سکوت و صمت - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* توصیه به سکوت در احادیث */

2025-03-11T16:38:31Z

‏توصیه به سکوت در احادیث

Mohammadi: /* جایگاه سکوت و سخن */

2025-03-11T16:37:50Z

‏جایگاه سکوت و سخن

Mohammadi: /* توصیه به سکوت در احادیث */

2025-03-11T16:29:27Z

‏توصیه به سکوت در احادیث

نمایش تغییرات

Mohammadi: /* جایگاه سکوت و سخن */

2025-03-11T16:17:54Z

‏جایگاه سکوت و سخن

مهدی موسوی در ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۴۳

2021-01-05T07:43:43Z

نمایش تغییرات

Akbari در ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۳۷

2019-09-23T13:37:03Z

Akbari در ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۱۷

2019-09-23T13:17:18Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۴۹

2019-09-15T10:49:08Z

بهرامی در ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۸:۴۶

2013-01-28T08:46:47Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۹:۵۴

2012-12-29T09:54:05Z

@@ سطر ۱۱۷: / سطر ۱۱۷: @@
 *پیامبر صلی الله علیه و آله: {{متن حدیث|«من حسن اسلام المرء ترکه الکلام فیما لا یعنیه»}}؛ از نیکویى اسلام انسان آن است که سخن بى فایده را ترک کند.<ref>بحارالانوار، ج۲۸.</ref>
-*امام علی علیه السلام: {{متن حدیث|«بِکثْرَةِ الصَّمْتِ تَکونُ الْهَیبَةُ وَ بِالنَّصَفَةِ یکثُرُ الْمُوَاصِلُونَ وَ بِالْإِفْضَالِ تَعْظُمُ الْأَقْدَارُ وَ بِالتَّوَاضُعِ تَتِمُّ النِّعْمَةُ وَ بِاحْتِمَالِ الْمُؤَنِ یجِبُ السُّؤْدُدُ وَ بِالسِّیرَةِ الْعَادِلَةِ یقْهَرُ الْمُنَاوِئُ وَ بِالْحِلْمِ عَنِ السَّفِیهِ تَکثُرُ الْأَنْصَارُ عَلَیهِ»}}؛ با سکوت بسیار، وقار انسان بیشتر شود و با انصاف بودن، دوستان را فراوان و با بخشش، قدر و منزلت انسان بالا رود و با فروتنى، نعمت کامل شود و با پرداخت هزینه ها، بزرگى و سرورى ثابت گردد و روش عادلانه، مخالفان را در هم شکند و با شکیبایى در برابر بى خرد، یاران انسان زیاد گردند.<ref>[https://ahlolbait.com/content/18002/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA-224-%D9%86%D9%87%D8%AC-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA%D9%87-%D8%B9%D9%88%D8%A7%D9%85%D9%84-%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF%DB%8C-%D9%88-%D8%B3%D8%B1%D9%88%D8%B1%DB%8C نهج البلاغه، ح ۲۲۴.]</ref>
+*امام علی علیه السلام: {{متن حدیث|«بِکثْرَةِ الصَّمْتِ تَکونُ الْهَیبَةُ وَ بِالنَّصَفَةِ یکثُرُ الْمُوَاصِلُونَ وَ بِالْإِفْضَالِ تَعْظُمُ الْأَقْدَارُ وَ بِالتَّوَاضُعِ تَتِمُّ النِّعْمَةُ وَ بِاحْتِمَالِ الْمُؤَنِ یجِبُ السُّؤْدُدُ وَ بِالسِّیرَةِ الْعَادِلَةِ یقْهَرُ الْمُنَاوِئُ وَ بِالْحِلْمِ عَنِ السَّفِیهِ تَکثُرُ الْأَنْصَارُ عَلَیهِ»}}؛ با سکوت بسیار، وقار انسان بیشتر شود و با انصاف بودن، دوستان را فراوان و با بخشش، قدر و منزلت انسان بالا رود و با فروتنى، نعمت کامل شود و با پرداخت هزینه ها، بزرگى و سرورى ثابت گردد و روش عادلانه، مخالفان را در هم شکند و با شکیبایى در برابر بى خرد، یاران انسان زیاد گردند.<ref>[https://ahlolbait.com/content/18002/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA-224-%D9%86%D9%87%D8%AC-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA%D9%87-%D8%B9%D9%88%D8%A7%D9%85%D9%84-%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF%DB%8C-%D9%88-%D8%B3%D8%B1%D9%88%D8%B1%DB%8C نهج البلاغه، حکمت ۲۲۴.]</ref>
 *امام على علیه السلام: {{متن حدیث|«لِقَنْبرٍ و قد رامَ أن یشتِمَ شاتِمَهُ: مَهْلاً یا قَنبرُ! دَعْ شاتِمَک مُهانا تُرْضِ الرَّحمنَ وتُسخِطِ الشَّیطانَ وتُعاقِبْ عَدُوَّک، فَوَالذی فَلَقَ الحَبَّةَ و بَرَأ النَّسَمَةَ ما أرضَى المؤمنُ رَبَّهُ بِمِثلِ الحِلْمِ، ولا أسخَطَ الشَّیطانَ بِمِثلِ الصَّمتِ، ولا عُوقِبَ الأحمَقُ بمِثلِ السُّکوتِ عَنهُ»}}؛ - خطاب به قنبر - که مى خواست به کسى که بدو ناسزا گفته بود، ناسزا گوید -: آرام باش قنبر! دشنامگوى خود را خوار و سرشکسته بگذار تا خداى رحمان را خشنود و شیطان را ناخشنود کرده و دشمنت را کیفر داده باشى. قسم به خدایى که دانه را شکافت و خلایق را بیافرید، مؤمن پروردگار خود را با چیزى همانند بردبارى و گذشت خشنود نکرد و شیطان را با حربه اى چون خاموشى به خشم نیاورد و احمق را چیزى مانند سکوت در مقابل او کیفر نداد<ref>منتخب میزان الحکمه، ص۲۶۴.</ref>

