شهادت در راه خدا - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۵ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۱۷

2026-04-05T06:17:58Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-07-05T05:30:15Z

ویرایش

سید مهدی خدایی: 8پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-12-16T06:29:27Z

8پروژه: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

Zamani در ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۱۶، ساعت ۰۶:۰۱

2016-09-28T06:01:22Z

Zamani در ‏۲ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۳:۱۱

2016-02-02T13:11:24Z

Zamani: Zamani صفحهٔ شهادت را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به شهادت در راه خدا منتقل کرد

2016-02-02T12:49:28Z

Zamani صفحهٔ شهادت را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به شهادت در راه خدا منتقل کرد

Saeed zamani: رده:ارزشهای اسلامی

2012-11-07T10:18:21Z

رده:ارزشهای اسلامی

Saeed zamani: رده:ارزشهای اسلامی

2012-11-07T10:17:40Z

رده:ارزشهای اسلامی

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۱۳

2012-10-30T10:13:17Z

Saeed zamani: مقالات یکدست باشد بهتر است

2012-10-14T13:06:37Z

مقالات یکدست باشد بهتر است

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-«شَهادت» در زبان عرفی معمولاً دو کاربرد معروف دارد؛ یکی به معنای شاهد و ناظر چیزی بودن، و گواهی دادن برای چیزی به منظور تأیید و تصدیق آن.<ref> رجوع شود به [[شهادت (در فقه)]].</ref> معنای شایع تر و رایج تر واژه «شهادت»، همان کشته شدن در راه [[الله|خدا]] است، که در این گفتار به تبیین آن می پردازیم.
+'''«شَهادت»''' در زبان عرفی معمولاً دو کاربرد معروف دارد؛ یکی به معنای شاهد و ناظر بودن و یا گواهی دادن برای چیزی به منظور تأیید و تصدیق آن.<ref> رجوع شود به [[شهادت (در فقه)]].</ref> معنای شایعتر و رایجتر واژه «شهادت»، همان کشته شدن در راه [[الله|خدا]] است، که در [[قرآن]] و روایات، فضایل بسیاری برای آن ذکر شده است.
 ==وجه تسمیه شهادت==
-وجه تسمیه چنین قتلى (کشته شدن در راه [[الله|خدا]]) به «شهادت»، یا بدین جهت است که [[ملائکه]] رحمت بدین صحنه حضور یابند و بر این وجه، «شهید» به معنى مشهود است. و یا بدین سبب که خدا و [[فرشتگان|فرشتگانش]] به دخول شهید به [[بهشت]] گواهى دهند، و یا بدین لحاظ که شهید به همراه [[پیامبران|انبیاء]] (علیهم السلام) در [[قیامت|قیامت]] بر دیگر امم گواهى دهند. و یا چون شهید زنده و حاضر است به موجب [[آیه]] «... بل احیاء عند ربهم یرزَقون»،<ref> [[سوره آل عمران]]/ ۱۶۹. </ref> و یا به این جهت که وى به شهادت [[حق]] قیام نمود تا کشته شد.<ref>مجمع البحرین، واژه ‌«شهد». </ref>
+وجه تسمیه چنین قتلى (کشته شدن در راه [[الله|خدا]]) به «شهادت»، یا بدین جهت است که [[ملائکه]] رحمت بدین صحنه حضور یابند و بر این وجه، «شهید» به معنى مشهود است. و یا بدین سبب که خدا و [[فرشتگان|فرشتگانش]] به دخول شهید به [[بهشت]] گواهى دهند، و یا بدین لحاظ که شهید به همراه [[پیامبران|انبیاء]] (علیهم السلام) در [[قیامت|قیامت]] بر دیگر امم گواهى دهند. و یا چون شهید زنده و حاضر است به موجب [[آیه]] {{متن قرآن|«... بَل أحیاء عندَ ربّهم یُرزَقون»}}،<ref> [[سوره آل عمران]]/ ۱۶۹. </ref> و یا به این جهت که وى به شهادت [[حق]] قیام نمود تا کشته شد.<ref>مجمع البحرین، واژه ‌«شهد». </ref>
