شمر - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۹ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۳۷

2026-03-29T14:37:02Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۵

2025-07-24T11:15:01Z

Zamani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۳

2025-07-24T11:13:37Z

Mohammadi در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۳

2025-07-23T18:13:08Z

Zamani در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۱

2024-07-09T08:31:22Z

مهدی موسوی در ‏۶ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۳۸

2020-09-06T11:38:03Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۲۲ اوت ۲۰۲۰، ساعت ۱۳:۱۳

2020-08-22T13:13:01Z

Zamani در ‏۱۷ اوت ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۲۳

2020-08-17T08:23:22Z

Zamani: Zamani صفحهٔ شمر بن ذی الجوشن را به شمر منتقل کرد

2020-08-17T08:01:25Z

Zamani صفحهٔ شمر بن ذی الجوشن را به شمر منتقل کرد

Zamani در ‏۱۶ اوت ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۵۴

2020-08-16T12:54:26Z

@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۸: @@
 یک بار دیگر زمانی که [[زهیر بن القین البجلی|زُهَیر بن قَین]]، از یاران امام، به پند و اندرز کوفیان پرداخت و آنان را به یاری امام حسین دعوت کرد، شمر به سوی او تیری پرتاب نمود و به او اهانت کرد.<ref> انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۴۸۸ـ۴۸۹؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۲۶.</ref>
-وقتی [[عبد الله بن عمیر بن جناب الکلبی|عبداللّه بن عُمَیر کلبی]] به شهادت رسید، شمر به غلام خود (رستم) دستور داد تا با نیزه‌ای همسر عبداللّه را که بر بالینش نشسته بود نیز به شهادت رساند.<ref> انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۴۹۳.</ref> شمر همچنین، [[نافع بن هلال|نافع بن هِلال جَمَلی]]، یار دلاور امام حسین، را پس از جنگی سخت، در حالی که دو بازوی نافع شکسته بود، اسیر کرد و به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رساند.<ref> تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۴۱ـ۴۴۲.</ref>
+وقتی [[عبدالله بن عمیر کلبی|عبداللّه بن عُمَیر کلبی]] به شهادت رسید، شمر به غلام خود (رستم) دستور داد تا با نیزه‌ای همسر عبداللّه را که بر بالینش نشسته بود نیز به شهادت رساند.<ref> انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۴۹۳.</ref> شمر همچنین، [[نافع بن هلال|نافع بن هِلال جَمَلی]]، یار دلاور امام حسین، را پس از جنگی سخت، در حالی که دو بازوی نافع شکسته بود، اسیر کرد و به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رساند.<ref> تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۴۱ـ۴۴۲.</ref>
 پس از شهادت بسیاری از اصحاب امام حسین، دشمنان به سوی [[خیمه گاه کربلا|خیمه‌ها]] حمله بردند. شمر نیزه خود را در خیمه امام حسین فروبرد و فریاد زد که آتش بیاورید تا این خیمه را با اهلش بسوزانم. امام او را نفرین کرد و حتی دوستش، [[شبث بن ربعی|شَبَث بن رِبعی]]، نیز او را سرزنش نمود.<ref>انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۴۹۳؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۳۸.</ref> یک بار دیگر در عصر عاشورا و قبل از شهادت امام حسین، شمر قصد داشت به خیمه امام، که خاندانش نیز در آن بود، حمله کند و آن را به تاراج برد؛ اما امام او را از این کار برحذر داشت و شمر بازگشت.<ref> انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۴۹۹؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۵۰؛ مقاتل الطالبیین، ابوالفرج اصفهانی، ص۱۱۸.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 '''شمر بن ذی الجوشن''' از فرماندهان سپاه [[عمر بن سعد]] در حادثه [[کربلا]] و بنا به نقلی قاتل [[سیدالشهدا]] علیه السلام است. آن ملعون سرانجام در جریان [[قیام مختار]] کشته شد. نام شمر در [[زیارت عاشورا|زیارت عاشورا]]، همراه با [[لعن|لعن]] آمده است:‌ {{متن حدیث|«... و لعن الله شمرا»}}.
 ==نسب شمر==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-'''شمر بن ذی الجوشن''' از فرماندهان سپاه [[عمر بن سعد]] در حادثه [[کربلا]] و بنا به نقلی قاتل [[سیدالشهدا]] علیه السلام است. آن ملعون سرانجام در جریان [[قیام مختار]] کشته شد. نام شمر در [[زیارت عاشورا|زیارت عاشورا]]، همراه با [[لعن|لعن]] آمده است:‌ «... و لعن الله شمرا».
