سعایت - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi: /* سعایت در روایات */

2025-04-16T18:57:51Z

‏سعایت در روایات

مهدی موسوی: ویرایش

2020-05-12T09:40:23Z

ویرایش

Zamani در ‏۷ سپتامبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۵۸

2016-09-07T11:58:40Z

Heydarzadeh در ‏۷ سپتامبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۱۷

2016-09-07T10:17:49Z

سید مهدی خدایی در ‏۸ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۲۶

2016-02-08T11:26:09Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱ مارس ۲۰۱۴، ساعت ۰۷:۱۳

2014-03-01T07:13:04Z

بهرامی: صفحه‌ای جدید حاوی '{{نیازمند ویرایش فنی}} آن گاه که سخن چينى نزد کسى انجام شود که از او بيم زيان و آزر...' ایجاد کرد

2014-02-24T10:01:58Z

صفحه‌ای جدید حاوی '{{نیازمند ویرایش فنی}} آن گاه که سخن چينى نزد کسى انجام شود که از او بيم زيان و آزر...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نیازمند ویرایش فنی}}
آن گاه که سخن چينى نزد کسى انجام شود که از او بيم زيان و آزردن می رود؛ سعايت ناميده مى‌شود.

مرحوم " نراقى " در جامع السعادات مى‌نويسد:

" سعايت همان سخن چينى است با اين شرط که کسى که نزد او سخن چين مى‌شود از او بيم ضرر و اذيت باشد، مانند سلاطين و امراء و حکام و روسا و امثال آنان. و اين بدترين نوع سخن چينى و گناه آن از همه بيش تر است. و آن نيز از دشمن و مال دوستى و طمع به آن ناشى مى‌شود و از پستى و خبائث دو قوه غضب و شهوت است.

رسول خدا (ص) فرمود:

" الساعى بالناس الى الناس لغير رشده " .کسى که نزد مردم از مردم سعايت مى‌کند اين به علت گمراهى او است.

امام صادق عليه السّلام فرمود: ((الساعى قاتل ثلاثة قاتل نفسه و قاتل من يسعى به و قاتل من يسعى اليه ؛ سعايت كننده هم قاتل خويشتن است ، و هم قاتل كسى است كه بر ضد او سعايت مى كند و هم قاتل كسى است كه در نزد وى از ديگران سعايت كرده است )).<ref> خصال شيخ صدوق ، صفحه 122 (باب الثلاثه ). </ref>

بسيار مى شود كه سعايت نسبت به كسى در نزد شاهان و امراء واقعا سبب قتل او مى گردد، و در چنين صورتى سعايت كننده نيز قاتل خويشتن در پيشگاه خدا محسوب مى شود و كسى كه نزد او سعايت شده است به خاطر عدم تحقيق كافى ، گويى به دست سعايت كننده به قتل رسيده است چون بى گناهى را كشته است .

== تفاوت سعایت با [[سخن چینی]] ==

نمامى و سخن چينى آن است كه فردی ميان دو دوست يا دو خويشاوند يا دو همكار را جدايى بيندازد ولى سعايت اين است كه نزد شخص بزرگى بدگويى از كسى كند و كار او و جان او را به خطر بيندازد. لذا سعايت در بسيارى از روايات به عنوان سعايت نزد سلطان و مانند آن به كار رفته است .
امّا نزديك بودن افق هر دو معنى ، سبب شده كه گاهی تحت يك عنوان ذكر شود.

==پانویس==
{{پانویس}}

==منابع==
*اخلاق در قرآن، ناصر مکارم شیرازی، جلد 3(فروع مسائل اخلاقی).
* [http://thesaurus.islamicdoc.org/thesaurus/ سعایت، اصطلاحنامه جامع علوم اسلامی]، بازیابی: 5 اسفند 92.

[[رده:صفات ناپسند]]
[[رده:اخلاق اجتماعی]]

