سید ماجد بحرانی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: ویرایش

2021-01-04T11:31:38Z

ویرایش

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ سيـد ماجــد را به سید ماجد بحرانی منتقل کرد

2021-01-03T12:29:45Z

مهدی موسوی صفحهٔ سيـد ماجــد را به سید ماجد بحرانی منتقل کرد

Zamani در ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۴۸

2019-09-15T10:48:06Z

بهنام در ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۶:۴۲

2016-02-29T06:42:54Z

بهرامی: تصحیح الگو

2012-10-03T10:28:48Z

تصحیح الگو

بهرامی: اصلاح الگو

2012-10-02T06:22:57Z

اصلاح الگو

بهرامی: اضافه کردن رده

2012-08-04T08:05:28Z

اضافه کردن رده

Majid kamali: صفحه‌ای جدید حاوی '{منبع اين نوشتار يک سايت است. آن را با نوشته خودتان جايگزين کنيد.} سيـد ماجــ...' ایجاد کرد

2012-07-16T13:00:32Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{<I>منبع اين نوشتار يک سايت است. آن را با نوشته خودتان جايگزين کنيد.</I>} سيـد ماجــ...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{<I>منبع اين نوشتار يک سايت است. آن را با نوشته خودتان جايگزين کنيد.</I>}

سيـد ماجــد

ابو علی حسينی فرزند سيد هاشم بحرينی معروف به سيد ماجد یکی از علمای بزرگ اوايل قرن یازدهم هجری است سيد فقيهی محقق و دانشمندی فصيح و خوش بيان و شاعری اديب بود سيد بيشتر سنوات عمرش در شيراز گذشت و سرانجام به کناره شاه چراغ مدفون شد. سيد از معاصرين با شيخ بهائی بود و از او استفاده نموده و اجازه روايت دارد. سيد علی خان مدنی در سلافه می نويسد: سيد ماجد بزرگتر و عالی مقام تر از آن است که نيازمند به توصيف باشد. درياها از توصيف و تمجيد او شرمنده اند. سيد دانشمند پاک طينتی است که هميشه آرامش و وقار را توأم با علم و ادب دارا بود. او در سال 1028 در شيراز وفات نمود. سيد از اساتيد محسن فيض رحمة الله عليه بود و مرحوم فيض در آغاز کتاب وافی به ذکر استاد و اوصاف وی اشاره نموده است. صاحب روضات می نويسد: اين بزرگوار سيدی محقق و مدقق و سرايندۀ اديب بود در تأليف سليقۀ ارزنده و بی مانند مخصوص به خود داشت گفتار عالمانه خود را در کمال فصاحت و بلاغت و با دقت نظر ايراد می نمود به خود داشت گفتار عالمانه خود را در کمال فصاحت و بلاغت و با دقت نظر ايراد می نمود او به هنگام خطبه سرائی در آغاز نماز جمعه بر اثر شيوائی و فصاحتی که داشت برای شنيدن آن گوشها از هم سبقت می گرفتند و مجذوب او می شدند. از آثار اوست سلاسل حديد، رساله یوسفيه، وجيزه بديعيه، حاشيه شرايع، حاشيه اثنی عشريه، حواشی او بر معالم و تهذيب شيخ و رسالۀ در مقدمه واجب صاحب روضات در اواخر ترجمه جلد هفتم می نويسد: روزی در اصفهان سيد به ملاقات شيخ آمد ضمن مذاکرات آنگاه که سخن از همه جا به ميان آمد شيخ بهائی تسبيح تربتی در دست داشت و آن را حرکت می داد طولی نکشيد سيد ماجد ديد آبی از تسبيح سرازير شد شيخ به سيد گفت وضو گرفتن با چنين آبی جايز است سيد جواب داد خير زيرا اين آب خيالی است و حقيقتی ندارد شيخ جواب او را پسنديد.