+'''شمر بن ذی الجوشن''' از فرماندهان سپاه [[عمر بن سعد]] در حادثه [[کربلا]] و بنا به نقلی قاتل [[سیدالشهدا]] علیه السلام است. آن ملعون سرانجام در جریان [[قیام مختار]] کشته شد. نام شمر در [[زیارت عاشورا|زیارت عاشورا]]، همراه با [[لعن|لعن]] آمده است:‌ {{متن حدیث|«... و لعن الله شمرا»}}.
 ==نسب شمر==
@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۳: @@
 پس از شهادت بسیاری از اصحاب امام حسین، دشمنان به سوی [[خیمه گاه کربلا|خیمه‌ها]] حمله بردند. شمر نیزه خود را در خیمه امام حسین فروبرد و فریاد زد که آتش بیاورید تا این خیمه را با اهلش بسوزانم. امام او را نفرین کرد و حتی دوستش، [[شبث بن ربعی|شَبَث بن رِبعی]]، نیز او را سرزنش نمود.<ref>انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۴۹۳؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۳۸.</ref> یک بار دیگر در عصر عاشورا و قبل از شهادت امام حسین، شمر قصد داشت به خیمه امام، که خاندانش نیز در آن بود، حمله کند و آن را به تاراج برد؛ اما امام او را از این کار برحذر داشت و شمر بازگشت.<ref> انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۴۹۹؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۵۰؛ مقاتل الطالبیین، ابوالفرج اصفهانی، ص۱۱۸.</ref>
-'''به شهادت رساندن امام حسین(ع):'''
+'''به شهادت رساندن امام حسین علیه السلام:'''
 شمر به تیراندازان دستور داد تا بدن [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] را هدف قرار دهند<ref> الارشاد، شیخ مفید، ج ۲، ص۱۱۱ـ۱۱۲.</ref> سپس با فرمان او، همه به سوی امام حمله بردند و کسانی از جمله [[سنان بن انس|سِنان بن اَنَس]] و [[زرعة بن شریک|زُرْعَة بن شریک]] ضربه‌های نهایی را بر امام وارد کردند.<ref> انساب الاشراف بلاذری، ج ۲، ص۵۰۰؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۵۳؛ مفید، ج ۲، ص۱۱۲.</ref>
-درباره کسی که [[سر امام حسین علیه السلام|سر مبارک امام حسین]] را از تن جدا کرد، روایات گوناگونی وجود دارد که در برخی از آنها از شمر نام برده شده است. به گفته [[واقدی]]، شمر امام (ع) را کشت و با اسب خود بدن آن حضرت را لگدکوب کرد.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج ۲، ص۵۱۲؛ اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۱۱۹.</ref> در برخی روایات گفته شده است که وی بر سینۀ امام نشست و سر او را از قفا جدا کرد.<ref>خوارزمی، مقتل الحسین، ج ۲، ص۴۱ـ۴۲؛ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۲؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج ۲، ص۵۰۰ـ۵۰۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۵، ص۴۵۳.</ref> در [[زیارت ناحیه مقدسه]] نیز شمر قاتل امام حسین(ع) معرفی شده است.<ref>مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۹۸، ص۳۲۲</ref>
+درباره کسی که [[سر امام حسین علیه السلام|سر مبارک امام حسین]] را از تن جدا کرد، روایات گوناگونی وجود دارد که در برخی از آنها از شمر نام برده شده است. به گفته [[واقدی]]، شمر امام علیه السلام را کشت و با اسب خود بدن آن حضرت را لگدکوب کرد.<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج ۲، ص۵۱۲؛ اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ص۱۱۹.</ref> در برخی روایات گفته شده است که وی بر سینۀ امام نشست و سر او را از قفا جدا کرد.<ref>خوارزمی، مقتل الحسین، ج ۲، ص۴۱ـ۴۲؛ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۲؛ بلاذری، انساب الاشراف، ج ۲، ص۵۰۰ـ۵۰۱؛ طبری، تاریخ طبری، ج۵، ص۴۵۳.</ref> در [[زیارت ناحیه مقدسه]] نیز شمر قاتل امام حسین(ع) معرفی شده است.<ref>مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۹۸، ص۳۲۲</ref>
-پس از شهادت امام حسین(ع) و غارت و آتش زدن خیمه‌ها، شمر قصد داشت [[امام سجاد علیه السلام|امام سجاد]](ع) را نیز که در بستر بیماری بود به قتل رساند، اما عده‌ای مانع او شدند.<ref> طبقات ابن سعد، ج ۵، ص۲۱۲؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۵۴؛ الارشاد شیخ مفید، ج ۲، ص۱۱۲ـ۱۱۳.</ref>
+پس از شهادت امام حسین علیه السلام و غارت و آتش زدن خیمه‌ها، شمر قصد داشت [[امام سجاد علیه السلام|امام سجاد]] علیه السلام را نیز که در بستر بیماری بود به قتل رساند، اما عده‌ای مانع او شدند.<ref> طبقات ابن سعد، ج ۵، ص۲۱۲؛ تاریخ طبری، ج ۵، ص۴۵۴؛ الارشاد شیخ مفید، ج ۲، ص۱۱۲ـ۱۱۳.</ref>
 ==عاقبت شمر==