-==شهادت در قرآن و روایت==
+==شهادت در قرآن و روایات==
-[[قرآن کریم]] در وصف مقام «شهید» و «شهادت» سخن فراوان دارد، از آن جمله می فرماید:
+[[قرآن کریم]] در وصف مقام «شهید» و «کشته شدگان در راه خدا» سخنانی دارد، از آن جمله می فرماید:
-*«و من یطع الله و الرسول فأولئک مع الذین انعم الله علیهم من النبیین و الصدیقین و الشهداء الصالحین و حَسُن أولئک رفیقاً».<ref>[[سوره نساء]]/ ۶۹.</ref>
+*{{متن قرآن|«وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَٰئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ ۚ وَحَسُنَ أُولَٰئِكَ رَفِيقًا»}}؛<ref>[[سوره نساء]]/ ۶۹.</ref> و کسانی که از خدا و پیامبر اطاعت کنند، در زمره کسانی از پیامبران و صدّیقان و شهیدان و شایستگان خواهند بود که خدا به آنان نعمت داده؛ و اینان نیکو رفیقانی هستند.
-*«و لا تحسبنّ الذین قُتلوا فى سبیل الله امواتاً بل احیاء عند ربهم یرزقون * فرحین بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ ...»؛ گمان مبر که کشته شدگان در راه حق مرده اند بلکه (به حیات ابدی) زنده و در نزد پروردگار خویش کامرانند. آنان به فضل خدا شادمان باشند و بیاران خود که هنوز به آنها نپیوسته مژده دهند که هیچ بیم و هیچگونه غم و اندوهى در انتظارشان نمى باشد.<ref>[[سوره آل عمران]]/ ۱۶۹-۱۷۰.</ref>
+مراد از «شهدا» در این [[آیه]]، يا كشتگان ميدان [[جهاد]] در راه هدف و عقیده پاک الهی هستند، يا گواهان اعمال انسانها در [[قيامت]].<ref>تفسیر نور، محسن قرائتی، ج۲ ص۱۰۲.</ref>
-[[احادیث]] در فضیلت «شهادت» فراوان است از جمله:
+*{{متن قرآن|«وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ * فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ»}}؛<ref>[[سوره آل عمران]]/ ۱۶۹-۱۷۰.</ref> گمان مبر که کشته شدگان در راه حق مرده اند بلکه (به حیات ابدی) زنده و در نزد پروردگار خویش کامرانند. آنان به فضل خدا شادمان باشند و بیاران خود که هنوز به آنها نپیوسته مژده دهند که هیچ بیم و هیچگونه غم و اندوهى در انتظارشان نمى باشد.
-*[[رسول خدا]] صلی الله علیه و اله در بیان عظمت مقام شهادت فرموده اند: «فوق‌ کلّ بِرّ بِرٌّ حتى یقتل الرجل فى سبیل الله، فاذا قُتل فى سبیل الله فلیس فوقه برّ» (بالاتر از هر نیکى، نیکى است تا آن که انسان در راه خدا کشته شود. پس چون در راه خدا کشته شد، بالاتر از آن، نیکى نیست).<ref>بحارالانوار، ج ۹۷، ص ۱۰، چاپ بیروت.</ref>
+به نقلی اين آيه درباره شهدای [[جنگ بدر]] نازل شده كه چهارده نفر بودند. و بنا به روايتی از [[امام محمدباقر]] عليه‌السلام و همچنين به عقيده عده زيادى از مفسرين، نزول اين آيه درباره شهدای [[جنگ بدر|بدر]] و [[جنگ احد|احد]] هر دو مى باشد.<ref>محمدباقر محقق، نمونه بینات در شأن نزول آیات، ص۱۶۱.</ref>
-*همچنین [[پیامبر اکرم]] صلی الله علیه و آله فرمود: سه گروهند که روز [[قیامت|قیامت]] به [[شفاعت]] برخیزند و خداوند شفاعتشان را بپذیرد: [[پیامبران|پیغمبران]]، سپس علماء و سپس شهدا.<ref>سفینة البحار.</ref>
