شفاء (اسامی و اوصاف قرآن) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۸ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۵۱

2026-03-28T07:51:44Z

نمایش تغییرات

Mohammadi: /* منابع */

2026-03-20T13:51:03Z

‏منابع

Mohammadi در ‏۲۰ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۹

2026-03-20T13:49:17Z

Mohammadi در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۴۳

2025-12-26T14:43:25Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-07-01T11:24:45Z

ویرایش

Aghajani در ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۰۰

2020-01-04T11:00:04Z

Aghajani در ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۰۶

2019-09-30T11:06:42Z

مرضیه الله وکیل جزی: /* منابع */

2014-02-13T06:55:51Z

‏منابع

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۱ مارس ۲۰۱۳، ساعت ۱۱:۰۰

2013-03-11T11:00:46Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۱ مارس ۲۰۱۳، ساعت ۱۰:۴۴

2013-03-11T10:44:22Z

@@ سطر ۲۶: / سطر ۲۶: @@
 و نیز در روایات آمده است: هر کس با قرآن شفا نجوید و نخواهد، خدا او را شفا نخواهد داد؛ لذا به قرآن «شافی» نیز گفته‌اند.
 ==منابع==
 *[http://islamicdoc.org/wiki/index.php/%D8%B4%D9%81%D8%A7%D8%A1_(%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86) ویکی علوم اسلامی (اصطلاح نامه علوم قرآنی، بخش اسامی و صفات قرآن)]

