شاکر (اسم الله) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۲۳ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۱۳

2026-03-23T12:13:09Z

مهدی موسوی در ‏۱۱ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۴

2026-03-11T10:24:36Z

Mohammadi در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۰۸

2025-12-26T18:08:56Z

Mohammadi در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۱۶

2025-12-26T16:16:50Z

Zamani: افزودن الگوی قرآن

2025-03-20T11:05:03Z

افزودن الگوی قرآن

مهدی موسوی در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۸

2022-02-26T09:38:50Z

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ شاکر(اسم الله) را به شاکر (اسم الله) منتقل کرد

2020-06-25T05:12:27Z

مهدی موسوی صفحهٔ شاکر(اسم الله) را به شاکر (اسم الله) منتقل کرد

مهدی موسوی: ویرایش

2020-06-21T12:58:23Z

ویرایش

Aghajani در ‏۱۶ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۲۷

2020-02-16T06:27:29Z

Goodosuser: صفحه جدید

2015-03-21T21:54:05Z

صفحه جدید

صفحهٔ تازه

اسم هفتادم

لفظ «شاكر» در [[قرآن]] چهار بار آمده و در دو مورد صفت خدا قرار گرفته است:

1. (...وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ اللّهَ شاكِرٌ عَلِيمٌ). (بقره/158)

«هركس با رغبت كار نيك انجام دهد، خدا شاكر(پاداش دهنده) و دانا است».

2. (ما يَفْعَلُ اللّهُ بِعَذابِكُمْ إِنْ شَكرْتُمْ وَ آمَنْتُمْ وَ كانَ اللّهُ شاكِراً عَلِيماً).(نساء/147)

«هرگاه شما شاكر ومؤمن باشيد، چرا خدا شما را عذاب كند، خدا شكر پذير و دانا است».<ref> [http://shia.ir/fa/persian/book?bookID=167&page=11#id277_p277 منشور جاوید، جعفر سبحانی، صفحه۲۷۷، پایگاه اطلاع رسانی آیت الله سبحانی] </ref>