+*{{متن قرآن|«مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَىٰ نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا»}}؛<ref>[[سوره احزاب]]/ ۲۳.</ref> از مؤمنان مردانی هستند که به آنچه با خدا بر آن پیمان بستند [و آن ثبات قدم و دفاع از حق تا نثار جان بود] صادقانه وفا کردند، برخی از آنان پیمانشان را به انجام رساندند [و به شرف شهادت نایل شدند] و برخی از آنان [شهادت را] انتظار می برند و هیچ تغییر و تبدیلی [در پیمانشان] نداده اند.
-*[[امیرالمؤمنین]] علیه السلام فرمودند: سوگند به آن که جان على به دست اوست که ضربت هزار شمشیر آسانتر از [[مرگ]] در بستر است.
+[[شیخ طوسى]] گوید: چنین روایت شده که آیه فوق درباره [[حمزة بن عبدالمطلب]] و [[جعفر طیار|جعفر بن ابى‌طالب]] و [[امام علی|على بن ابى‌طالب]] علیه‌السلام نازل شده و منظور از این قسمت آیه {{متن قرآن|«فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ»}} حمزه و جعفر است (که شهید شدند) و مقصود از {{متن قرآن|«وَ مِنْهُمْ مَنْ ینْتَظِرُ»}}، على بن ابى‌طالب علیه‌السلام مى باشد (که در انتظار شهادت بود).<ref>محمدباقر محقق، نمونه بینات در شأن نزول آیات.</ref>
-*[[امام صادق]] علیه السلام فرمودند: هر که در راه دفاع از مالش کشته شود او شهید است.<ref>بحارالانوار: ۷۱/۲۶۵ و ۱۰۰/۲۳.</ref>
+طبق روایات نیز، بهترين مرگ‌ها، شهادت است.<ref>بحارالانوار، ج ۱۰۰، ص ۸.</ref> و هيچ چيز نزد خداوند محبوب‌تر از قطره‌ى خونى كه در راه او ريخته شود، نيست.<ref>وسائل الشیعه، ج ۱۱، ص ۶.</ref> [[احادیث]] در فضیلت «شهادت» فراوان است، از جمله:
 ==اهمیت شهادت==
-[[شیخ مفید]]، شهادت را مقامى والا دانسته و می گوید: آن که در راه خدا [[صبر]] و مقاومتى کند تا آن حد که خونش ریخته شود، [[روز قیامت]] از امناى والا مرتبه الهى‌ محسوب مى‌شود.<ref>اوائل المقالات، شیخ مفید (چاپ کنگره شیخ مفید)، ص ۱۱۴.</ref> این فداکارى و از جان گذشتگى در راه [[خدا]] و [[دین]]، نهایت رستگارى انسان [[مومن|مؤمن]] ‌است و آنان که جان خویش را بر سر دین مى‌نهند، هم به کامیابى ابدى در [[آخرت|آخرت‌]] مى‌رسند و هم شهادتشان سرچشمه و الگوى فداکارى براى دیگران محسوب‌ مى‌شود.
+[[شیخ مفید]]، «شهادت» را مقامى والا دانسته و می گوید: آن که در راه خدا [[صبر]] و مقاومتى کند تا آن حد که خونش ریخته شود، [[روز قیامت]] از امناى والا مرتبه الهى‌ محسوب مى‌شود.<ref>اوائل المقالات، شیخ مفید (چاپ کنگره شیخ مفید)، ص ۱۱۴.</ref> این فداکارى و از جان گذشتگى در راه [[خدا]] و [[دین]]، نهایت رستگارى انسان [[مومن|مؤمن]] ‌است و آنان که جان خویش را بر سر دین مى‌نهند، هم به کامیابى ابدى در [[آخرت|آخرت‌]] مى‌رسند و هم شهادتشان سرچشمه و الگوى فداکارى براى دیگران محسوب‌ مى‌شود.
 در مکتب خاندان [[وحی|وحى]]، «شهادت‌» مطلوب و معشوق آنان است و [[امام|امامان]] علیهم السلام، یا مقتول و یا مسموم بوده‌اند و مرگشان شهادت بوده است. گرچه جان [[ائمه]] و [[اولیاء الله|اولیاء خدا]] و بندگان‌ خالص عزیز است، ولى دین خدا عزیزتر است. بنابراین جان باید فداى دین گردد تا [[حق]]، زنده بماند و این همان‌ «سبیل الله‌» است.
