شمس مغربی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ مغربی تبریزی را به شمس مغربی منتقل کرد

2025-03-11T12:57:41Z

مهدی موسوی صفحهٔ مغربی تبریزی را به شمس مغربی منتقل کرد

مهدی موسوی در ‏۱۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۷

2025-03-11T07:27:43Z

مهدی موسوی در ‏۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۰۳

2019-07-13T05:03:31Z

Zamani در ‏۲۰ ژانویهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۳:۲۰

2014-01-20T13:20:57Z

عربصالحی در ‏۲۸ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۶:۳۱

2013-10-28T06:31:52Z

عربصالحی: /* منابع */

2013-10-27T10:54:30Z

‏منابع

عربصالحی در ‏۲۷ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۱۰:۵۳

2013-10-27T10:53:22Z

عربصالحی در ‏۲۳ اکتبر ۲۰۱۳، ساعت ۱۲:۱۰

2013-10-23T12:10:03Z

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|اثر آفرینان}} '''مغربی تبریزی، ابوعبداللَّه، شمس‏الدین م...' ایجاد کرد

2013-09-19T06:30:44Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{مدخل دائرة المعارف|اثر آفرینان}} '''مغربی تبریزی، ابوعبداللَّه، شمس‏الدین م...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل دائرة المعارف|[[اثر آفرینان]]}}

'''مغربی تبریزی، ابوعبداللَّه، شمس‌الدین محمد'''

قرن: 8

(ح 809-749 ق)

عارف و شاعر، متخلص به مغربى. معروف به شیرین یا ملا محمد شیرین و مشهور به شمس مغربى. معروف به شیرین یا ملا محمد شیرین و مشهور به شمس مغربى. علت اشتهار و تخلص وى به مغربى را عده‌اى سفر او به مغرب و خرقه پوشیدن از دست یكى از منسوبین ابن‌عربى مى‌دانند. به روایت تذكره‌ها او در قریه‌ى نایین اصفهان یا در یكى از قراى تبریز به دنیا آمد.

از آنجایى كه وى به گویش آذرى شعر و ترانه مى‌سروده، تبریزى بودنش مسلم است. وى مرید شیخ اسماعیل سیسى سمنانى از اصحاب شیخ نورالدین عبدالرحمان اسفراینى و با كمال خجندى معاصر و معاشر بود. میرزا میرانشاه، پسر تیمور گوركان والى آذربایجان، مدتى مرید مغربى بود. مؤلف «روضات الجنان» او را به چندین سلسله منتسب مى‌داند: از یك طریق به سعدالدین حموى و از او به شیخ نجم‌الدین كبرى، از طریق دیگر به صدرالدین قونوى و از طریق او به شیخ محیى‌الدین ابن عربى و از طریق اوحدالدین كرمانى به ابوالنجیب سهروردى و نیز از طریق شیخ عبدالمؤمن سراوى به شیخ شهاب‌الدین سهروردى و از او به ابوالنجیب سهروردى و از طریق شیخ اسماعیل سیسى به شیخ نجم‌الدین كبرى او را از پیروان طریقه‌ى سهروردیه مى‌دانند كه به احتمال زیاد خرقه‌ى ارادت خود را از مشایخ این فرقه گرفته و آنچه از كبرویه و قونویه گرفته، خرقه‌ى تبرك بوده است.

از شاگردان وى احمد بن موسى رشتى را مى‌توان نام برد. مغربى از شعراى پیشین به دو عارف بزرگ یعنى سنایى و عطار نظر داشته و غالبا ًدر شعرش به نام آنان اشاره كرده است. او با حافظ نیز معاصر بوده و احتمال دارد كه از او تأثیر پذیرفته باشد. او همچنین از همام تبریزى نیز بى‌تأثیر نبوده است. برخى تذكره‌ها شیخ عبداللَّه شطارى، موسس شطاریه را از شاگردان و جانشینان وى مى‌دانند كه محمد شیرین وى را به هند فرستاد.

