سفر پیامبر اکرم (ص) به طائف - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۲۳

2026-05-29T14:23:41Z

نمایش تغییرات

مهدی موسوی: ویرایش

2020-10-12T10:34:48Z

ویرایش

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۷ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۵۸

2020-03-07T05:58:10Z

Aghajani در ‏۷ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۵۷

2020-03-07T05:57:50Z

Zamani در ‏۱۲ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۵۵

2019-05-12T10:55:12Z

History of islam در ‏۲۹ آوریل ۲۰۱۸، ساعت ۱۷:۲۴

2018-04-29T17:24:55Z

Zamani در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۴۰

2018-02-04T11:40:33Z

History of islam در ‏۲۷ نوامبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۴:۰۶

2016-11-27T14:06:24Z

Zamani در ‏۱۲ نوامبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۱۶

2016-11-12T12:16:47Z

Zamani در ‏۱۲ نوامبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۱۴

2016-11-12T12:14:08Z

@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۳: @@
 *الطبقات ‌الكبرى،محمد بن سعد واقدی ،ترجمه دکتر  محمود مهدوى دامغانى‌، تهران، انتشارات فرهنگ و انديشه، 1374ش.
 * دلائل النبوة، ابو بكر احمد بن حسين بيهقى (م 458)، ترجمه محمود مهدوى دامغانى، تهران ، انتشارات علمى و فرهنگى، دو جلد، 1361ش.
-* سید جواد موسوی، سفر پیامبر صلی الله علیه و آله به طائف،[http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 29 آذر 1391.
+* سید جواد موسوی، سفر پیامبر صلی الله علیه و آله به طائف، [http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 29 آذر 1391.
 {{شناختنامه رسول خدا (ص)}}

@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۳: @@
 *الطبقات ‌الكبرى،محمد بن سعد واقدی ،ترجمه دکتر  محمود مهدوى دامغانى‌، تهران، انتشارات فرهنگ و انديشه، 1374ش.
 * دلائل النبوة، ابو بكر احمد بن حسين بيهقى (م 458)، ترجمه محمود مهدوى دامغانى، تهران ، انتشارات علمى و فرهنگى، دو جلد، 1361ش.
-*[http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=35207#_ftn10 سفر پیامبر صلی الله علیه و آله به طائف، سید جواد موسوی، سایت پژوهشکده باقرالعلوم علیه السلام (بخش فرهنگ علوم انسانی و اسلامی)] تاریخ بازیابی: 29 آذر 1391.
+* سید جواد موسوی، سفر پیامبر صلی الله علیه و آله به طائف،[http://www.pajoohe.ir  دانشنامه پژوهه]، تاریخ بازیابی: 29 آذر 1391.
 {{شناختنامه رسول خدا (ص)}}

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 با مرگ [[ابوطالب]]، دشمنان پیامبر صلی الله علیه و آله، جرئت بیشتری نسبت به آزار آن حضرت پیدا کردند، از این رو [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله در صدد استمداد از قبیله ثقیف (که در طائف سکونت داشتند) برآمده و می خواست با جلب نظر آنها، پشتیبان تازهای برای پیشرفت دین خویش بدست آورد.<ref> زندگانى‌محمد(ص)،ترجمه سیره ابن هشام،ج‌1،ص:269 </ref> از این رو به تنهایی<ref>ابن هشام، عبدالملک؛ زندگانی محمد صلی الله علیه و آله پیامبر اسلام، ترجمه سید هاشم رسولی، تهران، انتشارات کتابفروشی اسلامیه، 1348، ج اول، ص 269و270.</ref> یا همرا "زید بن حارثه"<ref> ابن سعد، محمد بن سعد کاتب واقدی؛ الطبقات الکبری، ترجمه دکتر محمود مهدوی دامغانی، تهران، انتشارات فرهنگ و اندیشه، 1374، ج اول، ص 210 و نیز حلبی، علی بن برهان الدین؛ السیره الحلبیه، بیروت، انتشارات دارالمعرفه، ج1، ص353.</ref> به طرف طائف حرکت کرد. ولی با مخالفت شدید سران قبیله ثقیف دچار شدند و بدون کسب نتیجه از آنجا بازگشتند.
-== حمایت ابولهب از رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) ==
+==دعوت اهل طائف==
 پیامبر صلی الله علیه و آله در اواخر سال دهم بعثت به طائف رفت، پس از ورود به شهر طائف یکسر به خانه "عبدیالیل" و دو برادرش "مسعود" و "حبیب" که در آن روز بزرگ و رئیس قبیله «ثقیف» بودند، رفتند.