-در دوران [[سیدالشهداء|سیدالشهدا]] علیه السلام، شرایطى پیش آمده بود که جز با حماسه شهادت، بیدارى [[امّت|امت‌]] فراهم نمى‌ شد و جز با خون عزیزترین انسانها، نهال دین خدا جان نمى‌گرفت. این بود که ‌امام و اصحاب شهیدش، عاشقانه و آگاهانه به استقبال شمشیرها و نیزه‌های دشمن رفتند تا با مرگ‌ خونین خویش، طراوت و سرسبزى [[اسلام]] را تامین و تضمین کنند و این سنت، همچنان‌ در تاریخ باقى ماند و «شهادت‌» درس بزرگ و ماندگار [[عاشورا]] براى همه نسل ها و عصرها گشت. کسى مى‌تواند به این جایگاه رسد که رشته‌هاى علایق‌ جسمانى و حیات مادى را گسسته باشد و عشق به حیات برتر، او را مشتاق شهادت سازد.
+در دوران [[سیدالشهداء|سیدالشهدا]] علیه السلام، شرایطى پیش آمده بود که جز با حماسه شهادت، بیدارى [[امّت|امت‌]] فراهم نمى‌ شد و جز با خون عزیزترین انسانها، نهال دین خدا جان نمى‌گرفت. این بود که ‌امام و اصحاب شهیدش، آگاهانه به استقبال شمشیرها و نیزه‌های دشمن رفتند تا با مرگ‌ خونین خویش، طراوت و سرسبزى [[اسلام]] را تامین و تضمین کنند و این سنت، همچنان‌ در تاریخ باقى ماند و «شهادت‌» درس بزرگ و ماندگار [[عاشورا]] براى همه نسل ها و عصرها گشت. کسى مى‌تواند به این جایگاه رسد که رشته‌هاى علایق‌ جسمانى و حیات مادى را گسسته باشد و عشق به حیات برتر، او را مشتاق شهادت سازد.
 ==پانویس==
 <references />
 ==منابع==
-*سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ «معارف و معاریف».
+*[[معارف و معاریف (کتاب)|معارف و معاریف]]، سید مصطفی حسینی دشتی.
-*جواد محدثی، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، نشر معروف.
+*[[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، جواد محدثی، نشر معروف.
 [[رده:ارزش های اسلامی]]
 [[رده: مقاله های مهم]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-«شَهادت» در زبان عرفی معمولاً دو کاربرد معروف دارد؛ یکی به معنای شاهد و ناظر چیزی بودن، و گواهی دادن برای چیزی به منظور تأیید و تصدیق آن.<ref> رجوع شود به [[شهادت(درفقه)]].</ref> معنای شایع تر و رایج تر واژه «شهادت»، همان کشته شدن در راه خدا است، که در این گفتار به تبیین آن می پردازیم:
+«شَهادت» در زبان عرفی معمولاً دو کاربرد معروف دارد؛ یکی به معنای شاهد و ناظر چیزی بودن، و گواهی دادن برای چیزی به منظور تأیید و تصدیق آن.<ref> رجوع شود به [[شهادت (در فقه)]].</ref> معنای شایع تر و رایج تر واژه «شهادت»، همان کشته شدن در راه [[الله|خدا]] است، که در این گفتار به تبیین آن می پردازیم.
 ==وجه تسمیه شهادت==
-وجه تسميه چنين قتلى به «شهادت» يا بدين جهت است که [[ملائکه]] رحمت بدين صحنه حضور يابند و بر اين وجه «[[شهيد]]» به معنى مشهود است. و يا بدين سبب که خدا و فرشتگانش به دخول شهيد به [[بهشت]] گواهى دهند، و يا بدين لحاظ که شهيد به همراه انبياء (علیهم السلام) در قيامت بر ديگر امم گواهى دهند. و يا چون شهيد زنده و حاضر است به موجب آیه «...بل احياء عند ربهم يُرزَقون»<ref> ([[سوره آل عمران]]/169). </ref>، و يا به اين جهت که وى به شهادت حق قيام نمود تا کشته شد.<ref>مجمع البحرين، واژه ‌«شهد». </ref>