@@ سطر ۳۰: / سطر ۳۰: @@
 با توجه به مطالب بیان شده و خطرات و گناهان زبان، اهمیت و لزوم «سکوت» هر چه بیشتر نمایان می شود.
-علماء [[اخلاق]] مى گویند: میوه سکوت، نورانیت قلب است و سرازیر شدن اسرارى به قلب، که قبلا نبود. سکوت نشانه [[عقل]] است، البته سکوتى که بر طبق موازین و در جاى خود باشد، براى همین جهت است که امیر کلام مولى على علیه السلام مى فرمایند: «اذا تمّ العقل نقص الکلام؛ زمانى که عقل کامل شود، کلام کم مى شود».<ref>	نهج البلاغه، کلمات قصار، کلمه ۶۸.</ref> یعنى رابطه ی مستقیم بین کمال عقل و بین قلت کلام است، عقل و کلام مثل دو کفه ترازویند که هر چه عقل بالاتر رود، کلام پائین تر مى آید؛ پس طبق معیارى که حضرت على علیه السلام ارائه مى دهند، کاملترین افراد از حیث عقل کم حرف ترین آنها است.
+علماء [[اخلاق]] مى گویند: میوه سکوت، نورانیت قلب است و سرازیر شدن اسرارى به قلب، که قبلا نبود. سکوت نشانه [[عقل]] است، البته سکوتى که بر طبق موازین و در جاى خود باشد، براى همین جهت است که امیر کلام مولى على علیه السلام مى فرمایند: {{متن حدیث|«اذا تمّ العقل نقص الکلام»}}؛ زمانى که عقل کامل شود، کلام کم مى شود.<ref>[https://ahlolbait.com/content/16908/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA-71-%D9%86%D9%87%D8%AC-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA%D9%87-%DA%A9%D9%85-%DA%AF%D9%88%DB%8C%DB%8C%D8%8C-%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%B9%D9%82%D9%84 نهج البلاغه، حکمت ۷۱.]</ref> یعنى رابطه ی مستقیم بین کمال عقل و بین قلت کلام است، عقل و کلام مثل دو کفه ترازویند که هر چه عقل بالاتر رود، کلام پائین تر مى آید؛ پس طبق معیارى که حضرت على علیه السلام ارائه مى دهند، کاملترین افراد از حیث عقل کم حرف ترین آنها است.
 سکوت، نشانه پختگى و آبدیده شدن فرد است. انسانى که وجودش با سکوت انس گرفته و لذت دم بستن را چشیده شیوه ی خموشى و سکوت را بر می گزیند، این نشان پختگى اوست.
@@ سطر ۴۶: / سطر ۴۶: @@
 پاسخ این است: اصل در این است که انسان در هر دو حالت نطق و سکوت، از صراط مستقیم الهی خارج نشود؛ از نعمت زبان درست استفاده کند؛ زبانش را به لغو و یاوه و گناه نگشاید و صحبت کند درباره ی آنچه می داند و صحبت نکند درباره ی آنچه نمی داند و البته از منافع و فواید سکوت غافل نماند.
-کسى نمى خواهد بگوید در جائى که وظیفه سخن گفتن است، خموش بودن نیکوست، بلکه باید ترک ما لا یعنیه (یعنى حرف بى فائده) و ترک فضول کلام (یعنى زیادی هائى که لازم به ذکر نیست) کرد زیرا «المرء مخبوء تحت لسانه» مرد زیر زبانش پنهان است.<ref>	نهج البلاغه، کلمات قصار کلمه ۱۴۰.</ref> و اگر سخن بگوید فضائل و رذائل او مشخص مى شود و به قول شاعر:
+کسى نمى خواهد بگوید در جائى که وظیفه سخن گفتن است، خموش بودن نیکوست، بلکه باید ترک ما لا یعنیه (یعنى حرف بى فائده) و ترک فضول کلام (یعنى زیادی هائى که لازم به ذکر نیست) کرد زیرا {{متن حدیث|«المرء مخبوء تحت لسانه»}}؛ مرد زیر زبانش پنهان است.<ref>[https://ahlolbait.com/content/18850/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA-392-%D9%86%D9%87%D8%AC-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA%D9%87-%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%D8%8C-%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%AE%D8%B5%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86 نهج البلاغه، حکمت ۳۹۲.]</ref> و اگر سخن بگوید فضائل و رذائل او مشخص مى شود و به قول شاعر:
 {{بیت|گر ندارى معرفت خاموش بنشین دم مزن|پسته ى بى مغز اگر لب وا کند رسوا شود}}
@@ سطر ۵۴: / سطر ۵۴: @@
 *یک مسلمان مومن و واقعى، نباید در برابر کارهاى [[باطل]] و نادرست دیگران، ساکت بنشیند و هیچ اقدامى نکند. چون این سکوت، دلیل آن است که او، با انجام آن کارهاى باطل مخالفتى ندارد و کسى که مخالف امرى نباشد، بطور طبیعى، به انجام آن امر، رضایت داده است. و راضى بودن به انجام کار دیگران نیز مانند آن است که خود او هم در آن کار، شرکت و دخالت داشته است. از این روست که امام علی علیه السلام مى فرماید: مسلمان مومن حق ندارد ساکت بنشیند و شاهد و تماشاگر کارهاى باطل دیگران باشد. چون در آن صورت، از او دو گناه سر زده است. یک گناه همان رضایت دادن به انجام آن کار است، و گناه دیگر آن است که با چنین رضایتى، خود او نیز، در آن کار نادرست بصورت همکار و همراه درآمده و در حقیقت مثل آن است که خود نیز، در انجام آن گناه، شرکت و همکارى داشته است.
-*امام علی علیه السلام: {{متن حدیث|«لَا خَیرَ فِى الصَّمْتِ عَنِ الْحُکمِ کمَا أَنَّهُ لَا خَیرَ فِى الْقَوْلِ بِالْجَهْلِ»}}؛ آنجا که باید سخنِ درست گفت در خاموشى خیرى نیست، چنانکه در سخن ناآگاهانه نیز خیرى نخواهد بود.<ref>[https://ahlolbait.com/content/17799/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA-182-%D9%86%D9%87%D8%AC-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA%D9%87-%D9%86%DA%A9%D9%88%D9%87%D8%B4-%D8%B3%D8%AE%D9%86-%D9%88-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%A8%DB%8C%D8%AC%D8%A7 نهج البلاغه، ح ۱۸۲.]</ref>
+*امام علی علیه السلام: {{متن حدیث|«لَا خَیرَ فِى الصَّمْتِ عَنِ الْحُکمِ کمَا أَنَّهُ لَا خَیرَ فِى الْقَوْلِ بِالْجَهْلِ»}}؛ آنجا که باید سخنِ درست گفت در خاموشى خیرى نیست، چنانکه در سخن ناآگاهانه نیز خیرى نخواهد بود.<ref>[https://ahlolbait.com/content/17799/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA-182-%D9%86%D9%87%D8%AC-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA%D9%87-%D9%86%DA%A9%D9%88%D9%87%D8%B4-%D8%B3%D8%AE%D9%86-%D9%88-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%A8%DB%8C%D8%AC%D8%A7 نهج البلاغه، حکمت ۱۸۲.]</ref>
 *امام صادق علیه السلام: {{متن حدیث|«کلامٌ فى حَقٍّ خَیرٌ مِن سُکوتٍ عَلى باطِلٍ»}}؛ سخن گفتن درباره حق، از سکوتى بر باطل بهتر است.<ref>من لایحضره الفقیه، ج ۴، ص ۳۹۶.</ref>