منبع:پایگاه شعائر

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-ابو علی حسينی فرزند سيد هاشم بحرينی معروف به سيد ماجد یکی از علمای بزرگ اوايل قرن یازدهم هجری است سيد فقيهی محقق و دانشمندی فصيح و خوش بيان و شاعری اديب بود سيد بيشتر سنوات عمرش در شيراز گذشت و سرانجام به کناره شاه چراغ مدفون شد. سيد از معاصرين با شيخ بهائی بود و از او استفاده نموده و اجازه روايت دارد. سيد علی خان مدنی در سلافه می نويسد: سيد ماجد بزرگتر و عالی مقام تر از آن است که نيازمند به توصيف باشد. درياها از توصيف و تمجيد او شرمنده اند. سيد دانشمند پاک طينتی است که هميشه آرامش و وقار را توأم با علم و ادب دارا بود. او در سال 1028 در شيراز وفات نمود. سيد از اساتيد محسن فيض رحمة الله عليه بود و مرحوم فيض در آغاز کتاب وافی به ذکر استاد و اوصاف وی اشاره نموده است. صاحب روضات می نويسد: اين بزرگوار سيدی محقق و مدقق و سرايندۀ اديب بود در تأليف سليقۀ ارزنده و بی مانند مخصوص به خود داشت گفتار عالمانه خود را در کمال فصاحت و بلاغت و با دقت نظر ايراد می نمود به خود داشت گفتار عالمانه خود را در کمال فصاحت و بلاغت و با دقت نظر ايراد می نمود او به هنگام خطبه سرائی در آغاز نماز جمعه بر اثر شيوائی و فصاحتی که داشت برای شنيدن آن گوشها از هم سبقت می گرفتند و مجذوب او می شدند. از آثار اوست سلاسل حديد، رساله یوسفيه، وجيزه بديعيه، حاشيه شرايع، حاشيه اثنی عشريه، حواشی او بر معالم و تهذيب شيخ و رسالۀ در مقدمه واجب صاحب روضات در اواخر ترجمه جلد هفتم می نويسد: روزی در اصفهان سيد به ملاقات شيخ آمد ضمن مذاکرات آنگاه که سخن از همه جا به ميان آمد شيخ بهائی تسبيح تربتی در دست داشت و آن را حرکت می داد طولی نکشيد سيد ماجد ديد آبی از تسبيح سرازير شد شيخ به سيد گفت وضو گرفتن با چنين آبی جايز است سيد جواب داد خير زيرا اين آب خيالی است و حقيقتی ندارد شيخ جواب او را پسنديد.
+'''سید ماجد بن هاشم حسینی بحرانی''' (متوفی ۱۰۲۸ ق)، از علماى بزرگ [[شیعه]] در قرن یازدهم هجرى و از شاگردان [[شیخ بهایی|شیخ بهایى]] است. وى، [[فقیه|فقیهى]] محقق و دانشمندى فصیح و خوش‌بیان و شاعرى ادیب بود. [[فیض کاشانی|ملامحسن فیض کاشانی]] از شاگردان اوست.
 ==منابع==
 پایگاه شعائر
 [[رده:علمای قرن یازدهم]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۴۸
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~==ابوعلی حسینی معروف به سید ماجد==~~
−
