سوره انبیاء - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: ویرایش

2020-11-09T10:05:56Z

ویرایش

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۹ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۱۶

2020-11-09T08:16:52Z

Akbari در ‏۴ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۵۶

2020-05-04T09:56:23Z

Akbari در ‏۳ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۰۹

2020-05-03T10:09:09Z

Akbari در ‏۲ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۰۳

2020-05-02T10:03:41Z

Zamani در ‏۳۱ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۱۴

2019-12-31T11:14:31Z

Aghajani در ‏۳۰ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۲۴

2019-12-30T06:24:34Z

Zamani در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۴۴

2018-12-26T12:44:14Z

History of islam در ‏۳۱ اکتبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۵۱

2016-10-31T11:51:23Z

Heidariyan47 در ‏۱۴ دسامبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۹:۵۷

2015-12-14T09:57:19Z

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 |تعداد آیه=۱۱۲
 }}
-بیست و یكمین سوره قرآن است و دارای 112 آیه است.
+'''سوره انبیاء''' بیست و یكمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] است و دارای 112 [[آیه]] می باشد.
-==نزول سوره انبیا==
+==نزول سوره ==
-سوره انبیاء مكى <ref> مجمع‌البیان، ج 7، ص 61؛ البرهان فى علوم القرآن، ج 1، ص 281؛ الاتقان، ج 1، ص 19. </ref> و هفتاد و سومین سوره در ترتیب نزول است كه پس از سوره ابراهیم علیه‌السلام و پیش از [[سوره مومنون]] نازل شده است.<ref> مجمع‌البیان، ج 7، ص 61؛ البرهان فى علوم القرآن، ج 1، ص 281؛ الاتقان، ج 1، ص 19. </ref>  در روایتى كه سیوطى آن را نقل كرده این سوره هفتادمین سوره شمرده شده است<ref> الاتقان، ج 1، ص 18.</ref>؛ ولى ابن مسعود آن را از نخستین سوره‌هاى نازل شده در مكه (العتاق‌الأول) دانسته است.<ref> صحیح البخارى، ج 5، ص 240؛ ج 6، ص 101؛ تفسیر ابن كثیر، ج 3، ص 681؛ الدرالمنثور، ج 6، ص 615.</ref>
+سوره انبیاء [[مکی|مكى]]<ref> مجمع‌البیان، ج 7، ص 61؛ البرهان فى علوم القرآن، ج 1، ص 281؛ الاتقان، ج 1، ص 19. </ref> و هفتاد و سومین سوره در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]] است كه پس از [[سوره ابراهیم]] علیه‌السلام و پیش از [[سوره مومنون]] نازل شده است.<ref> مجمع‌البیان، ج 7، ص 61؛ البرهان فى علوم القرآن، ج 1، ص 281؛ الاتقان، ج 1، ص 19. </ref> در روایتى كه [[جلال الدین سیوطی|سیوطى]] آن را نقل كرده این سوره هفتادمین سوره شمرده شده است<ref> الاتقان، ج 1، ص 18.</ref>؛ ولى [[ابن مسعود]] آن را از نخستین سوره‌هاى نازل شده در [[مکه|مكه]] (العتاق‌الأول) دانسته است.<ref> صحیح البخارى، ج 5، ص 240؛ ج 6، ص 101؛ تفسیر ابن كثیر، ج 3، ص 681؛ الدرالمنثور، ج 6، ص 615.</ref>
-==تعداد آیات سوره انبیا==
+==تعداد آیات ==
-این سوره داراى 112 آیه و 1168 كلمه است.<ref> بصائر ذوى‌التمییز، ج 1، ص 317؛ البیان فى عد آى‌القرآن، ص 187.</ref> قاریان بصره و مدینه {{متن قرآن|«ما لایَنفَعُكُم و لایَضُرُّكُم»}} (آیه 66) را آیه‌اى مستقل ندانسته و در نتیجه آیات این سوره را 111 گفته‌اند.<ref> مجمع البیان، ج 7، ص 61؛ روض‌الجنان، ج 13، ص 201؛ البیان فى عد آى القرآن، ص 187.</ref>
+سوره انبیاء داراى 112 [[آیه]] و 1168 كلمه است.<ref> بصائر ذوى‌التمییز، ج 1، ص 317؛ البیان فى عد آى‌القرآن، ص 187.</ref> قاریان [[بصره]] و [[مدینه]] آیه 66 آن یعنی: {{متن قرآن|«ما لایَنفَعُكُم و لایَضُرُّكُم»}} را آیه‌اى مستقل ندانسته و در نتیجه آیات این [[سوره]] را 111 گفته‌اند.<ref> مجمع البیان، ج 7، ص 61؛ روض‌الجنان، ج 13، ص 201؛ البیان فى عد آى القرآن، ص 187.</ref>
 ==نام سوره==