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 ==سعایت در روایات ==
-[[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرمود: "الساعى بالناس الى الناس لغیر رشده"؛ کسى که نزد مردم از مردم سعایت مى‌کند، این به علت گمراهى او است.
+[[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرمود: {{متن حدیث|«الساعى بالناس الى الناس لغیر رشده»}}؛ کسى که نزد مردم از مردم سعایت مى‌کند، این به علت گمراهى او است.
 ایشان همچنین فرموده اند: هر که از برادر خود نزد سلطان سعایت کند، [[الله|خداوند]] متعال همه اعمال او را بر باد دهد و اگر به شخصى که از او سعایت کرده است ناراحتى یا گزندى رسد، خداوند متعال سعایت کننده را با [[هامان]] (وزیر [[فرعون]]) در یک درجه از آتش قرار دهد.<ref>کنز العمّال، ص ۷۵۴۵- منتخب میزان الحکمة،ص ۵۷۰</ref>
-[[امام صادق]] علیه السلام فرمود: "الساعى قاتل ثلاثة قاتل نفسه و قاتل من یسعى به و قاتل من یسعى الیه"؛ سعایت کننده هم قاتل خویشتن است و هم قاتل کسى است که بر ضد او سعایت مى کند و هم قاتل کسى است که در نزد وى از دیگران سعایت کرده است.<ref>خصال، شیخ صدوق، صفحه ۱۲۲ (باب الثلاثه)</ref>
+[[امام صادق]] علیه السلام فرمود: {{متن حدیث|«الساعى قاتل ثلاثة قاتل نفسه و قاتل من یسعى به و قاتل من یسعى الیه»}}؛ سعایت کننده هم قاتل خویشتن است و هم قاتل کسى است که بر ضد او سعایت مى کند و هم قاتل کسى است که در نزد وى از دیگران سعایت کرده است.<ref>خصال، شیخ صدوق، صفحه ۱۲۲ (باب الثلاثه)</ref>
 بسیار مى شود که سعایت نسبت به کسى در نزد شاهان و امراء واقعاً سبب قتل او مى گردد و در چنین صورتى سعایت کننده نیز قاتل خویشتن در پیشگاه خدا محسوب مى شود و کسى که نزد او سعایت شده است به خاطر عدم تحقیق کافى، گویى بدست سعایت کننده به قتل رسیده است چون بى گناهى را کشته است.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-آنگاه که سخن چينى نزد کسى انجام شود که از او بيم زيان و آزردن می رود؛ '''سعايت''' ناميده مى‌شود.
+آنگاه که [[سخن چینی|سخن چینى]] نزد کسى انجام شود که از او بیم زیان و آزردن می رود؛ '''سعایت''' نامیده مى‌شود. این رذیله اخلاقی در روایات، نکوهش و [[گناه]] شمرده شده است.
-==معنای لغوی==
+در کتاب های [[اخلاق]] پیرامون این رذیله زشت اخلاقی توضیحاتی آمده است از جمله کتاب [[جامع السعادات]] که مرحوم [[ملا محمد مهدی نراقی|نراقی]] در آن مى‌نویسد: "سعایت همان [[سخن چینی|سخن چینى]] است با این شرط که کسى که نزد او سخن چینی مى‌شود از او بیم ضرر و اذیت باشد، مانند سلاطین و امراء و حکام و روسا و امثال آنان، و این بدترین نوع سخن چینى و [[گناه]] آن از همه بیشتر است و آن نیز از دشمنی و مال دوستى و طمع به آن ناشى مى‌شود و از پستى و خبائث دو قوه غضب و شهوت است".
-'''سعایة''' :اسم مصدرعربی.سخن‌چینی کردن. بدگویی کردن از کسی نزد دیگری.<ref>فرهنگ لغت عمید</ref> بدگویی. تهمت <ref>فرهنگ فارسی معین</ref>
+در تفاوت سعایت با [[سخن چینی]] می توان گفت: نمامى و سخن چینى آن است که فردی میان دو دوست یا دو خویشاوند یا دو همکار را جدایى بیندازد، ولى سعایت این است که نزد شخص بزرگى بدگویى از کسى کند و کار او و جان او را به خطر بیندازد. لذا سعایت در بسیارى از روایات به عنوان سعایت نزد سلطان و مانند آن بکار رفته است. اما نزدیک بودن افق هر دو معنى، سبب شده که گاهی تحت یک عنوان ذکر شود.
-==تعریف==
+[[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرمود: "الساعى بالناس الى الناس لغیر رشده"؛ کسى که نزد مردم از مردم سعایت مى‌کند، این به علت گمراهى او است.
-==سعایت در روایات اسلامی==
+ایشان همچنین فرموده اند: هر که از برادر خود نزد سلطان سعایت کند، [[الله|خداوند]] متعال همه اعمال او را بر باد دهد و اگر به شخصى که از او سعایت کرده است ناراحتى یا گزندى رسد، خداوند متعال سعایت کننده را با [[هامان]] (وزیر [[فرعون]]) در یک درجه از آتش قرار دهد.<ref>کنز العمّال، ص ۷۵۴۵- منتخب میزان الحکمة،ص ۵۷۰</ref>
-[[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرمود: "الساعى بالناس الى الناس لغير رشده"؛ کسى که نزد مردم از مردم سعايت مى‌کند، اين به علت گمراهى او است.
+[[امام صادق]] علیه السلام فرمود: "الساعى قاتل ثلاثة قاتل نفسه و قاتل من یسعى به و قاتل من یسعى الیه"؛ سعایت کننده هم قاتل خویشتن است و هم قاتل کسى است که بر ضد او سعایت مى کند و هم قاتل کسى است که در نزد وى از دیگران سعایت کرده است.<ref>خصال، شیخ صدوق، صفحه ۱۲۲ (باب الثلاثه)</ref>
-ایشان همچنین فرموده اند:
+بسیار مى شود که سعایت نسبت به کسى در نزد شاهان و امراء واقعاً سبب قتل او مى گردد و در چنین صورتى سعایت کننده نیز قاتل خویشتن در پیشگاه خدا محسوب مى شود و کسى که نزد او سعایت شده است به خاطر عدم تحقیق کافى، گویى بدست سعایت کننده به قتل رسیده است چون بى گناهى را کشته است.
 ==پانویس==
 {{پانویس}}
 ==منابع==
-* اخلاق در قرآن، ناصر مکارم شیرازی، جلد 3 (فروع مسائل اخلاقی).
+*اخلاق در قرآن، ناصر مکارم شیرازی، جلد ۳ (فروع مسائل اخلاقی).
-* [http://thesaurus.islamicdoc.org/thesaurus/ سعایت، اصطلاحنامه جامع علوم اسلامی]، بازیابی: 5 اسفند 92.
+*[http://thesaurus.islamicdoc.org/thesaurus/ سعایت، اصطلاحنامه جامع علوم اسلامی]، بازیابی: ۵ اسفند ۹۲.
 [[رده:صفات ناپسند]]
 [[رده:اخلاق اجتماعی]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ سپتامبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۵۸
سطر ۱:		سطر ۱:
−	{{~~ضعیف~~}}	+	{{خوب}}
	آنگاه که سخن چينى نزد کسى انجام شود که از او بيم زيان و آزردن می رود؛ '''سعايت''' ناميده مى‌شود.		آنگاه که سخن چينى نزد کسى انجام شود که از او بيم زيان و آزردن می رود؛ '''سعايت''' ناميده مى‌شود.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{ضعیف}}
-آنگاه که سخن چينى نزد کسى انجام شود که از او بيم زيان و آزردن می رود؛ سعايت ناميده مى‌شود.
+آنگاه که سخن چينى نزد کسى انجام شود که از او بيم زيان و آزردن می رود؛ '''سعايت''' ناميده مى‌شود.
-مرحوم "نراقى" در جامع السعادات مى‌نويسد: "سعايت همان سخن چينى است با اين شرط که کسى که نزد او سخن چين مى‌شود از او بيم ضرر و اذيت باشد، مانند سلاطين و امراء و حکام و روسا و امثال آنان و اين بدترين نوع سخن چينى و گناه آن از همه بيشتر است و آن نيز از دشمن و مال دوستى و طمع به آن ناشى مى‌شود و از پستى و خبائث دو قوه غضب و شهوت است.
 [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرمود: "الساعى بالناس الى الناس لغير رشده"؛ کسى که نزد مردم از مردم سعايت مى‌کند، اين به علت گمراهى او است.
 [[امام صادق]] عليه السلام فرمود: "الساعى قاتل ثلاثة قاتل نفسه و قاتل من يسعى به و قاتل من يسعى اليه"؛ سعايت كننده هم قاتل خويشتن است و هم قاتل كسى است كه بر ضد او سعايت مى كند و هم قاتل كسى است كه در نزد وى از ديگران سعايت كرده است.<ref>خصال [[شيخ صدوق]]، صفحه 122 (باب الثلاثه).</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ فوریهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۱:۲۶
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{ضعیف}}
	آنگاه که سخن چينى نزد کسى انجام شود که از او بيم زيان و آزردن می رود؛ سعايت ناميده مى‌شود.		آنگاه که سخن چينى نزد کسى انجام شود که از او بيم زيان و آزردن می رود؛ سعايت ناميده مى‌شود.