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 == حمایت ابولهب از رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) ==
-{{شناختنامه رسول خدا (ص)}}
 چون حضرت ابو طالب و ام المؤمنین  خديجه در فاصله سى و پنج روز در گذشتند، دو مصيبت بزرگ به پيامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) رسيد كه در خانه خود نشست و كمتر از خانه بيرون مى ‌آمد و قريش هم سخت آن حضرت را آزار مى ‌دادند و هرگز چنان نكرده بودند و آن طمع را هم نداشتند كه كار به آن جا كشد، اين موضوع به اطلاع ابو لهب رسيد، پيش آن حضرت آمد و گفت به همان طريق كه زمان زندگى ابو طالب رفتار مى‌ كردى رفتار كن كه سوگند به لات تا من زنده باشم كسى بر تو دست نخواهد يافت.. اتفاقا ابن عيطله پيامبر (ص) را دشنام داد و ابو لهب به او حمله كرد، ابن عيطله در حال كه مى ‌گريخت فرياد مى‌ كشيد: اى گروه قريش، ابو عتبه از دين برگشته است. قريش آمدند و دور ابو لهب جمع‌ شدند، ابو لهب گفت: من از دين پدرانمان برنگشته‌ ام ولى از برادرزاده خود دفاع مى ‌كنم و نبايد به او ستم شود و بايد آنچه مى ‌خواهد انجام دهد، گفتند نيكو و پسنديده كردى و صله رحم بجا آوردى‌<ref>الطبقات ‌الكبرى،ترجمه دکتر  محمود مهدوى دامغانى‌،ج‌1،ص:197 </ref>
 == علت سفر به طائف ==
@@ سطر ۵۰: / سطر ۵۰: @@
 * دلائل النبوة، ابو بكر احمد بن حسين بيهقى (م 458)، ترجمه محمود مهدوى دامغانى، تهران ، انتشارات علمى و فرهنگى، دو جلد، 1361ش.
 *[http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&UID=35207#_ftn10 سفر پیامبر صلی الله علیه و آله به طائف، سید جواد موسوی، سایت پژوهشکده باقرالعلوم علیه السلام (بخش فرهنگ علوم انسانی و اسلامی)] تاریخ بازیابی: 29 آذر 1391.
 [[رده:پیامبر اکرم از بعثت تا رحلت]]
 [[رده:تاریخ صدر اسلام]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ فوریهٔ ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۴۰
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
	با مرگ [[ابوطالب]]، دشمنان پیامبر صلی الله علیه و آله، جرئت بیشتری نسبت به آزار آن حضرت پیدا کردند، از این رو [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله در صدد استمداد از قبیله ثقیف (که در طائف سکونت داشتند) برآمده و می خواست با جلب نظر آنها، پشتیبان تازهای برای پیشرفت دین خویش بدست آورد.<ref> زندگانى‌محمد(ص)،ترجمه سیره ابن هشام،ج‌1،ص:269 </ref> از این رو به تنهایی<ref>ابن هشام، عبدالملک؛ زندگانی محمد صلی الله علیه و آله پیامبر اسلام، ترجمه سید هاشم رسولی، تهران، انتشارات کتابفروشی اسلامیه، 1348، ج اول، ص 269و270.</ref> یا همرا "زید بن حارثه"<ref> ابن سعد، محمد بن سعد کاتب واقدی؛ الطبقات الکبری، ترجمه دکتر محمود مهدوی دامغانی، تهران، انتشارات فرهنگ و اندیشه، 1374، ج اول، ص 210 و نیز حلبی، علی بن برهان الدین؛ السیره الحلبیه، بیروت، انتشارات دارالمعرفه، ج1، ص353.</ref> به طرف طائف حرکت کرد. ولی با مخالفت شدید سران قبیله ثقیف دچار شدند و بدون کسب نتیجه از آنجا بازگشتند.		با مرگ [[ابوطالب]]، دشمنان پیامبر صلی الله علیه و آله، جرئت بیشتری نسبت به آزار آن حضرت پیدا کردند، از این رو [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله در صدد استمداد از قبیله ثقیف (که در طائف سکونت داشتند) برآمده و می خواست با جلب نظر آنها، پشتیبان تازهای برای پیشرفت دین خویش بدست آورد.<ref> زندگانى‌محمد(ص)،ترجمه سیره ابن هشام،ج‌1،ص:269 </ref> از این رو به تنهایی<ref>ابن هشام، عبدالملک؛ زندگانی محمد صلی الله علیه و آله پیامبر اسلام، ترجمه سید هاشم رسولی، تهران، انتشارات کتابفروشی اسلامیه، 1348، ج اول، ص 269و270.</ref> یا همرا "زید بن حارثه"<ref> ابن سعد، محمد بن سعد کاتب واقدی؛ الطبقات الکبری، ترجمه دکتر محمود مهدوی دامغانی، تهران، انتشارات فرهنگ و اندیشه، 1374، ج اول، ص 210 و نیز حلبی، علی بن برهان الدین؛ السیره الحلبیه، بیروت، انتشارات دارالمعرفه، ج1، ص353.</ref> به طرف طائف حرکت کرد. ولی با مخالفت شدید سران قبیله ثقیف دچار شدند و بدون کسب نتیجه از آنجا بازگشتند.