	ابو علی حسينی فرزند سيد هاشم بحرينی معروف به سيد ماجد یکی از علمای بزرگ اوايل قرن یازدهم هجری است سيد فقيهی محقق و دانشمندی فصيح و خوش بيان و شاعری اديب بود سيد بيشتر سنوات عمرش در شيراز گذشت و سرانجام به کناره شاه چراغ مدفون شد. سيد از معاصرين با شيخ بهائی بود و از او استفاده نموده و اجازه روايت دارد. سيد علی خان مدنی در سلافه می نويسد: سيد ماجد بزرگتر و عالی مقام تر از آن است که نيازمند به توصيف باشد. درياها از توصيف و تمجيد او شرمنده اند. سيد دانشمند پاک طينتی است که هميشه آرامش و وقار را توأم با علم و ادب دارا بود. او در سال 1028 در شيراز وفات نمود. سيد از اساتيد محسن فيض رحمة الله عليه بود و مرحوم فيض در آغاز کتاب وافی به ذکر استاد و اوصاف وی اشاره نموده است. صاحب روضات می نويسد: اين بزرگوار سيدی محقق و مدقق و سرايندۀ اديب بود در تأليف سليقۀ ارزنده و بی مانند مخصوص به خود داشت گفتار عالمانه خود را در کمال فصاحت و بلاغت و با دقت نظر ايراد می نمود به خود داشت گفتار عالمانه خود را در کمال فصاحت و بلاغت و با دقت نظر ايراد می نمود او به هنگام خطبه سرائی در آغاز نماز جمعه بر اثر شيوائی و فصاحتی که داشت برای شنيدن آن گوشها از هم سبقت می گرفتند و مجذوب او می شدند. از آثار اوست سلاسل حديد، رساله یوسفيه، وجيزه بديعيه، حاشيه شرايع، حاشيه اثنی عشريه، حواشی او بر معالم و تهذيب شيخ و رسالۀ در مقدمه واجب صاحب روضات در اواخر ترجمه جلد هفتم می نويسد: روزی در اصفهان سيد به ملاقات شيخ آمد ضمن مذاکرات آنگاه که سخن از همه جا به ميان آمد شيخ بهائی تسبيح تربتی در دست داشت و آن را حرکت می داد طولی نکشيد سيد ماجد ديد آبی از تسبيح سرازير شد شيخ به سيد گفت وضو گرفتن با چنين آبی جايز است سيد جواب داد خير زيرا اين آب خيالی است و حقيقتی ندارد شيخ جواب او را پسنديد.		ابو علی حسينی فرزند سيد هاشم بحرينی معروف به سيد ماجد یکی از علمای بزرگ اوايل قرن یازدهم هجری است سيد فقيهی محقق و دانشمندی فصيح و خوش بيان و شاعری اديب بود سيد بيشتر سنوات عمرش در شيراز گذشت و سرانجام به کناره شاه چراغ مدفون شد. سيد از معاصرين با شيخ بهائی بود و از او استفاده نموده و اجازه روايت دارد. سيد علی خان مدنی در سلافه می نويسد: سيد ماجد بزرگتر و عالی مقام تر از آن است که نيازمند به توصيف باشد. درياها از توصيف و تمجيد او شرمنده اند. سيد دانشمند پاک طينتی است که هميشه آرامش و وقار را توأم با علم و ادب دارا بود. او در سال 1028 در شيراز وفات نمود. سيد از اساتيد محسن فيض رحمة الله عليه بود و مرحوم فيض در آغاز کتاب وافی به ذکر استاد و اوصاف وی اشاره نموده است. صاحب روضات می نويسد: اين بزرگوار سيدی محقق و مدقق و سرايندۀ اديب بود در تأليف سليقۀ ارزنده و بی مانند مخصوص به خود داشت گفتار عالمانه خود را در کمال فصاحت و بلاغت و با دقت نظر ايراد می نمود به خود داشت گفتار عالمانه خود را در کمال فصاحت و بلاغت و با دقت نظر ايراد می نمود او به هنگام خطبه سرائی در آغاز نماز جمعه بر اثر شيوائی و فصاحتی که داشت برای شنيدن آن گوشها از هم سبقت می گرفتند و مجذوب او می شدند. از آثار اوست