-در آیات 48ـ90 این سوره نام 16 تن از [[پیامبران]] ([[حضرت موسى]]، [[حضرت هارون]]، [[حضرت ابراهیم]]، [[حضرت لوط]]، [[حضرت اسحاق]]، [[حضرت یعقوب]]، [[حضرت نوح]]، [[حضرت داود]]، [[حضرت سلیمان]]، [[حضرت ایوب]]، [[حضرت اسماعیل]]، [[حضرت ادریس]]، [[حضرت ذوالكفل]]، ذوالنون ([[حضرت یونس]])، [[حضرت زكریا]] و [[حضرت یحیى]]) آمده است، افزون بر این از [[پیامبر اسلام]] صلى الله علیه و آله و [[حضرت عیسى]] علیه‌السلام بدون تصریح به نامشان سخن رفته است، از همین‌روى به «انبیاء» موسوم شده است.<ref> بصائر ذوى التمییز، ج 1، ص 317.</ref>
+در آیات 48ـ90 این سوره، نام 16 تن از [[پیامبران]] ([[حضرت موسى]]، [[حضرت هارون]]، [[حضرت ابراهیم]]، [[حضرت لوط]]، [[حضرت اسحاق]]، [[حضرت یعقوب]]، [[حضرت نوح]]، [[حضرت داود]]، [[حضرت سلیمان]]، [[حضرت ایوب]]، [[حضرت اسماعیل]]، [[حضرت ادریس]]، [[حضرت ذوالكفل]]، ذوالنون ([[حضرت یونس]])، [[حضرت زكریا]] و [[حضرت یحیى]]) آمده است؛ افزون بر این از [[پیامبر اسلام]] صلى الله علیه و آله و [[حضرت عیسى]] علیه‌السلام بدون تصریح به نامشان سخن رفته است، از همین‌روى به سوره «انبیاء» موسوم شده است.<ref> بصائر ذوى التمییز، ج 1، ص 317.</ref>
+در وجه ارتباط این سوره با سوره پیشین گفته‌اند كه [[سوره طه]] با [[وعید]] پایان یافته و این سوره با یاد [[قیامت]] (ظرف تحقق وعید) آغاز شده است.<ref> مجمع‌البیان، ج 7، ص 61.</ref>
 ==فضاى نزول و هدف سوره انبیا==
-این سوره اندكى پیش از هجرت (حدود سال دوازدهم بعثت) نازل گردید و این برهه تاریخى زمانى بود كه مكیان در اوج تكبر و بى‌اعتنایى به [[قرآن]] بسر مى‌بردند و سوره همین كافران را به نزدیك شدن عذاب تهدید كرد و همانند سایر سوره‌هاى مكى به تثبیت امور اعتقادى (توحید، نبوت، معاد)<ref> اهداف كل سوره، ج 1، ص 411.</ref> پرداخته است.
+سوره انبیاء اندكى پیش از [[هجرت پیامبر اسلام به مدینه|هجرت]] (حدود سال دوازدهم [[مبعث حضرت محمد صلی الله علیه و آله|بعثت]]) نازل گردید و این برهه تاریخى زمانى بود كه مكیان در اوج [[تکبر|تكبر]] و بى‌اعتنایى به [[قرآن]] بسر مى‌بردند و سوره همین كافران را به نزدیك شدن [[عذاب]] تهدید كرد و همانند سایر [[سوره های مکی و مدنی|سوره‌هاى مكى]] به تثبیت امور اعتقادى ([[توحید]]، [[نبوت]]، [[معاد]])<ref> اهداف كل سوره، ج 1، ص 411.</ref> پرداخته است.
-به گفته [[علامه طباطبایى]] غرض این سوره تثبیت نبوت است كه آن را بر پایه [[توحید]] و [[معاد]] بنا نهاده است.<ref> المیزان، ج 14، ص 245.</ref> این سوره با بیان اوصاف پیامبران پیشین، اتهامات مشركان به پیامبر اكرم صلى الله علیه و آله را رد كرده و تأكید مى‌كند كه آن حضرت نیز داراى همان ویژگی‌ها و رسالت او نیز هماهنگ با رسالت آنان است. به نظر مى‌رسد بیان احوال پیامبران در این سوره با این هدف است كه پیامبر اسلام را براى بر دوش كشیدن بار سنگین رسالت آماده سازد.
+به گفته [[علامه طباطبایى]] غرض این سوره تثبیت نبوت است كه آن را بر پایه توحید و معاد بنا نهاده است.<ref> المیزان، ج 14، ص 245.</ref> این سوره با بیان اوصاف [[پيامبران|پیامبران]] پیشین، اتهامات مشركان به [[پیامبر اسلام|پیامبر اكرم]] صلى الله علیه و آله را رد كرده و تأكید مى‌كند كه آن حضرت نیز داراى همان ویژگی‌ها و [[رسالت]] او نیز هماهنگ با رسالت آنان است. به نظر مى‌رسد بیان احوال پیامبران در این سوره با این هدف است كه پیامبر اسلام را براى بر دوش كشیدن بار سنگین رسالت آماده سازد.
-به گفته برخى مفسران آیات این سوره با بیان مظاهر آفرینش همچون آسمان و زمین، شب و روز، خورشید و ماه و... نگاه‌ها را به هماهنگى قوانین حاكم بر نظام آفرینش جلب مى‌كند و از این طریق به وحدت خالق و مدبر جهان توجه مى‌دهد: {{متن قرآن|«لَو كانَ فیهِما ءالِهَةٌ اِلاَّ اللّهُ لَفَسَدَتا»}} ([[سوره انبیاء]]/21،22)، چنان‌ كه توجه آدمیان را به وحدت منشأ زندگى: {{متن قرآن|«وجَعَلنا مِنَ الماءِ كُلَّ شَىء حَىّ»}} (انبیاء/21،30) و به وحدت فرجام حیات دنیوى: {{متن قرآن|«كُلُّ نَفس ذائِقَةُ المَوت»}} ([[سوره آل ‌عمران]]/3،35) و به وحدت مقصدى كه همه به سوى آن رهسپارند: {{متن قرآن|«واِلَینا تُرجَعون»}} (انبیاء/21،35) معطوف مى‌سازد.
+به گفته برخى مفسران آیات این سوره با بیان مظاهر آفرینش همچون آسمان و زمین، شب و روز، خورشید و ماه و... نگاه‌ها را به هماهنگى قوانین حاكم بر نظام آفرینش جلب مى‌كند و از این طریق به وحدت خالق و مدبر جهان توجه مى‌دهد: {{متن قرآن|«لَو كانَ فیهِما ءالِهَةٌ اِلاَّ اللّهُ لَفَسَدَتا»}} (انبیاء/22)، چنان‌ كه توجه آدمیان را به وحدت منشأ زندگى: {{متن قرآن|«وجَعَلنا مِنَ الماءِ كُلَّ شَىء حَىّ»}} (انبیاء/30) و به وحدت فرجام حیات دنیوى: {{متن قرآن|«كُلُّ نَفس ذائِقَةُ المَوت»}} ([[سوره آل ‌عمران]]/35) و به وحدت مقصدى كه همه به سوى آن رهسپارند: {{متن قرآن|«واِلَینا تُرجَعون»}} (انبیاء/35) معطوف مى‌سازد.
-عقیده نیز ارتباط محكمى با این قوانین دارد، از همین‌رو عقیده نیز «واحد» است، اگرچه پیامبران در طول تاریخ فراون بوده‌اند: {{متن قرآن|«وما اَرسَلنا مِن قَبلِكَ مِن رَسول اِلاّ نوحى اِلَیهِ اَنَّهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنا فَاعبُدون»}} (انبیاء/21،25) و لوازم این عقیده در زمین نیز با قوانین هستى ارتباط وثیقى دارد، بنابراین سنتى كه تغییرناپذیر است غلبه حق بر باطل و نابودى باطل است زیرا حق قانون آفرینش است و غلبه آن سنت خداست: {{متن قرآن|«بَل نَقذِفُ بِالحَقِّ عَلَى البطِلِ فَیَدمَغُهُ فَاِذا هُوَ زاهِق»}} (انبیاء/21،18) همچنین هلاكت ظالمان و مكذبان و نجات پیامبران و مؤمنان، سنت الهى است: {{متن قرآن|«ثُمَّ صَدَقنهُمُ الوَعدَ فَاَنجَینهُم و مَن نَشاءُ و اَهلَكنَا المُسرِفین»}} ([[سوره انبیاء]]/21،9) و وراثت بندگان صالح بر زمین نیز سنت الهى است: {{متن قرآن|«ولَقَد كَتَبنا فِى الزَّبورِ مِن بَعدِ الذِّكرِ اَنَّ الاَرضَ یَرِثُها عِبادِىَ الصّلِحون»}} (انبیاء/21،105) و از همین‌روست كه این سوره امت واحد پیامبران را به نمایش مى‌گذارد.<ref> فى ظلال القرآن، ج 4، ص 2365.</ref>
+عقیده نیز ارتباط محكمى با این قوانین دارد، از همین‌رو عقیده نیز «واحد» است، اگرچه پیامبران در طول تاریخ فراون بوده‌اند: {{متن قرآن|«وما اَرسَلنا مِن قَبلِكَ مِن رَسول اِلاّ نوحى اِلَیهِ اَنَّهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنا فَاعبُدون»}} (انبیاء/25) و لوازم این عقیده در زمین نیز با قوانین هستى ارتباط وثیقى دارد، بنابراین سنتى كه تغییرناپذیر است غلبه حق بر باطل و نابودى باطل است زیرا حق قانون آفرینش است و غلبه آن سنت خداست: {{متن قرآن|«بَل نَقذِفُ بِالحَقِّ عَلَى البطِلِ فَیَدمَغُهُ فَاِذا هُوَ زاهِق»}} (انبیاء/18) همچنین هلاكت ظالمان و مكذبان و نجات پیامبران و مؤمنان، سنت الهى است: {{متن قرآن|«ثُمَّ صَدَقنهُمُ الوَعدَ فَاَنجَینهُم و مَن نَشاءُ و اَهلَكنَا المُسرِفین»}} (انبیاء/9) و وراثت بندگان صالح بر زمین نیز سنت الهى است: {{متن قرآن|«ولَقَد كَتَبنا فِى الزَّبورِ مِن بَعدِ الذِّكرِ اَنَّ الاَرضَ یَرِثُها عِبادِىَ الصّلِحون»}} (انبیاء/105) و از همین‌روست كه این سوره امت واحد پیامبران را به نمایش مى‌گذارد.<ref> فى ظلال القرآن، ج 4، ص 2365.</ref>
 برخى با مقایسه این سوره با دو سوره پیش از آن ([[سوره مریم]] و [[سوره طه]]) برآن‌اند كه نظم و آهنگ سوره انبیاء با محتوا و فضاى نزول آن كه تأكید مى‌باشد هماهنگ است، از همین‌رو آیات این سوره با میم یا نون تمام مى‌شود، در حالى ‌كه محتواى آن دو سوره نرم است و از همین‌رو نظم و آهنگ آن دو سوره روان و نرم است و آیات آن معمولا با الف لیّنه (نرم) ختم مى‌شود؛ مثلا در داستان [[حضرت ابراهیم]] علیه‌السلام آن بخشى كه مشتمل بر گفتگوى آزاد و به دور از شدت عمل است در سوره مریم آمده و معمولا با الف لیّنه پایان یافته است؛ اما آن بخش از داستان كه مربوط به درهم شكستن بت‌ها و افكندن ابراهیم در آتش است در سوره انبیاء آمده است.<ref> همان، ج 4، ص 2366؛ اهداف كل سوره، ج 1، ص 416.</ref>
@@ سطر ۷۴: / سطر ۷۲: @@
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==

@@ سطر ۷۹: / سطر ۷۹: @@
 على خراسانى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 4، صفحه 432-436.
 {{فهرست سوره های قرآن
-|سوره=۲۱.[[سوره انبیاء/متن و ترجمه|الأنبياء]]
+|سوره=۲۱.[[سوره انبیاء|الأنبياء]]
-|قبلی=۲۰.[[سوره طه/متن و ترجمه|طه]]
+|قبلی=۲۰.[[سوره طه|طه]]
-|بعدی=۲۲.[[سوره حج/متن و ترجمه|الحج]]
+|بعدی=۲۲.[[سوره حج|الحج]]
 }}
 {{قرآن}}
 [[رده: سوره های قرآن]]

@@ سطر ۷۸: / سطر ۷۸: @@
 ==منابع==
 على خراسانى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 4، صفحه 432-436.
-{{فهرست سوره های قرآن}}
+{{فهرست سوره های قرآن
 {{قرآن}}
 [[رده: سوره های قرآن]]

@@ سطر ۷۸: / سطر ۷۸: @@
 ==منابع==
 على خراسانى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 4، صفحه 432-436.
+{{فهرست سوره های قرآن}}
 {{قرآن}}
 [[رده: سوره های قرآن]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۱۴
سطر ۲۰:		سطر ۲۰:
	این سوره داراى 112 آیه و 1168 كلمه است.<ref> بصائر ذوى‌التمییز، ج 1، ص 317؛ البیان فى عد آى‌القرآن، ص 187.</ref> قاریان بصره و مدینه {{متن قرآن\|«ما لایَنفَعُكُم و لایَضُرُّكُم»}} (آیه 66) را آیه‌اى مستقل ندانسته و در نتیجه آیات این سوره را 111 گفته‌اند.<ref> مجمع البیان، ج 7، ص 61؛ روض‌الجنان، ج 13، ص 201؛ البیان فى عد آى القرآن، ص 187.</ref>		این سوره داراى 112 آیه و 1168 كلمه است.<ref> بصائر ذوى‌التمییز، ج 1، ص 317؛ البیان فى عد آى‌القرآن، ص 187.</ref> قاریان بصره و مدینه {{متن قرآن\|«ما لایَنفَعُكُم و لایَضُرُّكُم»}} (آیه 66) را آیه‌اى مستقل ندانسته و در نتیجه آیات این سوره را 111 گفته‌اند.<ref> مجمع البیان، ج 7، ص 61؛ روض‌الجنان، ج 13، ص 201؛ البیان فى عد آى القرآن، ص 187.</ref>

		+	==نام سوره==
	در آیات 48ـ90 این سوره نام 16 تن از [[پیامبران]] ([[حضرت موسى]]، [[حضرت هارون]]، [[حضرت ابراهیم]]، [[حضرت لوط]]، [[حضرت اسحاق]]، [[حضرت یعقوب]]، [[حضرت نوح]]، [[حضرت داود]]، [[حضرت سلیمان]]، [[حضرت ایوب]]، [[حضرت اسماعیل]]، [[حضرت ادریس]]، [[حضرت ذوالكفل]]، ذوالنون ([[حضرت یونس]])، [[حضرت زكریا]] و [[حضرت یحیى]]) آمده است، افزون بر این از [[پیامبر اسلام]] صلى الله علیه و آله و [[حضرت عیسى]] علیه‌السلام بدون تصریح به نامشان سخن رفته است، از همین‌روى به «انبیاء» موسوم شده است.<ref> بصائر ذوى التمییز، ج 1، ص 317.</ref>		در آیات 48ـ90 این سوره نام 16 تن از [[پیامبران]] ([[حضرت موسى]]، [[حضرت هارون]]، [[حضرت ابراهیم]]، [[حضرت لوط]]، [[حضرت اسحاق]]، [[حضرت یعقوب]]، [[حضرت نوح]]، [[حضرت داود]]، [[حضرت سلیمان]]، [[حضرت ایوب]]، [[حضرت اسماعیل]]، [[حضرت ادریس]]، [[حضرت ذوالكفل]]، ذوالنون ([[حضرت یونس]])، [[حضرت زكریا]] و [[حضرت یحیى]]) آمده است، افزون بر این از [[پیامبر اسلام]] صلى الله علیه و آله و [[حضرت عیسى]] علیه‌السلام بدون تصریح به نامشان سخن رفته است، از همین‌روى به «انبیاء» موسوم شده است.<ref> بصائر ذوى التمییز، ج 1، ص 317.</ref>

@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 ==تعداد آیات سوره انبیا==
-این سوره داراى 112 آیه و 1168 كلمه است.<ref> بصائر ذوى‌التمییز، ج 1، ص 317؛ البیان فى عد آى‌القرآن، ص 187.</ref> قاریان بصره و مدینه «ما لایَنفَعُكُم و لایَضُرُّكُم» (آیه 66) را آیه‌اى مستقل ندانسته و در نتیجه آیات این سوره را 111 گفته‌اند.<ref> مجمع البیان، ج 7، ص 61؛ روض‌الجنان، ج 13، ص 201؛ البیان فى عد آى القرآن، ص 187.</ref>
+این سوره داراى 112 آیه و 1168 كلمه است.<ref> بصائر ذوى‌التمییز، ج 1، ص 317؛ البیان فى عد آى‌القرآن، ص 187.</ref> قاریان بصره و مدینه {{متن قرآن|«ما لایَنفَعُكُم و لایَضُرُّكُم»}} (آیه 66) را آیه‌اى مستقل ندانسته و در نتیجه آیات این سوره را 111 گفته‌اند.<ref> مجمع البیان، ج 7، ص 61؛ روض‌الجنان، ج 13، ص 201؛ البیان فى عد آى القرآن، ص 187.</ref>
 در آیات 48ـ90 این سوره نام 16 تن از [[پیامبران]] ([[حضرت موسى]]، [[حضرت هارون]]، [[حضرت ابراهیم]]، [[حضرت لوط]]، [[حضرت اسحاق]]، [[حضرت یعقوب]]، [[حضرت نوح]]، [[حضرت داود]]، [[حضرت سلیمان]]، [[حضرت ایوب]]، [[حضرت اسماعیل]]، [[حضرت ادریس]]، [[حضرت ذوالكفل]]، ذوالنون ([[حضرت یونس]])، [[حضرت زكریا]] و [[حضرت یحیى]]) آمده است، افزون بر این از [[پیامبر اسلام]] صلى الله علیه و آله و [[حضرت عیسى]] علیه‌السلام بدون تصریح به نامشان سخن رفته است، از همین‌روى به «انبیاء» موسوم شده است.<ref> بصائر ذوى التمییز، ج 1، ص 317.</ref>
@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۳: @@
 به گفته [[علامه طباطبایى]] غرض این سوره تثبیت نبوت است كه آن را بر پایه [[توحید]] و [[معاد]] بنا نهاده است.<ref> المیزان، ج 14، ص 245.</ref> این سوره با بیان اوصاف پیامبران پیشین، اتهامات مشركان به پیامبر اكرم صلى الله علیه و آله را رد كرده و تأكید مى‌كند كه آن حضرت نیز داراى همان ویژگی‌ها و رسالت او نیز هماهنگ با رسالت آنان است. به نظر مى‌رسد بیان احوال پیامبران در این سوره با این هدف است كه پیامبر اسلام را براى بر دوش كشیدن بار سنگین رسالت آماده سازد.
-به گفته برخى مفسران آیات این سوره با بیان مظاهر آفرینش همچون آسمان و زمین، شب و روز، خورشید و ماه و... نگاه‌ها را به هماهنگى قوانین حاكم بر نظام آفرینش جلب مى‌كند و از این طریق به وحدت خالق و مدبر جهان توجه مى‌دهد: «لَو كانَ فیهِما ءالِهَةٌ اِلاَّ اللّهُ لَفَسَدَتا» ([[سوره انبیاء]]/21،22)، چنان‌ كه توجه آدمیان را به وحدت منشأ زندگى: «وجَعَلنا مِنَ الماءِ كُلَّ شَىء حَىّ» (انبیاء/21،30) و به وحدت فرجام حیات دنیوى: «كُلُّ نَفس ذائِقَةُ المَوت» ([[سوره آل ‌عمران]]/3،35) و به وحدت مقصدى كه همه به سوى آن رهسپارند: «واِلَینا تُرجَعون» (انبیاء/21،35) معطوف مى‌سازد.
+به گفته برخى مفسران آیات این سوره با بیان مظاهر آفرینش همچون آسمان و زمین، شب و روز، خورشید و ماه و... نگاه‌ها را به هماهنگى قوانین حاكم بر نظام آفرینش جلب مى‌كند و از این طریق به وحدت خالق و مدبر جهان توجه مى‌دهد: {{متن قرآن|«لَو كانَ فیهِما ءالِهَةٌ اِلاَّ اللّهُ لَفَسَدَتا»}} ([[سوره انبیاء]]/21،22)، چنان‌ كه توجه آدمیان را به وحدت منشأ زندگى: {{متن قرآن|«وجَعَلنا مِنَ الماءِ كُلَّ شَىء حَىّ»}} (انبیاء/21،30) و به وحدت فرجام حیات دنیوى: {{متن قرآن|«كُلُّ نَفس ذائِقَةُ المَوت»}} ([[سوره آل ‌عمران]]/3،35) و به وحدت مقصدى كه همه به سوى آن رهسپارند: {{متن قرآن|«واِلَینا تُرجَعون»}} (انبیاء/21،35) معطوف مى‌سازد.
-عقیده نیز ارتباط محكمى با این قوانین دارد، از همین‌رو عقیده نیز «واحد» است، اگرچه پیامبران در طول تاریخ فراون بوده‌اند: «وما اَرسَلنا مِن قَبلِكَ مِن رَسول اِلاّ نوحى اِلَیهِ اَنَّهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنا فَاعبُدون» (انبیاء/21،25) و لوازم این عقیده در زمین نیز با قوانین هستى ارتباط وثیقى دارد، بنابراین سنتى كه تغییرناپذیر است غلبه حق بر باطل و نابودى باطل است زیرا حق قانون آفرینش است و غلبه آن سنت خداست: «بَل نَقذِفُ بِالحَقِّ عَلَى البطِلِ فَیَدمَغُهُ فَاِذا هُوَ زاهِق» (انبیاء/21،18) همچنین هلاكت ظالمان و مكذبان و نجات پیامبران و مؤمنان، سنت الهى است: «ثُمَّ صَدَقنهُمُ الوَعدَ فَاَنجَینهُم و مَن نَشاءُ و اَهلَكنَا المُسرِفین» ([[سوره انبیاء]]/21،9) و وراثت بندگان صالح بر زمین نیز سنت الهى است: «ولَقَد كَتَبنا فِى الزَّبورِ مِن بَعدِ الذِّكرِ اَنَّ الاَرضَ یَرِثُها عِبادِىَ الصّلِحون» (انبیاء/21،105) و از همین‌روست كه این سوره امت واحد پیامبران را به نمایش مى‌گذارد.<ref> فى ظلال القرآن، ج 4، ص 2365.</ref>
+عقیده نیز ارتباط محكمى با این قوانین دارد، از همین‌رو عقیده نیز «واحد» است، اگرچه پیامبران در طول تاریخ فراون بوده‌اند: {{متن قرآن|«وما اَرسَلنا مِن قَبلِكَ مِن رَسول اِلاّ نوحى اِلَیهِ اَنَّهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنا فَاعبُدون»}} (انبیاء/21،25) و لوازم این عقیده در زمین نیز با قوانین هستى ارتباط وثیقى دارد، بنابراین سنتى كه تغییرناپذیر است غلبه حق بر باطل و نابودى باطل است زیرا حق قانون آفرینش است و غلبه آن سنت خداست: {{متن قرآن|«بَل نَقذِفُ بِالحَقِّ عَلَى البطِلِ فَیَدمَغُهُ فَاِذا هُوَ زاهِق»}} (انبیاء/21،18) همچنین هلاكت ظالمان و مكذبان و نجات پیامبران و مؤمنان، سنت الهى است: {{متن قرآن|«ثُمَّ صَدَقنهُمُ الوَعدَ فَاَنجَینهُم و مَن نَشاءُ و اَهلَكنَا المُسرِفین»}} ([[سوره انبیاء]]/21،9) و وراثت بندگان صالح بر زمین نیز سنت الهى است: {{متن قرآن|«ولَقَد كَتَبنا فِى الزَّبورِ مِن بَعدِ الذِّكرِ اَنَّ الاَرضَ یَرِثُها عِبادِىَ الصّلِحون»}} (انبیاء/21،105) و از همین‌روست كه این سوره امت واحد پیامبران را به نمایش مى‌گذارد.<ref> فى ظلال القرآن، ج 4، ص 2365.</ref>
 برخى با مقایسه این سوره با دو سوره پیش از آن ([[سوره مریم]] و [[سوره طه]]) برآن‌اند كه نظم و آهنگ سوره انبیاء با محتوا و فضاى نزول آن كه تأكید مى‌باشد هماهنگ است، از همین‌رو آیات این سوره با میم یا نون تمام مى‌شود، در حالى ‌كه محتواى آن دو سوره نرم است و از همین‌رو نظم و آهنگ آن دو سوره روان و نرم است و آیات آن معمولا با الف لیّنه (نرم) ختم مى‌شود؛ مثلا در داستان [[حضرت ابراهیم]] علیه‌السلام آن بخشى كه مشتمل بر گفتگوى آزاد و به دور از شدت عمل است در سوره مریم آمده و معمولا با الف لیّنه پایان یافته است؛ اما آن بخش از داستان كه مربوط به درهم شكستن بت‌ها و افكندن ابراهیم در آتش است در سوره انبیاء آمده است.<ref> همان، ج 4، ص 2366؛ اهداف كل سوره، ج 1، ص 416.</ref>
@@ سطر ۵۹: / سطر ۵۹: @@
 در پایان بعثت پیامبر اكرم صلى الله علیه و آله را رحمتى براى جهانیان معرفى مى‌كند و پیامبر را مأمور ابلاغ و دعوت مردم به خداى یگانه مى‌داند و تأكید مى‌كند كه اگر مشركان گوش فراندادند با حكم عادلانه خدا در روز قیامت روبرو خواهند شد.(94ـ 112)
-آیه 105 این سوره: «ولَقَد كَتَبنا فِى الزَّبورِ مِن بَعدِ الذِّكرِ اَنَّ الاَرضَ یَرِثُها عِبادِىَ الصّلِحون» در میان مفسران از شهرت برخوردار است زیرا بر اساس برخى روایات این آیه بر حكومت امام مهدى عجل الله تعالی فرجه شریف تطبیق شده است.<ref> تفسیر قمى، ج 2، ص 77؛ مجمع‌البیان، ج 7، ص 107.</ref>
+آیه 105 این سوره: {{متن قرآن|«ولَقَد كَتَبنا فِى الزَّبورِ مِن بَعدِ الذِّكرِ اَنَّ الاَرضَ یَرِثُها عِبادِىَ الصّلِحون»}} در میان مفسران از شهرت برخوردار است زیرا بر اساس برخى روایات این آیه بر حكومت امام مهدى عجل الله تعالی فرجه شریف تطبیق شده است.<ref> تفسیر قمى، ج 2، ص 77؛ مجمع‌البیان، ج 7، ص 107.</ref>
-دعاى [[حضرت یونس]] علیه‌السلام در آیه 87: «لا اِلهَ اِلاّ اَنتَ سُبحنَكَ اِنّى كُنتُ مِنَ الظّلِمین» معروف به «ذكر یونسیه» است و هر كه آن‌را بگوید از هر غم و همى كه دارد نجات مى‌یابد.<ref> اطیب‌البیان، ج 9، ص 232 ـ 233.</ref>
+دعاى [[حضرت یونس]] علیه‌السلام در آیه 87: {{متن قرآن|«لا اِلهَ اِلاّ اَنتَ سُبحنَكَ اِنّى كُنتُ مِنَ الظّلِمین»}} معروف به «ذكر یونسیه» است و هر كه آن‌را بگوید از هر غم و همى كه دارد نجات مى‌یابد.<ref> اطیب‌البیان، ج 9، ص 232 ـ 233.</ref>
-بر اساس روایتى از پیامبر اكرم صلى الله علیه و آله هیچ اندوهگینى خدا را بدین دعا نمى‌خواند، مگر این كه دعاى او مستجاب مى‌شود<ref> منهج الصادقین، ج 6، ص 111.</ref> و نیز به نقلى [[امام صادق]] علیه‌السلام فرمود: در شگفتم از كسى كه در او غمى باشد و به این كلمات پناه نبرد و حال آن كه مى‌شنود كه خداوند پس از دعاى او مى‌فرماید: «فَاستَجَبنا لَهُ ونَجَّینهُ مِنَ الغَمِّ وكَذلِكَ نُنجِى المُؤمِنین».<ref> منهج الصادقین، ج 6، ص 111.</ref>
+بر اساس روایتى از پیامبر اكرم صلى الله علیه و آله هیچ اندوهگینى خدا را بدین دعا نمى‌خواند، مگر این كه دعاى او مستجاب مى‌شود<ref> منهج الصادقین، ج 6، ص 111.</ref> و نیز به نقلى [[امام صادق]] علیه‌السلام فرمود: در شگفتم از كسى كه در او غمى باشد و به این كلمات پناه نبرد و حال آن كه مى‌شنود كه خداوند پس از دعاى او مى‌فرماید: {{متن قرآن|«فَاستَجَبنا لَهُ ونَجَّینهُ مِنَ الغَمِّ وكَذلِكَ نُنجِى المُؤمِنین»}}.<ref> منهج الصادقین، ج 6، ص 111.</ref>
 ==فضیلت سوره انبیا==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
 {{شناسنامه سوره
 |نام=انبیاء
@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۰: @@
 |تعداد آیه=۱۱۲
 }}
 بیست و یكمین سوره قرآن است و دارای 112 آیه است.

@@ سطر ۷۳: / سطر ۷۳: @@
 ==پیوست==
-[[سوره انبیاء/متن و ترجمه سوره|متن و ترجمه سوره]]
+[[سوره انبیاء/متن و ترجمه]]
 ==پانویس==

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 بیست و یكمین سوره قرآن است و دارای 112 آیه است.
 ==نزول==
 سوره انبیاء مكى <ref> مجمع‌البیان، ج 7، ص 61؛ البرهان فى علوم القرآن، ج 1، ص 281؛ الاتقان، ج 1، ص 19. </ref> و هفتاد و سومین سوره در ترتیب نزول است كه پس از سوره ابراهیم علیه‌السلام و پیش از [[سوره مومنون]] نازل شده است.<ref> مجمع‌البیان، ج 7، ص 61؛ البرهان فى علوم القرآن، ج 1، ص 281؛ الاتقان، ج 1، ص 19. </ref>  در روایتى كه سیوطى آن را نقل كرده این سوره هفتادمین سوره شمرده شده است<ref> الاتقان، ج 1، ص 18.</ref>؛ ولى ابن مسعود آن را از نخستین سوره‌هاى نازل شده در مكه (العتاق‌الأول) دانسته است.<ref> صحیح البخارى، ج 5، ص 240؛ ج 6، ص 101؛ تفسیر ابن كثیر، ج 3، ص 681؛ الدرالمنثور، ج 6، ص 615.</ref>
 ==تعداد آیات==
 این سوره داراى 112 آیه و 1168 كلمه است.<ref> بصائر ذوى‌التمییز، ج 1، ص 317؛ البیان فى عد آى‌القرآن، ص 187.</ref> قاریان بصره و مدینه «ما لایَنفَعُكُم و لایَضُرُّكُم» (آیه 66) را آیه‌اى مستقل ندانسته و در نتیجه آیات این سوره را 111 گفته‌اند.<ref> مجمع البیان، ج 7، ص 61؛ روض‌الجنان، ج 13، ص 201؛ البیان فى عد آى القرآن، ص 187.</ref>
@@ سطر ۲۶: / سطر ۳۰: @@
 در وجه ارتباط این سوره با سوره پیشین گفته‌اند كه [[سوره طه]] با وعید پایان یافته و این سوره با یاد قیامت (ظرف تحقق وعید) آغاز شده است.<ref> مجمع‌البیان، ج 7، ص 61.</ref>
-==فضاى نزول و هدف سوره==
+==فضاى نزول و هدف سوره انبیا==
 این سوره اندكى پیش از هجرت (حدود سال دوازدهم بعثت) نازل گردید و این برهه تاریخى زمانى بود كه مكیان در اوج تكبر و بى‌اعتنایى به [[قرآن]] بسر مى‌بردند و سوره همین كافران را به نزدیك شدن عذاب تهدید كرد و همانند سایر سوره‌هاى مكى به تثبیت امور اعتقادى (توحید، نبوت، معاد)<ref> اهداف كل سوره، ج 1، ص 411.</ref> پرداخته است.
@@ سطر ۳۸: / سطر ۴۲: @@
 برخى با مقایسه این سوره با دو سوره پیش از آن ([[سوره مریم]] و [[سوره طه]]) برآن‌اند كه نظم و آهنگ سوره انبیاء با محتوا و فضاى نزول آن كه تأكید مى‌باشد هماهنگ است، از همین‌رو آیات این سوره با میم یا نون تمام مى‌شود، در حالى ‌كه محتواى آن دو سوره نرم است و از همین‌رو نظم و آهنگ آن دو سوره روان و نرم است و آیات آن معمولا با الف لیّنه (نرم) ختم مى‌شود؛ مثلا در داستان [[حضرت ابراهیم]] علیه‌السلام آن بخشى كه مشتمل بر گفتگوى آزاد و به دور از شدت عمل است در سوره مریم آمده و معمولا با الف لیّنه پایان یافته است؛ اما آن بخش از داستان كه مربوط به درهم شكستن بت‌ها و افكندن ابراهیم در آتش است در سوره انبیاء آمده است.<ref> همان، ج 4، ص 2366؛ اهداف كل سوره، ج 1، ص 416.</ref>
-==محتواى سوره==
+==محتواى سوره انبیا==
 آیات نخست این سوره كافران غافل و بى‌توجه به رسالت پیغمبر اكرم صلى الله علیه و آله را تهدید مى‌كند و به سخنان واهى آنان در انكار وحى و ساحر و شاعر خواندن پیامبر اشاره دارد و تأكید مى‌كند كه در گذشته نیز [[پیامبران]] را فرستادیم و وعده‌هاى خود را نسبت به آنان عملى كردیم و آنان و هر كه را خواستیم نجات دادیم و كسانى را كه از دعوت آنان سرباز زدند، نابود كردیم.
@@ سطر ۶۴: / سطر ۶۸: @@
 بر اساس روایتى از پیامبر اكرم صلى الله علیه و آله هیچ اندوهگینى خدا را بدین دعا نمى‌خواند، مگر این كه دعاى او مستجاب مى‌شود<ref> منهج الصادقین، ج 6، ص 111.</ref> و نیز به نقلى [[امام صادق]] علیه‌السلام فرمود: در شگفتم از كسى كه در او غمى باشد و به این كلمات پناه نبرد و حال آن كه مى‌شنود كه خداوند پس از دعاى او مى‌فرماید: «فَاستَجَبنا لَهُ ونَجَّینهُ مِنَ الغَمِّ وكَذلِكَ نُنجِى المُؤمِنین».<ref> منهج الصادقین، ج 6، ص 111.</ref>
-==فضیلت سوره==
+==فضیلت سوره انبیا==
 بر پایه روایتى از [[امام صادق]] علیه‌السلام هر كس این سوره را از روى علاقه بخواند در بهشت همنشین پیامبران و در دنیا در چشم مردم با هیبت است.<ref> مجمع البیان، ج 7، ص 61.</ref>