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 نعمت زبان نیز علاوه بر داشتن برکات و فواید بسیار، آفاتی هم دارد و چه بسا بیشترین آفات را داشته باشد. در این زمینه احادیثی نیز وجود دارد:
-[[امام على علیه السلام]]: «اَللِّسانُ سَبُعٌ إِن خُلِّىَ عَنهُ عَقَرَ؛ زبان درنده اى است که اگر رها شود، گاز مى گیرد».<ref>	نهج البلاغه، حکمت ۶۰.</ref>
+[[امام على علیه السلام]]: {{متن حدیث|«اَللِّسانُ سَبُعٌ إِن خُلِّىَ عَنهُ عَقَرَ»}}؛ زبان درنده اى است که اگر رها شود، گاز مى گیرد.<ref>[https://ahlolbait.com/content/16872/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA-60-%D9%86%D9%87%D8%AC-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA%D9%87-%D8%A7%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%AA-%DA%A9%D9%86%D8%AA%D8%B1%D9%84-%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86 نهج البلاغه، حکمت ۶۰.]</ref>
-[[امام صادق علیه السلام]]: «إِذا أَرادَ اللّه بِعَبدٍ خِزیا أَجرى فَضیحَتَهُ عَلى لِسانِهِ؛ هرگاه خداوند بخواهد بنده اى را رسوا کند، از طریق زبانش او را رسوا مى کند».<ref>	بحارالأنوار، ج۷۸، ص ۲۲۸، ح۱۰۱.</ref>
+[[امام صادق علیه السلام]]: {{متن حدیث|«إِذا أَرادَ اللّه بِعَبدٍ خِزیا أَجرى فَضیحَتَهُ عَلى لِسانِهِ»}}؛ هرگاه خداوند بخواهد بنده اى را رسوا کند، از طریق زبانش او را رسوا مى کند.<ref>	بحارالأنوار، ج۷۸، ص ۲۲۸، ح۱۰۱.</ref>
-[[امام حسین علیه السلام]]: «إِنَّ لِسانَ ابنَ آدَمَ یشرِفُ کلَّ یومٍ عَلى جَوارِحِهِ فَیقولُ: کیفَ أَصبَحتُم؟ فَیقولونَ: بِخَیرٍ إِن تَرَکتَنا! وَ یقولونَ: اَللّه اللّه فینا! وَ یناشِدونَهُ وَ یقولونَ: إِنَّما نُثابُ بِک وَ نُعاقَبُ بِک؛ زبان آدمیزاد، هر روز به اعضاى او نزدیک مى شود و مى گوید: چگونه اید؟ آنها مى گویند: اگر تو ما را به خودمان واگذارى، خوب هستیم و مى گویند: از خدا بترس و کارى به ما نداشته باش و او را سوگند مى دهند و مى گویند: ما فقط به واسطه تو پاداش مى یابیم و به واسطه تو، مجازات مى شویم».<ref>	بحارالأنوار، ج۷۱، ص۲۷۸، ح۱۴.</ref>
+[[امام حسین علیه السلام]]: {{متن حدیث|«إِنَّ لِسانَ ابنَ آدَمَ یشرِفُ کلَّ یومٍ عَلى جَوارِحِهِ فَیقولُ: کیفَ أَصبَحتُم؟ فَیقولونَ: بِخَیرٍ إِن تَرَکتَنا! وَ یقولونَ: اَللّه اللّه فینا! وَ یناشِدونَهُ وَ یقولونَ: إِنَّما نُثابُ بِک وَ نُعاقَبُ بِک»}}؛ زبان آدمیزاد، هر روز به اعضاى او نزدیک مى شود و مى گوید: چگونه اید؟ آنها مى گویند: اگر تو ما را به خودمان واگذارى، خوب هستیم و مى گویند: از خدا بترس و کارى به ما نداشته باش و او را سوگند مى دهند و مى گویند: ما فقط به واسطه تو پاداش مى یابیم و به واسطه تو، مجازات مى شویم.<ref>	بحارالأنوار، ج۷۱، ص۲۷۸، ح۱۴.</ref>
-[[امام باقر علیه السلام]]: «إنَّ هذَا اللِّسانَ مِفتاحُ کلِّ خَیرٍ وَ شَرٍّ فَینبَغى لِلمُؤمِنِ أَن یختِمَ عَلى لِسانِهِ کما یختِمُ عَلى ذَهَبِهِ وَ فِضَّتِهِ؛ به راستى که این زبان کلید همه خوبیها و بدیهاست پس سزاوار است که مؤمن بر زبان خود مهر زند، همان گونه که بر (کیسه) طلا و نقره خود مُهر مى زند».<ref>	تحف العقول، ص۲۹۸.</ref>
+[[امام باقر علیه السلام]]: {{متن حدیث|«إنَّ هذَا اللِّسانَ مِفتاحُ کلِّ خَیرٍ وَ شَرٍّ فَینبَغى لِلمُؤمِنِ أَن یختِمَ عَلى لِسانِهِ کما یختِمُ عَلى ذَهَبِهِ وَ فِضَّتِهِ»}}؛ به راستى که این زبان کلید همه خوبیها و بدیهاست پس سزاوار است که مؤمن بر زبان خود مهر زند، همان گونه که بر (کیسه) طلا و نقره خود مُهر مى زند.<ref>	تحف العقول، ص۲۹۸.</ref>