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 «شفاء» (به کسر شین) در معنای بهبود و درمان بیماری، و نیز سبب بهبود و درمان بکار می‌رود. [[قرآن|قرآن کریم]] در سه [[آیه]] واژه «شفاء» را بکار برده است:
-#{{متن قرآن|«وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ...}}<ref>[[آیه 82 سوره اسراء|سوره اسراء،آیه ۸۲.]]</ref>؛ و ما آنچه را برای مؤمنان مایه درمان و رحمت است از قرآن نازل می‌کنیم...». این آیه به «[[آیه شِفاء]]» معروف است.
+#«{{متن قرآن|وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ ...}}<ref name=":۰">[[آیه 82 سوره اسراء|سوره اسراء، آیه ۸۲.]]</ref>؛ و ما آنچه را برای مؤمنان مایه درمان و رحمت است از قرآن نازل می‌کنیم...». این آیه به «[[آیه شِفاء]]» معروف است.
-#{{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَشِفَاءٌ لِمَا فِي الصُّدُورِ...}}<ref>[[آیه 57 سوره یونس|سوره یونس،آیه ۵۷.]]</ref>؛ای مردم به یقین برای شما از جانب پروردگارتان اندرزی و درمانی برای آنچه در سینه‌هاست آمده است...».
+#«{{متن قرآن|يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَشِفَاءٌ لِمَا فِي الصُّدُورِ ...}}<ref>[[آیه 57 سوره یونس|سوره یونس، آیه ۵۷.]]</ref>؛ ای مردم به یقین برای شما از جانب پروردگارتان اندرزی و درمانی برای آنچه در سینه‌هاست آمده است ...».
-#{{متن قرآن|«... قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاءٌ...}}<ref>[[آیه 44 سوره فصلت|سوره فصلت،آیه ۴۴.]]</ref>؛... بگو این (کتاب) برای کسانی که ایمان آورده‌اند، رهنمود و درمانی است...».
+#«{{متن قرآن|... قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاءٌ ...}}<ref>[[آیه 44 سوره فصلت|سوره فصلت، آیه ۴۴.]]</ref>؛ ... بگو این (کتاب) برای کسانی که ایمان آورده‌اند، رهنمود و درمانی است ...».
 [[خدای متعال]] در آیات یاد شده [[قرآن]] را به عنوان شفای آنچه در دلها و افکار است، معرفی نموده؛ اگر ذات قرآن شفا باشد، هیچ مرضی در آن راه نمی‌یابد و هرگاه شخصی به قرآن مراجعه کند بدون شفا بازنمی‌گردد.
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 از این روی هر کسی به محضر قرآن حاضر شود و آن را بفهمد، بپذیرد و عمل کند، به یقین امراض درونی اش از بین می‌رود؛ مگر آن که خود مریض به قرآن مراجعه نکند و یا مراجعه اش از روی میل نباشد و یا پس از مراجعه به قرآن دستور و نسخه شفابخش آن را نپذیرد و یا به آن عمل نکند و یا عملش نادرست باشد و...
-خداوند متعال درباره همین قرآن می‌فرماید: {{متن قرآن|«... وَلَا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَارًا}}<ref>[[آیه 82 سوره اسراء|سوره اسراء،آیه ۸۲.]]</ref>؛ ... و ستمگران را جز خسران (و زیان) نمی‌افزاید». پس همین [[قرآن]] که برای مومنان شفا و رحمت است، برای تبهکاران خسارت است. قرآن نوری است که درک آن برای نابینایان دشوار است و به این جهت از این نور الهی استفاده نمی‌کنند. {{متن قرآن|«...قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاءٌ ۖ وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِي آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى...»}}<ref>[[آیه 44 سوره فصلت|سوره فصلت،آیه ۴۴.]]</ref>؛... بگو: این (کتاب) برای کسانی که ایمان آورده‌اند هدایت و درمان است ولی کسانی که ایمان نمی‌آورند،در گوشهایشان سنگینی است و گویی نابینا هستند و آن را نمی‌بینند...».
+خداوند متعال درباره همین قرآن می‌فرماید: «{{متن قرآن|... وَلَا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَارًا}}<ref name=":۰" />؛ ... و ستمگران را جز خسران (و زیان) نمی‌افزاید». پس همین [[قرآن]] که برای مومنان شفا و رحمت است، برای تبهکاران خسارت است. قرآن نوری است که درک آن برای نابینایان دشوار است و به این جهت از این نور الهی استفاده نمی‌کنند. «{{متن قرآن|... قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاءٌ ۖ وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِي آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى...}}<ref>[[آیه 44 سوره فصلت|سوره فصلت، آیه ۴۴.]]</ref>؛ ... بگو: این (کتاب) برای کسانی که ایمان آورده‌اند هدایت و درمان است ولی کسانی که ایمان نمی‌آورند،در گوشهایشان سنگینی است و گویی نابینا هستند و آن را نمی‌بینند ...».
-اگر بیماری با خوردن میوه پرآب و شیرین و شاداب بیماریش تشدید شود، مشکل از ناحیه آن میوه نیست، بلکه سبب محرومیت و افزایش رنجوری او دستگاه هاضمه بیمار است. قرآن همانند آن میوه شیرین و ترو تازه‌ای است که انسان مستعد و سالم با هضم آن رشد و تکامل می‌یابد و شخصی که قلب بیماری دارد به جهت بیماری خودش از آن محروم می‌شود. لجاجت و سرسختی ظالمان در برابر قرآن سبب شدت مریض آن‌ها می‌شود. {{متن قرآن|«فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَهُمُ اللَّهُ مَرَضًا...}}<ref>[[آیه 10  سوره بقره|سوره بقره،آیه ۱۰.]]</ref>؛در دلهای آنان یک نوع بیماری است خداوند بر بیماری آنان افزوده...».
+اگر بیماری با خوردن میوه پرآب و شیرین و شاداب بیماریش تشدید شود، مشکل از ناحیه آن میوه نیست، بلکه سبب محرومیت و افزایش رنجوری او دستگاه هاضمه بیمار است. قرآن همانند آن میوه شیرین و ترو تازه‌ای است که انسان مستعد و سالم با هضم آن رشد و تکامل می‌یابد و شخصی که قلب بیماری دارد به جهت بیماری خودش از آن محروم می‌شود. لجاجت و سرسختی ظالمان در برابر قرآن سبب شدت مریض آن‌ها می‌شود. «{{متن قرآن|فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَهُمُ اللَّهُ مَرَضًا ...}}<ref>[[آیه 10  سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۰.]]</ref>؛ در دلهای آنان یک نوع بیماری است خداوند بر بیماری آنان افزوده ...».
 حضرت [[امام علی علیه السلام|امیرمومنان]] علیه السلام [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله را به عنوان طبیب انسان‌ها این طور معرفی می‌کند: «طبیب دوّار بطبه» و طبیب واقعی کسی است که به سراغ بیماران برود و در پی معالجه آنان باشد، بدین گونه که هم علت بیماری و هم چگونگی پیشگیری از آن تا قبل از ابتلا و هم درمان بعد از ابتلا را به مردم بگوید، نه این که منتظر بنشیند تا هر کس بیمار شد او را درمان کند.