سلاسل حديد، رساله یوسفيه، وجيزه بديعيه، حاشيه شرايع، حاشيه اثنی عشريه، حواشی او بر معالم و تهذيب شيخ و رسالۀ در مقدمه واجب صاحب روضات در اواخر ترجمه جلد هفتم می نويسد: روزی در اصفهان سيد به ملاقات شيخ آمد ضمن مذاکرات آنگاه که سخن از همه جا به ميان آمد شيخ بهائی تسبيح تربتی در دست داشت و آن را حرکت می داد طولی نکشيد سيد ماجد ديد آبی از تسبيح سرازير شد شيخ به سيد گفت وضو گرفتن با چنين آبی جايز است سيد جواب داد خير زيرا اين آب خيالی است و حقيقتی ندارد شيخ جواب او را پسنديد.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{الگو:منبع الکترونیکی پایگاه معتبر}}
+==ابوعلی حسینی معروف به سید ماجد==
 ابو علی حسينی فرزند سيد هاشم بحرينی معروف به سيد ماجد یکی از علمای بزرگ اوايل قرن یازدهم هجری است سيد فقيهی محقق و دانشمندی فصيح و خوش بيان و شاعری اديب بود سيد بيشتر سنوات عمرش در شيراز گذشت و سرانجام به کناره شاه چراغ مدفون شد. سيد از معاصرين با شيخ بهائی بود و از او استفاده نموده و اجازه روايت دارد. سيد علی خان مدنی در سلافه می نويسد: سيد ماجد بزرگتر و عالی مقام تر از آن است که نيازمند به توصيف باشد. درياها از توصيف و تمجيد او شرمنده اند. سيد دانشمند پاک طينتی است که هميشه آرامش و وقار را توأم با علم و ادب دارا بود. او در سال 1028 در شيراز وفات نمود. سيد از اساتيد محسن فيض رحمة الله عليه بود و مرحوم فيض در آغاز کتاب وافی به ذکر استاد و اوصاف وی اشاره نموده است. صاحب روضات می نويسد: اين بزرگوار سيدی محقق و مدقق و سرايندۀ اديب بود در تأليف سليقۀ ارزنده و بی مانند مخصوص به خود داشت گفتار عالمانه خود را در کمال فصاحت و بلاغت و با دقت نظر ايراد می نمود به خود داشت گفتار عالمانه خود را در کمال فصاحت و بلاغت و با دقت نظر ايراد می نمود او به هنگام خطبه سرائی در آغاز نماز جمعه بر اثر شيوائی و فصاحتی که داشت برای شنيدن آن گوشها از هم سبقت می گرفتند و مجذوب او می شدند. از آثار اوست سلاسل حديد، رساله یوسفيه، وجيزه بديعيه، حاشيه شرايع، حاشيه اثنی عشريه، حواشی او بر معالم و تهذيب شيخ و رسالۀ در مقدمه واجب صاحب روضات در اواخر ترجمه جلد هفتم می نويسد: روزی در اصفهان سيد به ملاقات شيخ آمد ضمن مذاکرات آنگاه که سخن از همه جا به ميان آمد شيخ بهائی تسبيح تربتی در دست داشت و آن را حرکت می داد طولی نکشيد سيد ماجد ديد آبی از تسبيح سرازير شد شيخ به سيد گفت وضو گرفتن با چنين آبی جايز است سيد جواب داد خير زيرا اين آب خيالی است و حقيقتی ندارد شيخ جواب او را پسنديد.
-== منبع ==
 پایگاه شعائر
 [[رده:علمای قرن یازدهم]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۲۸
سطر ۱:		سطر ۱:
−	{{~~عدم احراز اعتبار~~ منبع~~\|ماخذ=سایت~~}}	+	{{الگو:منبع الکترونیکی پایگاه معتبر}}