== پانویس ==

<references/>

{{اسماء الله}}

[[رده:اسماء و صفات الهی]]
[[رده:واژگان قرآنی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 لفظ '''«شاکِر»''' در [[قرآن|قرآن کریم]] چهار بار آمده و در دو مورد صفت [[الله|خدای تعالی]] قرار گرفته است:
-* {{متن قرآن|«...وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَإِنَّ اللَّهَ شَاكِرٌ عَلِيمٌ}}<ref>[[آیه 158 سوره بقره|سوره بقره،آیه ۱۵۸.]]</ref> ؛... هرکس با رغبت کار نیک انجام دهد، خدا شاکر (پاداش دهنده) و دانا است».
+* «{{متن قرآن|...وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَإِنَّ اللَّهَ شَاكِرٌ عَلِيمٌ}}<ref>[[آیه 158 سوره بقره|سوره بقره، آیه ۱۵۸.]]</ref>؛ ... هرکس با رغبت کار نیک انجام دهد، خدا شاکر (پاداش دهنده) و دانا است».
-* {{متن قرآن|«مَا يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذَابِكُمْ إِنْ شَكَرْتُمْ وَآمَنْتُمْ ۚ وَكَانَ اللَّهُ شَاكِرًا عَلِيمًا}}<ref>[[آیه 147 سوره نساء|سوره نساء،آیه ۱۴۷.]]</ref> ؛ هرگاه شما شاکر و مؤمن باشید، چرا خدا شما را عذاب کند، خدا شکر پذیر و دانا است».
+* «{{متن قرآن|مَا يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذَابِكُمْ إِنْ شَكَرْتُمْ وَآمَنْتُمْ ۚ وَكَانَ اللَّهُ شَاكِرًا عَلِيمًا}}<ref>[[آیه 147 سوره نساء|سوره نساء، آیه ۱۴۷.]]</ref>؛ هرگاه شما شاکر و مؤمن باشید، چرا خدا شما را عذاب کند، خدا شکر پذیر و دانا است».
 لفظ «[[شکور]]» نیز -که با '''«شاکر»''' هم‌معنی است- در قرآن در دوازده مورد آمده و در پاره اى از موارد وصف خدا قرار گرفته و احیاناً با اسم «[[غفور (اسم الله)|غفور]]» و «[[حلیم (اسم الله)|حلیم]]» همراه مى باشد، چنان که مى فرماید:
-*{{متن قرآن|«لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ ۚ إِنَّهُ غَفُورٌ شَكُورٌ}}<ref>[[آیه 30 سوره فاطر|سوره فاطر،آیه ۳۰.]]</ref> ؛ تا خداوند اجر و پاداش کامل به آنها دهد و از فضلش بر آنها بیفزاید که او آمرزنده و شکرگزار است».
+*«{{متن قرآن|لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ ۚ إِنَّهُ غَفُورٌ شَكُورٌ}}<ref>[[آیه 30 سوره فاطر|سوره فاطر، آیه ۳۰.]]</ref>؛ تا خداوند اجر و پاداش کامل به آنها دهد و از فضلش بر آنها بیفزاید که او آمرزنده و شکرگزار است».
-*{{متن قرآن|«إِنْ تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعِفْهُ لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ۚ وَاللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ}}<ref>[[آیه 17 سوره تغابن|سوره تغابن،آیه ۱۷.]]</ref> ؛ اگر به خدا وام نیکو دهید، خدا آن را براى شما افزایش مى دهد و خدا شکرپذیر و بردبار است».
+*«{{متن قرآن|إِنْ تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعِفْهُ لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ۚ وَاللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ}}<ref>[[آیه 17 سوره تغابن|سوره تغابن، آیه ۱۷.]]</ref>؛ اگر به خدا وام نیکو دهید، خدا آن را براى شما افزایش مى دهد و خدا شکرپذیر و بردبار است».
 حقیقت «[[شکر]]» این است که انسان به کار نیکى که در حق وى انجام مى شود، ارج نهد یعنى ارزش نعمت را بشناسد و شناخت خود را اظهار کند، در این صورت باید دید مفاد «شکور» و «شاکر» در [[خدا]] چیست؟ خدا که منعم و احسان کننده است و کسى در حق او کار نیکى انجام نمى دهد. و به تعبیر دیگر: (شکر) عکس العملى است نسبت به کار نیکى که در حق شخص انجام مى شود؛ در این صورت چگونه مى توان خدا را «شاکر» و «شکور» خواند؟
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 برخى گفته اند: به کار بردن این دو وصف در مورد خدا مجاز و به معنى پاداش دادن به نیکوکاران است. ولى ممکن است این دو لفظ را به همان معناى حقیقى در حق خدا بکار بریم و مجوّز آن این است که خدا از باب تفضّل خود را «شاکر» و «شکور» مى خواند، همان طور که از بندگان خدا وام مى طلبد، در حالى که همه صفحه وجود از آنِ او است.
-در اینجا [[علامه طباطبایى|علامه طباطبائى]] (قدس سره) سخنى دارد که این نظر را تأیید مى کند، مى فرماید: «خداوند نیکوکار و قدیم الإحسان است و همه خیرات از وجود او سرچشمه مى گیرد، کسى بر او حقى ندارد تا از او انتظار شکر داشته باشد، ولى در عین حال، خداى بزرگوار اعمال نیک بندگان خود را نوعى احسان در حق خویش تلقى مى کند، آنگاه پاداش اعمال آنها را شکر مى نامد و روى این اصل مى فرماید: {{متن قرآن|«هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ»}}<ref>[[آیه 60 سوره الرحمن|سوره الرحمن،آیه ۶۰.]]</ref> ؛ و در آیه دیگر مى فرماید: {{متن قرآن|«إِنَّ هَٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاءً وَكَانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُورًا»}}<ref>[[آیه 22 سوره انسان|سوره انسان،آیه ۲۲.]]</ref> ؛ این پاداشى مقرر شما است و از سعى شما تقدیر مى شود».
