سوره انسان - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۰۳

2022-05-30T07:03:04Z

مهدی موسوی: خنثی‌سازی ویرایش 130122 توسط مهدی موسوی (بحث)

2020-11-10T09:03:52Z

خنثی‌سازی ویرایش 130122 توسط مهدی موسوی (بحث)

نمایش تغییرات

مهدی موسوی: ویرایش مهدی موسوی (بحث) به آخرین تغییری که Akbari انجام داده بود واگردانده شد

2020-11-10T09:00:10Z

ویرایش مهدی موسوی (بحث) به آخرین تغییری که Akbari انجام داده بود واگردانده شد

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۵۹

2020-11-10T08:59:12Z

مهدی موسوی: ویرایش

2020-11-10T08:15:17Z

ویرایش

نمایش تغییرات

Akbari در ‏۴ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۱۷

2020-05-04T10:17:56Z

Akbari در ‏۳ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۱۱

2020-05-03T11:11:03Z

Akbari در ‏۲ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۵۴

2020-05-02T10:54:21Z

Aghajani در ‏۳۰ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۲۷

2019-12-30T06:27:13Z

History of islam در ‏۳۱ اکتبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۳۳

2016-10-31T12:33:39Z

@@ سطر ۲۹: / سطر ۲۹: @@
 ==شأن نزول سوره==
-بر اساس روایات پرشمارى که در منابع [[شیعه]]<ref> مجمع‌البیان، ج ۱۰، ص ۶۱۳؛ البرهان، ج ۸، ص ۱۷۷، ۱۸۵.</ref> و [[اهل سنت|سنى]]<ref> تفسیر مقاتل، ج ۴، ص ۵۲۵؛ المحرر الوجیز، ج ۱۶، ص ۱۸۲؛ التفسیر الکبیر، ج ۳۰، ص ۲۴۳ ـ ۲۴۴.</ref> آمده، این سوره در شأن [[اهل البیت|اهل بیت]] علیهم‌السلام نازل شده است. [[علامه امینى]] در [[الغدیر (کتاب)|الغدیر]]، ۳۴ نفر از دانشمندان اهل سنت از جمله اسکافى، ترمذى، [[محمد طبری|طبرى]]، ابن ‌عبد ربه، ابن ‌مردویه، ثعلبى، واحدى، [[جارالله زمخشری|زمخشرى]] و خوارزمى را نام برده که این [[شأن نزول]] را گزارش کرده‌اند.<ref> الغدیر، ج ۳، ص ۱۰۷ ـ ۱۱۱.</ref> [[امام علی علیه السلام|حضرت على]] علیه‌السلام نیز در چند مورد به آیات این سوره بر فضیلت خود احتجاج کرده است،<ref> الاحتجاج، ج ۱، ص ۱۶۴ ـ ۱۶۵؛ المیزان، ج ۲۰، ص ۱۳۴.</ref> از همین‌رو سوره هل اتى همواره از فضایل اهل بیت علیهم‌السلام به شمار آمده است.
+بر اساس روایات پرشمارى که در منابع [[شیعه]]<ref> مجمع‌البیان، ج ۱۰، ص ۶۱۳؛ البرهان، ج ۸، ص ۱۷۷، ۱۸۵.</ref> و [[اهل سنت|سنى]]<ref> تفسیر مقاتل، ج ۴، ص ۵۲۵؛ المحرر الوجیز، ج ۱۶، ص ۱۸۲؛ التفسیر الکبیر، ج ۳۰، ص ۲۴۳ ـ ۲۴۴.</ref> آمده، این سوره در شأن [[اهل البیت|اهل بیت]] علیهم‌السلام نازل شده است. [[علامه امینى]] در [[الغدیر (کتاب)|الغدیر]]، ۳۴ نفر از دانشمندان اهل سنت از جمله اسکافى، ترمذى، [[محمد بن جریر طبری|طبرى]]، ابن ‌عبد ربه، ابن ‌مردویه، ثعلبى، واحدى، [[جارالله زمخشری|زمخشرى]] و خوارزمى را نام برده که این [[شأن نزول]] را گزارش کرده‌اند.<ref> الغدیر، ج ۳، ص ۱۰۷ ـ ۱۱۱.</ref> [[امام علی علیه السلام|حضرت على]] علیه‌السلام نیز در چند مورد به آیات این سوره بر فضیلت خود احتجاج کرده است،<ref> الاحتجاج، ج ۱، ص ۱۶۴ ـ ۱۶۵؛ المیزان، ج ۲۰، ص ۱۳۴.</ref> از همین‌رو سوره هل اتى همواره از فضایل اهل بیت علیهم‌السلام به شمار آمده است.
 در شأن ‌نزول مشهور این سوره از [[ابن عباس|ابن‌عباس]] آمده است: [[امام حسن علیه السلام|حسن]] و [[امام حسین علیه السلام|حسین]] علیهماالسلام بیمار شدند. [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلى الله علیه و آله به همراه جمعى به [[عیادت بیماران|عیادت]] آنان آمدند و به [[امام علی علیه السلام|على]] علیه‌السلام پیشنهاد کردند تا براى شفاى فرزندان خود [[نذر]] بکند.
@@ سطر ۸۷: / سطر ۸۷: @@
 *على خراسانى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد ۴، صفحه ۵۰۰-۵۰۵.
-== پیوست ==
+==پیوست==
 '''[[سوره انسان/متن و ترجمه]]'''

