به خاطر موقعيت‏هاى اجتماعى. ولى بى ‏شك خداوندى كه از همگان بى‏ نياز است و اگر تمام جهانيان كفران كنند، يا كافر شوند گردى بر دامان كبريائيش نمى ‏نشيند، نيازى به شكرگزارى بندگان ندارد، بنابراين اين‏همه تأكيد در مسئله شكرگزارى كرده است- همانند ساير عبادات- نتيجه ‏اش به خود انسان‏ها بازگشت مى‏ كند، و اگر كمى دقّت كنيم فلسفه آن روشن مى‏ شود.
 كسى كه از نعمت‏هاى پروردگار قدردانى مى‏ كند، خواه در دل باشد يا با زبان يا عمل، نشان مى ‏دهد كه لايق نعمت است، خداوند حكيم نيز كارش همه جا از روى حكمت است، نه بدون دليل نعمتى را از كسى مى‏ گيرد نه بى ‏دليل نعمتى را به كسى مى‏ بخشد، بنابراين هنگامى كه انسان در برابر نعمت‏هاى او شكرگزارى مى ‏كند به زبان حال مى ‏گويد من لايق شكر بيشترم و حكمت پروردگار ايجاب مى‏ كند نه تنها آن نعمت را بر او پايدار كند بلكه افزون نمايد.ولى فرد ناسپاس با زبان حال بى ‏لياقتى خود را عرضه مى ‏دارد و حكمت پروردگار ايجاب مى ‏كند كه نعمت را از او بگيرد. <ref>اخلاق در قرآن، ج3، ص:84</ref>