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
   </ref> از این رو به تنهایی<ref>ابن هشام، عبدالملک؛ زندگانی محمد صلی الله علیه و آله پیامبر اسلام، ترجمه سید هاشم رسولی، تهران، انتشارات کتابفروشی اسلامیه، 1348، ج اول، ص 269و270.</ref> یا همرا "زید بن حارثه"<ref> ابن سعد، محمد بن سعد کاتب واقدی؛ الطبقات الکبری، ترجمه دکتر محمود مهدوی دامغانی، تهران، انتشارات فرهنگ و اندیشه، 1374، ج اول، ص 210 و نیز حلبی، علی بن برهان الدین؛ السیره الحلبیه، بیروت، انتشارات دارالمعرفه، ج1، ص353.</ref> به طرف طائف حرکت کرد. ولی با مخالفت شدید سران قبیله ثقیف دچار شدند و بدون کسب نتیجه از آنجا بازگشتند.
-== حمایت ابولهب از رسول خدا(صل الله علیه و آله و سلم) ==
+== حمایت ابولهب از رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) ==
-چون حضرت ابو طالب و ام المؤمنین  خديجه در فاصله سى و پنج روز در گذشتند، دو مصيبت بزرگ به پيامبر (صل الله علیه و آله و سلم) رسيد كه در خانه خود نشست و كمتر از خانه بيرون مى ‌آمد و قريش هم سخت آن حضرت را آزار مى ‌دادند و هرگز چنان نكرده بودند و آن طمع را هم نداشتند كه كار به آن جا كشد، اين موضوع به اطلاع ابو لهب رسيد، پيش آن حضرت آمد و گفت به همان طريق كه زمان زندگى ابو طالب رفتار مى‌ كردى رفتار كن كه سوگند به لات تا من زنده باشم كسى بر تو دست نخواهد يافت.. اتفاقا ابن عيطله پيامبر (ص) را دشنام داد و ابو لهب به او حمله كرد، ابن عيطله در حال كه مى ‌گريخت فرياد مى‌ كشيد: اى گروه قريش، ابو عتبه از دين برگشته است. قريش آمدند و دور ابو لهب جمع‌ شدند، ابو لهب گفت: من از دين پدرانمان برنگشته‌ ام ولى از برادرزاده خود دفاع مى ‌كنم و نبايد به او ستم شود و بايد آنچه مى ‌خواهد انجام دهد، گفتند نيكو و پسنديده كردى و صله رحم بجا آوردى‌<ref>الطبقات ‌الكبرى،ترجمه دکتر  محمود مهدوى دامغانى‌،ج‌1،ص:197 </ref>
+چون حضرت ابو طالب و ام المؤمنین  خديجه در فاصله سى و پنج روز در گذشتند، دو مصيبت بزرگ به پيامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) رسيد كه در خانه خود نشست و كمتر از خانه بيرون مى ‌آمد و قريش هم سخت آن حضرت را آزار مى ‌دادند و هرگز چنان نكرده بودند و آن طمع را هم نداشتند كه كار به آن جا كشد، اين موضوع به اطلاع ابو لهب رسيد، پيش آن حضرت آمد و گفت به همان طريق كه زمان زندگى ابو طالب رفتار مى‌ كردى رفتار كن كه سوگند به لات تا من زنده باشم كسى بر تو دست نخواهد يافت.. اتفاقا ابن عيطله پيامبر (ص) را دشنام داد و ابو لهب به او حمله كرد، ابن عيطله در حال كه مى ‌گريخت فرياد مى‌ كشيد: اى گروه قريش، ابو عتبه از دين برگشته است. قريش آمدند و دور ابو لهب جمع‌ شدند، ابو لهب گفت: من از دين پدرانمان برنگشته‌ ام ولى از برادرزاده خود دفاع مى ‌كنم و نبايد به او ستم شود و بايد آنچه مى ‌خواهد انجام دهد، گفتند نيكو و پسنديده كردى و صله رحم بجا آوردى‌<ref>الطبقات ‌الكبرى،ترجمه دکتر  محمود مهدوى دامغانى‌،ج‌1،ص:197 </ref>