 یعنی زبان همچون کلیدی است که هم درب خیر و هم درب شر توسط آن باز می شود؛ آنجا که درب خیر را باز می کند یعنی باید سخن گفت و آنجا که درب شر را باز می کند یعنی باید سکوت اختیار نمود تا از شر و گناه در امان ماند. در واقع زبان همچون شمشیری دو لبه است که هنگام استفاده از آن باید بسیار مراقب بود، چون خطرش هم می تواند مثل نفعش جامعه ای را در برگیرد.
@@ سطر ۵۴: / سطر ۵۴: @@
 *یک مسلمان مومن و واقعى، نباید در برابر کارهاى [[باطل]] و نادرست دیگران، ساکت بنشیند و هیچ اقدامى نکند. چون این سکوت، دلیل آن است که او، با انجام آن کارهاى باطل مخالفتى ندارد و کسى که مخالف امرى نباشد، بطور طبیعى، به انجام آن امر، رضایت داده است. و راضى بودن به انجام کار دیگران نیز مانند آن است که خود او هم در آن کار، شرکت و دخالت داشته است. از این روست که امام علی علیه السلام مى فرماید: مسلمان مومن حق ندارد ساکت بنشیند و شاهد و تماشاگر کارهاى باطل دیگران باشد. چون در آن صورت، از او دو گناه سر زده است. یک گناه همان رضایت دادن به انجام آن کار است، و گناه دیگر آن است که با چنین رضایتى، خود او نیز، در آن کار نادرست بصورت همکار و همراه درآمده و در حقیقت مثل آن است که خود نیز، در انجام آن گناه، شرکت و همکارى داشته است.
-*امام علی علیه السلام: «لَا خَیرَ فِى الصَّمْتِ عَنِ الْحُکمِ کمَا أَنَّهُ لَا خَیرَ فِى الْقَوْلِ بِالْجَهْلِ»؛ آنجا که باید سخنِ درست گفت در خاموشى خیرى نیست، چنانکه در سخن ناآگاهانه نیز خیرى نخواهد بود.<ref>نهج البلاغه، ح ۱۷۳.</ref>
+*امام علی علیه السلام: {{متن حدیث|«لَا خَیرَ فِى الصَّمْتِ عَنِ الْحُکمِ کمَا أَنَّهُ لَا خَیرَ فِى الْقَوْلِ بِالْجَهْلِ»}}؛ آنجا که باید سخنِ درست گفت در خاموشى خیرى نیست، چنانکه در سخن ناآگاهانه نیز خیرى نخواهد بود.<ref>[https://ahlolbait.com/content/17799/%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%D9%87-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D8%AD-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA-182-%D9%86%D9%87%D8%AC-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D9%84%D8%A7%D8%BA%D9%87-%D9%86%DA%A9%D9%88%D9%87%D8%B4-%D8%B3%D8%AE%D9%86-%D9%88-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%A8%DB%8C%D8%AC%D8%A7 نهج البلاغه، ح ۱۸۲.]</ref>
-*امام صادق علیه السلام: «کلامٌ فى حَقٍّ خَیرٌ مِن سُکوتٍ عَلى باطِلٍ»؛ سخن گفتن درباره حق، از سکوتى بر باطل بهتر است.<ref>من لایحضره الفقیه، ج ۴، ص ۳۹۶.</ref>
+*امام صادق علیه السلام: {{متن حدیث|«کلامٌ فى حَقٍّ خَیرٌ مِن سُکوتٍ عَلى باطِلٍ»}}؛ سخن گفتن درباره حق، از سکوتى بر باطل بهتر است.<ref>من لایحضره الفقیه، ج ۴، ص ۳۹۶.</ref>
-*امام علی علیه السلام: «إِنَّ فِى الانسان عَشرُ خِصالٍ یظهِرُها لِسانُهُ: شاهِدٌ یخبِرُ عَنِ الضَّمیرِ وَ حاکمٌ یفصِلُ بَینَ الخِطابِ وَ ناطِقٌ یرُدُّ بِهِ الجَوابَ وَ شافِعٌ یدرِک بِهِ الحاجَةَ وَ واصِفٌ یعرِفُ بِهِ الشیاءَ وَ أَمیرٌ یمُرُ بِالحُسنِ وَ واعِظٌ ینهى عَنِ القَبیحِ وَ مُعِزٌّ تَسکنُ بِهِ الحزانَ وَ حاضِرٌ تُجلى بِهِ الضَّغائِنُ وَ مونِقٌ تَلتَذُّ بِهِ السماعُ»؛ در انسان ده خصلت وجود دارد که زبان او آنها را آشکار مى سازد، زبان گواهى است که از درون خبر مى دهد. داورى است که به دعواها خاتمه مى دهد. گویایى است که بوسیله آن به پرسش ها پاسخ داده مى شود. واسطه اى است که با آن مشکل برطرف مى شود. وصف کننده اى است که با آن اشیاء شناخته مى شود. فرماندهى است که به نیکى فرمان مى دهد. اندرزگویى است که از زشتى باز مى دارد. تسلیت دهنده اى است که غمها به آن تسکین مى یابد. حاضرى است که بوسیله آن کینه ها برطرف مى شود و دلربایى است که گوشها بوسیله آن لذّت مى برند.<ref>کافى، ج۸، ص۲۰، ح۴.</ref>