+در اینجا [[علامه طباطبایى|علامه طباطبائى]] (قدس سره) سخنى دارد که این نظر را تأیید مى کند، مى فرماید: «خداوند نیکوکار و قدیم الإحسان است و همه خیرات از وجود او سرچشمه مى گیرد، کسى بر او حقى ندارد تا از او انتظار شکر داشته باشد، ولى در عین حال، خداى بزرگوار اعمال نیک بندگان خود را نوعى احسان در حق خویش تلقى مى کند، آنگاه پاداش اعمال آنها را شکر مى نامد و روى این اصل مى فرماید: {{متن قرآن|«هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ»}}<ref>[[آیه 60 سوره الرحمن|سوره الرحمن، آیه ۶۰.]]</ref> ؛ و در آیه دیگر مى فرماید: {{متن قرآن|«إِنَّ هَٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاءً وَكَانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُورًا»}}<ref>[[آیه 22 سوره انسان|سوره انسان، آیه ۲۲.]]</ref> ؛ این پاداشى مقرر شما است و از سعى شما تقدیر مى شود».
-لازم به ذکر است، در [[دعای جوشن کبیر]] نیز، کلمه «شاکر» به عنوان اسم الهی آمده است: «يَا خَيْرَ شاكِرٍ وَ مَشْكُورٍ» (فراز ۹۵).
+لازم به ذکر است، در [[دعای جوشن کبیر]] نیز، کلمه «شاکر» به عنوان اسم الهی آمده است: {{متن حدیث|«يَا خَيْرَ شاكِرٍ وَ مَشْكُورٍ»}}<ref>دعای جوشن کبیر ، فراز ۹۵.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-لفظ '''«شاکر»''' در [[قرآن|قرآن کریم]] چهار بار آمده و در دو مورد صفت [[الله|خدای تعالی]] قرار گرفته است:
+لفظ '''«شاکِر»''' در [[قرآن|قرآن کریم]] چهار بار آمده و در دو مورد صفت [[الله|خدای تعالی]] قرار گرفته است:
 * {{متن قرآن|«...وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَإِنَّ اللَّهَ شَاكِرٌ عَلِيمٌ}}<ref>[[آیه 158 سوره بقره|سوره بقره،آیه ۱۵۸.]]</ref> ؛... هرکس با رغبت کار نیک انجام دهد، خدا شاکر (پاداش دهنده) و دانا است».
 * {{متن قرآن|«مَا يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذَابِكُمْ إِنْ شَكَرْتُمْ وَآمَنْتُمْ ۚ وَكَانَ اللَّهُ شَاكِرًا عَلِيمًا}}<ref>[[آیه 147 سوره نساء|سوره نساء،آیه ۱۴۷.]]</ref> ؛ هرگاه شما شاکر و مؤمن باشید، چرا خدا شما را عذاب کند، خدا شکر پذیر و دانا است».
-لفظ «[[شکور]]» نیز -که با '''شاکر''' هم معنی است- در قرآن در دوازده مورد آمده و در پاره اى از موارد وصف خدا قرار گرفته و احیاناً با اسم «[[غفور (اسم الله)|غفور]]» و «[[حلیم (اسم الله)|حلیم]]» همراه مى باشد، چنان که مى فرماید:
+لفظ «[[شکور]]» نیز -که با '''«شاکر»''' هم‌معنی است- در قرآن در دوازده مورد آمده و در پاره اى از موارد وصف خدا قرار گرفته و احیاناً با اسم «[[غفور (اسم الله)|غفور]]» و «[[حلیم (اسم الله)|حلیم]]» همراه مى باشد، چنان که مى فرماید:
 *{{متن قرآن|«لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ ۚ إِنَّهُ غَفُورٌ شَكُورٌ}}<ref>[[آیه 30 سوره فاطر|سوره فاطر،آیه ۳۰.]]</ref> ؛ تا خداوند اجر و پاداش کامل به آنها دهد و از فضلش بر آنها بیفزاید که او آمرزنده و شکرگزار است».
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 برخى گفته اند: به کار بردن این دو وصف در مورد خدا مجاز و به معنى پاداش دادن به نیکوکاران است. ولى ممکن است این دو لفظ را به همان معناى حقیقى در حق خدا بکار بریم و مجوّز آن این است که خدا از باب تفضّل خود را «شاکر» و «شکور» مى خواند، همان طور که از بندگان خدا وام مى طلبد، در حالى که همه صفحه وجود از آنِ او است.
-در اینجا [[علامه طباطبایى|علامه طباطبائى]] (قدس سره) سخنى دارد که این نظر را تأیید مى کند، مى فرماید: «خداوند نیکوکار و قدیم الإحسان است و همه خیرات از وجود او سرچشمه مى گیرد، کسى بر او حقى ندارد تا از او انتظار شکر داشته باشد، ولى در عین حال، خداى بزرگوار اعمال نیک بندگان خود را نوعى احسان در حق خویش تلقى مى کند، آنگاه پاداش اعمال آنها را شکر مى نامد. و روى این اصل مى فرماید: {{متن قرآن|«هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ»}}<ref>[[آیه 60 سوره الرحمن|سوره الرحمن،آیه ۶۰.]]</ref> ؛ و در آیه دیگر مى فرماید: {{متن قرآن|«إِنَّ هَٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاءً وَكَانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُورًا»}}<ref>[[آیه 22 سوره انسان|سوره انسان،آیه ۲۲.]]</ref> ؛ این پاداشى مقرر شما است و از سعى شما تقدیر مى شود».
+در اینجا [[علامه طباطبایى|علامه طباطبائى]] (قدس سره) سخنى دارد که این نظر را تأیید مى کند، مى فرماید: «خداوند نیکوکار و قدیم الإحسان است و همه خیرات از وجود او سرچشمه مى گیرد، کسى بر او حقى ندارد تا از او انتظار شکر داشته باشد، ولى در عین حال، خداى بزرگوار اعمال نیک بندگان خود را نوعى احسان در حق خویش تلقى مى کند، آنگاه پاداش اعمال آنها را شکر مى نامد و روى این اصل مى فرماید: {{متن قرآن|«هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ»}}<ref>[[آیه 60 سوره الرحمن|سوره الرحمن،آیه ۶۰.]]</ref> ؛ و در آیه دیگر مى فرماید: {{متن قرآن|«إِنَّ هَٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاءً وَكَانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُورًا»}}<ref>[[آیه 22 سوره انسان|سوره انسان،آیه ۲۲.]]</ref> ؛ این پاداشى مقرر شما است و از سعى شما تقدیر مى شود».
 ==منابع==
+*[http://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=11#id277_p277 منشور جاوید، جعفر سبحانی، ص ۲۷۷، پایگاه اطلاع‌رسانی آیت‌الله سبحانی]
-*[http://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=11#id277_p277 منشور جاوید، جعفر سبحانی، صفحه ۲۷۷، پایگاه اطلاع رسانی آیت الله سبحانی]
+*[[مفاتیح الجنان]]، شیخ عباس قمی.
 ==مطالب مرتبط==
 *[[شکور (اسم الله)]]
 *[[شکر]]