 == علت سفر به طائف ==
 عقبة بن ابى معيط و ابو جهل بن هشام پيش ابو لهب آمدند و پرسيدند: آيا برادرزاده‌ات به تو گفته است پدرانت كجا هستند؟ ابو لهب از پيامبر (ص) پرسيد: پدرانمان كجایند؟ فرمود: همراه قوم خودشان، ابو لهب پيش آن دو رفت و گفت: پرسيدم و گفت كه همراه قوم خود خواهند بود. آن دو گفتند: او مى‌ پندارد كه پدرانت در آتش است، ابو لهب پرسيد: اى محمد آيا عبد المطلب در دوزخ است؟
@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله هدف خود را از آمدن به طائف، برای آنها توضیح داده و از آنها خواست که او را در پیشرفت هدفش یاری کنند. يكى از ايشان گفت: «من جامه کعبه را پاره میکنم؛ اگر تو پیامبر خدا باشی، دیگری گفت: آیا خدا غیر از تو کسی را نیافت که به پیامبری بفرستد و سومی گفت: به خدا من هرگز با تو گفتگو نخواهم کرد؛ زیرا اگر تو چنانچه میگویی، فرستادهای از جانب خداوند هستی و در این ادعا راست میگوئی، بزرگتر از آنی که با تو گفتگو کنم و اگر [[دروغ]] میگوئی و بر خدا دروغ میبندی، شایستگی آن را نداری که با تو صحبت کنم. [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله از نزد آنها برخاست و هنگام بیرون رفتن تنها تقاضائی که از آنها کرد، این بود که آنچه در آن مجلس گذشته است، پنهان کنند و مردم طائف را از سخنانی که میان ایشان رد و بدل شده بود، آگاه نکنند و به خاطر این بود که دوست نمیداشت، سخنان عبدیالیل و برادرانش به گوش مردم برسد و آنان را نسبت به آن حضرت جسور کند.<ref>سیره ابن هشام، پیشین، جلد اول، ص269و270.</ref>
-بدین ترتیب بزرگان طائف، بر جوانان خود ترسيدند،و گفتند از شهر ما بيرون برو و جايى برو كه دعوت تو را بپذيرند، سفیهان را هم شوراندند و شروع به سنگ زدن به پيامبر (صل الله علیه و آله) كردند، آن چنان كه پاهاى پيامبر مجروح شد و زيد بن حارثه با جان خود آن حضرت را حفظ مى ‌كرد به طورى كه سرش چند شكاف برداشت و پيامبر (ص) از طائف به سوى مكه برگشت و از اين جهت كه هيچ مرد و زنى دعوتش را نپذيرفته بود، اندوهگين بود <ref>الطبقات‌ الكبرى،ترجمه دکتر مهدوی دامغانی،ج‌1،ص:198 </ref>و از دست آنها به باغی که از آن "عتبه" و "شیبه" فرزندان "ربیعه" بود، پناهنده شد. رسول خدا صلی الله علیه و آله برای استراحت زیر درخت انگوری نشست.