+وجه تسمیه چنین قتلى (کشته شدن در راه [[الله|خدا]]) به «شهادت»، یا بدین جهت است که [[ملائکه]] رحمت بدین صحنه حضور یابند و بر این وجه، «شهید» به معنى مشهود است. و یا بدین سبب که خدا و [[فرشتگان|فرشتگانش]] به دخول شهید به [[بهشت]] گواهى دهند، و یا بدین لحاظ که شهید به همراه [[پیامبران|انبیاء]] (علیهم السلام) در [[قیامت|قیامت]] بر دیگر امم گواهى دهند. و یا چون شهید زنده و حاضر است به موجب [[آیه]] «... بل احیاء عند ربهم یرزَقون»،<ref> [[سوره آل عمران]]/ ۱۶۹. </ref> و یا به این جهت که وى به شهادت [[حق]] قیام نمود تا کشته شد.<ref>مجمع البحرین، واژه ‌«شهد». </ref>
-==ارزش و جایگاه شهادت==
+==شهادت در قرآن و روایت==
-==شهادت ائمه شیعه==
+[[قرآن کریم]] در وصف مقام «شهید» و «شهادت» سخن فراوان دارد، از آن جمله می فرماید:
-در مكتب خاندان وحى، «شهادت‌» مطلوب و معشوق آنان است و [[امام|امامان]] علیهم السلام، يا مقتول و يا مسموم بوده‌اند و مرگشان شهادت بوده است. گرچه جان [[ائمه]] و اولياء خدا و بندگان‌ خالص، عزيز است ولى دين خدا عزيزتر است. بنابراين جان بايد فداى دين گردد تا [[حق]]، زنده بماند و اين همان‌ «سبيل الله‌» است.
+*«و من یطع الله و الرسول فأولئک مع الذین انعم الله علیهم من النبیین و الصدیقین و الشهداء الصالحین و حَسُن أولئک رفیقاً».<ref>[[سوره نساء]]/ ۶۹.</ref>
-در دوران [[سیدالشهدا]] علیه السلام، شرايطى پيش آمده بود كه جز با حماسه شهادت، بيدارى امت‌ فراهم نمى‌ شد و جز با خون عزيزترين انسانها، نهال دين خدا جان نمى‌گرفت. اين بود كه ‌امام و اصحاب شهيدش، عاشقانه و آگاهانه به استقبال شمشيرها و نيزه‌های دشمن رفتند تا با مرگ‌ خونين خويش، طراوت و سرسبزى [[اسلام]] را تامين و تضمين كنند و اين سنت، همچنان‌ در تاريخ باقى ماند و «شهادت‌» درس بزرگ و ماندگار [[عاشورا]] براى همه نسل ها و عصرها گشت. كسى مى‌تواند به اين جايگاه رسد كه رشته‌هاى علايق‌ جسمانى و حيات مادى را گسسته باشد و عشق به حيات برتر، او را مشتاق شهادت سازد.
+*«و لا تحسبنّ الذین قُتلوا فى سبیل الله امواتاً بل احیاء عند ربهم یرزقون * فرحین بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ ...»؛ گمان مبر که کشته شدگان در راه حق مرده اند بلکه (به حیات ابدی) زنده و در نزد پروردگار خویش کامرانند. آنان به فضل خدا شادمان باشند و بیاران خود که هنوز به آنها نپیوسته مژده دهند که هیچ بیم و هیچگونه غم و اندوهى در انتظارشان نمى باشد.<ref>[[سوره آل عمران]]/ ۱۶۹-۱۷۰.</ref>
-==«شهادت» در نگاه قرآن و روایات==
+[[احادیث]] در فضیلت «شهادت» فراوان است از جمله:
-[[قرآن کریم]] در وصف مقام «شهید» و «شهادت» سخن فراوان دارد، از آن جمله می فرماید:
+*[[رسول خدا]] صلی الله علیه و اله در بیان عظمت مقام شهادت فرموده اند: «فوق‌ کلّ بِرّ بِرٌّ حتى یقتل الرجل فى سبیل الله، فاذا قُتل فى سبیل الله فلیس فوقه برّ» (بالاتر از هر نیکى، نیکى است تا آن که انسان در راه خدا کشته شود. پس چون در راه خدا کشته شد، بالاتر از آن، نیکى نیست).<ref>بحارالانوار، ج ۹۷، ص ۱۰، چاپ بیروت.</ref>
-* «و من يطع الله و الرسول فدولئک مع الذين انعم الله عليهم من النبيين و الصديقين و الشهداء الصالحين و حَسُن أولئک رفيقاً». ([[سوره نساء]]/ 69)
+*همچنین [[پیامبر اکرم]] صلی الله علیه و آله فرمود: سه گروهند که روز [[قیامت|قیامت]] به [[شفاعت]] برخیزند و خداوند شفاعتشان را بپذیرد: [[پیامبران|پیغمبران]]، سپس علماء و سپس شهدا.<ref>سفینة البحار.</ref>