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 *{{متن قرآن|«لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ ۚ إِنَّهُ غَفُورٌ شَكُورٌ}}<ref>[[آیه 30 سوره فاطر|سوره فاطر،آیه ۳۰.]]</ref> ؛ تا خداوند اجر و پاداش کامل به آنها دهد و از فضلش بر آنها بیفزاید که او آمرزنده و شکرگزار است».
-*{{متن قرآن|«إِنْ تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعِفْهُ لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ۚ وَاللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ}}<ref>[[آیه 17 سوره فاطر|سوره فاطر،آیه ۱۷.]]</ref> ؛ اگر به خدا وام نیکو دهید، خدا آن را براى شما افزایش مى دهد و خدا شکرپذیر و بردبار است».
+*{{متن قرآن|«إِنْ تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعِفْهُ لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ۚ وَاللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ}}<ref>[[آیه 17 سوره تغابن|سوره تغابن،آیه ۱۷.]]</ref> ؛ اگر به خدا وام نیکو دهید، خدا آن را براى شما افزایش مى دهد و خدا شکرپذیر و بردبار است».
 حقیقت «[[شکر]]» این است که انسان به کار نیکى که در حق وى انجام مى شود، ارج نهد یعنى ارزش نعمت را بشناسد و شناخت خود را اظهار کند، در این صورت باید دید مفاد «شکور» و «شاکر» در [[خدا]] چیست؟ خدا که منعم و احسان کننده است و کسى در حق او کار نیکى انجام نمى دهد. و به تعبیر دیگر: (شکر) عکس العملى است نسبت به کار نیکى که در حق شخص انجام مى شود؛ در این صورت چگونه مى توان خدا را «شاکر» و «شکور» خواند؟