+بدین ترتیب بزرگان طائف، بر جوانان خود ترسيدند،و گفتند از شهر ما بيرون برو و جايى برو كه دعوت تو را بپذيرند، سفیهان را هم شوراندند و شروع به سنگ زدن به پيامبر (صلی الله علیه و آله) كردند، آن چنان كه پاهاى پيامبر مجروح شد و زيد بن حارثه با جان خود آن حضرت را حفظ مى ‌كرد به طورى كه سرش چند شكاف برداشت و پيامبر (ص) از طائف به سوى مكه برگشت و از اين جهت كه هيچ مرد و زنى دعوتش را نپذيرفته بود، اندوهگين بود <ref>الطبقات‌ الكبرى،ترجمه دکتر مهدوی دامغانی،ج‌1،ص:198 </ref>و از دست آنها به باغی که از آن "عتبه" و "شیبه" فرزندان "ربیعه" بود، پناهنده شد. رسول خدا صلی الله علیه و آله برای استراحت زیر درخت انگوری نشست.
 ==دعای پیامبر صلی الله علیه و آله به درگاه خدا==
@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۳: @@
 خدای متعال داستان ایمان آوردن جنیان را در قرآن بیان فرموده و میگوید: «و هنگامی که (ای رسول ما) چند تن از جنیان را به سوی تو متوجه کردیم تا استماع آیات قرآن کنند و چون نزد رسول آمدند با هم گفتند، گوش فرادارید تا آیات قرآن را بشنویم و چون قرائت تمام شد، ایمان آوردند و به سوی قومشان برای تبلیغ و هدایت بازگشتند...».<ref>[[سوره احقاف]]، آیه های 29 و 31.</ref> و نیز در این باره نازل فرموده: «بگو (ای رسول ما) که به من وحی شده که گروهی از جنیان، آیات قرآن را (هنگام قرائت من) استماع کردند...».<ref>[[سوره جن]].</ref>
-== سرگردانی رسول خدا(صل الله علیه و آله) در بیابان های حجاز ==
+== سرگردانی رسول خدا(صلی الله علیه و آله) در بیابان های حجاز ==
 عايشه مى‌گويد از پيامبر پرسيدم آيا روزى دشوارتر از روز جنگ احد بر شما بوده است؟ فرمود آنچه كه از قوم تو در روز عقبه ديدم سخت تر بود زيرا در آن روز خواستم خود را در پناه عبد ياليل پسر عبد كلال قرار دهم و او درخواست مرا نپذيرفت و من اندوهگين براه افتادم و چنان بخود مشغول بودم كه نفهميدم چه وقتى بصحراى قرن الثعالب رسيدم، در آنجا متوجه شدم ابرى بر من سايه افكنده است، چون نگاه كردم ديدم كه جبرئيل است او مرا صدا زد و گفت خداوند متعال گفتار قوم تو و رد كردن خواسته‌ات را از طرف ايشان شنيد، اينك فرشته‌اى را كه فرمانده كوههاست پيش تو فرستاده است تا بهر چه كه ميخواهى درباره ايشان فرمان دهى، آنگاه فرشته كوهها مرا صدا زد و بر من سلام داد و گفت پروردگار گفتار ناپسند قوم ترا شنيد و مرا به حضورت فرستاده است تا بآنچه ميخواهى فرمان دهى، اگر بخواهى دو كوه مكه را بر ايشان فرو مى‌كوبم، و پيامبر (ص) فرموده است، نه من اميدوارم كه خداوند از افراد بد آنها فرزندانى بوجود آورد كه او را بپرستند و شرك نياورند.<ref>دلائل ‌النبوة،ترجمه محمود مهدوى دامغانى‌،ج‌2،ص:117 </ref> پيامبر (ص) پيش گروهى از مردم كنده رفت و ايشان سالارى داشتند كه نامش فليح بود حضرت ايشان را به سوى خدا دعوت فرمود و خود را در معرض حمايت ايشان قرار داد و آنها خود را برتر از اين دانستند كه تقاضاى آن حضرت را بپذيرند و سپس به قبيله ‌اى از بنى كلاب رفت كه معروف به بنى عبد الله بودند و فرمود خداوند متعال نام پدر شما را نيكو قرار داده است و آنها را دعوت به اسلام کرد، آنها هم گفتار حضرت را نپذيرفتند.
 ==بازگشت به مکه==
-پيامبر (صل الله علیه و آله و سلم) چند روزى در نخله اقامت كرد، زيد بن حارثه گفت: با اينكه قريش شما را بيرون كرده‌اند چگونه دوباره مى‌ خواهى آنجا بروى؟ فرمود: خداوند براى اين سختى كه مى ‌بينى گشايش و راه خروجى قرار خواهد داد و خداوند آيين خود و پيامبر خويش را يارى خواهد فرمود و به غار حرا آمد و مردى از خزاعه را پيش مطعم بن عدى فرستاد و پيام داد آيا من در پناه تو مى‌ توانم به مكه بيايم؟ او گفت: آرى، و فرزندان و خويشاوندان را فراخواند و سلاح برگرفتند و در گوشه‌ هاى كعبه ايستادند و گفت: من محمد (ص) را در پناه خود گرفته ‌ام و پيامبر (ص) همراه زيد بن حارثه وارد مسجد الحرام شد. مطعم بن عدى همچنان كه بر شتر خود سوار بود، گفت: اى گروه قريش، من محمد (ص) را پناه داده ‌ام و هيچ يك از شما نبايد معترض او شود، پيامبر (ص) خود را به حجر الاسود رساند و استلام فرمود و دو ركعت نماز گزارد و به خانه خود برگشت و مطعم بن عدى و فرزندانش آن حضرت را احاطه كرده و در ميان خود گرفته بودند.<ref>الطبقات‌ الكبرى،ترجمه دکتر مهدوی دامغانی،ج‌1،ص:198 </ref>
+پيامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) چند روزى در نخله اقامت كرد، زيد بن حارثه گفت: با اينكه قريش شما را بيرون كرده‌اند چگونه دوباره مى‌ خواهى آنجا بروى؟ فرمود: خداوند براى اين سختى كه مى ‌بينى گشايش و راه خروجى قرار خواهد داد و خداوند آيين خود و پيامبر خويش را يارى خواهد فرمود و به غار حرا آمد و مردى از خزاعه را پيش مطعم بن عدى فرستاد و پيام داد آيا من در پناه تو مى‌ توانم به مكه بيايم؟ او گفت: آرى، و فرزندان و خويشاوندان را فراخواند و سلاح برگرفتند و در گوشه‌ هاى كعبه ايستادند و گفت: من محمد (ص) را در پناه خود گرفته ‌ام و پيامبر (ص) همراه زيد بن حارثه وارد مسجد الحرام شد. مطعم بن عدى همچنان كه بر شتر خود سوار بود، گفت: اى گروه قريش، من محمد (ص) را پناه داده ‌ام و هيچ يك از شما نبايد معترض او شود، پيامبر (ص) خود را به حجر الاسود رساند و استلام فرمود و دو ركعت نماز گزارد و به خانه خود برگشت و مطعم بن عدى و فرزندانش آن حضرت را احاطه كرده و در ميان خود گرفته بودند.<ref>الطبقات‌ الكبرى،ترجمه دکتر مهدوی دامغانی،ج‌1،ص:198 </ref>
 ابوسفیان از دیدن چنین منظرهایی سخت ناراحت شد و پیامبر صلی الله علیه و آله بعد از انجام مراسم روانه منزل شدند.<ref>ابن سعد، البقات الکبری، ج1، ف ص210 و ابن کثیر، البدایة والنهایة، ج3، ص 137.</ref>
@@ سطر ۵۱: / سطر ۵۱: @@
 [[رده:پیامبر اکرم از بعثت تا رحلت]]