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{نیازمند ویرایش فنی}}
+آنگاه که سخن چينى نزد کسى انجام شود که از او بيم زيان و آزردن می رود؛ سعايت ناميده مى‌شود.
-مرحوم " نراقى " در جامع السعادات مى‌نويسد:
+مرحوم "نراقى" در جامع السعادات مى‌نويسد: "سعايت همان سخن چينى است با اين شرط که کسى که نزد او سخن چين مى‌شود از او بيم ضرر و اذيت باشد، مانند سلاطين و امراء و حکام و روسا و امثال آنان و اين بدترين نوع سخن چينى و گناه آن از همه بيشتر است و آن نيز از دشمن و مال دوستى و طمع به آن ناشى مى‌شود و از پستى و خبائث دو قوه غضب و شهوت است.
-" سعايت همان سخن چينى است با اين شرط که کسى که نزد او سخن چين مى‌شود از او بيم ضرر و اذيت باشد، مانند سلاطين و امراء و حکام و روسا و امثال آنان. و اين بدترين نوع سخن چينى و گناه آن از همه بيش تر است. و آن نيز از دشمن و مال دوستى و طمع به آن ناشى مى‌شود و از پستى و خبائث دو قوه غضب و شهوت است.
+[[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله فرمود: "الساعى بالناس الى الناس لغير رشده"؛ کسى که نزد مردم از مردم سعايت مى‌کند، اين به علت گمراهى او است.
-رسول خدا (ص) فرمود:
+[[امام صادق]] عليه السلام فرمود: "الساعى قاتل ثلاثة قاتل نفسه و قاتل من يسعى به و قاتل من يسعى اليه"؛ سعايت كننده هم قاتل خويشتن است و هم قاتل كسى است كه بر ضد او سعايت مى كند و هم قاتل كسى است كه در نزد وى از ديگران سعايت كرده است.<ref>خصال [[شيخ صدوق]]، صفحه 122 (باب الثلاثه).</ref>
-" الساعى بالناس الى الناس لغير رشده " .کسى که نزد مردم از مردم سعايت مى‌کند اين به علت گمراهى او است.
+بسيار مى شود كه سعايت نسبت به كسى در نزد شاهان و امراء واقعاً سبب قتل او مى گردد و در چنين صورتى سعايت كننده نيز قاتل خويشتن در پيشگاه خدا محسوب مى شود و كسى كه نزد او سعايت شده است به خاطر عدم تحقيق كافى، گويى بدست سعايت كننده به قتل رسيده است چون بى گناهى را كشته است.
-امام صادق عليه السّلام فرمود: ((الساعى قاتل ثلاثة قاتل نفسه و قاتل من يسعى به و قاتل من يسعى اليه ؛ سعايت كننده هم قاتل خويشتن است ، و هم قاتل كسى است كه بر ضد او سعايت مى كند و هم قاتل كسى است كه در نزد وى از ديگران سعايت كرده است )).<ref> خصال شيخ صدوق ، صفحه 122 (باب الثلاثه ). </ref>
+==تفاوت سعایت با [[سخن چینی]]==
-بسيار مى شود كه سعايت نسبت به كسى در نزد شاهان و امراء واقعا سبب قتل او مى گردد، و در چنين صورتى سعايت كننده نيز قاتل خويشتن در پيشگاه خدا محسوب مى شود و كسى كه نزد او سعايت شده است به خاطر عدم تحقيق كافى ، گويى به دست سعايت كننده به قتل رسيده است چون بى گناهى را كشته است .
+نمامى و سخن چينى آن است كه فردی ميان دو دوست يا دو خويشاوند يا دو همكار را جدايى بيندازد ولى سعايت اين است كه نزد شخص بزرگى بدگويى از كسى كند و كار او و جان او را به خطر بيندازد. لذا سعايت در بسيارى از روايات به عنوان سعايت نزد سلطان و مانند آن بكار رفته است. اما نزديك بودن افق هر دو معنى، سبب شده كه گاهی تحت يك عنوان ذكر شود.
 ==پانویس==
@@ سطر ۲۳: / سطر ۱۷: @@
 ==منابع==
-*اخلاق در قرآن، ناصر مکارم شیرازی، جلد 3(فروع مسائل اخلاقی).
+* اخلاق در قرآن، ناصر مکارم شیرازی، جلد 3 (فروع مسائل اخلاقی).
 * [http://thesaurus.islamicdoc.org/thesaurus/ سعایت، اصطلاحنامه جامع علوم اسلامی]، بازیابی: 5 اسفند 92.
 [[رده:صفات ناپسند]]
 [[رده:اخلاق اجتماعی]]