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 لفظ '''«شاکر»''' در [[قرآن|قرآن کریم]] چهار بار آمده و در دو مورد صفت [[الله|خدای تعالی]] قرار گرفته است:
-* {{متن قرآن|«...وَمَنْ تَطَوَّعَ خَیراً فَإِنَّ اللّهَ شاکرٌ عَلِیمٌ»}}؛ ([[سوره بقره|بقره]]/۱۵۸) هرکس با رغبت کار نیک انجام دهد، خدا شاکر (پاداش دهنده) و دانا است.
+* {{متن قرآن|«...وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَإِنَّ اللَّهَ شَاكِرٌ عَلِيمٌ}}<ref>[[آیه 158 سوره بقره|سوره بقره،آیه ۱۵۸.]]</ref> ؛... هرکس با رغبت کار نیک انجام دهد، خدا شاکر (پاداش دهنده) و دانا است».
-* {{متن قرآن|«ما یفْعَلُ اللّهُ بِعَذابِکمْ إِنْ شَکرْتُمْ وَ آمَنْتُمْ وَ کانَ اللّهُ شاکراً عَلِیماً»}}؛ ([[سوره نساء|نساء]]/۱۴۷) هرگاه شما شاکر و مؤمن باشید، چرا خدا شما را عذاب کند، خدا شکر پذیر و دانا است.
+* {{متن قرآن|«مَا يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذَابِكُمْ إِنْ شَكَرْتُمْ وَآمَنْتُمْ ۚ وَكَانَ اللَّهُ شَاكِرًا عَلِيمًا}}<ref>[[آیه 147 سوره نساء|سوره نساء،آیه ۱۴۷.]]</ref> ؛ هرگاه شما شاکر و مؤمن باشید، چرا خدا شما را عذاب کند، خدا شکر پذیر و دانا است».
 لفظ «[[شکور]]» نیز -که با '''شاکر''' هم معنی است- در قرآن در دوازده مورد آمده و در پاره اى از موارد وصف خدا قرار گرفته و احیاناً با اسم «[[غفور (اسم الله)|غفور]]» و «[[حلیم (اسم الله)|حلیم]]» همراه مى باشد، چنان که مى فرماید:
-*{{متن قرآن|«لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ غَفُورٌ شَكُورٌ»}}؛ ([[سوره فاطر|فاطر]]/۳۰) تا خداوند اجر و پاداش کامل به آنها دهد و از فضلش بر آنها بیفزاید که او آمرزنده و شکرگزار است.
+*{{متن قرآن|«لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ ۚ إِنَّهُ غَفُورٌ شَكُورٌ}}<ref>[[آیه 30 سوره فاطر|سوره فاطر،آیه ۳۰.]]</ref> ؛ تا خداوند اجر و پاداش کامل به آنها دهد و از فضلش بر آنها بیفزاید که او آمرزنده و شکرگزار است».
-*{{متن قرآن|«إِنْ تُقْرِضُوا اللّهَ قَرْضَاً حَسَناً یضاعِفْهُ لَکمْ وَ یغْفِرْ لَکمْ وَ اللّهُ شَکورٌ حَلِیمٌ»}}؛ ([[سوره تغابن|تغابن]]/۱۷) اگر به خدا وام نیکو دهید، خدا آن را براى شما افزایش مى دهد و خدا شکرپذیر و بردبار است.
+*{{متن قرآن|«إِنْ تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعِفْهُ لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ۚ وَاللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ}}<ref>[[آیه 17 سوره فاطر|سوره فاطر،آیه ۱۷.]]</ref> ؛ اگر به خدا وام نیکو دهید، خدا آن را براى شما افزایش مى دهد و خدا شکرپذیر و بردبار است».
 حقیقت «[[شکر]]» این است که انسان به کار نیکى که در حق وى انجام مى شود، ارج نهد یعنى ارزش نعمت را بشناسد و شناخت خود را اظهار کند، در این صورت باید دید مفاد «شکور» و «شاکر» در [[خدا]] چیست؟ خدا که منعم و احسان کننده است و کسى در حق او کار نیکى انجام نمى دهد. و به تعبیر دیگر: (شکر) عکس العملى است نسبت به کار نیکى که در حق شخص انجام مى شود؛ در این صورت چگونه مى توان خدا را «شاکر» و «شکور» خواند؟
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 برخى گفته اند: به کار بردن این دو وصف در مورد خدا مجاز و به معنى پاداش دادن به نیکوکاران است. ولى ممکن است این دو لفظ را به همان معناى حقیقى در حق خدا بکار بریم و مجوّز آن این است که خدا از باب تفضّل خود را «شاکر» و «شکور» مى خواند، همان طور که از بندگان خدا وام مى طلبد، در حالى که همه صفحه وجود از آنِ او است.