+*امام علی علیه السلام: {{متن حدیث|«إِنَّ فِى الانسان عَشرُ خِصالٍ یظهِرُها لِسانُهُ: شاهِدٌ یخبِرُ عَنِ الضَّمیرِ وَ حاکمٌ یفصِلُ بَینَ الخِطابِ وَ ناطِقٌ یرُدُّ بِهِ الجَوابَ وَ شافِعٌ یدرِک بِهِ الحاجَةَ وَ واصِفٌ یعرِفُ بِهِ الشیاءَ وَ أَمیرٌ یمُرُ بِالحُسنِ وَ واعِظٌ ینهى عَنِ القَبیحِ وَ مُعِزٌّ تَسکنُ بِهِ الحزانَ وَ حاضِرٌ تُجلى بِهِ الضَّغائِنُ وَ مونِقٌ تَلتَذُّ بِهِ السماعُ»}}؛
-*پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله: «إنَّ أَعظَمَ النّاسِ مَنزِلَةً عِندَاللّه یومَ القیامَةِ أَمشاهُم فى أَرضِهِ بِالنَّصیحَةِ لِخَلقِهِ»؛ بلندمرتبه ترین مردم نزد خداوند در روز قیامت کسى است که در روى زمین بیشتر در نصیحت و ارشاد مردم قدم بردارد.<ref>کافى، ج۲، ص ۲۰۸، ح۵.</ref>
+در انسان ده خصلت وجود دارد که زبان او آنها را آشکار مى سازد، زبان گواهى است که از درون خبر مى دهد. داورى است که به دعواها خاتمه مى دهد. گویایى است که بوسیله آن به پرسش ها پاسخ داده مى شود. واسطه اى است که با آن مشکل برطرف مى شود. وصف کننده اى است که با آن اشیاء شناخته مى شود. فرماندهى است که به نیکى فرمان مى دهد. اندرزگویى است که از زشتى باز مى دارد. تسلیت دهنده اى است که غمها به آن تسکین مى یابد. حاضرى است که بوسیله آن کینه ها برطرف مى شود و دلربایى است که گوشها بوسیله آن لذّت مى برند.<ref>کافى، ج۸، ص۲۰، ح۴.</ref>
 == توصیه به سکوت در احادیث ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۳۷
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~{{و}}~~
	سکوت یکی از صفات پسندیده اخلاقی است که در روایات اسلامی بسیار به آن سفارش شده است. همچنین سکوت و حفظ زبان یکی از راهکارهای درمانی برای بسیاری از بیماری ها وگناهان ناشی از زبان دانسته شده است.		سکوت یکی از صفات پسندیده اخلاقی است که در روایات اسلامی بسیار به آن سفارش شده است. همچنین سکوت و حفظ زبان یکی از راهکارهای درمانی برای بسیاری از بیماری ها وگناهان ناشی از زبان دانسته شده است.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 سکوت یکی از صفات پسندیده اخلاقی است که در روایات اسلامی بسیار به آن سفارش شده است. همچنین سکوت و حفظ زبان یکی از راهکارهای درمانی برای بسیاری از بیماری ها وگناهان ناشی از زبان دانسته شده است.
 اشاره: زبان (سخن/نطق) ازبزرگ ترین نعمت هایی است که خداوند به بشر ارزانی داشته و مانند سایر قوای انسان این قابلیت را دارد که هم استفاده ی خوب از آن بشود وهم استفاده ی بد.
-در سوره ی مبارکه ی الرحمن <ref>	علمه البیان، آیه 4، سوره الرحمن.</ref> بعد از مسأله ی خلقت «تعلیم بیان» مطرح شده است.
+در سوره ی مبارکه ی الرحمن <ref>علمه البیان، آیه 4، سوره الرحمن.</ref> بعد از مسأله ی خلقت «تعلیم بیان» مطرح شده است.
 بیان ونطق انسان که به معنای تکلم با پشتوانه ی درک کلیات است از افتخارات بشر و از مواهب الهی به شمار می آید. نکته ی مهم این است که در کنار هر نعمت بزرگی،خطر و گناه بزرگی هم هست و این انسان است که تصمیم می گیرد از این نعمت بهره ی احسن ببرد یا از آن برای انجام گناه استفاده کند.