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 «شفاء» (به کسر شین) در معنای بهبود و درمان بیماری، و نیز سبب بهبود و درمان بکار می‌رود. [[قرآن|قرآن کریم]] در سه [[آیه]] واژه «شفاء» را بکار برده است:
-#{{متن قرآن|«وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاء وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ...»}}؛ و ما آنچه را برای مؤمنان مایه درمان و رحمت است از قرآن نازل می‌کنیم. ([[سوره اسراء]]/۸۲) این آیه به «[[آیه شِفاء]]» معروف است.
+#{{متن قرآن|«وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ...}}<ref>[[آیه 82 سوره اسراء|سوره اسراء،آیه ۸۲.]]</ref>؛ و ما آنچه را برای مؤمنان مایه درمان و رحمت است از قرآن نازل می‌کنیم...». این آیه به «[[آیه شِفاء]]» معروف است.
-#{{متن قرآن|«یا أَیهَا النَّاسُ قَدْ جَاءتْکم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّکمْ وَشِفَاء لِّمَا فِی الصُّدُورِ...»}}؛ ای مردم به یقین برای شما از جانب پروردگارتان اندرزی و درمانی برای آنچه در سینه‌هاست آمده است. ([[سوره یونس]]/۵۷)
+#{{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَشِفَاءٌ لِمَا فِي الصُّدُورِ...}}<ref>[[آیه 57 سوره یونس|سوره یونس،آیه ۵۷.]]</ref>؛ای مردم به یقین برای شما از جانب پروردگارتان اندرزی و درمانی برای آنچه در سینه‌هاست آمده است...».
-#{{متن قرآن|«قُلْ هُوَ لِلَّذِینَ آمَنُوا هُدًى وَ شِفَاء...»}}؛ بگو این (کتاب) برای کسانی که ایمان آورده‌اند، رهنمود و درمانی است.([[سوره فصلت]]/۴۴)
+#{{متن قرآن|«... قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاءٌ...}}<ref>[[آیه 44 سوره فصلت|سوره فصلت،آیه ۴۴.]]</ref>؛... بگو این (کتاب) برای کسانی که ایمان آورده‌اند، رهنمود و درمانی است...».
 [[خدای متعال]] در آیات یاد شده [[قرآن]] را به عنوان شفای آنچه در دلها و افکار است، معرفی نموده؛ اگر ذات قرآن شفا باشد، هیچ مرضی در آن راه نمی‌یابد و هرگاه شخصی به قرآن مراجعه کند بدون شفا بازنمی‌گردد.
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 از این روی هر کسی به محضر قرآن حاضر شود و آن را بفهمد، بپذیرد و عمل کند، به یقین امراض درونی اش از بین می‌رود؛ مگر آن که خود مریض به قرآن مراجعه نکند و یا مراجعه اش از روی میل نباشد و یا پس از مراجعه به قرآن دستور و نسخه شفابخش آن را نپذیرد و یا به آن عمل نکند و یا عملش نادرست باشد و...
-خداوند متعال درباره همین قرآن می‌فرماید: {{متن قرآن|«... وَلاَ یزِیدُ الظَّالِمِینَ إَلاَّ خَسَارًا»}}؛ ([[سوره اسراء]]، آیه ۸۲) و ستمگران را جز خسران (و زیان) نمی‌افزاید. پس همین [[قرآن]] که برای مومنان شفا و رحمت است، برای تبهکاران خسارت است. قرآن نوری است که درک آن برای نابینایان دشوار است و به این جهت از این نور الهی استفاده نمی‌کنند. {{متن قرآن|«قُلْ هُوَ لِلَّذِینَ آمَنُوا هُدًى وَ شِفَاء وَالَّذِینَ لَا یؤْمِنُونَ فِی آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَ هُوَ عَلَیهِمْ عَمًى‌»}}؛ ([[سوره فصلت]]، آیه ۴۴) بگو: این (کتاب) برای کسانی که ایمان آورده‌اند هدایت و درمان است ولی کسانی که ایمان نمی‌آورند، در گوشهایشان سنگینی است و گویی نابینا هستند و آن را نمی‌بینند.
+خداوند متعال درباره همین قرآن می‌فرماید: {{متن قرآن|«... وَلَا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَارًا}}<ref>[[آیه 82 سوره اسراء|سوره اسراء،آیه ۸۲.]]</ref>؛ ... و ستمگران را جز خسران (و زیان) نمی‌افزاید». پس همین [[قرآن]] که برای مومنان شفا و رحمت است، برای تبهکاران خسارت است. قرآن نوری است که درک آن برای نابینایان دشوار است و به این جهت از این نور الهی استفاده نمی‌کنند. {{متن قرآن|«...قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاءٌ ۖ وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِي آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى...»}}<ref>[[آیه 44 سوره فصلت|سوره فصلت،آیه ۴۴.]]</ref>؛... بگو: این (کتاب) برای کسانی که ایمان آورده‌اند هدایت و درمان است ولی کسانی که ایمان نمی‌آورند،در گوشهایشان سنگینی است و گویی نابینا هستند و آن را نمی‌بینند...».
-اگر بیماری با خوردن میوه پرآب و شیرین و شاداب بیماریش تشدید شود، مشکل از ناحیه آن میوه نیست، بلکه سبب محرومیت و افزایش رنجوری او دستگاه هاضمه بیمار است. قرآن همانند آن میوه شیرین و ترو تازه‌ای است که انسان مستعد و سالم با هضم آن رشد و تکامل می‌یابد و شخصی که قلب بیماری دارد به جهت بیماری خودش از آن محروم می‌شود. لجاجت و سرسختی ظالمان در برابر قرآن سبب شدت مریض آن‌ها می‌شود. {{متن قرآن|«فِی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَهُمُ اللَّهُ مَرَضًا»}}. ([[سوره بقره]]، آیه ۱۰) در دلهای آنان یک نوع بیماری است خداوند بر بیماری آنان افزوده.
+اگر بیماری با خوردن میوه پرآب و شیرین و شاداب بیماریش تشدید شود، مشکل از ناحیه آن میوه نیست، بلکه سبب محرومیت و افزایش رنجوری او دستگاه هاضمه بیمار است. قرآن همانند آن میوه شیرین و ترو تازه‌ای است که انسان مستعد و سالم با هضم آن رشد و تکامل می‌یابد و شخصی که قلب بیماری دارد به جهت بیماری خودش از آن محروم می‌شود. لجاجت و سرسختی ظالمان در برابر قرآن سبب شدت مریض آن‌ها می‌شود. {{متن قرآن|«فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَهُمُ اللَّهُ مَرَضًا...}}<ref>[[آیه 10  سوره بقره|سوره بقره،آیه ۱۰.]]</ref>؛در دلهای آنان یک نوع بیماری است خداوند بر بیماری آنان افزوده...».
 حضرت [[امام علی علیه السلام|امیرمومنان]] علیه السلام [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله را به عنوان طبیب انسان‌ها این طور معرفی می‌کند: «طبیب دوّار بطبه» و طبیب واقعی کسی است که به سراغ بیماران برود و در پی معالجه آنان باشد، بدین گونه که هم علت بیماری و هم چگونگی پیشگیری از آن تا قبل از ابتلا و هم درمان بعد از ابتلا را به مردم بگوید، نه این که منتظر بنشیند تا هر کس بیمار شد او را درمان کند.
@@ سطر ۲۳: / سطر ۲۳: @@
 [[قرآن کریم]] هم ضعف‌ها و مرض‌های مربوط با حکمت نظری را با [[برهان]] و استدلال شفا می‌دهد و هم مرض‌های مربوط به حکمت عملی را با [[تهذیب نفس|تهذیب]] و تصفیه دل بهبود می‌بخشد. بدین سان هم بیماری‌های اعتقادی و هم [[اخلاق|اخلاقی]] را درمان می‌کند و طبق روایات، بیماری‌های جسمی را نیز برای معتقدان به آن شفا می‌بخشد. (قرآن در قرآن، [[عبدالله جوادی آملی|جوادی آملی]]، ج۱، ص۲۳۴)
-درباره علت نامگذاری قرآن به شفاء، سه وجه در [[روض الجنان و روح الجنان (کتاب)|تفسیر ابولفتوح رازی]] آمده است: «یکی آن که بر دست آن کس که ظاهر شد، دلیل [[نبوت]] و صدق او کرد تا مردم از حیرت ضلالت به او هدایت یافتند و خلاص، چون بیمار که از علت شفا یابد. وجه دوم آن که در او بیان است و ادله واضحه که صاحب شک و شبهت چون در او نظر کند به علم رسد و علم، شک او را زایل گرداند و چون قدیم تعالی شک و [[نفاق]] را به بیماری تشبیه کرد فی قوله: {{متن قرآن|«فِی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ»}} ‌أی: شک و نفاق. و وجه سوم آن که ممتنع نبود که مردم به او [[تبرک]] کنند و استشفاء و به او طلب شفا کنند».
+درباره علت نامگذاری قرآن به شفاء، سه وجه در [[روض الجنان و روح الجنان (کتاب)|تفسیر ابولفتوح رازی]] آمده است: «یکی آن که بر دست آن کس که ظاهر شد، دلیل [[نبوت]] و صدق او کرد تا مردم از حیرت ضلالت به او هدایت یافتند و خلاص، چون بیمار که از علت شفا یابد. وجه دوم آن که در او بیان است و ادله واضحه که صاحب شک و شبهت چون در او نظر کند به علم رسد و علم، شک او را زایل گرداند و چون قدیم تعالی شک و [[نفاق]] را به بیماری تشبیه کرد فی قوله: {{متن قرآن|«فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ»}} ‌أی: شک و نفاق. و وجه سوم آن که ممتنع نبود که مردم به او [[تبرک]] کنند و استشفاء و به او طلب شفا کنند».