-در اینجا [[علامه طباطبایى|علامه طباطبائى]] (قدس سره) سخنى دارد که این نظر را تأیید مى کند، مى فرماید: «خداوند نیکوکار و قدیم الإحسان است و همه خیرات از وجود او سرچشمه مى گیرد، کسى بر او حقى ندارد تا از او انتظار شکر داشته باشد، ولى در عین حال، خداى بزرگوار اعمال نیک بندگان خود را نوعى احسان در حق خویش تلقى مى کند، آنگاه پاداش اعمال آنها را شکر مى نامد. و روى این اصل مى فرماید: {{متن قرآن|«هَلْ جَزاءُ الإِحْسانِ إِلاَّ الإِحْسانُ»}} ([[سوره الرحمن|رحمن]]/۶۰)، و در آیه دیگر مى فرماید: {{متن قرآن|«إِنَّ هذا کانَ لَکمْ جَزاءً وَ کانَ سَعْیکمْ مَشْکوراً»}} ([[سوره انسان|انسان]]/۲۲) «این پاداشى مقرر شما است و از سعى شما تقدیر مى شود».
+در اینجا [[علامه طباطبایى|علامه طباطبائى]] (قدس سره) سخنى دارد که این نظر را تأیید مى کند، مى فرماید: «خداوند نیکوکار و قدیم الإحسان است و همه خیرات از وجود او سرچشمه مى گیرد، کسى بر او حقى ندارد تا از او انتظار شکر داشته باشد، ولى در عین حال، خداى بزرگوار اعمال نیک بندگان خود را نوعى احسان در حق خویش تلقى مى کند، آنگاه پاداش اعمال آنها را شکر مى نامد. و روى این اصل مى فرماید: {{متن قرآن|«هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ»}}<ref>[[آیه 60 سوره الرحمن|سوره الرحمن،آیه ۶۰.]]</ref> ؛ و در آیه دیگر مى فرماید: {{متن قرآن|«إِنَّ هَٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاءً وَكَانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُورًا»}}<ref>[[آیه 22 سوره انسان|سوره انسان،آیه ۲۲.]]</ref> ؛ این پاداشى مقرر شما است و از سعى شما تقدیر مى شود».
 ==منابع==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-'''اسم هفتادم؛'''
+لفظ '''«شاکر»''' در [[قرآن|قرآن کریم]] چهار بار آمده و در دو مورد صفت [[الله|خدای تعالی]] قرار گرفته است:
-لفظ «شاکر» در [[قرآن]] چهار بار آمده و در دو مورد صفت [[الله|خدا]] قرار گرفته است:
+* {{متن قرآن|«...وَمَنْ تَطَوَّعَ خَیراً فَإِنَّ اللّهَ شاکرٌ عَلِیمٌ»}}؛ ([[سوره بقره|بقره]]/۱۵۸) هرکس با رغبت کار نیک انجام دهد، خدا شاکر (پاداش دهنده) و دانا است.
-۱. {{متن قرآن|«...وَمَنْ تَطَوَّعَ خَیراً فَإِنَّ اللّهَ شاکرٌ عَلِیمٌ»}}. ([[سوره بقره|بقره]]/۱۵۸)
+لفظ «[[شکور]]» نیز -که با '''شاکر''' هم معنی است- در قرآن در دوازده مورد آمده و در پاره اى از موارد وصف خدا قرار گرفته و احیاناً با اسم «[[غفور (اسم الله)|غفور]]» و «[[حلیم (اسم الله)|حلیم]]» همراه مى باشد، چنان که مى فرماید:
-«هرکس با رغبت کار نیک انجام دهد، خدا شاکر (پاداش دهنده) و دانا است».
+*{{متن قرآن|«لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ غَفُورٌ شَكُورٌ»}}؛ ([[سوره فاطر|فاطر]]/۳۰) تا خداوند اجر و پاداش کامل به آنها دهد و از فضلش بر آنها بیفزاید که او آمرزنده و شکرگزار است.
-۲. {{متن قرآن|«ما یفْعَلُ اللّهُ بِعَذابِکمْ إِنْ شَکرْتُمْ وَ آمَنْتُمْ وَ کانَ اللّهُ شاکراً عَلِیماً»}}. ([[سوره نساء|نساء]]/۱۴۷)