مغربى داراى اشعار عربى و فارسى است كه قسمت فارسى اشعارش چند بار به چاپ رسیده است. اشعارش در ذكر معانى عرفانى خاصه بیان وحدت وجود است. در محل دفن وى نیز اختلاف وجود دارد، بعضى مرقد او را در محله‌ى سرخاب تبریز و بعضى در اصطهبانات فارس مى‌دانند. به تشخیص «ریحانة الادب»، ملا محمد شریف مغربى مذكور در «سفینة الشعراء» همان ملا محمد شیرین مغربى است. از آثار وى: «مرآة العارفین» یا «اسرار فاتحه» در تفسیر سوره‌ى «فاتحة الكتاب»؛ «درر الفرید فى معرفة التوحید» در سه فصل توحید، افعال و صفات خدا؛ «جام جهان نما» در علم [[توحید]] و مراتب وجود كه احمد بن موسى رشتى بر آن شرح نوشته است؛ «نزهة الساسانیة»؛ «دیوان» شعر، شامل اشعار فارسى، عربى و تركى كه نسخه‌هاى كهن آن شامل «فهلویات مغربى» نیز بوده است.

==منابع==
* [[انجمن مفاخر فرهنگی]]، [[اثرآفرینان]]، ج5، ص273.

[[رده:عارفان]]
[[رده:شعرا]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{مدخل دائرة المعارف|[[اثر آفرینان]]}}
+'''«شمس‌الدین محمد مغربی تبریزی»''' (۷۴۹-۸۰۹ ق)، معروف به ملا محمدشیرین و مشهور به شمس مغربى، [[عارف]] و شاعر ایرانی [[تخلص|متخلّص]] به «مغربى» است. مغربی داری اشعار فارسی و عربی است و اشعارش بیشتر در ذکر معانی [[عرفان|عرفانی]]، خاصه بیان وحدت وجود است.
-'''مغربی تبریزی، ابوعبداللَّه، شمس‌الدین محمد'''
+مولد و منشأش انبند یا اَمّنْد یا اممند از قرای رودقات [[تبریز]] است. توجه به زادگاه وی و اشعاری كه به زبان آذری سروده و در نسخه‌های كهن [[دیوان (شعر)|دیوان]] وی آمده است، تبریزی بودنش را مسلم می‌سازد.
-قرن: 8 (809-749 ق)
+خانه‌ شمس مغربی، بنا به گفته‌ خواجه عبدالرحیم خلوتی كه مرید شمس بوده، در محله‌ اتكو حوالی [[مسجد جامع]] تبریز قرار داشت. روایت وی نشان می‌دهد كه مغربی در دوره‌ زیادی از عمرش را در تبریز به سر برده است.
-[[عارف]] و شاعر، [[تخلص|متخلص]] به مغربى. معروف به شیرین یا ملا محمد شیرین و مشهور به شمس مغربى. معروف به شیرین یا ملا محمد شیرین و مشهور به شمس مغربى. علت اشتهار و تخلص وى به مغربى را عده‌اى سفر او به مغرب و خرقه پوشیدن از دست یكى از منسوبین [[محیی الدین ابن عربی|ابن ‌عربى]] مى‌ دانند. به روایت تذكره ‌ها او در قریه‌ ى نایین [[اصفهان]] یا در یكى از قراى [[تبریز]] به دنیا آمد.
+اوایل حیات مغربی مصادف با اواخر حكومت [[ایلخانان]] (۷۳۶ـ۷۵۶ ق) بود. مؤلف روضات‌الجنان در باب تاریخ وفات مغربی و چگونگی آن حكایتی نقل می‌كند كه نكاتی از زندگی شاعر را نیز روشن می‌كند. می‌گوید: صورت واقعه‌ هائله وفات مولانا بر این منوال بوده است كه چون میرزا ابوبكر ـ ولد میرانشاه‌ بن امیر تیمور گورگان ـ از سپاه قرایوسف منهزم شد، تبریز را گذاشته به قلعه‌ سلطانیه گریخت و تصمیم داشت تبریزیان را كه به همكاری قرایوسف متهم بودند، قتل‌عام كند؛ مردم تبریز از این واقعه هراسیدند، به خدمت مولانا شتافتند و به اطلاعش رساندند، مرض طاعون در تبریز بود... پس از مراقبه فرمودند: به درگاه الهی باریافته صورت حال معروض شد، قربانی طلب داشتند تا این بلا رفع گردد. ما خود را قربانی ساختیم، فردا ما از این دار فانی رحلت می‌كنیم، نعش ما را به سرخاب می‌برید و در حظیرة‌ بابامزید مدفون می‌سازید. چون از آنجا باز می‌گردید، لشكر میرزا ابوبكر به صدهزار پریشانی منهزم می‌شود. صورت این واقعه در سنه‌ ‌۸۰۹ ق. بوده است.
-از آنجایى كه وى به گویش آذرى شعر و ترانه مى ‌سروده، تبریزى بودنش مسلم است. وى مرید شیخ اسماعیل سیسى سمنانى از اصحاب شیخ نورالدین عبدالرحمان اسفراینى و با [[کمال خجندی|كمال خجندى]] معاصر و معاشر بود. میرزا میرانشاه، پسر تیمور گوركان والى آذربایجان، مدتى مرید مغربى بود. مؤلف «[[روضات الجنات (کتاب)|روضات الجنات]]» او را به چندین سلسله منتسب مى‌داند: از یك طریق به سعدالدین حموى و از او به شیخ نجم‌الدین كبرى، از طریق دیگر به صدرالدین قونوى و از طریق او به شیخ [[محیی الدین ابن عربی|محیى‌الدین ابن عربى]] و از طریق اوحدالدین كرمانى به ابوالنجیب سهروردى و نیز از طریق شیخ عبدالمؤمن سراوى به شیخ [[شهاب الدین سهروردی|شهاب‌الدین سهروردى]] و از او به ابوالنجیب سهروردى و از طریق شیخ اسماعیل سیسى به شیخ نجم‌الدین كبرى. او را از پیروان طریقه‌ى سهروردیه مى‌دانند كه به احتمال زیاد خرقه‌ى ارادت خود را از مشایخ این فرقه گرفته و آنچه از كبرویه و قونویه گرفته، خرقه ‌ى تبرك بوده است.
+[[جامی]] در «نفحات‌الانس» وفات مغربی را در ۶۰ سالگی به سال ۸۰۹ ق. ذكر كرده است. بنابراین سال تولدش ۷۴۹ هجری خواهد بود. آرامگاه وی در حظیره بابامزید سرخاب تبریز است. قبر عبدالحی فرزند مولانا شمس‌الدین مغربی كه در سال ۸۲۵ ق. وفات یافته است، در كنار قبر پدرش می‌باشد.
-از شاگردان وى احمد بن موسى رشتى را مى‌توان نام برد. مغربى از شعراى پیشین به دو عارف بزرگ یعنى [[سنائی|سنایى]] و [[عطار نیشابوری|عطار]] نظر داشته و غالبا در شعرش به نام آنان اشاره كرده است. او با [[حافظ شیرازی|حافظ]] نیز معاصر بوده و احتمال دارد كه از او تأثیر پذیرفته باشد. او همچنین از همام تبریزى نیز بى‌تأثیر نبوده است. برخى تذكره‌ها شیخ عبداللَّه شطارى، موسس شطاریه را از شاگردان و جانشینان وى مى‌دانند كه محمد شیرین وى را به هند فرستاد.
+==سیر و سیاحت معنوی==
-مغربى داراى اشعار عربى و فارسى است كه قسمت فارسى اشعارش چند بار به چاپ رسیده است. اشعارش در ذكر معانى عرفانى خاصه بیان وحدت وجود است. در محل دفن وى نیز اختلاف وجود دارد، بعضى مرقد او را در محله‌ى سرخاب تبریز و بعضى در اصطهبانات فارس مى ‌دانند. به تشخیص «[[ریحانة الادب]]»، ملا محمد شریف مغربى مذكور در «سفینة الشعراء» همان ملا محمد شیرین مغربى است.
+[[تبریز]] كه به شهر «هفتاد بابا» معروف بود، از نیمه‌ اول قرن پنجم شهرت خاص داشت. در میان اولیایی كه گورشان در تبریز است، با اسامی بسیاری كه مقرون به القاب «پیر» و القابی دیگر مانند «دادا» و «دده» است، مواجه می‌شویم. در چنین حال و هوایی مؤلف «روضات‌الجنان» درباره‌ تغییر حال مغربی گوید: ابتدای حال و باعث جذبه‌ آن خیرمآل آن بوده كه در وقت و زمانی كه در تبریز به طلب علم مشغول بوده و استفاده‌ علوم دینی می‌كرده، روزی به طریق سیر بیرون آمده، شخصی این [[بیت (شعر)|بیت]] را از مولانا جلال‌الدین عبدالحمید عتیقی می‌خواند:
-از آثار وى: «مرآة العارفین» یا «اسرار فاتحه» در تفسیر سوره ‌«[[سوره حمد|فاتحة الكتاب]]»؛ «درر الفرید فى معرفة التوحید» در سه فصل توحید، افعال و صفات خدا؛ «جام جهان نما» در علم [[توحید]] و مراتب وجود كه احمد بن موسى رشتى بر آن شرح نوشته است؛ «نزهة الساسانیة»؛ دیوان شعر، شامل اشعار فارسى، عربى و تركى كه نسخه ‌هاى كهن آن شامل «فهلویات مغربى» نیز بوده است.
+چنین معشوقه‌ای در شهر، وانگه دیدنش ممكن * هر آنك از پای بنشیند، به غایت بی‌بصر باشد
-==منبع==
+كمند بی‌بند «جذبه‌ من جذبات الحق» برگردن جانش افتاده، حال بر او متغیر شده، درد طلب دامنگیرش گشته، سر در عالم نهاده و به خدمت بسیاری از اكابر رسیده و نسبت و رابطه‌ای درست داشته است. او در [[غزل|غزلی]] به [[مطلع]] زیر اشاره‌هایی به تحول خویش دارد:
-*[[انجمن مفاخر فرهنگی]]، [[اثرآفرینان]]، ج5، ص273.
+این كُرد پریچهره ندانم كه چه كُرد است * كز خطه‌ خوبان جهان گوی ببرده است
-<br />{{شعر فارسی}}
+[[جامی]] در «نفحات‌الانس» گوید: مغربی در بعضی سیاحات به دیار مغرب رسیده است و آنجا از دست یكی از مشایخ كه نسبت وی به شیخ بزرگوار [[ابن عربی|محیی‌الدین عربی]] می‌رسیده، خرقه پوشیده است. بنا به گفته‌ [[یاقوت حموی]] در [[معجم البلدان]]، «مغرب» به تمام منطقه‌ شمال آفریقا و نیز [[اندلس]] گفته می‌شد. پس باید مغربی به بخشی از دیار مذكور مسافرت كرده باشد؛ ولی از بررسی آثارش آگاهی روشنی درباره‌ سفرهایش به دست نمی‌آید و ممكن است این سفر را به دلیل [[تخلص]] وی كه مغربی بوده، برساخته باشند.
 [[رده:شعرای پارسی گو]]
 [[رده:شعرای پارسی گوی قرن هشتم]]
 [[رده:شعرای ترک زبان]]
 [[رده:عارفان]]

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 '''مغربی تبریزی، ابوعبداللَّه، شمس‌الدین محمد'''
-قرن: 8
+قرن: 8 (809-749 ق)
-(ح 809-749 ق)
+[[عارف]] و شاعر، [[تخلص|متخلص]] به مغربى. معروف به شیرین یا ملا محمد شیرین و مشهور به شمس مغربى. معروف به شیرین یا ملا محمد شیرین و مشهور به شمس مغربى. علت اشتهار و تخلص وى به مغربى را عده‌اى سفر او به مغرب و خرقه پوشیدن از دست یكى از منسوبین [[محیی الدین ابن عربی|ابن ‌عربى]] مى‌ دانند. به روایت تذكره ‌ها او در قریه‌ ى نایین [[اصفهان]] یا در یكى از قراى [[تبریز]] به دنیا آمد.
-عارف و شاعر، [[تخلص|متخلص]] به مغربى. معروف به شیرین یا ملا محمد شیرین و مشهور به شمس مغربى. معروف به شیرین یا ملا محمد شیرین و مشهور به شمس مغربى. علت اشتهار و تخلص وى به مغربى را عده‌اى سفر او به مغرب و خرقه پوشیدن از دست یكى از منسوبین ابن ‌عربى مى‌ دانند. به روایت تذكره ‌ها او در قریه‌ ى نایین اصفهان یا در یكى از قراى تبریز به دنیا آمد.
+از آنجایى كه وى به گویش آذرى شعر و ترانه مى ‌سروده، تبریزى بودنش مسلم است. وى مرید شیخ اسماعیل سیسى سمنانى از اصحاب شیخ نورالدین عبدالرحمان اسفراینى و با [[کمال خجندی|كمال خجندى]] معاصر و معاشر بود. میرزا میرانشاه، پسر تیمور گوركان والى آذربایجان، مدتى مرید مغربى بود. مؤلف «[[روضات الجنات (کتاب)|روضات الجنات]]» او را به چندین سلسله منتسب مى‌داند: از یك طریق به سعدالدین حموى و از او به شیخ نجم‌الدین كبرى، از طریق دیگر به صدرالدین قونوى و از طریق او به شیخ [[محیی الدین ابن عربی|محیى‌الدین ابن عربى]] و از طریق اوحدالدین كرمانى به ابوالنجیب سهروردى و نیز از طریق شیخ عبدالمؤمن سراوى به شیخ [[شهاب الدین سهروردی|شهاب‌الدین سهروردى]] و از او به ابوالنجیب سهروردى و از طریق شیخ اسماعیل سیسى به شیخ نجم‌الدین كبرى. او را از پیروان طریقه‌ى سهروردیه مى‌دانند كه به احتمال زیاد خرقه‌ى ارادت خود را از مشایخ این فرقه گرفته و آنچه از كبرویه و قونویه گرفته، خرقه ‌ى تبرك بوده است.
-از آنجایى كه وى به گویش آذرى شعر و ترانه مى ‌سروده، تبریزى بودنش مسلم است. وى مرید شیخ اسماعیل سیسى سمنانى از اصحاب شیخ نورالدین عبدالرحمان اسفراینى و با كمال خجندى معاصر و معاشر بود. میرزا میرانشاه، پسر تیمور گوركان والى آذربایجان، مدتى مرید مغربى بود. مؤلف «[[روضات الجنان]]» او را به چندین سلسله منتسب مى‌داند: از یك طریق به سعدالدین حموى و از او به شیخ نجم‌الدین كبرى، از طریق دیگر به صدرالدین قونوى و از طریق او به شیخ محیى‌الدین ابن عربى و از طریق اوحدالدین كرمانى به ابوالنجیب سهروردى و نیز از طریق شیخ عبدالمؤمن سراوى به شیخ [[شهاب‌الدین سهروردى]] و از او به ابوالنجیب سهروردى و از طریق شیخ اسماعیل سیسى به شیخ نجم‌الدین كبرى او را از پیروان طریقه‌ى سهروردیه مى‌دانند كه به احتمال زیاد خرقه‌ى ارادت خود را از مشایخ این فرقه گرفته و آنچه از كبرویه و قونویه گرفته، خرقه ‌ى تبرك بوده است.
+از شاگردان وى احمد بن موسى رشتى را مى‌توان نام برد. مغربى از شعراى پیشین به دو عارف بزرگ یعنى [[سنائی|سنایى]] و [[عطار نیشابوری|عطار]] نظر داشته و غالبا در شعرش به نام آنان اشاره كرده است. او با [[حافظ شیرازی|حافظ]] نیز معاصر بوده و احتمال دارد كه از او تأثیر پذیرفته باشد. او همچنین از همام تبریزى نیز بى‌تأثیر نبوده است. برخى تذكره‌ها شیخ عبداللَّه شطارى، موسس شطاریه را از شاگردان و جانشینان وى مى‌دانند كه محمد شیرین وى را به هند فرستاد.
-از شاگردان وى احمد بن موسى رشتى را مى‌توان نام برد. مغربى از شعراى پیشین به دو عارف بزرگ یعنى سنایى و عطار نظر داشته و غالبا ًدر شعرش به نام آنان اشاره كرده است. او با حافظ نیز معاصر بوده و احتمال دارد كه از او تأثیر پذیرفته باشد. او همچنین از همام تبریزى نیز بى‌تأثیر نبوده است. برخى تذكره‌ها شیخ عبداللَّه شطارى، موسس شطاریه را از شاگردان و جانشینان وى مى‌دانند كه محمد شیرین وى را به هند فرستاد.
+مغربى داراى اشعار عربى و فارسى است كه قسمت فارسى اشعارش چند بار به چاپ رسیده است. اشعارش در ذكر معانى عرفانى خاصه بیان وحدت وجود است. در محل دفن وى نیز اختلاف وجود دارد، بعضى مرقد او را در محله‌ى سرخاب تبریز و بعضى در اصطهبانات فارس مى ‌دانند. به تشخیص «[[ریحانة الادب]]»، ملا محمد شریف مغربى مذكور در «سفینة الشعراء» همان ملا محمد شیرین مغربى است.
-مغربى داراى اشعار عربى و فارسى است كه قسمت فارسى اشعارش چند بار به چاپ رسیده است. اشعارش در ذكر معانى عرفانى خاصه بیان وحدت وجود است. در محل دفن وى نیز اختلاف وجود دارد، بعضى مرقد او را در محله‌ى سرخاب تبریز و بعضى در اصطهبانات فارس مى ‌دانند. به تشخیص «[[ریحانة الادب]]»، ملا محمد شریف مغربى مذكور در «سفینة الشعراء» همان ملا محمد شیرین مغربى است. از آثار وى: «مرآة العارفین» یا «اسرار فاتحه» در تفسیر سوره ‌ى «فاتحة الكتاب»؛ «درر الفرید فى معرفة التوحید» در سه فصل توحید، افعال و صفات خدا؛ «جام جهان نما» در علم [[توحید]] و مراتب وجود كه احمد بن موسى رشتى بر آن شرح نوشته است؛ «نزهة الساسانیة»؛ دیوان شعر، شامل اشعار فارسى، عربى و تركى كه نسخه ‌هاى كهن آن شامل «فهلویات مغربى» نیز بوده است.
+از آثار وى: «مرآة العارفین» یا «اسرار فاتحه» در تفسیر سوره ‌«[[سوره حمد|فاتحة الكتاب]]»؛ «درر الفرید فى معرفة التوحید» در سه فصل توحید، افعال و صفات خدا؛ «جام جهان نما» در علم [[توحید]] و مراتب وجود كه احمد بن موسى رشتى بر آن شرح نوشته است؛ «نزهة الساسانیة»؛ دیوان شعر، شامل اشعار فارسى، عربى و تركى كه نسخه ‌هاى كهن آن شامل «فهلویات مغربى» نیز بوده است.
-==منابع==
+==منبع==
-{{شعر فارسی}}
+*[[انجمن مفاخر فرهنگی]]، [[اثرآفرینان]]، ج5، ص273.
 [[رده:شعرای پارسی گو]]
 [[رده:شعرای پارسی گوی قرن هشتم]]
 [[رده:شعرای ترک زبان]]
 [[رده:عارفان]]

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 عارف و شاعر، [[تخلص|متخلص]] به مغربى. معروف به شیرین یا ملا محمد شیرین و مشهور به شمس مغربى. معروف به شیرین یا ملا محمد شیرین و مشهور به شمس مغربى. علت اشتهار و تخلص وى به مغربى را عده‌اى سفر او به مغرب و خرقه پوشیدن از دست یكى از منسوبین ابن ‌عربى مى‌ دانند. به روایت تذكره ‌ها او در قریه‌ ى نایین اصفهان یا در یكى از قراى تبریز به دنیا آمد.
-از آنجایى كه وى به گویش آذرى شعر و ترانه مى ‌سروده، تبریزى بودنش مسلم است. وى مرید شیخ اسماعیل سیسى سمنانى از اصحاب شیخ نورالدین عبدالرحمان اسفراینى و با كمال خجندى معاصر و معاشر بود. میرزا میرانشاه، پسر تیمور گوركان والى آذربایجان، مدتى مرید مغربى بود. مؤلف «روضات الجنان» او را به چندین سلسله منتسب مى‌داند: از یك طریق به سعدالدین حموى و از او به شیخ نجم‌الدین كبرى، از طریق دیگر به صدرالدین قونوى و از طریق او به شیخ محیى‌الدین ابن عربى و از طریق اوحدالدین كرمانى به ابوالنجیب سهروردى و نیز از طریق شیخ عبدالمؤمن سراوى به شیخ شهاب‌الدین سهروردى و از او به ابوالنجیب سهروردى و از طریق شیخ اسماعیل سیسى به شیخ نجم‌الدین كبرى او را از پیروان طریقه‌ى سهروردیه مى‌دانند كه به احتمال زیاد خرقه‌ى ارادت خود را از مشایخ این فرقه گرفته و آنچه از كبرویه و قونویه گرفته، خرقه ‌ى تبرك بوده است.
+از آنجایى كه وى به گویش آذرى شعر و ترانه مى ‌سروده، تبریزى بودنش مسلم است. وى مرید شیخ اسماعیل سیسى سمنانى از اصحاب شیخ نورالدین عبدالرحمان اسفراینى و با كمال خجندى معاصر و معاشر بود. میرزا میرانشاه، پسر تیمور گوركان والى آذربایجان، مدتى مرید مغربى بود. مؤلف «[[روضات الجنان]]» او را به چندین سلسله منتسب مى‌داند: از یك طریق به سعدالدین حموى و از او به شیخ نجم‌الدین كبرى، از طریق دیگر به صدرالدین قونوى و از طریق او به شیخ محیى‌الدین ابن عربى و از طریق اوحدالدین كرمانى به ابوالنجیب سهروردى و نیز از طریق شیخ عبدالمؤمن سراوى به شیخ [[شهاب‌الدین سهروردى]] و از او به ابوالنجیب سهروردى و از طریق شیخ اسماعیل سیسى به شیخ نجم‌الدین كبرى او را از پیروان طریقه‌ى سهروردیه مى‌دانند كه به احتمال زیاد خرقه‌ى ارادت خود را از مشایخ این فرقه گرفته و آنچه از كبرویه و قونویه گرفته، خرقه ‌ى تبرك بوده است.
 از شاگردان وى احمد بن موسى رشتى را مى‌توان نام برد. مغربى از شعراى پیشین به دو عارف بزرگ یعنى سنایى و عطار نظر داشته و غالبا ًدر شعرش به نام آنان اشاره كرده است. او با حافظ نیز معاصر بوده و احتمال دارد كه از او تأثیر پذیرفته باشد. او همچنین از همام تبریزى نیز بى‌تأثیر نبوده است. برخى تذكره‌ها شیخ عبداللَّه شطارى، موسس شطاریه را از شاگردان و جانشینان وى مى‌دانند كه محمد شیرین وى را به هند فرستاد.
-مغربى داراى اشعار عربى و فارسى است كه قسمت فارسى اشعارش چند بار به چاپ رسیده است. اشعارش در ذكر معانى عرفانى خاصه بیان وحدت وجود است. در محل دفن وى نیز اختلاف وجود دارد، بعضى مرقد او را در محله‌ى سرخاب تبریز و بعضى در اصطهبانات فارس مى ‌دانند. به تشخیص «ریحانة الادب»، ملا محمد شریف مغربى مذكور در «سفینة الشعراء» همان ملا محمد شیرین مغربى است. از آثار وى: «مرآة العارفین» یا «اسرار فاتحه» در تفسیر سوره ‌ى «فاتحة الكتاب»؛ «درر الفرید فى معرفة التوحید» در سه فصل توحید، افعال و صفات خدا؛ «جام جهان نما» در علم [[توحید]] و مراتب وجود كه احمد بن موسى رشتى بر آن شرح نوشته است؛ «نزهة الساسانیة»؛ دیوان شعر، شامل اشعار فارسى، عربى و تركى كه نسخه ‌هاى كهن آن شامل «فهلویات مغربى» نیز بوده است.
 ==منابع==
@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۲: @@
 [[رده:شعرای پارسی گوی قرن هشتم]]
 [[رده:شعرای ترک زبان]]
 [[رده:عارفان]]

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 از آنجایى كه وى به گویش آذرى شعر و ترانه مى ‌سروده، تبریزى بودنش مسلم است. وى مرید شیخ اسماعیل سیسى سمنانى از اصحاب شیخ نورالدین عبدالرحمان اسفراینى و با كمال خجندى معاصر و معاشر بود. میرزا میرانشاه، پسر تیمور گوركان والى آذربایجان، مدتى مرید مغربى بود. مؤلف «روضات الجنان» او را به چندین سلسله منتسب مى‌داند: از یك طریق به سعدالدین حموى و از او به شیخ نجم‌الدین كبرى، از طریق دیگر به صدرالدین قونوى و از طریق او به شیخ محیى‌الدین ابن عربى و از طریق اوحدالدین كرمانى به ابوالنجیب سهروردى و نیز از طریق شیخ عبدالمؤمن سراوى به شیخ شهاب‌الدین سهروردى و از او به ابوالنجیب سهروردى و از طریق شیخ اسماعیل سیسى به شیخ نجم‌الدین كبرى او را از پیروان طریقه‌ى سهروردیه مى‌دانند كه به احتمال زیاد خرقه‌ى ارادت خود را از مشایخ این فرقه گرفته و آنچه از كبرویه و قونویه گرفته، خرقه ‌ى تبرك بوده است.
 از شاگردان وى احمد بن موسى رشتى را مى‌توان نام برد. مغربى از شعراى پیشین به دو عارف بزرگ یعنى سنایى و عطار نظر داشته و غالبا ًدر شعرش به نام آنان اشاره كرده است. او با حافظ نیز معاصر بوده و احتمال دارد كه از او تأثیر پذیرفته باشد. او همچنین از همام تبریزى نیز بى‌تأثیر نبوده است. برخى تذكره‌ها شیخ عبداللَّه شطارى، موسس شطاریه را از شاگردان و جانشینان وى مى‌دانند كه محمد شیرین وى را به هند فرستاد.
-مغربى داراى اشعار عربى و فارسى است كه قسمت فارسى اشعارش چند بار به چاپ رسیده است. اشعارش در ذكر معانى عرفانى خاصه بیان وحدت وجود است. در محل دفن وى نیز اختلاف وجود دارد، بعضى مرقد او را در محله‌ى سرخاب تبریز و بعضى در اصطهبانات فارس مى ‌دانند. به تشخیص «ریحانة الادب»، ملا محمد شریف مغربى مذكور در «سفینة الشعراء» همان ملا محمد شیرین مغربى است. از آثار وى: «مرآة العارفین» یا «اسرار فاتحه» در تفسیر سوره ‌ى «فاتحة الكتاب»؛ «درر الفرید فى معرفة التوحید» در سه فصل توحید، افعال و صفات خدا؛ «جام جهان نما» در علم [[توحید]] و مراتب وجود كه احمد بن موسى رشتى بر آن شرح نوشته است؛ «نزهة الساسانیة»؛ [[دیوان (شعر)]]، شامل اشعار فارسى، عربى و تركى كه نسخه ‌هاى كهن آن شامل «فهلویات مغربى» نیز بوده است.
+مغربى داراى اشعار عربى و فارسى است كه قسمت فارسى اشعارش چند بار به چاپ رسیده است. اشعارش در ذكر معانى عرفانى خاصه بیان وحدت وجود است. در محل دفن وى نیز اختلاف وجود دارد، بعضى مرقد او را در محله‌ى سرخاب تبریز و بعضى در اصطهبانات فارس مى ‌دانند. به تشخیص «ریحانة الادب»، ملا محمد شریف مغربى مذكور در «سفینة الشعراء» همان ملا محمد شیرین مغربى است. از آثار وى: «مرآة العارفین» یا «اسرار فاتحه» در تفسیر سوره ‌ى «فاتحة الكتاب»؛ «درر الفرید فى معرفة التوحید» در سه فصل توحید، افعال و صفات خدا؛ «جام جهان نما» در علم [[توحید]] و مراتب وجود كه احمد بن موسى رشتى بر آن شرح نوشته است؛ «نزهة الساسانیة»؛ دیوان شعر، شامل اشعار فارسى، عربى و تركى كه نسخه ‌هاى كهن آن شامل «فهلویات مغربى» نیز بوده است.
 ==منابع==

@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 [[رده:شعرای پارسی گوی قرن هشتم]]
 [[رده:شعرای ترک زبان]]
-[[رده:شعرای پارسی گوی تازی سرا]]
+[[رده:شاعران پارسی زبان تازی سرا]]
 [[رده:عارفان]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۵۷
(بدون تفاوت)