@@ سطر ۱۴۹: / سطر ۱۴۹: @@
 *	سخنان حکمت آمیز نهج البلاغه، موسسه تحقیقات ونشر معارف اهل البیت علیهم السلام.
 * شرح اصول کافی، محمد صالح بن احمد مازندرانی.
-*	یکصد و پنجاه موضوع از قرآن کریم و احادیث اهل بیتعلیه السلام، اکبر دهقان.
+*	یکصد و پنجاه موضوع از قرآن کریم و احادیث اهل بیت علیه السلام، اکبر دهقان.
 [[رده:اخلاق اجتماعی]]
 [[رده:صفات پسندیده]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 سکوت یکی از صفات پسندیده اخلاقی است که در روایات اسلامی بسیار به آن سفارش شده است. همچنین سکوت و حفظ زبان یکی از راهکارهای درمانی برای بسیاری از بیماری ها وگناهان ناشی از زبان دانسته شده است.
-اشاره : زبان (سخن/نطق) ازبزرگ ترین نعمت هایی است که خداوند به بشر ارزانی داشته و مانند سایر قوای انسان این قابلیت را دارد که هم استفاده ی خوب از آن بشود وهم استفاده ی بد.
+اشاره: زبان (سخن/نطق) ازبزرگ ترین نعمت هایی است که خداوند به بشر ارزانی داشته و مانند سایر قوای انسان این قابلیت را دارد که هم استفاده ی خوب از آن بشود وهم استفاده ی بد.
 در سوره ی مبارکه ی الرحمن <ref>	علمه البیان، آیه 4، سوره الرحمن.</ref> بعد از مسأله ی خلقت «تعلیم بیان» مطرح شده است.
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 امام صادق علیه السلام: ««إِذا أَرادَاللّه  بِعَبدٍ خِزيا أَجرى فَضيحَتَهُ عَلى لِسانِهِ؛ هرگاه خداوند بخواهد بنده اى را رسوا كند، از طريق زبانش او را رسوا مى كند».<ref>	بحارالأنوار، ج78، ص 228، ح101.</ref>
-امام حسین علیه السلام: «إِنَّ لِسانَ ابنَ آدَمَ يُشرِفُ كُلَّ يَومٍ عَلى جَوارِحِهِ فَيَقولُ: كَيفَ أَصبَحتُم؟ فَيَقولونَ: بِخَيرٍ إِن تَرَكتَنا! وَيَقولونَ: اَللّه  اللّه  فينا! وَيُناشِدونَهُ وَيَقولونَ: إِنَّما نُثابُ بِكَ وَنُعاقَبُ بِكَ؛ زبان آدميزاد، هر روز به اعضاى او نزديك مى شود و مى گويد: چگونه ايد؟ آنها مى گويند: اگر تو ما را به خودمان واگذارى، خوب هستيم و مى گويند: از خدا بترس و كارى به ما نداشته باش: و او را سوگند مى دهند و مى گويند: ما فقط به واسطه تو پاداش مى يابيم و به واسطه تو، مجازات مى شويم».<ref>	بحارالأنوار، ج71، ص278، ح14.</ref>.