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 '''سوره انسان''' هفتاد و ششمین [[سوره]] از سوره‌های [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای ۳۱ [[آیه]] می باشد.
-==نزول سوره ==
+==نزول سوره==
 [[سوره های مکی و مدنی|مدنى]] یا [[سوره های مکی و مدنی|مکى]] بودن این سوره با عنایت به [[شأن نزول|شأن نزولى]] که براى آن گفته‌اند از اهمیتى فوق‌العاده برخوردار شده و بحث‌هاى گسترده‌اى را به خود اختصاص داده است.<ref> اسباب النزول، ص ۳۸۴؛ المحرر الوجیز، ج ۱۶، ص ۱۸۲؛ زادالمسیر، ج ۸، ص ۴۲۷.</ref> [[شیعه]] و بسیارى از [[اهل سنت]] با ارائه شواهدى، مدنى بودن همه سوره یا دست‌کم ۲۲ آیه ابتداى آن را ثابت کرده‌اند.<ref> زادالمسیر، ج ۸، ص ۴۲۷؛ تفسیر قرطبى، ج ۱۹، ص ۷۷؛ تفسیر ثعالبى، ج ۳، ص ۴۱۹.</ref> برخى از اهل سنت نیز همه سوره را مکى دانسته‌اند.<ref> تفسیر مقاتل، ج ۴، ص ۵۱۹؛ فى ظلال القرآن، ج ۶، ص ۳۷۷۷.</ref>
@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 سوره انسان نود و ششمین یا نود و هشتمین سوره در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]] است که پس از [[سوره الرحمن]] و پیش از [[سوره طلاق]] نازل شده است.<ref> مجمع البیان، ج ۱۰، ص ۶۱۳؛ الاتقان،  ج ۱، ص ۱۸ ـ ۱۹.</ref>
-==نام‌های دیگر سوره ==
+==نام‌های دیگر سوره==
 این سوره به نام‌هاى «هَل أتى»، «انسان» و «دهر» شهرت یافته که هر سه از [[آیه]] نخست آن برگرفته شده است: {{متن قرآن|«هَلْ أَتَىٰ عَلَى الْإِنْسَانِ حِینٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ یکنْ شَیئًا مَذْکورًا»}}<ref> بصائر ذوى التمییز، ج ۱، ص ۴۹۳.</ref> و چون بیشتر آیات آن به بیان وصف ابرار اختصاص یافته، به آن سوره «ابرار» نیز گفته‌اند.<ref> مجمع‌البیان، ج ۱۰، ص ۶۰۸؛ التبیان، ج ۱۰، ص ۲۰۴.</ref>
@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۸: @@
 درباره پیوند این سوره با سوره پیشین گفته‌اند: خداوند [[سوره قیامت]] را با آفرینش [[انسان]] از نطفه به پایان برده و این سوره را نیز با خلقت انسان آغاز کرده است.<ref> مجمع‌البیان، ج ۱۰، ص ۶۰۸؛ اسرار ترتیب القرآن، ص ۱۴۹.</ref> فواصل آیات این سوره به «الف» است.<ref> بصائر ذوى التمییز، ج ۱، ص ۴۹۳.</ref>
-==شأن نزول سوره ==
+==شأن نزول سوره==
 بر اساس روایات پرشمارى که در منابع [[شیعه]]<ref> مجمع‌البیان، ج ۱۰، ص ۶۱۳؛ البرهان، ج ۸، ص ۱۷۷، ۱۸۵.</ref> و [[اهل سنت|سنى]]<ref> تفسیر مقاتل، ج ۴، ص ۵۲۵؛ المحرر الوجیز، ج ۱۶، ص ۱۸۲؛ التفسیر الکبیر، ج ۳۰، ص ۲۴۳ ـ ۲۴۴.</ref> آمده، این سوره در شأن [[اهل البیت|اهل بیت]] علیهم‌السلام نازل شده است. [[علامه امینى]] در [[الغدیر (کتاب)|الغدیر]]، ۳۴ نفر از دانشمندان اهل سنت از جمله اسکافى، ترمذى، [[محمد طبری|طبرى]]، ابن ‌عبد ربه، ابن ‌مردویه، ثعلبى، واحدى، [[جارالله زمخشری|زمخشرى]] و خوارزمى را نام برده که این [[شأن نزول]] را گزارش کرده‌اند.<ref> الغدیر، ج ۳، ص ۱۰۷ ـ ۱۱۱.</ref> [[امام علی علیه السلام|حضرت على]] علیه‌السلام نیز در چند مورد به آیات این سوره بر فضیلت خود احتجاج کرده است،<ref> الاحتجاج، ج ۱، ص ۱۶۴ ـ ۱۶۵؛ المیزان، ج ۲۰، ص ۱۳۴.</ref> از همین‌رو سوره هل اتى همواره از فضایل اهل بیت علیهم‌السلام به شمار آمده است.
@@ سطر ۴۹: / سطر ۴۹: @@
 از سوى دیگر این ‌گونه دستورات در [[مکه]] به هنگام دشواری‌ها و آزارهاى مشرکان نازل مى‌شده؛ نظیر اوامرى که در [[سوره قلم]]، [[سوره مزمل]] و [[سوره مدثر]] نازل شده است؛<ref> فى ظلال القرآن، ج ۶، ص ۳۷۷۷.</ref> لیکن استفاده مکى بودن سوره از این سیاق بعید است، زیرا تفصیل نعمت‌ها و عذاب‌هاى شدید، ویژه سوره‌هاى مکى نیست، از جمله [[سوره الرحمن]] و [[سوره حج]] با این که مدنى است، در هر دو نعمت‌هاى بهشتى و عذاب‌هاى غلیظ [[دوزخ]] به تفصیل آمده است و بخش دوم سوره (آیات ۲۳ ـ ۳۱) که در آن فرمان بردبارى و خوددارى از پیروى «آثم» و «کفور» و سازش با آنان و امر به پایدارى آمده است، خود سیاقى مستقل دارد و احتمال مکى بودن آن بخش مى‌رود و بر فرض پذیرش نزول یکباره این سوره، باز امر به صبر به سوره‌هاى مکى اختصاص ندارد، چنان‌که همین ‌گونه دستورات در [[سوره کهف]] که آن را مدنى برشمرده‌اند نیز آمده است. از سوى دیگر، رنج و آزارى که [[رسول خدا]] صلى الله علیه و آله در مدینه از [[نفاق|منافقان]] و بیماردلان دید، کمتر از اذیت مشرکان [[مکه]] نبود.<ref> المیزان، ج ۲۰، ص ۱۳۵ ـ ۱۳۶.</ref>
-==محتواى سوره ==
+==محتواى سوره==
 محتواى این سوره را مى‌توان به دو بخش تقسیم کرد: در بخش نخست (آیات ۱ ـ ۲۲) به آفرینش [[انسان]] از نطفه مى‌پردازد. سپس مى‌فرماید: خداوند انسان را به راهى که تنها راه اوست هدایت کرد و در برابر این هدایت یا آن را شاکرانه مى‌پذیرد یا کفورانه نمى‌پذیرد، آنگاه به عذاب‌هاى گوناگون کسانى که در برابر هدایت الهى ایستادگى کرده، [[کفر|کفر]] مى‌ورزند اشاره مى‌کند. سپس در ضمن ۱۸ آیه به ویژگی‌هاى ابرار و نعمت‌هایى که بدان‌ها در [[قیامت]] ارزانى خواهد شد، مى‌پردازد.
@@ سطر ۷۱: / سطر ۷۱: @@
 #(براى فراهم آوردن نیروى لازم براى تحمل مشکلات بزرگ) پروردگار خود را بامدادان و شامگاهان یاد کند.
 #بخشى از شب را در پیشگاه خدا به [[سجده]] افتد.
 #شب‌هاى دراز، خدا را به پاکى ستاید.
 در ادامه این نکته را یادآور مى‌شود که کافران زندگى زودگذر دنیا را دوست دارند، در حالى که روزى گرانبار را که پیش رو دارند به [[غفلت]] به پشت سر مى‌افکنند. سپس به آنان هشدار مى‌دهد که به نیروى خود مغرور نشوند زیرا خداوند است که آن‌ها را آفریده و پیوندهاى وجودشان را محکم کرده و قوت و قدرت بخشیده و هر زمان که بخواهد آنان را نابود<ref> مجمع البیان، ج ۱۰، ص ۶۲۶.</ref> و گروه دیگرى را جایگزین آنان مى‌کند.
@@ سطر ۷۷: / سطر ۷۷: @@
 سپس مى‌گوید: این (آیات) نوعى یادآورى است که بدون هیچ اجبارى هر کس بخواهد با استفاده از آن، راهى به سوى پروردگارش برمى‌گزیند. در آیه بعد براى نفى توهم [[تفویض]] مى‌گوید: شما چیزى را نمى‌خواهید مگر این که خدا بخواهد. هر کس را که بخواهد و شایسته ببیند در رحمت خود درمى‌آورد و براى ستمگران عذابى پردرد فراهم ساخته است (آیات ۲۳ ـ ۳۱).
-==فضیلت سوره ==
+==فضیلت سوره==
 درباره فضیلت قرائت [[سوره انسان]] و خواص آن روایاتى رسیده است.<ref> الصافى، ج ۵، ص ۲۶۶؛ مستدرک الوسائل، ج ۴، ص ۲۱۰؛ البصائر، ج ۵۱، ص ۵.</ref> بر اساس روایتى از [[امام ‌باقر]] علیه‌السلام، هر کس «سوره هل اتى» را در هر بامداد پنجشنبه بخواند، خداوند [[حور العین|حوریانى]] فراوان به همسرى او درمى‌آورد و با [[پیامبر اسلام|پیامبر]] صلى الله علیه و آله محشور مى‌شود؛<ref> ثواب‌الاعمال، ص ۲۶۰؛ مجمع‌البیان، ج ۱۰، ص ۴۰۲.</ref> همچنین بر اساس روایاتى، [[تلاوت قرآن|تلاوت]] این سوره موجب تقویت [[نفس]] مى‌شود.<ref> البصائر، ج ۵۱، ص ۴.</ref>
@@ سطر ۸۷: / سطر ۸۷: @@
 <references />
 ==منابع==
 *على خراسانى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد ۴، صفحه ۵۰۰-۵۰۵.
 {{فهرست سوره های قرآن
 |سوره=۷۶.[[سوره انسان|الانسان]]
 |قبلی=۷۵.[[سوره قیامه|القيامة]]

@@ سطر ۹۲: / سطر ۹۲: @@
 على خراسانى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 4، صفحه 500-505.
 {{فهرست سوره های قرآن
-|سوره=۷۶.[[سوره انسان/متن و ترجمه|الانسان]]
+|سوره=۷۶.[[سوره انسان|الانسان]]
-|قبلی=۷۵.[[سوره قیامه/متن و ترجمه|القيامة]]
+|قبلی=۷۵.[[سوره قیامه|القيامة]]
-|بعدی=۷۷.[[سوره مرسلات/متن و ترجمه|المرسلات]]
+|بعدی=۷۷.[[سوره مرسلات|المرسلات]]
 }}
 {{قرآن}}
 [[رده: سوره های قرآن]]

@@ سطر ۹۱: / سطر ۹۱: @@
 ==منابع==
 على خراسانى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 4، صفحه 500-505.
-{{فهرست سوره های قرآن}}
+{{فهرست سوره های قرآن
 {{قرآن}}
 [[رده: سوره های قرآن]]

@@ سطر ۹۱: / سطر ۹۱: @@
 ==منابع==
 على خراسانى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 4، صفحه 500-505.
+{{فهرست سوره های قرآن}}
 {{قرآن}}
 [[رده: سوره های قرآن]]

@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 == نام های دیگر سوره انسان ==
-سوره انسان به نام‌هاى «هَل أتى»، «انسان» و «دهر» شهرت یافته كه هر سه از آیه نخست این سوره برگرفته شده است: «هَل اَتى عَلَى الاِنسنِ حینٌ مِنَ الدَّهرِ لَم یَكُن شَیا مَذكورا» ([[سوره انسان]]/76،1)<ref> بصائر ذوى التمییز، ج 1، ص 493.</ref> و چون بیشتر آیات آن به بیان وصف ابرار اختصاص یافته به آن سوره «ابرار» نیز گفته‌اند.<ref> مجمع‌البیان، ج 10، ص 608؛ التبیان، ج 10، ص 204.</ref>
+سوره انسان به نام‌هاى «هَل أتى»، «انسان» و «دهر» شهرت یافته كه هر سه از آیه نخست این سوره برگرفته شده است: {{متن قرآن|«هَلْ أَتَىٰ عَلَى الْإِنْسَانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْئًا مَذْكُورًا»}} ([[سوره انسان]]/76،1)<ref> بصائر ذوى التمییز، ج 1، ص 493.</ref> و چون بیشتر آیات آن به بیان وصف ابرار اختصاص یافته به آن سوره «ابرار» نیز گفته‌اند.<ref> مجمع‌البیان، ج 10، ص 608؛ التبیان، ج 10، ص 204.</ref>
 برخى «امشاج» را نیز از نام‌هاى این سوره دانسته‌اند كه ظاهراً برگرفته از واژه «امشاج» در آیه دوم آن است.<ref> التحریر والتنویر، ج 29، ص 369.</ref>

@@ سطر ۸۴: / سطر ۸۴: @@
 ==پیوست==
-[[سوره انسان/متن و ترجمه سوره|متن و ترجمه سوره]]
+[[سوره انسان/متن و ترجمه]]
 ==پانویس==