شمر - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۳۹

2026-09-18T07:39:31Z

مهدی موسوی در ‏۲۹ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۳۷

2026-03-29T14:37:02Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۵

2025-07-24T11:15:01Z

Zamani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۳

2025-07-24T11:13:37Z

Mohammadi در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۳

2025-07-23T18:13:08Z

Zamani در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۱

2024-07-09T08:31:22Z

مهدی موسوی در ‏۶ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۳۸

2020-09-06T11:38:03Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۲۲ اوت ۲۰۲۰، ساعت ۱۳:۱۳

2020-08-22T13:13:01Z

Zamani در ‏۱۷ اوت ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۲۳

2020-08-17T08:23:22Z

Zamani: Zamani صفحهٔ شمر بن ذی الجوشن را به شمر منتقل کرد

2020-08-17T08:01:25Z

Zamani صفحهٔ شمر بن ذی الجوشن را به شمر منتقل کرد

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 شمر از رؤساى قبیله هوازن و مردى جنگجو بود. او ‌در [[جنگ صفین]] در لشکر [[امیرالمؤمنین]] علیه السلام بود و مجروح شد، اما بعدا از دشمنان پر کینۀ امام و خاندان او گردید.
-احوال شمر پس از آن به درستی معلوم نیست، جز اینکه هنگام دستگیری [[حجر بن عدی|حُجر بن عَدی]] (از [[صحابه]] پیامبر اکرم و از یاران [[امام علی علیه السلام|امام علی]]) در سال ۵۱ قمری، جزو کسانی بود که نزد [[زیاد بن ابیه]] به دروغ [[شهادت (در فقه)|شهادت]] داد که حجر [[ارتداد|مرتد]] شده و شهر را به آشوب کشیده است.<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۲۶۹ـ۲۷۰.</ref>
+احوال شمر پس از آن به درستی معلوم نیست، جز اینکه هنگام دستگیری [[حجر بن عدی|حُجر بن عَدی]] (از [[صحابه]] پیامبر اکرم صلی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم و از یاران [[امام علی علیه السلام|امام علی]] علیه السلام) در سال ۵۱ قمری، جزو کسانی بود که نزد [[زیاد بن ابیه]] به دروغ [[شهادت (در فقه)|شهادت]] داد که حجر [[ارتداد|مرتد]] شده و شهر را به آشوب کشیده است.<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۲۶۹ـ۲۷۰.</ref>
 ==شمر در واقعه کربلا==
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 شمر در واقعه [[کربلا]] نقش بسیار پر رنگی داشت. وقتی [[مسلم بن عقیل]] در سال ۶۰ قمری از سوی [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیه السلام به [[کوفه]] رفت، شمر از جمله افرادی بود که از طرف [[عبیدالله بن زیاد]]، حاکم کوفه، مأمور شد مردم را از اطراف مسلم پراکنده سازد. وی در سخنانی مسلم را [[فتنه|فتنه‌گر]] نامید و کوفیان را از سپاه [[شام]] ترساند.<ref> وقعة الطف، ابومخفف، ص۱۲۳ـ۱۲۴.</ref>
-پس از آنکه امام حسین به کربلا رسید، [[عمر بن سعد]]، فرمانده لشکر کوفه، پس از ملاقاتی که با امام حسین علیه السلام داشت، نامه ای به این مضمون به عبیدالله بن زیاد نوشت: «...همانا خداوند آتش را خاموش ساخت و پریشانى را برطرف نموده، کار این امت را اصلاح کرد و حسین(ع) با من پیمان بست که از همان جا که آمده بهمانجا بازگردد یا به یکى از سرحدات رود و مانند یک تن از مسلمانان باشد (و کارى بکار کسى نداشته باشد) در هر چه بسود مسلمانان است شریک آنان و در زیان آنان نیز همانند ایشان باشد، یا بنزد [[یزید بن معاویه|یزید]] برود و دست در دست او گذارد و هر چه خود دانند انجام دهند، و در این پیمان خوشنودى تو و اصلاح کار امت است.<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۸۷.</ref>
+پس از آنکه امام حسین به کربلا رسید، [[عمر بن سعد]]، فرمانده لشکر کوفه، پس از ملاقاتی که با امام حسین علیه السلام داشت، نامه ای به این مضمون به عبیدالله بن زیاد نوشت: «...همانا خداوند آتش را خاموش ساخت و پریشانى را برطرف نموده، کار این امت را اصلاح کرد و حسین (علیه السلام) با من پیمان بست که از همان جا که آمده بهمانجا بازگردد یا به یکى از سرحدات رود و مانند یک تن از مسلمانان باشد (و کارى بکار کسى نداشته باشد) در هر چه بسود مسلمانان است شریک آنان و در زیان آنان نیز همانند ایشان باشد، یا بنزد [[یزید بن معاویه|یزید]] برود و دست در دست او گذارد و هر چه خود دانند انجام دهند، و در این پیمان خوشنودى تو و اصلاح کار امت است.<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۸۷.</ref>
 از متن این نامه مشخص است که عمر سعد به شدت از افتادن در ورطه جنگ با امام حسین علیه السلام بیمناک بوده و قصد داشته است کار را به نحوی به صلح و سازش تمام کند. اما شمر، ابن زیاد را که به نظر می‌رسید با قصد عمر بن سعد موافق است، به جنگ با امام تشویق کرد.
-هنگامی که عبیدالله این نامه را خواند گفت: این نامه خیرخواهى دلسوز بر مردم است (و در صدد بود این پیشنهاد را بپذیرد)؛ اما شمر بن ذى الجوشن لعنه اللَّه (که در مجلس بود) برخاست و گفت: آیا این سخن را از حسین(ع) مى‏‌پذیرى، اکنون که به سرزمین تو آمده و پهلوى تو است؟ بخدا اگر از این سرزمین (بسلامت) برود و دست در دست تو نگذارد، هر آینه نیرومندتر گردد و تو ناتوانتر خواهى شد، پس این پیشنهادهاى او را مپذیر زیرا این کار نشانه سستى است ولى از او بپذیر که خود و پیروانش بحکم تو گردن نهند آنگاه اگر تو آنان را کیفر کنى تو بدان سزاوارتر خواهى بود، و اگر از ایشان درگذرى و عفو کنى آنهم بدست تو است! ابن زیاد گفت: خوب پیشنهادى کردى و تدبیر همین است که تو گفتى، این نامه که مى‏‌نویسم بنزد عمر بن سعد ببر که باید بر حسین(ع) و پیروانش پیشنهاد کند که تن بحکم من دهند، پس اگر بدان تن دادند آنان را زنده بنزد من فرستد، و اگر سر باز زدند باید با ایشان بجنگد، اگر عمر بن سعد این کار را انجام دهد تو فرمانبردار او باش و از دستورش پیروى کن، و اگر جنگ را نپذیرفت تو فرمانده لشکر باش و گردن عمر بن سعد را بزن و سر او را براى من بفرست.
+هنگامی که عبیدالله این نامه را خواند گفت: این نامه خیرخواهى دلسوز بر مردم است (و در صدد بود این پیشنهاد را بپذیرد)؛ اما شمر بن ذى الجوشن لعنه اللَّه (که در مجلس بود) برخاست و گفت: آیا این سخن را از حسین (علیه السلام) مى‏‌پذیرى، اکنون که به سرزمین تو آمده و پهلوى تو است؟ بخدا اگر از این سرزمین (بسلامت) برود و دست در دست تو نگذارد، هر آینه نیرومندتر گردد و تو ناتوانتر خواهى شد، پس این پیشنهادهاى او را مپذیر زیرا این کار نشانه سستى است ولى از او بپذیر که خود و پیروانش بحکم تو گردن نهند آنگاه اگر تو آنان را کیفر کنى تو بدان سزاوارتر خواهى بود، و اگر از ایشان درگذرى و عفو کنى آنهم بدست تو است! ابن زیاد گفت: خوب پیشنهادى کردى و تدبیر همین است که تو گفتى، این نامه که مى‏‌نویسم بنزد عمر بن سعد ببر که باید بر حسین (علیه السلام) و پیروانش پیشنهاد کند که تن بحکم من دهند، پس اگر بدان تن دادند آنان را زنده بنزد من فرستد، و اگر سر باز زدند باید با ایشان بجنگد، اگر عمر بن سعد این کار را انجام دهد تو فرمانبردار او باش و از دستورش پیروى کن، و اگر جنگ را نپذیرفت تو فرمانده لشکر باش و گردن عمر بن سعد را بزن و سر او را براى من بفرست.
 پس شمر نامه عبیداللَّه را براى عمر بن سعد آورد. چون ابن سعد نامه را خواند باو گفت: چیست ترا واى بحال تو خدا آواره‏‌ات کند و زشت گرداند آنچه براى من آورده اى، بخدا من گمان دارم همانا تو از او جلوگیرى کردی از اینکه پیشنهادى که من برایش نوشته بودم بپذیرد و کارى را که ما امید اصلاح آن را داشتیم بر ما تباه ساخ‏تى، بخدا حسین تسلیم کسى نشود، همانا جان پدرش (على) در سینه اوست (و او کسى نیست که تن بخوارى دهد). شمر گفت: اکنون بگو چه خواهى کرد؟ آیا فرمان امیر را انجام میدهى و با دشمنش میجنگى؟ و یا کنار می روی و لشکر را بمن واگذاری؟ عمر بن سعد گفت: نه چنین نکنم و امارت لشکر را به تو وانگذارم و خود انجام دهم، و تو امیر بر پیادگان باش.<ref>شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۸۸.</ref>
@@ سطر ۲۷: / سطر ۲۷: @@
 '''جنایات شمر در کربلا:'''
-صبح [[روز عاشورا]]، شمر فرماندهی پهلوی چپ سپاه ابن سعد را برعهده گرفت<ref> انساب الاشراف، بلاذری، ج ۲، ص۴۸۷.</ref> و هنگامی که با خندق و هیزم مشتعل در اطراف خیمه‌های [[امام حسین]] علیه‌السلام و یارانش روبه رو شد، با امام گستاخانه سخن گفت.<ref>  وقعة الطف، ابومخنف، ص۲۰۵؛ انساب الاشراف، بلاذری، ج۲، ص۴۸۷؛ الارشاد، شیخ مفید، ج ۲، ص۹۶.</ref> پس از آنکه امام علیه‌السلام برای تذکر به سپاه کوفه [[خطبه|خطبه‌ای]] در سابقۀ درخشان خاندانش و بیاناتی از [[رسول اکرم]] (ص) در مورد دوستی [[اهل بیت]] آغاز نمود، شمر کلام امام را قطع کرد، اما [[حبیب بن مظاهر]] به او پاسخ دندان‌شکنی داد.<ref>تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۲۵.</ref>
+صبح [[روز عاشورا]]، شمر فرماندهی پهلوی چپ سپاه ابن سعد را برعهده گرفت<ref> انساب الاشراف، بلاذری، ج ۲، ص۴۸۷.</ref> و هنگامی که با خندق و هیزم مشتعل در اطراف خیمه‌های [[امام حسین]] علیه‌السلام و یارانش روبه رو شد، با امام گستاخانه سخن گفت.<ref>  وقعة الطف، ابومخنف، ص۲۰۵؛ انساب الاشراف، بلاذری، ج۲، ص۴۸۷؛ الارشاد، شیخ مفید، ج ۲، ص۹۶.</ref> پس از آنکه امام علیه‌السلام برای تذکر به سپاه کوفه [[خطبه|خطبه‌ای]] در سابقۀ درخشان خاندانش و بیاناتی از [[رسول اکرم]] (صلی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم) در مورد دوستی [[اهل بیت]] علیهم السلام آغاز نمود، شمر کلام امام را قطع کرد، اما [[حبیب بن مظاهر]] به او پاسخ دندان‌شکنی داد.<ref>تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۲۵.</ref>
 یک بار دیگر زمانی که [[زهیر بن القین البجلی|زُهَیر بن قَین]]، از یاران امام، به پند و اندرز کوفیان پرداخت و آنان را به یاری امام حسین دعوت کرد، شمر به سوی او تیری پرتاب نمود و به او اهانت کرد.<ref> انساب الاشراف، بلاذری، ج ۲، ص۴۸۸ـ۴۸۹؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۲۶.</ref>
@@ سطر ۳۹: / سطر ۳۹: @@
 شمر به تیراندازان دستور داد تا بدن [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیه السلام را هدف قرار دهند<ref> الارشاد، شیخ مفید، ج ۲، ص۱۱۱ـ۱۱۲.</ref> سپس با فرمان او، همه به سوی امام حمله بردند و کسانی از جمله [[سنان بن انس|سِنان بن اَنَس]] و زُرْعَة بن شریک ضربه‌های نهایی را بر امام وارد کردند.<ref> انساب الاشراف، بلاذری، ج ۲، ص۵۰۰؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۵۳؛ الارشاد، مفید، ج ۲، ص۱۱۲.</ref>
-درباره کسی که [[سر امام حسین علیه السلام|سر مبارک امام حسین]] را از تن جدا کرد، روایات گوناگونی وجود دارد که در برخی از آنها از شمر نام برده شده است. به گفته [[محمد بن عمر واقدی|واقدی]]، شمر امام علیه السلام را کشت و با اسب خود بدن آن حضرت را لگدکوب کرد.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج ۲، ص۵۱۲؛ ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۱۱۹.</ref> در برخی روایات گفته شده است که وی بر سینۀ امام نشست و سر او را از پشت جدا کرد.<ref>خوارزمی، مقتل الحسین، ج ۲، ص۴۱ـ۴۲؛ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۲؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج ۲، ص۵۰۰ـ۵۰۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۵، ص۴۵۳.</ref> در [[زیارت ناحیه مقدسه]] نیز شمر قاتل امام حسین(ع) معرفی شده است.<ref>مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۹۸، ص۳۲۲</ref>
+درباره کسی که [[سر امام حسین علیه السلام|سر مبارک امام حسین]] را از تن جدا کرد، روایات گوناگونی وجود دارد که در برخی از آنها از شمر نام برده شده است. به گفته [[محمد بن عمر واقدی|واقدی]]، شمر امام علیه السلام را کشت و با اسب خود بدن آن حضرت را لگدکوب کرد.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج ۲، ص۵۱۲؛ ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۱۱۹.</ref> در برخی روایات گفته شده است که وی بر سینۀ امام نشست و سر او را از پشت جدا کرد.<ref>خوارزمی، مقتل الحسین، ج ۲، ص۴۱ـ۴۲؛ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۲؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج ۲، ص۵۰۰ـ۵۰۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۵، ص۴۵۳.</ref> در [[زیارت ناحیه مقدسه]] نیز شمر قاتل امام حسین (علیه السلام) معرفی شده است.<ref>مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۹۸، ص۳۲۲</ref>
 پس از شهادت امام حسین علیه السلام و غارت و آتش زدن خیمه‌ها، شمر قصد داشت [[امام سجاد علیه السلام|امام سجاد]] علیه السلام را نیز که در بستر بیماری بود به قتل رساند، اما عده‌ای مانع او شدند.<ref> طبقات ابن سعد، ج ۵، ص۲۱۲؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۵۴؛ الارشاد، شیخ مفید، ج ۲، ص۱۱۲ـ۱۱۳.</ref>

@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۸: @@
 یک بار دیگر زمانی که [[زهیر بن القین البجلی|زُهَیر بن قَین]]، از یاران امام، به پند و اندرز کوفیان پرداخت و آنان را به یاری امام حسین دعوت کرد، شمر به سوی او تیری پرتاب نمود و به او اهانت کرد.<ref> انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۴۸۸ـ۴۸۹؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۲۶.</ref>
-وقتی [[عبد الله بن عمیر بن جناب الکلبی|عبداللّه بن عُمَیر کلبی]] به شهادت رسید، شمر به غلام خود (رستم) دستور داد تا با نیزه‌ای همسر عبداللّه را که بر بالینش نشسته بود نیز به شهادت رساند.<ref> انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۴۹۳.</ref> شمر همچنین، [[نافع بن هلال|نافع بن هِلال جَمَلی]]، یار دلاور امام حسین، را پس از جنگی سخت، در حالی که دو بازوی نافع شکسته بود، اسیر کرد و به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رساند.<ref> تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۴۱ـ۴۴۲.</ref>
+وقتی [[عبدالله بن عمیر کلبی|عبداللّه بن عُمَیر کلبی]] به شهادت رسید، شمر به غلام خود (رستم) دستور داد تا با نیزه‌ای همسر عبداللّه را که بر بالینش نشسته بود نیز به شهادت رساند.<ref> انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۴۹۳.</ref> شمر همچنین، [[نافع بن هلال|نافع بن هِلال جَمَلی]]، یار دلاور امام حسین، را پس از جنگی سخت، در حالی که دو بازوی نافع شکسته بود، اسیر کرد و به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رساند.<ref> تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۴۱ـ۴۴۲.</ref>
 پس از شهادت بسیاری از اصحاب امام حسین، دشمنان به سوی [[خیمه گاه کربلا|خیمه‌ها]] حمله بردند. شمر نیزه خود را در خیمه امام حسین فروبرد و فریاد زد که آتش بیاورید تا این خیمه را با اهلش بسوزانم. امام او را نفرین کرد و حتی دوستش، [[شبث بن ربعی|شَبَث بن رِبعی]]، نیز او را سرزنش نمود.<ref>انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۴۹۳؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۳۸.</ref> یک بار دیگر در عصر عاشورا و قبل از شهادت امام حسین، شمر قصد داشت به خیمه امام، که خاندانش نیز در آن بود، حمله کند و آن را به تاراج برد؛ اما امام او را از این کار برحذر داشت و شمر بازگشت.<ref> انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۴۹۹؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۵۰؛ مقاتل الطالبیین، ابوالفرج اصفهانی، ص۱۱۸.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 '''شمر بن ذی الجوشن''' از فرماندهان سپاه [[عمر بن سعد]] در حادثه [[کربلا]] و بنا به نقلی قاتل [[سیدالشهدا]] علیه السلام است. آن ملعون سرانجام در جریان [[قیام مختار]] کشته شد. نام شمر در [[زیارت عاشورا|زیارت عاشورا]]، همراه با [[لعن|لعن]] آمده است:‌ {{متن حدیث|«... و لعن الله شمرا»}}.
 ==نسب شمر==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-'''شمر بن ذی الجوشن''' از فرماندهان سپاه [[عمر بن سعد]] در حادثه [[کربلا]] و بنا به نقلی قاتل [[سیدالشهدا]] علیه السلام است. آن ملعون سرانجام در جریان [[قیام مختار]] کشته شد. نام شمر در [[زیارت عاشورا|زیارت عاشورا]]، همراه با [[لعن|لعن]] آمده است:‌ «... و لعن الله شمرا».
+'''شمر بن ذی الجوشن''' از فرماندهان سپاه [[عمر بن سعد]] در حادثه [[کربلا]] و بنا به نقلی قاتل [[سیدالشهدا]] علیه السلام است. آن ملعون سرانجام در جریان [[قیام مختار]] کشته شد. نام شمر در [[زیارت عاشورا|زیارت عاشورا]]، همراه با [[لعن|لعن]] آمده است:‌ {{متن حدیث|«... و لعن الله شمرا»}}.
 ==نسب شمر==
@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۳: @@
 پس از شهادت بسیاری از اصحاب امام حسین، دشمنان به سوی [[خیمه گاه کربلا|خیمه‌ها]] حمله بردند. شمر نیزه خود را در خیمه امام حسین فروبرد و فریاد زد که آتش بیاورید تا این خیمه را با اهلش بسوزانم. امام او را نفرین کرد و حتی دوستش، [[شبث بن ربعی|شَبَث بن رِبعی]]، نیز او را سرزنش نمود.<ref>انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۴۹۳؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۳۸.</ref> یک بار دیگر در عصر عاشورا و قبل از شهادت امام حسین، شمر قصد داشت به خیمه امام، که خاندانش نیز در آن بود، حمله کند و آن را به تاراج برد؛ اما امام او را از این کار برحذر داشت و شمر بازگشت.<ref> انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۴۹۹؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۵۰؛ مقاتل الطالبیین، ابوالفرج اصفهانی، ص۱۱۸.</ref>
-'''به شهادت رساندن امام حسین(ع):'''
+'''به شهادت رساندن امام حسین علیه السلام:'''
 شمر به تیراندازان دستور داد تا بدن [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] را هدف قرار دهند<ref> الارشاد، شیخ مفید، ج ۲، ص۱۱۱ـ۱۱۲.</ref> سپس با فرمان او، همه به سوی امام حمله بردند و کسانی از جمله [[سنان بن انس|سِنان بن اَنَس]] و [[زرعة بن شریک|زُرْعَة بن شریک]] ضربه‌های نهایی را بر امام وارد کردند.<ref> انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۵۰۰؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۵۳؛ مفید، ج ۲، ص۱۱۲.</ref>
-درباره کسی که [[سر امام حسین علیه السلام|سر مبارک امام حسین]] را از تن جدا کرد، روایات گوناگونی وجود دارد که در برخی از آنها از شمر نام برده شده است. به گفته [[واقدی]]، شمر امام (ع) را کشت و با اسب خود بدن آن حضرت را لگدکوب کرد.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج ۲، ص۵۱۲؛ اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۱۱۹.</ref> در برخی روایات گفته شده است که وی بر سینۀ امام نشست و سر او را از قفا جدا کرد.<ref>خوارزمی، مقتل الحسین، ج ۲، ص۴۱ـ۴۲؛ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۲؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج ۲، ص۵۰۰ـ۵۰۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۵، ص۴۵۳.</ref> در [[زیارت ناحیه مقدسه]] نیز شمر قاتل امام حسین(ع) معرفی شده است.<ref>مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۹۸، ص۳۲۲</ref>
+درباره کسی که [[سر امام حسین علیه السلام|سر مبارک امام حسین]] را از تن جدا کرد، روایات گوناگونی وجود دارد که در برخی از آنها از شمر نام برده شده است. به گفته [[واقدی]]، شمر امام علیه السلام را کشت و با اسب خود بدن آن حضرت را لگدکوب کرد.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج ۲، ص۵۱۲؛ اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۱۱۹.</ref> در برخی روایات گفته شده است که وی بر سینۀ امام نشست و سر او را از قفا جدا کرد.<ref>خوارزمی، مقتل الحسین، ج ۲، ص۴۱ـ۴۲؛ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۲؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج ۲، ص۵۰۰ـ۵۰۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۵، ص۴۵۳.</ref> در [[زیارت ناحیه مقدسه]] نیز شمر قاتل امام حسین(ع) معرفی شده است.<ref>مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۹۸، ص۳۲۲</ref>
-پس از شهادت امام حسین(ع) و غارت و آتش زدن خیمه‌ها، شمر قصد داشت [[امام سجاد علیه السلام|امام سجاد]](ع) را نیز که در بستر بیماری بود به قتل رساند، اما عده‌ای مانع او شدند.<ref> طبقات ابن سعد، ج ۵، ص۲۱۲؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۵۴؛ الارشاد شیخ مفید، ج ۲، ص۱۱۲ـ۱۱۳.</ref>
+پس از شهادت امام حسین علیه السلام و غارت و آتش زدن خیمه‌ها، شمر قصد داشت [[امام سجاد علیه السلام|امام سجاد]] علیه السلام را نیز که در بستر بیماری بود به قتل رساند، اما عده‌ای مانع او شدند.<ref> طبقات ابن سعد، ج ۵، ص۲۱۲؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۵۴؛ الارشاد شیخ مفید، ج ۲، ص۱۱۲ـ۱۱۳.</ref>
 ==عاقبت شمر==

@@ سطر ۵۸: / سطر ۵۸: @@
 [[رده:عاملان واقعه کربلا]]
 {{الگو:واقعه عاشورا}}
+{{قیام مختار}}
 [[رده: مقاله های مهم]]
 {{سنجش کیفی

@@ سطر ۵۵: / سطر ۵۵: @@
 * محمدزاده، مرضيه، مدخل "شمر بن ذی الجوشن" در دانشنامه جهان اسلام.
 [[رده:سپاهیان عمر سعد در واقعه کربلا]]
 {{الگو:واقعه عاشورا}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۷ اوت ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۰۱
(بدون تفاوت)