 و نیز در روایات آمده است: هر کس با قرآن شفا نجوید و نخواهد، خدا او را شفا نخواهد داد؛ لذا به قرآن «شافی» نیز گفته‌اند.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{الگو:منبع الکترونیکی معتبر|ماخذ=پایگاه}}
-«شفا» (به کسر شین) در معنای بهبود و درمان بیماری و نیز سبب بهبود و درمان بکار می‌رود. قرآن کریم در سه آیه واژه «شفاء» را بکار برده و موارد کاربرد «شفاء» در قرآن، منحصر به همین سه مورد است:
+«شفاء» (به کسر شین) در معنای بهبود و درمان بیماری، و نیز سبب بهبود و درمان بکار می‌رود. [[قرآن|قرآن کریم]] در سه [[آیه]] واژه «شفاء» را بکار برده است:
-# {{متن قرآن|«وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاء وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ»}}؛ و ما آنچه را برای مؤمنان مایه درمان و رحمت است از قرآن نازل می‌کنیم. ([[سوره اسراء]]/82) این آیه به «آیه شفا» معروف است.
+#{{متن قرآن|«وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاء وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ...»}}؛ و ما آنچه را برای مؤمنان مایه درمان و رحمت است از قرآن نازل می‌کنیم. ([[سوره اسراء]]/۸۲) این آیه به «[[آیه شِفاء]]» معروف است.
-# {{متن قرآن|«يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءتْكُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَشِفَاء لِّمَا فِي الصُّدُورِ...»}}؛ ای مردم به یقین برای شما از جانب پروردگارتان اندرزی و درمانی برای آنچه در سینه‌هاست. ([[سوره یونس]]/57)
+#{{متن قرآن|«یا أَیهَا النَّاسُ قَدْ جَاءتْکم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّکمْ وَشِفَاء لِّمَا فِی الصُّدُورِ...»}}؛ ای مردم به یقین برای شما از جانب پروردگارتان اندرزی و درمانی برای آنچه در سینه‌هاست آمده است. ([[سوره یونس]]/۵۷)
-# {{متن قرآن|«قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاء»}}؛ بگو این (کتاب) برای کسانی که ایمان آورده‌اند، رهنمود و درمانی است.([[سوره فصلت]]/44)
+#{{متن قرآن|«قُلْ هُوَ لِلَّذِینَ آمَنُوا هُدًى وَ شِفَاء...»}}؛ بگو این (کتاب) برای کسانی که ایمان آورده‌اند، رهنمود و درمانی است.([[سوره فصلت]]/۴۴)
-خدای متعال در آیات یاد شده [[قرآن]] را به عنوان شفای آنچه در دلها و افکار است، معرفی نموده؛ اگر ذات قرآن شفا باشد هیچ مرضی در آن راه نمی‌یابد و هرگاه شخصی به قرآن مراجعه کند بدون شفا بازنمی‌گردد.
+[[خدای متعال]] در آیات یاد شده [[قرآن]] را به عنوان شفای آنچه در دلها و افکار است، معرفی نموده؛ اگر ذات قرآن شفا باشد، هیچ مرضی در آن راه نمی‌یابد و هرگاه شخصی به قرآن مراجعه کند بدون شفا بازنمی‌گردد.
-دارو به طور معمول وسیله شفای بیمار است، ولی چه بسا بیمارانی که دارو مصرف می‌کنند با این حال شفا و بهبودی نمی‌یابند، پس ذات دارو شفا نیست بلکه مقتضی شفا است. خدای سبحان درباره [[قرآن]] نمی‌فرماید که قرآن داروست بلکه فرموده او شفاست و اثر شفابخشی اش قطعی است.
+دارو به طور معمول وسیله شفای بیمار است، ولی چه بسا بیمارانی که دارو مصرف می‌کنند، با این حال شفا و بهبودی نمی‌یابند، پس ذات دارو شفا نیست، بلکه مقتضی شفا است. خدای سبحان درباره [[قرآن]] نمی‌فرماید که قرآن داروست، بلکه فرموده او شفاست و اثر شفابخشی اش قطعی است.
-از این روی هر کسی به محضر قرآن حاضر شود و آن را بفهمد، بپذیرد و عمل کند به یقین امراض درونی اش از بین می‌رود؛ مگر آن که خود مریض به قرآن مراجعه نکند و یا مراجعه اش از روی میل نباشد و یا پس از مراجعه به قرآن دستور و نسخه شفابخش آن را نپذیرد و یا به آن عمل نکند و یا عملش نادرست باشد و...
+از این روی هر کسی به محضر قرآن حاضر شود و آن را بفهمد، بپذیرد و عمل کند، به یقین امراض درونی اش از بین می‌رود؛ مگر آن که خود مریض به قرآن مراجعه نکند و یا مراجعه اش از روی میل نباشد و یا پس از مراجعه به قرآن دستور و نسخه شفابخش آن را نپذیرد و یا به آن عمل نکند و یا عملش نادرست باشد و...
-خداوند متعال درباره همین قرآن می‌فرماید: {{متن قرآن|«وَلاَ يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إَلاَّ خَسَارًا»}}؛ ([[سوره اسراء]]، آیه 82) و ستمگران را جز خسران (و زیان) نمی‌افزاید. پس همین [[قرآن]] که برای مومنان شفا و رحمت است، برای تبهکاران خسارت است. قرآن نوری است که درک آن برای نابینایان دشوار است و به این جهت از این نور الاهی استفاده نمی‌کنند. {{متن قرآن|«قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاء وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِي آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى‌»}}؛ ([[سوره فصلت]]، آیه 44) بگو: این (کتاب) برای کسانی که ایمان آورده‌اند هدایت و درمان است ولی کسانی که ایمان نمی‌آورند، در گوشهایشان سنگینی است و گویی نابینا هستند و آن را نمی‌بینند. اگر بیماری با خوردن میوه پرآب و شیرین و شاداب بیماریش تشدید شود، مشکل از ناحیه آن میوه نیست بلکه سبب محرومیت و افزایش رنجوری او دستگاه هاضمه بیمار است.
+خداوند متعال درباره همین قرآن می‌فرماید: {{متن قرآن|«... وَلاَ یزِیدُ الظَّالِمِینَ إَلاَّ خَسَارًا»}}؛ ([[سوره اسراء]]، آیه ۸۲) و ستمگران را جز خسران (و زیان) نمی‌افزاید. پس همین [[قرآن]] که برای مومنان شفا و رحمت است، برای تبهکاران خسارت است. قرآن نوری است که درک آن برای نابینایان دشوار است و به این جهت از این نور الهی استفاده نمی‌کنند. {{متن قرآن|«قُلْ هُوَ لِلَّذِینَ آمَنُوا هُدًى وَ شِفَاء وَالَّذِینَ لَا یؤْمِنُونَ فِی آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَ هُوَ عَلَیهِمْ عَمًى‌»}}؛ ([[سوره فصلت]]، آیه ۴۴) بگو: این (کتاب) برای کسانی که ایمان آورده‌اند هدایت و درمان است ولی کسانی که ایمان نمی‌آورند، در گوشهایشان سنگینی است و گویی نابینا هستند و آن را نمی‌بینند.
-قرآن همانند آن میوه شیرین و ترو تازه‌ای است که انسان مستعد و سالم با هضم آن رشد و تکامل می‌یابد و شخصی که قلب بیماری دارد به جهت بیماری خودش از آن محروم می‌شود. لجاجت و سرسختی ظالمان در برابر قرآن سبب شدت مریض آن‌ها می‌شود. {{متن قرآن|«فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَهُمُ اللَّهُ مَرَضًا»}}. ([[سوره بقره]]، آیه 10) در دلهای آنان یک نوع بیماری است خداوند بر بیماری آنان افزوده.
+اگر بیماری با خوردن میوه پرآب و شیرین و شاداب بیماریش تشدید شود، مشکل از ناحیه آن میوه نیست، بلکه سبب محرومیت و افزایش رنجوری او دستگاه هاضمه بیمار است. قرآن همانند آن میوه شیرین و ترو تازه‌ای است که انسان مستعد و سالم با هضم آن رشد و تکامل می‌یابد و شخصی که قلب بیماری دارد به جهت بیماری خودش از آن محروم می‌شود. لجاجت و سرسختی ظالمان در برابر قرآن سبب شدت مریض آن‌ها می‌شود. {{متن قرآن|«فِی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَهُمُ اللَّهُ مَرَضًا»}}. ([[سوره بقره]]، آیه ۱۰) در دلهای آنان یک نوع بیماری است خداوند بر بیماری آنان افزوده.
-حضرت امیرمومنان علیه السلام [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله را به عنوان طبیب انسان‌ها این طور معرفی می‌کند: طبیب دوّار بطبه و طبیب واقعی کسی است که به سراغ بیماران برود و در پی معالجه آنان باشد، بدین گونه که هم علت بیماری و هم چگونگی پیشگیری از آن تا قبل از ابتلا و هم درمان بعد از ابتلا را به مردم بگوید، نه این که منتظر بنشیند تا هر کس بیمار شد او را درمان کند.
+حضرت [[امام علی علیه السلام|امیرمومنان]] علیه السلام [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله را به عنوان طبیب انسان‌ها این طور معرفی می‌کند: «طبیب دوّار بطبه» و طبیب واقعی کسی است که به سراغ بیماران برود و در پی معالجه آنان باشد، بدین گونه که هم علت بیماری و هم چگونگی پیشگیری از آن تا قبل از ابتلا و هم درمان بعد از ابتلا را به مردم بگوید، نه این که منتظر بنشیند تا هر کس بیمار شد او را درمان کند.
-قرآن کریم که مدعی شفابخشی است صبر نمی‌کند تا هر که بیمار شد مداوایش کند، بلکه در مقام پیشگیری از مرض نیز کوشا است تا انسان‌ها به امراض فکری و قلبی دچار نگردند. قرآن در مرحله نخست به انسان‌ها درباره بیماری هشدار می‌دهد و اگر کسی در اثر عدم توجه به این هشدار‌ها بیمار شود راه درمان را در اختیارش می‌گذارد و اگر او باز توجه نکرد او را بحال خودش رها می‌سازد تا به صورت طبیعی مرضش تشدید شود و به موت قلب و روح دچار گردد.
+قرآن کریم که مدعی شفابخشی است، صبر نمی‌کند تا هر که بیمار شد مداوایش کند، بلکه در مقام پیشگیری از مرض نیز کوشا است تا انسان‌ها به امراض فکری و قلبی دچار نگردند. قرآن در مرحله نخست به انسان‌ها درباره بیماری هشدار می‌دهد و اگر کسی در اثر عدم توجه به این هشدار‌ها بیمار شود راه درمان را در اختیارش می‌گذارد و اگر او باز توجه نکرد او را بحال خودش رها می‌سازد تا به صورت طبیعی مرضش تشدید شود و به موت قلب و روح دچار گردد.
-[[قرآن کریم]] هم ضعف‌ها و مرض‌های مربوط با حکمت نظری را با برهان و استدلال شفا می‌دهد و هم مرض‌های مربوط به حکمت عملی را با تهذیب و تصفیه دل بهبود می‌بخشد. بدین سان هم بیماری‌های اعتقادی و هم اخلاقی را درمان می‌کند و طبق روایات، بیماری‌های جسمی را نیز برای معتقدان به آن شفا می‌بخشد. (قرآن در قرآن، جوادی آملی، ج1، ص234)
+[[قرآن کریم]] هم ضعف‌ها و مرض‌های مربوط با حکمت نظری را با [[برهان]] و استدلال شفا می‌دهد و هم مرض‌های مربوط به حکمت عملی را با [[تهذیب نفس|تهذیب]] و تصفیه دل بهبود می‌بخشد. بدین سان هم بیماری‌های اعتقادی و هم [[اخلاق|اخلاقی]] را درمان می‌کند و طبق روایات، بیماری‌های جسمی را نیز برای معتقدان به آن شفا می‌بخشد. (قرآن در قرآن، [[عبدالله جوادی آملی|جوادی آملی]]، ج۱، ص۲۳۴)
-درباره علت نامگذاری قرآن به شفا سه وجه در تفسیر ابولفتوح رازی آمده است: «یکی آن که بر دست آن کس که ظاهر شد، دلیل نبوت و صدق او کرد تا مردم از حیرت ضلالت به او هدایت یافتند و خلاص، چون بیمار که از علت شفا یابد. وجه دوم آن که در او بیان است و ادله واضحه که صاحب شک و شبهت چون در او نظر کند به علم رسد و علم، شک او را زایل گرداند و چون قدیم تعالی شک و نفاق را به بیماری تشبیه کرد فی قوله: {{متن قرآن|«فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ»}} ‌أی: شک و نفاق. و وجه سوم آن که ممتنع نبود که مردم به او تبرک کنند و استشفاء و به او طلب شفا کنند.
+درباره علت نامگذاری قرآن به شفاء، سه وجه در [[روض الجنان و روح الجنان (کتاب)|تفسیر ابولفتوح رازی]] آمده است: «یکی آن که بر دست آن کس که ظاهر شد، دلیل [[نبوت]] و صدق او کرد تا مردم از حیرت ضلالت به او هدایت یافتند و خلاص، چون بیمار که از علت شفا یابد. وجه دوم آن که در او بیان است و ادله واضحه که صاحب شک و شبهت چون در او نظر کند به علم رسد و علم، شک او را زایل گرداند و چون قدیم تعالی شک و [[نفاق]] را به بیماری تشبیه کرد فی قوله: {{متن قرآن|«فِی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ»}} ‌أی: شک و نفاق. و وجه سوم آن که ممتنع نبود که مردم به او [[تبرک]] کنند و استشفاء و به او طلب شفا کنند».
 و نیز در روایات آمده است: هر کس با قرآن شفا نجوید و نخواهد، خدا او را شفا نخواهد داد؛ لذا به قرآن «شافی» نیز گفته‌اند.
 ==منابع==
-* [http://islamicdoc.org/wiki/index.php/%D8%B4%D9%81%D8%A7%D8%A1_(%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86) ویکی علوم اسلامی (اصطلاح نامه علوم قرآنی، بخش اسامی و صفات قرآن)]
+*[http://islamicdoc.org/wiki/index.php/%D8%B4%D9%81%D8%A7%D8%A1_(%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86) ویکی علوم اسلامی (اصطلاح نامه علوم قرآنی، بخش اسامی و صفات قرآن)]
 {{قرآن}}

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 خداوند متعال درباره همین قرآن می‌فرماید: {{متن قرآن|«وَلاَ يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إَلاَّ خَسَارًا»}}؛ ([[سوره اسراء]]، آیه 82) و ستمگران را جز خسران (و زیان) نمی‌افزاید. پس همین [[قرآن]] که برای مومنان شفا و رحمت است، برای تبهکاران خسارت است. قرآن نوری است که درک آن برای نابینایان دشوار است و به این جهت از این نور الاهی استفاده نمی‌کنند. {{متن قرآن|«قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاء وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِي آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى‌»}}؛ ([[سوره فصلت]]، آیه 44) بگو: این (کتاب) برای کسانی که ایمان آورده‌اند هدایت و درمان است ولی کسانی که ایمان نمی‌آورند، در گوشهایشان سنگینی است و گویی نابینا هستند و آن را نمی‌بینند. اگر بیماری با خوردن میوه پرآب و شیرین و شاداب بیماریش تشدید شود، مشکل از ناحیه آن میوه نیست بلکه سبب محرومیت و افزایش رنجوری او دستگاه هاضمه بیمار است.
-قرآن همانند آن میوه شیرین و ترو تازه‌ای است که انسان مستعد و سالم با هضم آن رشد و تکامل می‌یابد و شخصی که قلب بیماری دارد به جهت بیماری خودش از آن محروم می‌شود. لجاجت و سرسختی ظالمان در برابر قرآن سبب شدت مریض آن‌ها می‌شود. {{متن قرآن|«فی‌ قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللَّهُ مَرَضا»}}. ([[سوره بقره]]، آیه 10) در دلهای آنان یک نوع بیماری است خداوند بر بیماری آنان افزوده.
+قرآن همانند آن میوه شیرین و ترو تازه‌ای است که انسان مستعد و سالم با هضم آن رشد و تکامل می‌یابد و شخصی که قلب بیماری دارد به جهت بیماری خودش از آن محروم می‌شود. لجاجت و سرسختی ظالمان در برابر قرآن سبب شدت مریض آن‌ها می‌شود. {{متن قرآن|«فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَهُمُ اللَّهُ مَرَضًا»}}. ([[سوره بقره]]، آیه 10) در دلهای آنان یک نوع بیماری است خداوند بر بیماری آنان افزوده.
 حضرت امیرمومنان علیه السلام [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله را به عنوان طبیب انسان‌ها این طور معرفی می‌کند: طبیب دوّار بطبه و طبیب واقعی کسی است که به سراغ بیماران برود و در پی معالجه آنان باشد، بدین گونه که هم علت بیماری و هم چگونگی پیشگیری از آن تا قبل از ابتلا و هم درمان بعد از ابتلا را به مردم بگوید، نه این که منتظر بنشیند تا هر کس بیمار شد او را درمان کند.
@@ سطر ۲۳: / سطر ۲۳: @@
 [[قرآن کریم]] هم ضعف‌ها و مرض‌های مربوط با حکمت نظری را با برهان و استدلال شفا می‌دهد و هم مرض‌های مربوط به حکمت عملی را با تهذیب و تصفیه دل بهبود می‌بخشد. بدین سان هم بیماری‌های اعتقادی و هم اخلاقی را درمان می‌کند و طبق روایات، بیماری‌های جسمی را نیز برای معتقدان به آن شفا می‌بخشد. (قرآن در قرآن، جوادی آملی، ج1، ص234)
-درباره علت نامگذاری قرآن به شفا سه وجه در تفسیر ابولفتوح رازی آمده است: «یکی آن که بر دست آن کس که ظاهر شد، دلیل نبوت و صدق او کرد تا مردم از حیرت ضلالت به او هدایت یافتند و خلاص، چون بیمار که از علت شفا یابد. وجه دوم آن که در او بیان است و ادله واضحه که صاحب شک و شبهت چون در او نظر کند به علم رسد و علم، شک او را زایل گرداند و چون قدیم تعالی شک و نفاق را به بیماری تشبیه کرد فی قوله: {{متن قرآن|«فی‌ قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ»}} ‌أی: شک و نفاق. و وجه سوم آن که ممتنع نبود که مردم به او تبرک کنند و استشفاء و به او طلب شفا کنند.
+درباره علت نامگذاری قرآن به شفا سه وجه در تفسیر ابولفتوح رازی آمده است: «یکی آن که بر دست آن کس که ظاهر شد، دلیل نبوت و صدق او کرد تا مردم از حیرت ضلالت به او هدایت یافتند و خلاص، چون بیمار که از علت شفا یابد. وجه دوم آن که در او بیان است و ادله واضحه که صاحب شک و شبهت چون در او نظر کند به علم رسد و علم، شک او را زایل گرداند و چون قدیم تعالی شک و نفاق را به بیماری تشبیه کرد فی قوله: {{متن قرآن|«فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ»}} ‌أی: شک و نفاق. و وجه سوم آن که ممتنع نبود که مردم به او تبرک کنند و استشفاء و به او طلب شفا کنند.
 و نیز در روایات آمده است: هر کس با قرآن شفا نجوید و نخواهد، خدا او را شفا نخواهد داد؛ لذا به قرآن «شافی» نیز گفته‌اند.

@@ سطر ۲۹: / سطر ۲۹: @@
 ==منابع==
 * [http://islamicdoc.org/wiki/index.php/%D8%B4%D9%81%D8%A7%D8%A1_(%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86) ویکی علوم اسلامی (اصطلاح نامه علوم قرآنی، بخش اسامی و صفات قرآن)]
 [[رده:واژگان قرآنی]]
 [[رده:اسامی و اوصاف قرآن]]