+حقیقت «[[شکر]]» این است که انسان به کار نیکى که در حق وى انجام مى شود، ارج نهد یعنى ارزش نعمت را بشناسد و شناخت خود را اظهار کند، در این صورت باید دید مفاد «شکور» و «شاکر» در [[خدا]] چیست؟ خدا که منعم و احسان کننده است و کسى در حق او کار نیکى انجام نمى دهد. و به تعبیر دیگر: (شکر) عکس العملى است نسبت به کار نیکى که در حق شخص انجام مى شود؛ در این صورت چگونه مى توان خدا را «شاکر» و «شکور» خواند؟
-«هرگاه شما شاکر و مؤمن باشید، چرا خدا شما را عذاب کند، خدا شکر پذیر و دانا است».
+برخى گفته اند: به کار بردن این دو وصف در مورد خدا مجاز و به معنى پاداش دادن به نیکوکاران است. ولى ممکن است این دو لفظ را به همان معناى حقیقى در حق خدا بکار بریم و مجوّز آن این است که خدا از باب تفضّل خود را «شاکر» و «شکور» مى خواند، همان طور که از بندگان خدا وام مى طلبد، در حالى که همه صفحه وجود از آنِ او است.
-همچنین لفظ «[[شکور|شکور]]» -که با '''شاکر''' هم معنی است- در [[قرآن]] در دوازده مورد آمده و در پاره اى از موارد وصف [[خدا]] قرار گرفته و احیاناً با اسم «غفور» و «حلیم» همراه مى باشد، چنان که مى فرماید:
+در اینجا [[علامه طباطبایى|علامه طباطبائى]] (قدس سره) سخنى دارد که این نظر را تأیید مى کند، مى فرماید: «خداوند نیکوکار و قدیم الإحسان است و همه خیرات از وجود او سرچشمه مى گیرد، کسى بر او حقى ندارد تا از او انتظار شکر داشته باشد، ولى در عین حال، خداى بزرگوار اعمال نیک بندگان خود را نوعى احسان در حق خویش تلقى مى کند، آنگاه پاداش اعمال آنها را شکر مى نامد. و روى این اصل مى فرماید: {{متن قرآن|«هَلْ جَزاءُ الإِحْسانِ إِلاَّ الإِحْسانُ»}} ([[سوره الرحمن|رحمن]]/۶۰)، و در آیه دیگر مى فرماید: {{متن قرآن|«إِنَّ هذا کانَ لَکمْ جَزاءً وَ کانَ سَعْیکمْ مَشْکوراً»}} ([[سوره انسان|انسان]]/۲۲) «این پاداشى مقرر شما است و از سعى شما تقدیر مى شود».
-{{متن قرآن|«... إِنَّ رَبَّنا لَغَفُورٌ شَکورٌ»}}. ([[سوره فاطر|فاطر]]/۳۴)
+*[http://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=11#id277_p277 منشور جاوید، جعفر سبحانی، صفحه ۲۷۷، پایگاه اطلاع رسانی آیت الله سبحانی]
-«پروردگار ما آمرزنده وشکر پذیر است».
+==مطالب مرتبط==
-* [http://tohid.ir/fa/index/book?bookID=167&page=11#id274_p274 منشور جاوید، جعفر سبحانی، صفحه۲۷۷،  پایگاه اطلاع رسانی آیت الله سبحانی]
+*[[شکور (اسم الله)]]
 {{اسماء الله}}
 [[رده:اسماء و صفات الهی]]
 [[رده:واژگان قرآنی]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۱۲
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 لفظ «شاكر» در [[قرآن]] چهار بار آمده و در دو مورد صفت خدا قرار گرفته است:
-. (...وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ اللّهَ شاكِرٌ عَلِيمٌ). (بقره/158)
+. {{متن قرآن|«...وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ اللّهَ شاكِرٌ عَلِيمٌ»}}. (بقره/158)
 «هركس با رغبت كار نيك انجام دهد، خدا شاكر(پاداش دهنده) و دانا است».
-. (ما يَفْعَلُ اللّهُ بِعَذابِكُمْ إِنْ شَكرْتُمْ وَ آمَنْتُمْ وَ كانَ اللّهُ شاكِراً عَلِيماً).(نساء/147)
+. {{متن قرآن|«ما يَفْعَلُ اللّهُ بِعَذابِكُمْ إِنْ شَكرْتُمْ وَ آمَنْتُمْ وَ كانَ اللّهُ شاكِراً عَلِيماً»}}.(نساء/147)
 «هرگاه شما شاكر ومؤمن باشيد، چرا خدا شما را عذاب كند، خدا شكر پذير و دانا است».<ref> [http://shia.ir/fa/persian/book?bookID=167&page=11#id277_p277  منشور جاوید، جعفر سبحانی، صفحه۲۷۷،  پایگاه اطلاع رسانی آیت الله سبحانی] </ref>