-* «و لا تحسبنّ الذين قُتلوا فى سبيل الله امواتاً بل احياء عند ربهم يُرزقون × فرحين بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ ... »؛ گمان مبر که کشته شدگان در راه حق مرده اند بله (به حيات ابدي) زنده و در نزد پروردگار خويش کامرانند. آنان به فضل خدا شادمان باشند و بياران خود که هنوز به آنها نپيوسته مژده دهند که هيچ بيم و هيچگونه غم و اندوهى در انتظارشان نمى باشد. ([[سوره آل عمران]]/ 169و170)
+*[[امیرالمؤمنین]] علیه السلام فرمودند: سوگند به آن که جان على به دست اوست که ضربت هزار شمشیر آسانتر از [[مرگ]] در بستر است.
-[[احاديث]] در فضيلت «شهادت» بيش از حد احصاء است از جمله:
+*[[امام صادق]] علیه السلام فرمودند: هر که در راه دفاع از مالش کشته شود او شهید است.<ref>بحارالانوار: ۷۱/۲۶۵ و ۱۰۰/۲۳.</ref>
-* [[رسول خدا]] صلی الله علیه و اله در بیان عظمت مقام شهادت فرموده اند: «فوق‌ كلّ بِرّ بِرٌّ حتى يُقتل الرجل فى سبيل الله، فاذا قُتل فى سبيل الله فليس فوقه برّ» (بالاتر از هر نيكى، نيكى است تا آن كه انسان در راه خدا كشته شود. پس چون در راه خدا كشته شد، بالاتر از آن، نيكى نيست).<ref>[[ بحارالانوار]]،ج 97، ص 10(چاپ بيروت).</ref>
+==اهمیت شهادت==
-* همچنین [[پیامبر اکرم]] صلی الله علیه و آله فرمود: سه گروهند که روز قيامت به شفاعت برخيزند و خداوند شفاعتشان را بپذيرد: پيغمبران، سپس علماء و سپس شهدا.<ref>سفينة البحار.</ref>
+در مکتب خاندان [[وحی|وحى]]، «شهادت‌» مطلوب و معشوق آنان است و [[امام|امامان]] علیهم السلام، یا مقتول و یا مسموم بوده‌اند و مرگشان شهادت بوده است. گرچه جان [[ائمه]] و [[اولیاء الله|اولیاء خدا]] و بندگان‌ خالص عزیز است، ولى دین خدا عزیزتر است. بنابراین جان باید فداى دین گردد تا [[حق]]، زنده بماند و این همان‌ «سبیل الله‌» است.
-* [[امیرالمؤمنین]] علیه السلام فرمودند: سوگند به آن که جان على به دست اوست که ضربت هزار شمشير آسانتر از مرگ در بستر است.
+در دوران [[سیدالشهداء|سیدالشهدا]] علیه السلام، شرایطى پیش آمده بود که جز با حماسه شهادت، بیدارى [[امّت|امت‌]] فراهم نمى‌ شد و جز با خون عزیزترین انسانها، نهال دین خدا جان نمى‌گرفت. این بود که ‌امام و اصحاب شهیدش، عاشقانه و آگاهانه به استقبال شمشیرها و نیزه‌های دشمن رفتند تا با مرگ‌ خونین خویش، طراوت و سرسبزى [[اسلام]] را تامین و تضمین کنند و این سنت، همچنان‌ در تاریخ باقى ماند و «شهادت‌» درس بزرگ و ماندگار [[عاشورا]] براى همه نسل ها و عصرها گشت. کسى مى‌تواند به این جایگاه رسد که رشته‌هاى علایق‌ جسمانى و حیات مادى را گسسته باشد و عشق به حیات برتر، او را مشتاق شهادت سازد.
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
-* سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ «معارف و معاریف».
+*سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ «معارف و معاریف».
-* جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.
+*جواد محدثی، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، نشر معروف.
 [[رده:ارزش های اسلامی]]