	ابو علی حسينی فرزند سيد هاشم بحرينی معروف به سيد ماجد یکی از علمای بزرگ اوايل قرن یازدهم هجری است سيد فقيهی محقق و دانشمندی فصيح و خوش بيان و شاعری اديب بود سيد بيشتر سنوات عمرش در شيراز گذشت و سرانجام به کناره شاه چراغ مدفون شد. سيد از معاصرين با شيخ بهائی بود و از او استفاده نموده و اجازه روايت دارد. سيد علی خان مدنی در سلافه می نويسد: سيد ماجد بزرگتر و عالی مقام تر از آن است که نيازمند به توصيف باشد. درياها از توصيف و تمجيد او شرمنده اند. سيد دانشمند پاک طينتی است که هميشه آرامش و وقار را توأم با علم و ادب دارا بود. او در سال 1028 در شيراز وفات نمود. سيد از اساتيد محسن فيض رحمة الله عليه بود و مرحوم فيض در آغاز کتاب وافی به ذکر استاد و اوصاف وی اشاره نموده است. صاحب روضات می نويسد: اين بزرگوار سيدی محقق و مدقق و سرايندۀ اديب بود در تأليف سليقۀ ارزنده و بی مانند مخصوص به خود داشت گفتار عالمانه خود را در کمال فصاحت و بلاغت و با دقت نظر ايراد می نمود به خود داشت گفتار عالمانه خود را در کمال فصاحت و بلاغت و با دقت نظر ايراد می نمود او به هنگام خطبه سرائی در آغاز نماز جمعه بر اثر شيوائی و فصاحتی که داشت برای شنيدن آن گوشها از هم سبقت می گرفتند و مجذوب او می شدند. از آثار اوست سلاسل حديد، رساله یوسفيه، وجيزه بديعيه، حاشيه شرايع، حاشيه اثنی عشريه، حواشی او بر معالم و تهذيب شيخ و رسالۀ در مقدمه واجب صاحب روضات در اواخر ترجمه جلد هفتم می نويسد: روزی در اصفهان سيد به ملاقات شيخ آمد ضمن مذاکرات آنگاه که سخن از همه جا به ميان آمد شيخ بهائی تسبيح تربتی در دست داشت و آن را حرکت می داد طولی نکشيد سيد ماجد ديد آبی از تسبيح سرازير شد شيخ به سيد گفت وضو گرفتن با چنين آبی جايز است سيد جواب داد خير زيرا اين آب خيالی است و حقيقتی ندارد شيخ جواب او را پسنديد.		ابو علی حسينی فرزند سيد هاشم بحرينی معروف به سيد ماجد یکی از علمای بزرگ اوايل قرن یازدهم هجری است سيد فقيهی محقق و دانشمندی فصيح و خوش بيان و شاعری اديب بود سيد بيشتر سنوات عمرش در شيراز گذشت و سرانجام به کناره شاه چراغ مدفون شد. سيد از معاصرين با شيخ بهائی بود و از او استفاده نموده و اجازه روايت دارد. سيد علی خان مدنی در سلافه می نويسد: سيد ماجد بزرگتر و عالی مقام تر از آن است که نيازمند به توصيف باشد. درياها از توصيف و تمجيد او شرمنده اند. سيد دانشمند پاک طينتی است که هميشه آرامش و وقار را توأم با علم و ادب دارا بود. او در سال 1028 در شيراز وفات نمود. سيد از اساتيد محسن فيض رحمة الله عليه بود و مرحوم فيض در آغاز کتاب وافی به ذکر استاد و اوصاف وی اشاره نموده است. صاحب روضات می نويسد: اين بزرگوار سيدی محقق و مدقق و سرايندۀ اديب بود در تأليف سليقۀ ارزنده و بی مانند مخصوص به خود داشت گفتار عالمانه خود را در کمال فصاحت و بلاغت و با دقت نظر ايراد می نمود به خود داشت گفتار عالمانه خود را در کمال فصاحت و بلاغت و با دقت نظر ايراد می نمود او به هنگام خطبه سرائی در آغاز نماز جمعه بر اثر شيوائی و فصاحتی که داشت برای شنيدن آن گوشها از هم سبقت می گرفتند و مجذوب او می شدند. از آثار اوست سلاسل حديد، رساله یوسفيه، وجيزه بديعيه، حاشيه شرايع، حاشيه اثنی عشريه، حواشی او بر معالم و تهذيب شيخ و رسالۀ در مقدمه واجب صاحب روضات در اواخر ترجمه جلد هفتم می نويسد: روزی در اصفهان سيد به ملاقات شيخ آمد ضمن مذاکرات آنگاه که سخن از همه جا به ميان آمد شيخ بهائی تسبيح تربتی در دست داشت و آن را حرکت می داد طولی نکشيد سيد ماجد ديد آبی از تسبيح سرازير شد شيخ به سيد گفت وضو گرفتن با چنين آبی جايز است سيد جواب داد خير زيرا اين آب خيالی است و حقيقتی ندارد شيخ جواب او را پسنديد.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اوت ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۰۵
سطر ۶:		سطر ۶:

	منبع:پایگاه شعائر		منبع:پایگاه شعائر
		+	[[رده:علمای قرن یازدهم]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۲۹
(بدون تفاوت)