سوره اعراف - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۱۴

2020-11-08T10:14:52Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی: ویرایش

2020-11-08T09:55:42Z

ویرایش

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۱۶

2020-11-08T08:16:10Z

Akbari در ‏۲ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۲۶

2020-05-02T11:26:41Z

Akbari در ‏۲ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۵۹

2020-05-02T09:59:57Z

Aghajani در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۰۴

2019-12-29T12:04:44Z

Aghajani در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۰۳

2019-12-29T12:03:12Z

Zamani در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۴۶

2018-12-26T12:46:51Z

Zamani در ‏۱۲ دسامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۳۹

2018-12-12T12:39:16Z

History of islam در ‏۳۱ اکتبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۳۱

2016-10-31T11:31:31Z

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 |تعداد آیه=۲۰۶
 }}
-سوره اعراف هفتمین سوره قرآن کریم و دارای 206  آیه است.
+'''سوره اعراف''' هفتمین [[سوره]] از [[قرآن|قرآن کریم]] و دارای 206 [[آیه]] است.
-== نزول سوره اعراف ==
+==نزول سوره ==
-این سوره مكى است<ref> جامع‌البیان، مج 5، ج 8، ص 152؛ مجمع‌البیان، ج 4، ص 608؛ التمهید، ج 1، ص 179.</ref> و در ترتیب مصحف، پس از «انعام» و پیش از «انفال» قرار گرفته و در ترتیب نزول، سى و نهمین سوره است كه پس از «ص» و پیش از «جن» نازل شده است<ref> مجمع‌البیان، ج 10، ص 613؛ البرهان، ج 1، ص 281؛ التمهید، ج 1، ص 136، 138.</ref> و در برخى روایات، ترتیب نزول، ردیف‌هاى 35، 36، 37، 38 و حتى 108 را به خود اختصاص داده است.<ref> تاریخ قرآن، ص 670.</ref> برخى مفسران آیات 163 ـ 172 آن را مدنى دانسته‌اند.<ref> البرهان، ج 1، ص 288؛ روح‌المعانى، مج 5، ج 8، ص 109؛ المكى والمدنى فى القرآن، ج 2، ص 648.</ref>
+این سوره [[سوره های مکی و مدنی|مكى]] است<ref> جامع‌البیان، مج 5، ج 8، ص 152؛ مجمع‌البیان، ج 4، ص 608؛ التمهید، ج 1، ص 179.</ref> و در ترتیب مصحف، پس از «[[سوره انعام]]» و پیش از «[[سوره انفال]]» قرار گرفته و در [[ترتیب نزول سوره ها|ترتیب نزول]]، سى و نهمین سوره است كه پس از «[[سوره ص]]» و پیش از «[[سوره جن]]» نازل شده است<ref> مجمع‌البیان، ج 10، ص 613؛ البرهان، ج 1، ص 281؛ التمهید، ج 1، ص 136، 138.</ref> و در برخى روایات، ترتیب نزول، ردیف‌هاى 35، 36، 37، 38 و حتى 108 را به خود اختصاص داده است.<ref> تاریخ قرآن، ص 670.</ref> برخى مفسران آیات 163 ـ 172 آن را [[سوره های مکی و مدنی|مدنى]] دانسته‌اند.<ref> البرهان، ج 1، ص 288؛ روح‌المعانى، مج 5، ج 8، ص 109؛ المكى والمدنى فى القرآن، ج 2، ص 648.</ref>
-برخى پژوهشگران با استناد به روایتى مرسل<ref> مفاتیح‌الاسرار، ج 1، ص 133؛ تاریخ قرآن، ص 663، 670.</ref> و وجود عبارات و تعبیرات مشابه و مشترك در اعراف و بقره، مدنى بودن این سوره را ترجیح داده‌اند، در حالى كه تشابه میان بخش‌هاى مختلف [[سوره اعراف]] با دیگر سوره‌هاى مكى مانند [[سوره هود]]، [[سوره شعراء]]، [[سوره نوح]]، [[سوره یونس]] و... بسیار بیشتر از شباهت این سوره با بقره است، افزون بر آن كه صرف شباهت بخش‌هایى از این سوره با بخش‌هایى از سوره بقره براى مدنى بودن آن كافى نیست.
+برخى پژوهشگران با استناد به روایتى [[حدیث مرسل|مرسل]]<ref> مفاتیح‌الاسرار، ج 1، ص 133؛ تاریخ قرآن، ص 663، 670.</ref> و وجود عبارات و تعبیرات مشابه و مشترك در سوره های [[سوره بقره|بقره]] و اعراف، مدنى بودن این سوره را ترجیح داده‌اند، در حالى كه تشابه میان بخش‌هاى مختلف [[سوره اعراف]] با دیگر سوره‌هاى مكى مانند: [[سوره هود]]، [[سوره شعراء]]، [[سوره نوح]]، [[سوره یونس]] و... بسیار بیشتر از شباهت این سوره با بقره است، افزون بر آن كه صرف شباهت بخش‌هایى از این سوره با بخش‌هایى از سوره بقره براى مدنى بودن آن كافى نیست.
-در ترتیب نزول، اولین سوره‌اى است كه حروف مقطعه آن بیش از یك حرف است زیرا سوره‌هاى قبل از آن با یك حرف آغاز شده است؛ مانند: «ن»، «ق» و «ص».<ref> التفسیر الحدیث، ج 2، ص 361 ـ 362؛ اهداف كل سوره، ج 1، ص 153.</ref>
+این [[سوره]] در ترتیب نزول، اولین سوره‌اى است كه [[حروف مقطعه]] آن بیش از یك حرف است، زیرا سوره‌هاى قبل از آن با یك حرف آغاز شده است؛ مانند: «ن»، «ق» و «ص».<ref> التفسیر الحدیث، ج 2، ص 361 ـ 362؛ اهداف كل سوره، ج 1، ص 153.</ref>
-==تعداد آیات سوره اعراف==
+==تعداد آیات سوره==
-اعراف داراى 206 آیه است<ref> جامع البیان، مج 5، ج 8، ص 152؛ الكشاف، ج 2، ص 85؛ لباب النقول، ص 102.</ref> و برخى «المص» را آیه مستقل ندانسته و شمار آیات آن را 205 دانسته‌اند.<ref> مجمع‌البیان، ج 4، ص 608؛ التحریر والتنویر، ج 8، ص 7.</ref> این سوره 3341 كلمه<ref> المعجم‌الاحصائى، ج 1، ص 301.</ref> دارد. در شمار آیات پس از [[سوره بقره]] و در تعداد كلمات و حروف پس از [[سوره بقره]] و [[سوره نساء]] بلندترین سوره قرآنى و در سوره‌هاى مكى طولانى‌ترین آن‌ها و یكى از 7 سوره طولانى (سبع طوال) قرآن كریم است.<ref> الاتقان، ج 1، ص 138؛ مناهل‌العرفان، ج 1، ص 248.</ref>
+سوره اعراف داراى 206 [[آیه]] است<ref> جامع البیان، مج 5، ج 8، ص 152؛ الكشاف، ج 2، ص 85؛ لباب النقول، ص 102.</ref> و برخى «المص» را آیه مستقل ندانسته و شمار آیات آن را 205 دانسته‌اند.<ref> مجمع‌البیان، ج 4، ص 608؛ التحریر والتنویر، ج 8، ص 7.</ref> این سوره 3341 كلمه<ref> المعجم‌الاحصائى، ج 1، ص 301.</ref> دارد. در شمار آیات پس از [[سوره بقره]] و در تعداد كلمات و حروف پس از سوره بقره و [[سوره نساء]] بلندترین سوره قرآنى و در [[سوره های مکی و مدنی|سوره‌هاى مكى]] طولانى‌ترین آن‌ها و یكى از 7 سوره طولانى (سبع طوال) [[قرآن|قرآن كریم]] است.<ref> الاتقان، ج 1، ص 138؛ مناهل‌العرفان، ج 1، ص 248.</ref>
-==نام سوره اعراف==
+==نام سوره ==
-نام سوره از واژه «الاَعراف» در آیه 46 آن گرفته شده است و از آن با نام‌هاى «المص»، «میقات» (برگرفته از آیه 143) و «میثاق» (برگرفته از آیه 173) نیز یاد شده است.<ref> التبیان، ج 4، ص 340 ـ 341؛ روض الجنان، ج 8، ص 124ـ125؛ بصائر ذوى‌التمییز، ج 1، ص 203ـ204.</ref>
+نام سوره از واژه «[[اعراف|الاَعراف]]» در [[آیه 46 سوره اعراف|آیه 46]] آن گرفته شده است و از آن با نام‌هاى «المص»، «میقات» (برگرفته از آیه 143) و «میثاق» (برگرفته از آیه 173) نیز یاد شده است.<ref> التبیان، ج 4، ص 340 ـ 341؛ روض الجنان، ج 8، ص 124ـ125؛ بصائر ذوى‌التمییز، ج 1، ص 203ـ204.</ref>
 ==برخی ویژگی های سوره اعراف==
@@ سطر ۷۸: / سطر ۷۸: @@
 در آیات 138 ـ 164 ماجراهاى شش‌گانه از چگونگى برخورد قوم بنى‌اسرائیل با موسى و تعالیم او گزارش مى‌شود و بهانه‌جویی‌ها، نافرمانی‌ها و خودخواهى آنان در زمان موسى و پس از وى را كه سرانجام باعث از میان رفتن قدرت و شوكت قوم بنى‌اسرائیل شد، بیان مى‌كند. ماجراهاى شش‌گانه عبارت است از:
-# تقاضاى نابخردانه گروهى از بنى‌اسرائیل از موسى براى تعیین بتى براى پرستش (138 ـ 141).
+#تقاضاى نابخردانه گروهى از بنى‌اسرائیل از موسى براى تعیین بتى براى پرستش (138 ـ 141).
-# پرستش گوساله سامرى پس از تأخیر 10 روزه حضرت موسى در بازگشت از سفر خود به كوه طور (142 ـ 145).
+#پرستش گوساله سامرى پس از تأخیر 10 روزه حضرت موسى در بازگشت از سفر خود به كوه طور (142 ـ 145).
-# انتخاب 70 نفر از قوم موسى براى حضور در میعادگاه الهى و هلاك شدن آنان به سبب درخواست غیرمنطقى، همچون رؤیت خدا.(155)
+#انتخاب 70 نفر از قوم موسى براى حضور در میعادگاه الهى و هلاك شدن آنان به سبب درخواست غیرمنطقى، همچون رؤیت خدا.(155)
-# ناسپاسى در برابر نعمت‌هاى الهى، از جمله جارى شدن 12 چشمه آب، سایه افكندن ابر بر قوم بنى‌اسرائیل در صحراى سوزان و روزى كردن طعام پاك و گوارا.(160)
+#ناسپاسى در برابر نعمت‌هاى الهى، از جمله جارى شدن 12 چشمه آب، سایه افكندن ابر بر قوم بنى‌اسرائیل در صحراى سوزان و روزى كردن طعام پاك و گوارا.(160)
-# اجتناب از تواضع و سجده در برابر خدا و [[دعا]] براى بخشش گناهان هنگام ورود به بیت‌المقدس (161 ـ 162).
+#اجتناب از تواضع و سجده در برابر خدا و [[دعا]] براى بخشش گناهان هنگام ورود به بیت‌المقدس (161 ـ 162).
-# نافرمانى بنى‌اسرائیل از حكم تعطیل روز شنبه و حرمت ماهیگیرى در آن.(163 ـ 164)
+#نافرمانى بنى‌اسرائیل از حكم تعطیل روز شنبه و حرمت ماهیگیرى در آن.(163 ـ 164)
 آیه 157 این سوره كه در میان آیات مورد بحث قرار دارد به یكباره روى سخن را از داستان‌ها و ماجراهاى قوم بنى‌اسرائیل به بیان ویژگی‌هاى ممتاز [[پیامبر اسلام]] و دلایل حقانیت ایشان بازمى‌گرداند تا اعلام كند كه پیروان رسول اكرم صلى الله علیه و آله همان مؤمنان واقعى هستند كه مشمول رحمت گسترده الهى مى‌شوند و بدین‌سان یهودیان زمان پیامبر را به پیروى از ایشان فراخواند.<ref> مجمع البیان، ج 10، ص 74.</ref>
@@ سطر ۱۱۱: / سطر ۱۱۱: @@
 ==پانویس==
-<references/>
+<references />
 ==منابع==
 *محمد خامه‌گر، محمدحسن درایتى؛ دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 4، صفحه 64-71.
 {{فهرست سوره های قرآن

@@ سطر ۱۱۵: / سطر ۱۱۵: @@
 ==منابع==
 *محمد خامه‌گر، محمدحسن درایتى؛ دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 4، صفحه 64-71.
-{{فهرست سوره های قرآن}}
+{{فهرست سوره های قرآن
 {{قرآن}}
 [[رده: سوره های قرآن]]

@@ سطر ۱۱۵: / سطر ۱۱۵: @@
 ==منابع==
 *محمد خامه‌گر، محمدحسن درایتى؛ دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 4، صفحه 64-71.
+{{فهرست سوره های قرآن}}
 {{قرآن}}
 [[رده: سوره های قرآن]]

@@ سطر ۶۸: / سطر ۶۸: @@
 قوم لوط كه براى نخستین ‌بار در تاریخ بشر به عمل زشت لواط روى آورده بودند(80) با بارانى از سنگریزه نابود شدند.([[سوره اعراف]]/7،84؛ [[سوره هود]]/11،82) مردم شهر مدین نیز به مفاسد اخلاقى و اجتماعى دچار شدند و با كم‌فروشى و بت‌پرستى و آزار و اذیت اهل ایمان به فساد در زمین پرداختند و به نصایح پیامبرشان شعیب بى‌توجهى كرده و او را انكار كردند. خداوند نیز این قوم سركش را با زلزله‌اى ویرانگر نابود ساخت.(91)
-پس از بیان سرگذشت انسان‌هایى كه عهد الهى را به فراموشى سپرده بودند، سنت الهى در هدایت و عذاب اقوام پیشین طى آیات 94 ـ 102 بیان مى‌شود؛ به گزارش این آیات خداوند قبل از كیفر هر قوم گناهكارى با فزونى نعمت یا نزول مصائب و مشكلات، زمینه بیدارى و بازگشت آنان را فراهم مى‌كند تا شاید میثاق ‌الهى را به یاد آورده و به خداپرستى بگرایند؛ اما بسیارى از آن‌ها عهد خدا را فراموش كرده و به گناه و مخالفت با انبیا مى‌پردازند: «و ما وجَدنا لاَِكثَرِهِم مِن عَهد».(102)
+پس از بیان سرگذشت انسان‌هایى كه عهد الهى را به فراموشى سپرده بودند، سنت الهى در هدایت و عذاب اقوام پیشین طى آیات 94 ـ 102 بیان مى‌شود؛ به گزارش این آیات خداوند قبل از كیفر هر قوم گناهكارى با فزونى نعمت یا نزول مصائب و مشكلات، زمینه بیدارى و بازگشت آنان را فراهم مى‌كند تا شاید میثاق ‌الهى را به یاد آورده و به خداپرستى بگرایند؛ اما بسیارى از آن‌ها عهد خدا را فراموش كرده و به گناه و مخالفت با انبیا مى‌پردازند: {{متن قرآن|«وَمَا وَجَدْنَا لِأَكْثَرِهِمْ مِنْ عَهْدٍ»}}.(102)
 پس از این مقدمه كوتاه به داستان [[حضرت موسى]] و تلاش‌هاى او براى هدایت قوم فرعون و بنى‌اسرائیل مى‌پردازد.(102 ـ 179) به گزارش این آیات حضرت موسى علیه‌السلام ابتدا براى دعوت قوم فرعون به توحید و نجات بنى‌اسرائیل از ظلم آنان به سراغ فرعون و سران قومش رفت(105) و با ارائه معجزات متعددى همچون تبدیل عصا به اژدها و سفید و درخشنده كردن دستش حجت را بر آنان تمام كرد؛ اما آنان به موسى تهمت ساحرى زده(109) و سپس ساحران را به مبارزه با او فرستادند (110 ـ 126) و تصمیم به كشتن مردان جوان بنى‌اسرائیل گرفتند.(127)

@@ سطر ۶۰: / سطر ۶۰: @@
 فصل دوم سوره (آیات 59 ـ 179) به گزارشى تاریخى از مخالفت‌هاى اقوام پیشین با تعالیم انبیاء و چگونگى برخورد آن‌ها با پیمان‌هاى الهى اختصاص دارد. این نمونه‌ها كه به ترتیب تاریخى بیان شده است از داستان [[حضرت نوح]] علیه‌السلام آغاز مى‌شود و به قصه [[حضرت موسى]] كه از همه مبسوط‌تر است، خاتمه مى‌یابد.
-به گزارش این آیات، نخستین اقدام [[پیامبران]] در برابر كافران و گناهكاران این بود كه میثاق الهى را خاطرنشان سازند و آن‌ها را از پرستش غیر خدا بازدارند، از این‌رو از زبان بیشتر پیامبران این عبارت را نقل مى‌كند كه «یقَومِ اعبُدُوا اللّهَ ما لَكُم مِن اِله غَیرُهُ». (59، 65، 73، 85)
+به گزارش این آیات، نخستین اقدام [[پیامبران]] در برابر كافران و گناهكاران این بود كه میثاق الهى را خاطرنشان سازند و آن‌ها را از پرستش غیر خدا بازدارند، از این‌رو از زبان بیشتر پیامبران این عبارت را نقل مى‌كند كه {{متن قرآن|«يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَٰهٍ غَيْرُهُ»}}. (59، 65، 73، 85)
 پیامبران با یادآورى نعمت‌هاى الهى آنان را به توحید و پیروى از فرمان‌هاى خدا دعوت مى‌كردند؛ اما انسان‌هاى سركش هر یك به ‌گونه‌اى از این میثاق الهى سر باز مى‌زدند و با ارتكاب گناهان و انكار سخنان انبیاء به بت‌پرستى و پیروى از هواى نفس مى‌پرداختند و به عذابى دردناك دچار شدند؛ قوم نوح او را گمراه خوانده(60) و رسالت وى را تكذیب كردند. خداوند نیز آن مردم نادان و كوردل را در سیلى سهمگین غرق و نابود ساخت.(64)

@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۸: @@
 نام سوره از واژه «الاَعراف» در آیه 46 آن گرفته شده است و از آن با نام‌هاى «المص»، «میقات» (برگرفته از آیه 143) و «میثاق» (برگرفته از آیه 173) نیز یاد شده است.<ref> التبیان، ج 4، ص 340 ـ 341؛ روض الجنان، ج 8، ص 124ـ125؛ بصائر ذوى‌التمییز، ج 1، ص 203ـ204.</ref>
-==برخی ویزگی های سوره اعراف==
+==برخی ویژگی های سوره اعراف==
 [[علامه طباطبایى]] مى‌گوید: آغاز شدن [[سوره اعراف]] با حروف «المص» نشان آن است كه این سوره افزون بر مضامین و موضوعات سوره‌هاى آغاز شده با «الم» بر مضامین و موضوعات سوره «ص» نیز مشتمل است.<ref> المیزان، ج 8، ص 5؛ ج 18، ص 8 ـ 9.</ref>

@@ سطر ۱۱۰: / سطر ۱۱۰: @@
 ==پیوست==
-[[سوره اعراف/متن و ترجمه سوره|متن و ترجمه سوره]]
+[[سوره اعراف/متن و ترجمه]]
 ==پانویس==