@@ سطر ۵۸: / سطر ۵۸: @@
 [[رده:عاملان واقعه کربلا]]
 {{الگو:واقعه عاشورا}}
+{{قیام مختار}}
 [[رده: مقاله های مهم]]
 {{سنجش کیفی

@@ سطر ۵۵: / سطر ۵۵: @@
 * محمدزاده، مرضيه، مدخل "شمر بن ذی الجوشن" در دانشنامه جهان اسلام.
 [[رده:سپاهیان عمر سعد در واقعه کربلا]]
 {{الگو:واقعه عاشورا}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۷ اوت ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۰۱
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-'''شمر''' از فرمانده پیاده نظام سپاه عمر سعد در حادثه [[کربلا]] و بنا به نقلی قاتل [[سیدالشهدا]] علیه السلام است.
+'''شمر''' از فرماندهان سپاه عمر سعد در حادثه [[کربلا]] و بنا به نقلی قاتل [[سیدالشهدا]] علیه السلام است.
 ==نسب==
-شمر از طایفه بنى کلاب بود. پدرش او شرحبيل بن قرط ضبابی کلابی معرف به ذو الجوشن بود.<ref>الأعلام، ج‏3، ص175</ref> در تاریخ آورده اند که ذوالجوشن پس از بازگشت پیامبر از جنگ بدر در حالی که هنوز مشرک بود اسبی را به عنوان هدیه برای پیامبر آورد اما پیامبر آن را قبول نکرد و به او پیشنهاد خرید اسب در مقابل چند زره به غنیمت گرفته شده از بدر را نمود که او قبول نکرد. پیامبر سپس او را به اسلام دعوت نمود اما او  دعوت پيامبر اكرم صلي‌اللّه‌عليه‌وآله‌وسلم را به بهانه دشمنی قریش با آن حضرت رد نمود. اما پس از فتح مكه، چون مسلمانان بر مشركان پيروز شدند، اسلام آورد<ref>ابن سعد، الطبقات‏ الكبرى، ترجمه محمود مهدوی دامغانی، ج‏6، ص493 و 494</ref>
+شمر از طایفه بنى کلاب بود. پدرش او شرحبيل بن قرط ضبابی کلابی معرف به ذو الجوشن بود.<ref>الأعلام، ج‏3، ص175</ref> در تاریخ آورده‌اند که ذوالجوشن پس از بازگشت پیامبر از جنگ بدر در حالی که هنوز مشرک بود اسبی را به عنوان هدیه برای پیامبر آورد اما پیامبر آن را قبول نکرد و به او پیشنهاد خرید اسب در مقابل چند زره به غنیمت گرفته شده از بدر را نمود که او قبول نکرد. پیامبر سپس او را به اسلام دعوت نمود اما او  دعوت پيامبر اكرم صلي‌اللّه‌عليه‌وآله‌وسلم را به بهانه دشمنی قریش با آن حضرت رد نمود. اما پس از فتح مكه، چون مسلمانان بر مشركان پيروز شدند، اسلام آورد<ref>ابن سعد، الطبقات‏ الكبرى، ترجمه محمود مهدوی دامغانی، ج‏6، ص493 و 494</ref>
 در مورد مادر شمر در منابع چیزی نیامده است. اما هنگامی که شمر در روز عاشورا به امام حسين عليه‌السلام جسارت نمود و آن حضرت را اهل آتش دانست امام در پاسخ او را پسر زن بزچران و شایسته تر به ورود به آتش دانست.<ref>أنساب‏ الأشراف، ج‏3، ص187(چاپ‏ زكار، ج‏3، ص394)</ref> و به اینگونه خبر از ولادت نامشروع او داد.