 [[رده: مقاله های مهم]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-«شَهادت» در زبان عرفی معمولاً دو کاربرد معروف دارد؛ یکی به معنای شاهد و ناظر چیزی بودن، و گواهی دادن برای چیزی به منظور تأیید و تصدیق آن.<ref> رجوع شود به [[شهادت(درفقه)]].</ref>
+«شَهادت» در زبان عرفی معمولاً دو کاربرد معروف دارد؛ یکی به معنای شاهد و ناظر چیزی بودن، و گواهی دادن برای چیزی به منظور تأیید و تصدیق آن.<ref> رجوع شود به [[شهادت(درفقه)]].</ref> معنای شایع تر و رایج تر واژه «شهادت»، همان کشته شدن در راه خدا است، که در این گفتار به تبیین آن می پردازیم:
 ==وجه تسمیه شهادت==
@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۱: @@
 [[رده:ارزش های اسلامی]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۱۶، ساعت ۰۶:۰۱
سطر ۱:		سطر ۱:
	{{خوب}}		{{خوب}}
−	~~{{مدخل دائرة المعارف\|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]}}~~
−
−
−
−
	«شَهادت» در زبان عرفی معمولاً دو کاربرد معروف دارد؛ یکی به معنای شاهد و ناظر چیزی بودن، و گواهی دادن برای چیزی به منظور تأیید و تصدیق آن.<ref> رجوع شود به [[شهادت(درفقه)]].</ref>		«شَهادت» در زبان عرفی معمولاً دو کاربرد معروف دارد؛ یکی به معنای شاهد و ناظر چیزی بودن، و گواهی دادن برای چیزی به منظور تأیید و تصدیق آن.<ref> رجوع شود به [[شهادت(درفقه)]].</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|کتاب [[فرهنگ عاشورا(کتاب)|فرهنگ عاشورا]]}}
@@ سطر ۸: / سطر ۹: @@
 معنای شایع تر و رایج تر واژه «شهادت»، همان کشته شدن در راه خدا است، که در این گفتار به تبیین آن می پردازیم:
 وجه تسميه چنين قتلى به «شهادت» يا بدين جهت است که [[ملائکه]] رحمت بدين صحنه حضور يابند و بر اين وجه «[[شهيد]]» به معنى مشهود است. و يا بدين سبب که خدا و فرشتگانش به دخول شهيد به [[بهشت]] گواهى دهند، و يا بدين لحاظ که شهيد به همراه انبياء (علیهم السلام) در قيامت بر ديگر امم گواهى دهند. و يا چون شهيد زنده و حاضر است به موجب آیه «...بل احياء عند ربهم يُرزَقون»<ref> ([[سوره آل عمران]]/169). </ref>، و يا به اين جهت که وى به شهادت حق قيام نمود تا کشته شد.<ref>مجمع البحرين، واژه ‌«شهد». </ref>
 اين فداكارى و از جان گذشتگى در راه [[خدا]] و [[دين]]، نهايت رستگارى انسان مؤمن‌است و آنان كه جان خويش را بر سر دين مى‌نهند، هم به كاميابى ابدى در آخرت‌ مى‌رسند و هم شهادتشان سرچشمه الهام و الگوى فداكارى براى ديگران محسوب‌ مى‌شود.
 [[شيخ مفيد]]، شهادت را مقامى والا مى‌داند كه آن كه در راه خدا صبر و مقاومتى كند تا آن حد كه خونش ريخته شود، [[روز قيامت]] از امناى والا مرتبه الهى‌ محسوب مى‌شود.<ref>اوائل المقالات، شيخ مفيد (چاپ كنگره شيخ مفيد)، ص 114.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۴۹
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۱۸
سطر ۴۳:		سطر ۴۳:
	* جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.		* جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف.

−	[[رده:~~ارزشهای~~ اسلامی]]	+	[[رده:ارزش های اسلامی]]

@@ سطر ۴۷: / سطر ۴۷: @@
-'''منابع:'''
+== منابع ==
 * سید مصطفی حسینی دشتی، فرهنگ «معارف و معاریف»؛
 * جواد محدثی، فرهنگ عاشورا، نشر معروف؛