+امام حسین علیه السلام: «إِنَّ لِسانَ ابنَ آدَمَ يُشرِفُ كُلَّ يَومٍ عَلى جَوارِحِهِ فَيَقولُ: كَيفَ أَصبَحتُم؟ فَيَقولونَ: بِخَيرٍ إِن تَرَكتَنا! وَيَقولونَ: اَللّه  اللّه  فينا! وَيُناشِدونَهُ وَيَقولونَ: إِنَّما نُثابُ بِكَ وَنُعاقَبُ بِكَ؛ زبان آدميزاد، هر روز به اعضاى او نزديك مى شود و مى گويد: چگونه ايد؟ آنها مى گويند: اگر تو ما را به خودمان واگذارى، خوب هستيم و مى گويند: از خدا بترس و كارى به ما نداشته باش: و او را سوگند مى دهند و مى گويند: ما فقط به واسطه تو پاداش مى يابيم و به واسطه تو، مجازات مى شويم».<ref>	بحارالأنوار، ج71، ص278، ح14.</ref>
 امام باقر علیه السلام: «إنَّ هذَا اللِّسانَ مِفتاحُ كُلِّ خَيرٍ وَشَرٍّ فَيَنبَغى لِلمُؤمِنِ أَن يَختِمَ عَلى لِسانِهِ كَما يَختِمُ عَلى ذَهَبِهِ وَفِضَّتِهِ؛ به راستى كه اين زبان كليد همه خوبيها و بديهاست پس سزاوار است كه مؤمن بر زبان خود مهر زند، همان گونه كه بر (كيسه) طلا و نقره خود مُهر مى زند».<ref>	تحف العقول، ص298.</ref>
@@ سطر ۶۹: / سطر ۶۹: @@
 * امام علی علیه السلام: «الکَلامُ کالدَّواءِ قَلیلُهُ یَنفَعُ وَ کَثیرُهُ یُهلِکُ»؛ سخن چون دوا است، اندکش سودمند و زیادش کشنده است.<ref>	غررالحکم، ص 211، ح 4081.</ref>
-* امام سجاد علیه السلام: «اَلْمُؤْمِنُ يَصمُتُ لِيَسلَمَ ويَنطِقُ لِيَغنَمَ»؛ مؤمن سكوت می كند تا سالم ماند و سخن می گويد تا سود برد.<ref>الكافى، ج 2، ص 231.</ref>
+* امام سجاد علیه السلام: «اَلْمُؤْمِنُ يَصمُتُ لِيَسلَمَ ويَنطِقُ لِيَغنَمَ»؛ مؤمن سكوت می كند تا سالم ماند و سخن می گويد تا سود برد.<ref>الكافى، ج2، ص 231.</ref>
 * رسول اكرم صلی الله علیه و آله: «مَن كانَ يُؤمِنُ بِاللّه وَاليَومِ الخِرِ فَليَقُل خَيرا أَو لِيَسكُت»؛ هر كس به خدا و روز قيامت ايمان دارد، بايد سخن خير بگويد يا سكوت نمايد.<ref>نهج الفصاحه، ح 2915.</ref>
@@ سطر ۱۲۴: / سطر ۱۲۴: @@
 كسى نمى خواهد بگويد در جائى كه وظيفه سخن گفتن است، خموش بودن نيكوست بلكه باید ترك ما لا يعنيه (يعنى حرف بى فائده) و ترك فضول كلام (يعنى زيادي هائى كه لازم به ذكر نيست) كرد زيرا «المرء مخبوء تحت لسانه» مرد زير زبانش پنهان است. <ref>	نهج البلاغه، كلمات قصار كلمه 140.</ref> و اگر سخن بگويد فضائل و رذائل او مشخص مى شود و به قول شاعر:
-----
-گر ندارى معرفت خاموش بنشين دم مزن × پسته ى بى مغز اگر لب وا كند رسوا شود
+{{بیت|گر ندارى معرفت خاموش بنشين دم مزن|پسته ى بى مغز اگر لب وا كند رسوا شود}}
-----
 و قطعا مواردی وجود دارد که وظیفه ی انسان سخن گفتن است: