سلام بن ابی الحقیق - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: مهدی موسوی صفحهٔ ابورافع نَضَرى را به سلام بن ابی الحقیق منتقل کرد

2023-07-23T07:52:13Z

مهدی موسوی صفحهٔ ابورافع نَضَرى را به سلام بن ابی الحقیق منتقل کرد

مهدی موسوی در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۱۰

2023-07-23T07:10:00Z

نمایش تغییرات

سید مهدی خدایی: پروژه5: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

2019-08-27T05:17:07Z

پروژه5: رتبه بندی، اولویت بندی ، سنجش کیفی

مرضیه الله وکیل جزی: /* ابورافع در شأن نزول */

2013-02-14T06:03:17Z

‏ابورافع در شأن نزول

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۶:۴۱

2013-01-15T06:41:35Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱ نوامبر ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۱۷

2012-11-01T05:17:30Z

بهرامی: ویرایش جزیی متن

2012-07-24T05:24:15Z

ویرایش جزیی متن

بهرامی: تعیین رده و ویرایش جزیی متن

2012-07-23T07:15:56Z

تعیین رده و ویرایش جزیی متن

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۴۴

2012-07-22T08:44:46Z

نمایش تغییرات

مرضیه الله وکیل جزی: صفحه‌ای جدید حاوی 'سلام(عبداللّه) سير اعلام النبلاء، ج‌ 2، ص‌ 12. بن‌ ابى الحُقيق معروف به اب...' ایجاد کرد

2012-07-21T10:59:29Z

صفحه‌ای جدید حاوی 'سلام(عبداللّه)<ref> سير اعلام النبلاء، ج‌ 2، ص‌ 12.</ref> بن‌ ابى الحُقيق معروف به اب...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

سلام(عبداللّه)<ref> سير اعلام النبلاء، ج‌ 2، ص‌ 12.</ref> بن‌ ابى الحُقيق معروف به ابورافع نَضَرى<ref> الطبقات، ج‌ 2، ص‌ 70.</ref> از بزرگان يهود و دشمن سرسخت [[اسلام]] و پيامبر.

ابورافع از اشراف يهود بنى‌نضير<ref> البداية والنهايه، ج‌ 4، ص‌ 62‌.</ref> و بازرگان اهل ‌حجاز بود.<ref> همان، ج 3، ص‌ 186.</ref> برخى او را قرظى دانسته‌اند.<ref> سيره ابن ‌هشام، ج 2، ص ‌554‌؛ الدرّالمنثور، ج‌ 2، ص‌ 250.</ref> او چون پيامبرى از ميان غيريهود برانگيخته شد، حسادت مى‌كرد.<ref> المغازى، ج‌ 2، ص‌ 677‌.</ref>

هنگامى كه اسلام آوردن عبدالله بن ‌سلام را شنيد، در حضور او نبوت پيامبر را انكار كرد و آن را پادشاهى خواند.<ref> سيره ابن ‌هشام، ج‌ 2، ص‌ 571‌.</ref> وى در اذيت و آزار پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌كوشيد.<ref> سير اعلام ‌النبلاء، ج‌ 2، ص‌ 14؛ البداية والنهايه، ج‌ 4، ص‌ 112.</ref> پس از غزوه بنى‌نضير در سال چهارم هجرى كه به اخراجشان از [[مدينه]] انجاميد با تنى چند از سران يهود به خيبر رفت<ref> المغازى، ج‌ 1، ص‌ 375.</ref> و از سوى مردم استقبال شد.<ref> تاريخ طبرى، ج‌ 2، ص‌ 85‌.</ref>

ابورافع در پى انتقام از پيامبر و مسلمانان با قرار دادن پاداشى بزرگ به تحريك قريش غطفان و عرب‌هاى مشرك اطراف مكه پرداخت و بدين ترتيب در شكل‌دهى جنگ بزرگ احزاب نقش ‌داشت.<ref> المغازى، ج‌ 1، ص‌ 394؛ سيره ابن ‌هشام، ج‌ 3، ص‌ 214؛ البداية والنهايه، ج‌ 4، ص‌ 77.</ref>

پس از پيروزى مسلمانان در خندق و خاتمه يافتن مسأله بنى‌قريظه، خزرجيان براى كسب برترى در رقابت با اوسيان<ref> سيره ابن ‌هشام، ج‌ 3، ص‌ 273؛ اسدالغابة، ج‌ 1، ص‌ 226.</ref> كه كعب ‌بن ‌اشرف يهودى را به قتل رسانده بودند،<ref> يعقوبى، ج‌ 2، ص‌ 78.</ref> از پيامبر صلى الله عليه و آله اجازه كشتن ابورافع (هم پشت كعب بر ضد پيامبر<ref> تاريخ طبرى، ج‌ 2، ص‌ 55‌.</ref>) را خواستند<ref> سيره ابن ‌هشام، ج 3، ص‌ 273؛ تاريخ‌الاسلام، ذهبى، ج 1، ص 341.</ref> تا با انجام عمل مشابهى بر رقيب خود برترى يابند.<ref> سيره ابن ‌هشام، ج‌ 3، ص‌ 274؛ اسدالغابه، ج‌ 1، ص‌ 226.</ref>

حضرت، پنج تن از انصار را به فرماندهى عبدالله ‌بن ‌عتيك براى كشتن او اعزام كرد.<ref> المغازى، ج‌ 1، ص‌ 391.</ref> آنان با حيله وارد قلعه خيبر شده كمين كردند و شبانگاه به بهانه دادن هديه به ابورافع وارد خانه‌اش شده، او را به قتل ‌رساندند.<ref> المغازى، ص‌ 392 ـ 394؛ المنتظم، ج‌ 2، ص‌ 342.</ref> پيامبر با شنيدن خبر قتل او خشنود شد و به قاتلان وى شادباش گفت.<ref> المغازى، ج‌ 1، ص‌ 394.</ref>

مورخان، در سال وقوع سريه عبدالله ‌بن ‌عتيك كه به كشته شدن ابورافع انجاميد، اختلاف دارند. طبرى آن را به سال سوم و پيش از اُحد<ref> تاريخ طبرى، ج‌ 2، ص‌ 55‌.</ref> و ابن‌كثير پس از آن ذكر كرده است.<ref> البداية والنهايه، ج‌ 4، ص ‌8‌.</ref> اين گفته را طبرى نيز نقل مى‌كند؛<ref> تاريخ طبرى، ج‌ 2، ص‌ 56‌.</ref> گرچه هر دوى آنان به تفصيل نظر ابن‌اسحاق را مبنى بر قتل او در سال ‌ششم هجرى نقل مى‌كنند كه با داده‌هاى تاريخى به ويژه با نقش او در جنگ خندق سازگارتر است.<ref> الطبقات، ج‌ 2، ص‌ 70؛ تاريخ طبرى، ج‌ 2، ص‌ 56‌.</ref>

'''ابورافع در شأن نزول:'''

# طبرى از ابن ‌عباس نقل كرده كه ابورافع، ابن ابى ‌الحقيق و ديگران با گروهى از انصار طرح دوستى ريخته تا آنان را بفريبند و هشدار گروهى از مسلمانان مؤثر نيفتاد. خداوند با نزول آيه 28 [[سوره آل ‌عمران]]/3 «لايَتَّخِذِ المُؤمِنونَ الكفِرينَ أولِياءَ مِن دونِ ‌المُؤمِنينَ و مَن يَفعَل ذلِكَ فَلَيس مِن‌اللّهِ فى شىء إلاّ أن تَتَّقوا مِنهُم تُقةً» مؤمنان را از دوستى با كافران جز در موارد ترس و تقيه برحذر داشت.<ref> جامع‌البيان، مج‌ 3، ج‌ 3، ص‌ 309.</ref>

# از عكرمه نقل است كه ابورافع و گروهى از يهود با گرفتن رشوه به منظور تغيير صفات پيامبر در [[تورات]] به تحريف آن دست مى‌زدند كه خداوند آيه 77 و 78 سوره آل ‌عمران/3 را نازل،<ref> همان، ص‌ 435؛ مجمع البيان، ج‌ 2، ص‌ 778؛ الدرّالمنثور، ج‌ 2، ص‌ 245 و 246.</ref> و ضمن رسوا كردن آنان به عذاب دردناك در آخرت تهديدشان‌ كرد.

«إنَّ الّذينَ يَشتَرونَ بِعَهدِاللّهِ و أَيمنِهم ثَمَناً قَليلا أُولئِكَ لاخَلقَ لَهُم فِى‌الأخِرَةِ ولايُكَلِّمُهُمُ اللّهُ ولايَنظرُ إلَيهِم يَوم القِيمَة و لايُزَكِّيهِم وَلَهُم عَذابٌ أليمٌ × و إنَّ مِنهُم لَفَرِيقاً يَلوُونَ ألسِنَتَهُم بِالكِتبِ لِتَحسَبوه مِن الكِتب و ما هوَ مِن الكِتبِ و يَقولونَ هوَ مِن عِندِاللّهِ و ما هوَ مِن عِندِاللّهِ و يَقولونَ عَلى اللّهِ الكَذِبَ و هُم يَعلَمونَ».

# آيه 65 تا 68 سوره آل ‌عمران/3 درباره گروهى از احبار يهود و نصاراى نجران نازل شد كه در حضور پيامبر درباره [[حضرت ابراهيم]] عليه‌السلام به نزاع برخاستند. احبار او را يهودى و ‌نصارا نصرانى‌اش مى‌خواندند كه خداوند فرمود: او پيش از هر دوى اينان است: «يأهلَ الكتبِ لِمَ تُحاجّونَ فى إبرهيمَ و ما أُنزِلَتِ التَّورةُ والإنجيلُ إلاّ مِن بَعدِه»؛<ref> دلائل‌النّبوه، ج‌ 5‌، ص‌ 384؛ تاريخ الاسلام، ذهبى، ج 1، ص 697‌.</ref> آن‌گاه ابورافع از پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيد: آيا مى‌خواهى ما تو را عبادت كنيم؛ چنان‌كه نصارا عيسى ‌ابن ‌مريم را پرستش مى‌كنند؟ حضرت ‌فرمود: به خدا پناه مى‌برم از اين كه به عبادت غيرخدا فرمان دهم.

در پى اين قضيه آيات 79 و 80 سوره آل ‌عمران/3 نازل شد<ref> جامع‌البيان، مج‌ 3، ج‌ 3، ص‌ 441؛ مجمع‌البيان، ج‌ 2، ص‌ 782.</ref> كه [[پيامبران]] از فراخوانى ديگران به عبادت خويشتن، فرشتگان و پيامبران ديگر مبرا دانسته شدند: «ما‌كان لِبَشر أن يُؤتِيَه اللّهُ الكِتبَ والحُكمَ والنُّبوَّةَ ثُمّ يَقولَ لِلنَّاسِ كونوا عِباداً لى مِن دونِ‌اللّهِ ولكِن كونوا رَبّنِيّين بِما كُنتُم تُعَلِّمونَ الكِتبَ و بِما كُنتم تَدرُسونَ × ولايَأمُرَكم أن تَتَّخِذوا المَلئِكَة والنَّبِيّينَ أرباباً أيأمُرُكُم بِالكُفر بَعدَ إذ أنتم مُسلِمونَ».

# طبرسى در ذيل آيه‌هاى 111 و 112 سوره آل ‌عمران/3 از مقاتل آورده كه سران يهود چون ابورافع، كعب و ديگران نزد برخى هم‌كيشان پيشين خود مثل عبدالله ‌بن ‌سلام و ياران او رفته، آنان را بر اسلام آوردنشان سرزنش كردند كه اين آيات نازل شد:<ref> مجمع‌البيان، ج‌ 2، ص‌ 813‌؛ قرطبى، ج‌ 4، ص‌ 112.</ref>

«لَن يَضُرّوكُم إلاّ أَذىً وَ إن يُقتِلوكُم يُوَلّوكم الأدبارَ ثُمّ لايُنصَرونَ × ضرِبَت عَليهمُ الذِّلَّةُ أينَ ما ثُقِفوا إلاّ بِحبل مِنَ اللّهِ و حَبل مِنَ النّاسِ و باءُو بِغضب مِن اللّهِ و ضُرِبت عَليهِم المَسكَنَةُ ذلِكَ بَأنَّهُم كانوا يَكفُرونَ بايتِ اللّهِ وَ يَقتُلونَ الأنبِياءَ بِغَير حَقّ ذ لكَ بِما عَصَوا و كانوا يَعتَدونَ؛ به شما جز آزارى اندك، زيانى نمى‌رسانند و ‌اگر آهنگ كارزار با شما كنند به شما پشت مى‌كنند و آنگاه يارى نمى‌يابند. هر جا يافته شوند، دچار خوارى‌اند مگر آن كه به پناه ‌امان خدا و زينهار مردم (مسلمان) روند و سزاوار خشم الهى شدند و دچار نادارى گرديدند. اين از آن بود كه آيات الهى را انكار مى‌كردند و [[پيامبران]] را به ناحق مى‌كشتند و از آن بود كه سركشى كردند و از حد درگذشتند».

# نقل است كه مقصود از «يُؤمِنونَ بِالجِبتِ والطَّغوت» در آيه 51 [[سوره نساء]]/4 ابورافع و ديگر بزرگان يهودند كه بهره‌اى اندك از كتاب آسمانى داشته؛ اما به جبت و طاغوت روى كرده‌اند. اينان در مواجهه با مشركان [[مكه]] دين آنان (بت‌پرستى) را برتر از اسلام مى‌شناساندند.<ref> [[مجمع‌البيان]]، ج‌ 3، ص‌ 93.</ref>

به نقل ابن ‌عباس، اينان همان احبار يهود از جمله ابورافع هستند كه جنگ احزاب را با تحريك قريش، غطفان و بنى‌قريظه راه انداختند؛ همانان‌ كه نزد قريش آمده، دينشان را هدايت يافته‌تر از دين محمد نشان دادند كه خداوند اين آيه و چهار آيه بعدى را درباره آنان نازل فرمود.<ref> جامع‌البيان، مج‌ 4، ج‌ 5‌، ص‌ 188 و مج 11، ج‌ 21، ص‌ 156.</ref>

==پانویس ==
<references />
===منابع===

سيد عليرضا واسعى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 1، صفحه 673-676.

[[رده: دشمنان پیامبر]]

[[رده: ابورافع نضری در شان نزول آیات قرآن]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۴: @@
 ==منابع==
 سید علیرضا واسعى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 1، صفحه 673-676.
 [[رده: دشمنان پیامبر]]
 [[رده:شخصیت‌های شان نزول آیات قرآن]]

@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 ==ابورافع در شأن نزول==
-# طبرى از ابن ‌عباس نقل كرده كه ابورافع، ابن ابى ‌الحقیق و دیگران با گروهى از انصار طرح دوستى ریخته تا آنان را بفریبند و هشدار گروهى از مسلمانان مؤثر نیفتاد. خداوند با نزول آیه 28 [[سوره آل ‌عمران]]/3 {{متن قرآن|«لایَتَّخِذِ المُؤمِنونَ الكفِرینَ أولِیاءَ مِن دونِ ‌المُؤمِنینَ و مَن یَفعَل ذلِكَ فَلَیس مِن‌اللّهِ فى شىء إلاّ أن تَتَّقوا مِنهُم تُقةً»}} مؤمنان را از دوستى با كافران جز در موارد ترس و تقیه برحذر داشت.<ref> جامع‌البیان، مج‌ 3، ج‌ 3، ص‌ 309.</ref>
+# طبرى از ابن ‌عباس نقل كرده كه ابورافع، ابن ابى ‌الحقیق و دیگران با گروهى از انصار طرح دوستى ریخته تا آنان را بفریبند و هشدار گروهى از مسلمانان مؤثر نیفتاد. خداوند با نزول آیه 28 [[سوره آل ‌عمران]]/3 {{متن قرآن|«لاَّ يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاء مِن دُوْنِ الْمُؤْمِنِينَ وَمَن يَفْعَلْ ذَلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللّهِ فِي شَيْءٍ إِلاَّ أَن تَتَّقُواْ مِنْهُمْ تُقَاةً...»}} مؤمنان را از دوستى با كافران جز در موارد ترس و تقیه برحذر داشت.<ref> جامع‌البیان، مج‌ 3، ج‌ 3، ص‌ 309.</ref>
-# از عكرمه نقل است كه ابورافع و گروهى از یهود با گرفتن رشوه به منظور تغییر صفات پیامبر در [[تورات]] به تحریف آن دست مى‌زدند كه خداوند آیه 77 و 78 سوره  آل ‌عمران/3 را نازل،<ref> همان، ص‌ 435؛ مجمع البیان، ج‌ 2، ص‌ 778؛ الدرّالمنثور، ج‌ 2، ص‌ 245 و 246.</ref> و ضمن رسوا كردن آنان به عذاب دردناك در آخرت تهدیدشان‌ كرد.<p>{{متن قرآن|«إنَّ الّذینَ یَشتَرونَ بِعَهدِاللّهِ و أَیمنِهم ثَمَناً قَلیلا أُولئِكَ لاخَلقَ لَهُم فِى‌الأخِرَةِ ولایُكَلِّمُهُمُ اللّهُ ولایَنظرُ إلَیهِم یَوم القِیمَة و لایُزَكِّیهِم وَلَهُم عَذابٌ ألیمٌ × و إنَّ مِنهُم لَفَرِیقاً یَلوُونَ ألسِنَتَهُم بِالكِتبِ لِتَحسَبوه مِن الكِتب و ما هوَ مِن الكِتبِ و یَقولونَ هوَ مِن عِندِاللّهِ و ما هوَ مِن عِندِاللّهِ و یَقولونَ عَلى اللّهِ الكَذِبَ و هُم یَعلَمونَ»}}.</p>
+# از عكرمه نقل است كه ابورافع و گروهى از یهود با گرفتن رشوه به منظور تغییر صفات پیامبر در [[تورات]] به تحریف آن دست مى‌زدند كه خداوند آیه 77 و 78 سوره آل ‌عمران/3 را نازل،<ref> همان، ص‌ 435؛ مجمع البیان، ج‌ 2، ص‌ 778؛ الدرّالمنثور، ج‌ 2، ص‌ 245 و 246.</ref> و ضمن رسوا كردن آنان به عذاب دردناك در آخرت تهدیدشان‌ كرد.<p>{{متن قرآن|«إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُوْلَـئِكَ لاَ خَلاَقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ × وَإِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيقًا يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُم بِالْكِتَابِ لِتَحْسَبُوهُ مِنَ الْكِتَابِ وَمَا هُوَ مِنَ الْكِتَابِ وَيَقُولُونَ هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ وَمَا هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ وَيَقُولُونَ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ»}}.</p>
-# آیه 65 تا 68 سوره آل ‌عمران/3 درباره گروهى از احبار یهود و نصاراى نجران نازل شد كه در حضور پیامبر درباره [[حضرت ابراهیم]] علیه‌السلام به نزاع برخاستند. احبار او را یهودى و ‌نصارا نصرانى‌اش مى‌خواندند كه خداوند فرمود: او پیش از هر دوى اینان است: یأهلَ الكتبِ لِمَ تُحاجّونَ فى إبرهیمَ و ما أُنزِلَتِ التَّورةُ والإنجیلُ إلاّ مِن بَعدِه؛<ref> دلائل‌النّبوه، ج‌ 5‌، ص‌ 384؛ تاریخ الاسلام، ذهبى، ج 1، ص 697‌.</ref> آن‌گاه ابورافع از پیامبر صلى الله علیه و آله پرسید: آیا مى‌خواهى ما تو را عبادت كنیم؛ چنان‌كه نصارا عیسى ‌ابن ‌مریم را پرستش مى‌كنند؟ حضرت ‌فرمود: به خدا پناه مى‌برم از این كه به عبادت غیرخدا فرمان دهم.<p>در پى این قضیه آیات 79 و 80 سوره آل ‌عمران/3 نازل شد<ref> جامع‌البیان، مج‌ 3، ج‌ 3، ص‌ 441؛ مجمع‌البیان، ج‌ 2، ص‌ 782.</ref> كه [[پیامبران]] از فراخوانى دیگران به عبادت خویشتن، فرشتگان و پیامبران دیگر مبرا دانسته شدند: {{متن قرآن|«ما‌كان لِبَشر أن یُؤتِیَه اللّهُ الكِتبَ والحُكمَ والنُّبوَّةَ ثُمّ یَقولَ لِلنَّاسِ كونوا عِباداً لى مِن دونِ‌اللّهِ ولكِن كونوا رَبّنِیّین بِما كُنتُم تُعَلِّمونَ الكِتبَ و بِما كُنتم تَدرُسونَ × ولایَأمُرَكم أن تَتَّخِذوا المَلئِكَة والنَّبِیّینَ أرباباً أیأمُرُكُم بِالكُفر بَعدَ إذ أنتم مُسلِمونَ»}}.</p>
+# آیه 65 تا 68 سوره آل ‌عمران/3 درباره گروهى از احبار یهود و نصاراى نجران نازل شد كه در حضور پیامبر درباره [[حضرت ابراهیم]] علیه‌السلام به نزاع برخاستند. احبار او را یهودى و ‌نصارا نصرانى‌اش مى‌خواندند كه خداوند فرمود: او پیش از هر دوى اینان است: یأهلَ الكتبِ لِمَ تُحاجّونَ فى إبرهیمَ و ما أُنزِلَتِ التَّورةُ والإنجیلُ إلاّ مِن بَعدِه؛<ref> دلائل‌النّبوه، ج‌ 5‌، ص‌ 384؛ تاریخ الاسلام، ذهبى، ج 1، ص 697‌.</ref> آن‌گاه ابورافع از پیامبر صلى الله علیه و آله پرسید: آیا مى‌خواهى ما تو را عبادت كنیم؛ چنان‌كه نصارا عیسى ‌ابن ‌مریم را پرستش مى‌كنند؟ حضرت ‌فرمود: به خدا پناه مى‌برم از این كه به عبادت غیرخدا فرمان دهم.<p>در پى این قضیه آیات 79 و 80 سوره آل ‌عمران/3 نازل شد<ref> جامع‌البیان، مج‌ 3، ج‌ 3، ص‌ 441؛ مجمع‌البیان، ج‌ 2، ص‌ 782.</ref> كه [[پیامبران]] از فراخوانى دیگران به عبادت خویشتن، فرشتگان و پیامبران دیگر مبرا دانسته شدند: {{متن قرآن|«مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُؤْتِيَهُ اللّهُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُواْ عِبَادًا لِّي مِن دُونِ اللّهِ وَلَـكِن كُونُواْ رَبَّانِيِّينَ بِمَا كُنتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتَابَ وَبِمَا كُنتُمْ تَدْرُسُونَ × وَلاَ يَأْمُرَكُمْ أَن تَتَّخِذُواْ الْمَلاَئِكَةَ وَالنِّبِيِّيْنَ أَرْبَابًا أَيَأْمُرُكُم بِالْكُفْرِ بَعْدَ إِذْ أَنتُم مُّسْلِمُونَ»}}.</p>
-# طبرسى در ذیل آیه‌هاى 111 و 112 سوره آل ‌عمران/3 از مقاتل آورده كه سران یهود چون ابورافع، كعب و دیگران نزد برخى هم‌كیشان پیشین خود مثل عبدالله ‌بن ‌سلام و یاران او رفته، آنان را بر اسلام آوردنشان سرزنش كردند كه این آیات نازل شد:<ref> مجمع‌البیان، ج‌ 2، ص‌ 813‌؛ قرطبى، ج‌ 4، ص‌ 112.</ref> <p>{{متن قرآن|«لَن یَضُرّوكُم إلاّ أَذىً وَ إن یُقتِلوكُم یُوَلّوكم الأدبارَ ثُمّ لایُنصَرونَ × ضرِبَت عَلیهمُ الذِّلَّةُ أینَ ما ثُقِفوا إلاّ بِحبل مِنَ اللّهِ و حَبل مِنَ النّاسِ و باءُو بِغضب مِن اللّهِ و ضُرِبت عَلیهِم المَسكَنَةُ ذلِكَ بَأنَّهُم كانوا یَكفُرونَ بایتِ اللّهِ وَ یَقتُلونَ الأنبِیاءَ بِغَیر حَقّ ذ لكَ بِما عَصَوا و كانوا یَعتَدونَ»}}؛ به شما جز آزارى اندك، زیانى نمى‌رسانند و ‌اگر آهنگ كارزار با شما كنند به شما پشت مى‌كنند و آنگاه یارى نمى‌یابند. هر جا یافته شوند، دچار خوارى‌اند مگر آن كه به پناه ‌امان خدا و زینهار مردم (مسلمان) روند و سزاوار خشم الهى شدند و دچار نادارى گردیدند. این از آن بود كه آیات الهى را انكار مى‌كردند و [[پیامبران]] را به ناحق مى‌كشتند و از آن بود كه سركشى كردند و از حد درگذشتند.</p>
+# طبرسى در ذیل آیه‌هاى 111 و 112 سوره آل ‌عمران/3 از مقاتل آورده كه سران یهود چون ابورافع، كعب و دیگران نزد برخى هم‌كیشان پیشین خود مثل عبدالله ‌بن ‌سلام و یاران او رفته، آنان را بر اسلام آوردنشان سرزنش كردند كه این آیات نازل شد:<ref> مجمع‌البیان، ج‌ 2، ص‌ 813‌؛ قرطبى، ج‌ 4، ص‌ 112.</ref> <p>{{متن قرآن|«لَن يَضُرُّوكُمْ إِلاَّ أَذًى وَإِن يُقَاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الأَدُبَارَ ثُمَّ لاَ يُنصَرُونَ × ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُواْ إِلاَّ بِحَبْلٍ مِّنْ اللّهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَآؤُوا بِغَضَبٍ مِّنَ اللّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُواْ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللّهِ وَيَقْتُلُونَ الأَنبِيَاء بِغَيْرِ حَقٍّ ذَلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ»}}؛ به شما جز آزارى اندك، زیانى نمى‌رسانند و ‌اگر آهنگ كارزار با شما كنند به شما پشت مى‌كنند و آنگاه یارى نمى‌یابند. هر جا یافته شوند، دچار خوارى‌اند مگر آن كه به پناه ‌امان خدا و زینهار مردم (مسلمان) روند و سزاوار خشم الهى شدند و دچار نادارى گردیدند. این از آن بود كه آیات الهى را انكار مى‌كردند و [[پیامبران]] را به ناحق مى‌كشتند و از آن بود كه سركشى كردند و از حد درگذشتند.</p>
-# نقل است كه مقصود از {{متن قرآن|«یُؤمِنونَ بِالجِبتِ والطَّغوت»}} در آیه 51 [[سوره نساء]]/4 ابورافع و دیگر بزرگان یهودند كه بهره‌اى اندك از كتاب آسمانى داشته؛ اما به جبت و طاغوت روى كرده‌اند. اینان در مواجهه با مشركان [[مكه]] دین آنان (بت‌پرستى) را برتر از اسلام مى‌شناساندند.<ref> [[مجمع‌البیان]]، ج‌ 3، ص‌ 93.</ref> <p>به نقل ابن ‌عباس، اینان همان احبار یهود از جمله ابورافع هستند كه جنگ احزاب را با تحریك قریش، غطفان و بنى‌قریظه راه انداختند؛ همانان‌ كه نزد قریش آمده، دینشان را هدایت یافته‌تر از دین محمد نشان دادند كه خداوند این آیه و چهار آیه بعدى را درباره آنان نازل فرمود.<ref> جامع‌البیان، مج‌ 4، ج‌ 5‌، ص‌ 188 و مج 11، ج‌ 21، ص‌ 156.</ref></p>
+# نقل است كه مقصود از {{متن قرآن|«يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ»}} در آیه 51 [[سوره نساء]]/4 ابورافع و دیگر بزرگان یهودند كه بهره‌اى اندك از كتاب آسمانى داشته؛ اما به جبت و طاغوت روى كرده‌اند. اینان در مواجهه با مشركان [[مكه]] دین آنان (بت‌پرستى) را برتر از اسلام مى‌شناساندند.<ref> [[مجمع‌البیان]]، ج‌ 3، ص‌ 93.</ref> <p>به نقل ابن ‌عباس، اینان همان احبار یهود از جمله ابورافع هستند كه جنگ احزاب را با تحریك قریش، غطفان و بنى‌قریظه راه انداختند؛ همانان‌ كه نزد قریش آمده، دینشان را هدایت یافته‌تر از دین محمد نشان دادند كه خداوند این آیه و چهار آیه بعدى را درباره آنان نازل فرمود.<ref> جامع‌البیان، مج‌ 4، ج‌ 5‌، ص‌ 188 و مج 11، ج‌ 21، ص‌ 156.</ref></p>
 ==پانویس==

@@ سطر ۲۲: / سطر ۲۲: @@
 ==ابورافع در شأن نزول==
-# طبرى از ابن ‌عباس نقل كرده كه ابورافع، ابن ابى ‌الحقیق و دیگران با گروهى از انصار طرح دوستى ریخته تا آنان را بفریبند و هشدار گروهى از مسلمانان مؤثر نیفتاد. خداوند با نزول آیه 28 [[سوره آل ‌عمران]]/3 «لایَتَّخِذِ المُؤمِنونَ الكفِرینَ أولِیاءَ مِن دونِ ‌المُؤمِنینَ و مَن یَفعَل ذلِكَ فَلَیس مِن‌اللّهِ فى شىء إلاّ أن تَتَّقوا مِنهُم تُقةً» مؤمنان را از دوستى با كافران جز در موارد ترس و تقیه برحذر داشت.<ref> جامع‌البیان، مج‌ 3، ج‌ 3، ص‌ 309.</ref>
+# طبرى از ابن ‌عباس نقل كرده كه ابورافع، ابن ابى ‌الحقیق و دیگران با گروهى از انصار طرح دوستى ریخته تا آنان را بفریبند و هشدار گروهى از مسلمانان مؤثر نیفتاد. خداوند با نزول آیه 28 [[سوره آل ‌عمران]]/3 {{متن قرآن|«لایَتَّخِذِ المُؤمِنونَ الكفِرینَ أولِیاءَ مِن دونِ ‌المُؤمِنینَ و مَن یَفعَل ذلِكَ فَلَیس مِن‌اللّهِ فى شىء إلاّ أن تَتَّقوا مِنهُم تُقةً»}} مؤمنان را از دوستى با كافران جز در موارد ترس و تقیه برحذر داشت.<ref> جامع‌البیان، مج‌ 3، ج‌ 3، ص‌ 309.</ref>
-# از عكرمه نقل است كه ابورافع و گروهى از یهود با گرفتن رشوه به منظور تغییر صفات پیامبر در [[تورات]] به تحریف آن دست مى‌زدند كه خداوند آیه 77 و 78 سوره  آل ‌عمران/3 را نازل،<ref> همان، ص‌ 435؛ مجمع البیان، ج‌ 2، ص‌ 778؛ الدرّالمنثور، ج‌ 2، ص‌ 245 و 246.</ref> و ضمن رسوا كردن آنان به عذاب دردناك در آخرت تهدیدشان‌ كرد.<p>«إنَّ الّذینَ یَشتَرونَ بِعَهدِاللّهِ و أَیمنِهم ثَمَناً قَلیلا أُولئِكَ لاخَلقَ لَهُم فِى‌الأخِرَةِ ولایُكَلِّمُهُمُ اللّهُ ولایَنظرُ إلَیهِم یَوم القِیمَة و لایُزَكِّیهِم وَلَهُم عَذابٌ ألیمٌ × و إنَّ مِنهُم لَفَرِیقاً یَلوُونَ ألسِنَتَهُم بِالكِتبِ لِتَحسَبوه مِن الكِتب و ما هوَ مِن الكِتبِ و یَقولونَ هوَ مِن عِندِاللّهِ و ما هوَ مِن عِندِاللّهِ و یَقولونَ عَلى اللّهِ الكَذِبَ و هُم یَعلَمونَ».</p>
+# از عكرمه نقل است كه ابورافع و گروهى از یهود با گرفتن رشوه به منظور تغییر صفات پیامبر در [[تورات]] به تحریف آن دست مى‌زدند كه خداوند آیه 77 و 78 سوره  آل ‌عمران/3 را نازل،<ref> همان، ص‌ 435؛ مجمع البیان، ج‌ 2، ص‌ 778؛ الدرّالمنثور، ج‌ 2، ص‌ 245 و 246.</ref> و ضمن رسوا كردن آنان به عذاب دردناك در آخرت تهدیدشان‌ كرد.<p>{{متن قرآن|«إنَّ الّذینَ یَشتَرونَ بِعَهدِاللّهِ و أَیمنِهم ثَمَناً قَلیلا أُولئِكَ لاخَلقَ لَهُم فِى‌الأخِرَةِ ولایُكَلِّمُهُمُ اللّهُ ولایَنظرُ إلَیهِم یَوم القِیمَة و لایُزَكِّیهِم وَلَهُم عَذابٌ ألیمٌ × و إنَّ مِنهُم لَفَرِیقاً یَلوُونَ ألسِنَتَهُم بِالكِتبِ لِتَحسَبوه مِن الكِتب و ما هوَ مِن الكِتبِ و یَقولونَ هوَ مِن عِندِاللّهِ و ما هوَ مِن عِندِاللّهِ و یَقولونَ عَلى اللّهِ الكَذِبَ و هُم یَعلَمونَ»}}.</p>
-# آیه 65 تا 68 سوره آل ‌عمران/3 درباره گروهى از احبار یهود و نصاراى نجران نازل شد كه در حضور پیامبر درباره [[حضرت ابراهیم]] علیه‌السلام به نزاع برخاستند. احبار او را یهودى و ‌نصارا نصرانى‌اش مى‌خواندند كه خداوند فرمود: او پیش از هر دوى اینان است: «یأهلَ الكتبِ لِمَ تُحاجّونَ فى إبرهیمَ و ما أُنزِلَتِ التَّورةُ والإنجیلُ إلاّ مِن بَعدِه»؛<ref> دلائل‌النّبوه، ج‌ 5‌، ص‌ 384؛ تاریخ الاسلام، ذهبى، ج 1، ص 697‌.</ref> آن‌گاه ابورافع از پیامبر صلى الله علیه و آله پرسید: آیا مى‌خواهى ما تو را عبادت كنیم؛ چنان‌كه نصارا عیسى ‌ابن ‌مریم را پرستش مى‌كنند؟ حضرت ‌فرمود: به خدا پناه مى‌برم از این كه به عبادت غیرخدا فرمان دهم.<p>در پى این قضیه آیات 79 و 80 سوره آل ‌عمران/3 نازل شد<ref> جامع‌البیان، مج‌ 3، ج‌ 3، ص‌ 441؛ مجمع‌البیان، ج‌ 2، ص‌ 782.</ref> كه [[پیامبران]] از فراخوانى دیگران به عبادت خویشتن، فرشتگان و پیامبران دیگر مبرا دانسته شدند: «ما‌كان لِبَشر أن یُؤتِیَه اللّهُ الكِتبَ والحُكمَ والنُّبوَّةَ ثُمّ یَقولَ لِلنَّاسِ كونوا عِباداً لى مِن دونِ‌اللّهِ ولكِن كونوا رَبّنِیّین بِما كُنتُم تُعَلِّمونَ الكِتبَ و بِما كُنتم تَدرُسونَ × ولایَأمُرَكم أن تَتَّخِذوا المَلئِكَة والنَّبِیّینَ أرباباً أیأمُرُكُم بِالكُفر بَعدَ إذ أنتم مُسلِمونَ».</p>
+# آیه 65 تا 68 سوره آل ‌عمران/3 درباره گروهى از احبار یهود و نصاراى نجران نازل شد كه در حضور پیامبر درباره [[حضرت ابراهیم]] علیه‌السلام به نزاع برخاستند. احبار او را یهودى و ‌نصارا نصرانى‌اش مى‌خواندند كه خداوند فرمود: او پیش از هر دوى اینان است: یأهلَ الكتبِ لِمَ تُحاجّونَ فى إبرهیمَ و ما أُنزِلَتِ التَّورةُ والإنجیلُ إلاّ مِن بَعدِه؛<ref> دلائل‌النّبوه، ج‌ 5‌، ص‌ 384؛ تاریخ الاسلام، ذهبى، ج 1، ص 697‌.</ref> آن‌گاه ابورافع از پیامبر صلى الله علیه و آله پرسید: آیا مى‌خواهى ما تو را عبادت كنیم؛ چنان‌كه نصارا عیسى ‌ابن ‌مریم را پرستش مى‌كنند؟ حضرت ‌فرمود: به خدا پناه مى‌برم از این كه به عبادت غیرخدا فرمان دهم.<p>در پى این قضیه آیات 79 و 80 سوره آل ‌عمران/3 نازل شد<ref> جامع‌البیان، مج‌ 3، ج‌ 3، ص‌ 441؛ مجمع‌البیان، ج‌ 2، ص‌ 782.</ref> كه [[پیامبران]] از فراخوانى دیگران به عبادت خویشتن، فرشتگان و پیامبران دیگر مبرا دانسته شدند: {{متن قرآن|«ما‌كان لِبَشر أن یُؤتِیَه اللّهُ الكِتبَ والحُكمَ والنُّبوَّةَ ثُمّ یَقولَ لِلنَّاسِ كونوا عِباداً لى مِن دونِ‌اللّهِ ولكِن كونوا رَبّنِیّین بِما كُنتُم تُعَلِّمونَ الكِتبَ و بِما كُنتم تَدرُسونَ × ولایَأمُرَكم أن تَتَّخِذوا المَلئِكَة والنَّبِیّینَ أرباباً أیأمُرُكُم بِالكُفر بَعدَ إذ أنتم مُسلِمونَ»}}.</p>
-# طبرسى در ذیل آیه‌هاى 111 و 112 سوره آل ‌عمران/3 از مقاتل آورده كه سران یهود چون ابورافع، كعب و دیگران نزد برخى هم‌كیشان پیشین خود مثل عبدالله ‌بن ‌سلام و یاران او رفته، آنان را بر اسلام آوردنشان سرزنش كردند كه این آیات نازل شد:<ref> مجمع‌البیان، ج‌ 2، ص‌ 813‌؛ قرطبى، ج‌ 4، ص‌ 112.</ref> <p>«لَن یَضُرّوكُم إلاّ أَذىً وَ إن یُقتِلوكُم یُوَلّوكم الأدبارَ ثُمّ لایُنصَرونَ × ضرِبَت عَلیهمُ الذِّلَّةُ أینَ ما ثُقِفوا إلاّ بِحبل مِنَ اللّهِ و حَبل مِنَ النّاسِ و باءُو بِغضب مِن اللّهِ و ضُرِبت عَلیهِم المَسكَنَةُ ذلِكَ بَأنَّهُم كانوا یَكفُرونَ بایتِ اللّهِ وَ یَقتُلونَ الأنبِیاءَ بِغَیر حَقّ ذ لكَ بِما عَصَوا و كانوا یَعتَدونَ؛ به شما جز آزارى اندك، زیانى نمى‌رسانند و ‌اگر آهنگ كارزار با شما كنند به شما پشت مى‌كنند و آنگاه یارى نمى‌یابند. هر جا یافته شوند، دچار خوارى‌اند مگر آن كه به پناه ‌امان خدا و زینهار مردم (مسلمان) روند و سزاوار خشم الهى شدند و دچار نادارى گردیدند. این از آن بود كه آیات الهى را انكار مى‌كردند و [[پیامبران]] را به ناحق مى‌كشتند و از آن بود كه سركشى كردند و از حد درگذشتند».</p>
+# طبرسى در ذیل آیه‌هاى 111 و 112 سوره آل ‌عمران/3 از مقاتل آورده كه سران یهود چون ابورافع، كعب و دیگران نزد برخى هم‌كیشان پیشین خود مثل عبدالله ‌بن ‌سلام و یاران او رفته، آنان را بر اسلام آوردنشان سرزنش كردند كه این آیات نازل شد:<ref> مجمع‌البیان، ج‌ 2، ص‌ 813‌؛ قرطبى، ج‌ 4، ص‌ 112.</ref> <p>{{متن قرآن|«لَن یَضُرّوكُم إلاّ أَذىً وَ إن یُقتِلوكُم یُوَلّوكم الأدبارَ ثُمّ لایُنصَرونَ × ضرِبَت عَلیهمُ الذِّلَّةُ أینَ ما ثُقِفوا إلاّ بِحبل مِنَ اللّهِ و حَبل مِنَ النّاسِ و باءُو بِغضب مِن اللّهِ و ضُرِبت عَلیهِم المَسكَنَةُ ذلِكَ بَأنَّهُم كانوا یَكفُرونَ بایتِ اللّهِ وَ یَقتُلونَ الأنبِیاءَ بِغَیر حَقّ ذ لكَ بِما عَصَوا و كانوا یَعتَدونَ»}}؛ به شما جز آزارى اندك، زیانى نمى‌رسانند و ‌اگر آهنگ كارزار با شما كنند به شما پشت مى‌كنند و آنگاه یارى نمى‌یابند. هر جا یافته شوند، دچار خوارى‌اند مگر آن كه به پناه ‌امان خدا و زینهار مردم (مسلمان) روند و سزاوار خشم الهى شدند و دچار نادارى گردیدند. این از آن بود كه آیات الهى را انكار مى‌كردند و [[پیامبران]] را به ناحق مى‌كشتند و از آن بود كه سركشى كردند و از حد درگذشتند.</p>
-# نقل است كه مقصود از «یُؤمِنونَ بِالجِبتِ والطَّغوت» در آیه 51 [[سوره نساء]]/4 ابورافع و دیگر بزرگان یهودند كه بهره‌اى اندك از كتاب آسمانى داشته؛ اما به جبت و طاغوت روى كرده‌اند. اینان در مواجهه با مشركان [[مكه]] دین آنان (بت‌پرستى) را برتر از اسلام مى‌شناساندند.<ref> [[مجمع‌البیان]]، ج‌ 3، ص‌ 93.</ref> <p>به نقل ابن ‌عباس، اینان همان احبار یهود از جمله ابورافع هستند كه جنگ احزاب را با تحریك قریش، غطفان و بنى‌قریظه راه انداختند؛ همانان‌ كه نزد قریش آمده، دینشان را هدایت یافته‌تر از دین محمد نشان دادند كه خداوند این آیه و چهار آیه بعدى را درباره آنان نازل فرمود.<ref> جامع‌البیان، مج‌ 4، ج‌ 5‌، ص‌ 188 و مج 11، ج‌ 21، ص‌ 156.</ref></p>
+# نقل است كه مقصود از {{متن قرآن|«یُؤمِنونَ بِالجِبتِ والطَّغوت»}} در آیه 51 [[سوره نساء]]/4 ابورافع و دیگر بزرگان یهودند كه بهره‌اى اندك از كتاب آسمانى داشته؛ اما به جبت و طاغوت روى كرده‌اند. اینان در مواجهه با مشركان [[مكه]] دین آنان (بت‌پرستى) را برتر از اسلام مى‌شناساندند.<ref> [[مجمع‌البیان]]، ج‌ 3، ص‌ 93.</ref> <p>به نقل ابن ‌عباس، اینان همان احبار یهود از جمله ابورافع هستند كه جنگ احزاب را با تحریك قریش، غطفان و بنى‌قریظه راه انداختند؛ همانان‌ كه نزد قریش آمده، دینشان را هدایت یافته‌تر از دین محمد نشان دادند كه خداوند این آیه و چهار آیه بعدى را درباره آنان نازل فرمود.<ref> جامع‌البیان، مج‌ 4، ج‌ 5‌، ص‌ 188 و مج 11، ج‌ 21، ص‌ 156.</ref></p>
 ==پانویس==
@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۵: @@
 [[رده: دشمنان پیامبر]]
-[[رده:شخصیت‌های شان نزول آیات قرآن ]]
+[[رده:شخصیت‌های شان نزول آیات قرآن]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-== ابورافع نَضَرى ==
+{{مدخل دائرة المعارف|[[دائرة المعارف قرآن کریم]]}}
-'''''سلام(عبداللّه)<ref> سیر اعلام النبلاء، ج‌ 2، ص‌ 12.</ref> بن‌ ابى الحُقیق معروف به ابورافع نَضَرى<ref> الطبقات، ج‌ 2، ص‌ 70.</ref> از بزرگان یهود و دشمن سرسخت [[اسلام]] و پیامبر.
-'''''
 ابورافع از اشراف یهود بنى‌نضیر<ref> البدایة والنهایه، ج‌ 4، ص‌ 62‌.</ref> و بازرگان اهل ‌حجاز بود.<ref> همان، ج 3، ص‌ 186.</ref> برخى او را قرظى دانسته‌اند.<ref> سیره ابن ‌هشام، ج 2، ص ‌554‌؛ الدرّالمنثور، ج‌ 2، ص‌ 250.</ref> او چون پیامبرى از میان غیریهود برانگیخته شد، حسادت مى‌كرد.<ref> المغازى، ج‌ 2، ص‌ 677‌.</ref>
@@ سطر ۱۶: / سطر ۲۰: @@
 مورخان، در سال وقوع سریه عبدالله ‌بن ‌عتیك كه به كشته شدن ابورافع انجامید، اختلاف دارند. طبرى آن را به سال سوم و پیش از اُحد<ref> تاریخ طبرى، ج‌ 2، ص‌ 55‌.</ref> و ابن‌كثیر پس از آن ذكر كرده است.<ref> البدایة والنهایه، ج‌ 4، ص ‌8‌.</ref> این گفته را طبرى نیز نقل مى‌كند؛<ref> تاریخ طبرى، ج‌ 2، ص‌ 56‌.</ref> گرچه هر دوى آنان به تفصیل نظر ابن‌اسحاق را مبنى بر قتل او در سال ‌ششم هجرى نقل مى‌كنند كه با داده‌هاى تاریخى به ویژه با نقش او در جنگ خندق سازگارتر است.<ref> الطبقات، ج‌ 2، ص‌ 70؛ تاریخ طبرى، ج‌ 2، ص‌ 56‌.</ref>
 ==ابورافع در شأن نزول==
 # طبرى از ابن ‌عباس نقل كرده كه ابورافع، ابن ابى ‌الحقیق و دیگران با گروهى از انصار طرح دوستى ریخته تا آنان را بفریبند و هشدار گروهى از مسلمانان مؤثر نیفتاد. خداوند با نزول آیه 28 [[سوره آل ‌عمران]]/3 «لایَتَّخِذِ المُؤمِنونَ الكفِرینَ أولِیاءَ مِن دونِ ‌المُؤمِنینَ و مَن یَفعَل ذلِكَ فَلَیس مِن‌اللّهِ فى شىء إلاّ أن تَتَّقوا مِنهُم تُقةً» مؤمنان را از دوستى با كافران جز در موارد ترس و تقیه برحذر داشت.<ref> جامع‌البیان، مج‌ 3، ج‌ 3، ص‌ 309.</ref>
@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۸: @@
 # نقل است كه مقصود از «یُؤمِنونَ بِالجِبتِ والطَّغوت» در آیه 51 [[سوره نساء]]/4 ابورافع و دیگر بزرگان یهودند كه بهره‌اى اندك از كتاب آسمانى داشته؛ اما به جبت و طاغوت روى كرده‌اند. اینان در مواجهه با مشركان [[مكه]] دین آنان (بت‌پرستى) را برتر از اسلام مى‌شناساندند.<ref> [[مجمع‌البیان]]، ج‌ 3، ص‌ 93.</ref> <p>به نقل ابن ‌عباس، اینان همان احبار یهود از جمله ابورافع هستند كه جنگ احزاب را با تحریك قریش، غطفان و بنى‌قریظه راه انداختند؛ همانان‌ كه نزد قریش آمده، دینشان را هدایت یافته‌تر از دین محمد نشان دادند كه خداوند این آیه و چهار آیه بعدى را درباره آنان نازل فرمود.<ref> جامع‌البیان، مج‌ 4، ج‌ 5‌، ص‌ 188 و مج 11، ج‌ 21، ص‌ 156.</ref></p>
 ==منابع==
 سید علیرضا واسعى، دائرة المعارف قرآن کریم، جلد 1، صفحه 673-676.
 [[رده: دشمنان پیامبر]]
 [[رده:شخصیت‌های شان نزول آیات قرآن ]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 '''''سلام(عبداللّه)<ref> سیر اعلام النبلاء، ج‌ 2، ص‌ 12.</ref> بن‌ ابى الحُقیق معروف به ابورافع نَضَرى<ref> الطبقات، ج‌ 2، ص‌ 70.</ref> از بزرگان یهود و دشمن سرسخت [[اسلام]] و پیامبر.
 '''''
 ابورافع از اشراف یهود بنى‌نضیر<ref> البدایة والنهایه، ج‌ 4، ص‌ 62‌.</ref> و بازرگان اهل ‌حجاز بود.<ref> همان، ج 3، ص‌ 186.</ref> برخى او را قرظى دانسته‌اند.<ref> سیره ابن ‌هشام، ج 2، ص ‌554‌؛ الدرّالمنثور، ج‌ 2، ص‌ 250.</ref> او چون پیامبرى از میان غیریهود برانگیخته شد، حسادت مى‌كرد.<ref> المغازى، ج‌ 2، ص‌ 677‌.</ref>
@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۶: @@
 مورخان، در سال وقوع سریه عبدالله ‌بن ‌عتیك كه به كشته شدن ابورافع انجامید، اختلاف دارند. طبرى آن را به سال سوم و پیش از اُحد<ref> تاریخ طبرى، ج‌ 2، ص‌ 55‌.</ref> و ابن‌كثیر پس از آن ذكر كرده است.<ref> البدایة والنهایه، ج‌ 4، ص ‌8‌.</ref> این گفته را طبرى نیز نقل مى‌كند؛<ref> تاریخ طبرى، ج‌ 2، ص‌ 56‌.</ref> گرچه هر دوى آنان به تفصیل نظر ابن‌اسحاق را مبنى بر قتل او در سال ‌ششم هجرى نقل مى‌كنند كه با داده‌هاى تاریخى به ویژه با نقش او در جنگ خندق سازگارتر است.<ref> الطبقات، ج‌ 2، ص‌ 70؛ تاریخ طبرى، ج‌ 2، ص‌ 56‌.</ref>
-'''ابورافع در شأن نزول:'''
 # طبرى از ابن ‌عباس نقل كرده كه ابورافع، ابن ابى ‌الحقیق و دیگران با گروهى از انصار طرح دوستى ریخته تا آنان را بفریبند و هشدار گروهى از مسلمانان مؤثر نیفتاد. خداوند با نزول آیه 28 [[سوره آل ‌عمران]]/3 «لایَتَّخِذِ المُؤمِنونَ الكفِرینَ أولِیاءَ مِن دونِ ‌المُؤمِنینَ و مَن یَفعَل ذلِكَ فَلَیس مِن‌اللّهِ فى شىء إلاّ أن تَتَّقوا مِنهُم تُقةً» مؤمنان را از دوستى با كافران جز در موارد ترس و تقیه برحذر داشت.<ref> جامع‌البیان، مج‌ 3، ج‌ 3، ص‌ 309.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۵۲
(بدون تفاوت)