سریه عبدالله بن جحش - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۰۳

2026-05-27T13:03:05Z

مهدی موسوی در ‏۲ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۰

2023-02-02T11:50:16Z

نمایش تغییرات

Zamani در ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۴۵

2020-04-30T07:45:59Z

Zamani: Zamani صفحهٔ سريه عبدالله را به سریه عبدالله بن جحش منتقل کرد

2020-04-30T07:45:20Z

Zamani صفحهٔ سريه عبدالله را به سریه عبدالله بن جحش منتقل کرد

Zamani در ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۴۱

2020-04-30T07:41:43Z

Aghajani در ‏۱۷ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۰۰

2019-08-17T08:00:02Z

بهرامی: افزودن محتوا به کمک منبع جدید

2014-02-02T12:06:27Z

افزودن محتوا به کمک منبع جدید

بهرامی: افزودن 1 رده

2014-02-02T11:27:32Z

افزودن 1 رده

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۳ مهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۰۵:۲۹

2013-05-13T05:29:37Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۰:۱۷

2012-09-17T10:17:13Z

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-در ماه [[رجب]] سال دوم هجرت، [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله عمه زاده خود - عبدالله بن جحش یکى از [[مهاجرین]] - را مامور کرد با هشت نفر - و به گفته برخى دوازده نفر - از [[مدینه]] خارج شود و نامه اى سربسته بدو داد و فرمود: به سمت [[مکه]] برو و تا دو روز، نامه را باز نکن و پس از آن، نامه را باز کن و هر چه در آن نوشته بود بدان عمل نما.
+در ماه [[رجب]] سال دوم هجرت، [[رسول خدا]] صلی الله علیه وآله عمه‌زاده خود - عبدالله بن جحش یکى از [[مهاجرین]] - را مامور کرد با هشت نفر - و به گفته برخى دوازده نفر - از [[مدینه]] خارج شود و نامه‌اى سربسته بدو داد و فرمود: به سمت [[مکه]] برو و تا دو روز، نامه را باز نکن و پس از آن، نامه را باز کن و هر چه در آن نوشته بود بدان عمل نما.
 عبدالله طبق دستور به راه افتاد و پس از دو روز، نامه را گشود و دید در آن نوشته تا نخله - که میان مکه و [[طائف]] است - پیش بروید و در آن جا مترصد کاروان [[قریش]] باش و از اخبار ایشان ما را آگاه کن و همراهان خود را در رفتن بدان جا آزاد بگذار و کسى را براى رفتن مجبور نکن.
@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 سرانجام پس از گفتگوى مختصرى نتوانستند فرصت را از دست داده و خوددارى کنند و واقد بن عبدالله تمیمى - یکى از همراهان عبدالله - تیرى به سوى قرشیان انداخت و عمرو بن حضرمى را به قتل رسانید و به دنبال او مسلمانان دیگر نیز حمله کرده و عثمان بن عبدالله و حکم بن کیسان را دستگیر ساخته نوفل بن عبدالله نیز فرار کرده به مکه گریخت و بدین ترتیب فرستادگان رسول خدا صلی الله علیه و آله با دو اسیر و اموال کاروان به مدینه آمدند.
-اما وقتى به مدینه آمدند با اعتراض رسول خدا صلی الله علیه و آله که بدان ها فرمود: «من به شما نگفته بودم در ماه [[حرام]] جنگ کنید»؛ مواجه شده و به دنبال آن مسلمانان دیگر نیز زبان  به ملامت آن ها گشوده و پیغمبر اسلام در آن اموال و دو اسیرى هم که آورده بودند تصرفى نکرده و آن ها را بلاتکلیف گذارد تا دستورى در این باره از خداى تعالى برسد، و همین جریان عبدالله و همراهان را سخت پریشان و افسرده کرد و کسى نمى  دانست تکلیف آن ها و عملى که انجام داده بودند چه خواهد شد.
+اما وقتى به مدینه آمدند با اعتراض رسول خدا صلی الله علیه و آله که بدان ها فرمود: «من به شما نگفته بودم در ماه [[حرام]] جنگ کنید»؛ مواجه شده و به دنبال آن مسلمانان دیگر نیز زبان  به ملامت آن ها گشوده و پیغمبر اسلام در آن اموال و دو اسیرى هم که آورده بودند تصرفى نکرده و آن ها را بلاتکلیف گذارد تا دستورى در این باره از خداى تعالى برسد و همین جریان، عبدالله و همراهان را سخت پریشان و افسرده کرد و کسى نمى  دانست تکلیف آن ها و عملى که انجام داده بودند چه خواهد شد.
 این ماجرا تدریجا به صورت حربه اى به دست مشرکین و یهودیان افتاد تا علیه [[پیامبر اسلام]] و مسلمانان تبلیغ کنند و بگویند: محمد و پیروانش حرمت ماه حرام را شکسته و دست  به قتل و خونریزى در ماه رجب زده اند.
-هر چه از این ماجرا مى  گذشت  به ناراحتى عبدالله و همراهانش افزوده مى  شد و بیشتر مورد شماتت و ملامت قرار مى  گرفتند تا سرانجام [[وحى]] الهى در ضمن آیات زیر به رسول خدا صلی الله علیه و آله نازل شد و زبان دشمنان را بست:
+هر چه از این ماجرا مى  گذشت  به ناراحتى عبدالله و همراهانش افزوده مى  شد و بیشتر مورد [[شماتت]] و ملامت قرار مى  گرفتند تا سرانجام [[وحى]] الهى در ضمن آیات زیر به رسول خدا صلی الله علیه و آله نازل شد و زبان دشمنان را بست:
-:{{متن قرآن|«یسئلونک عن الشهر الحرام قتال فیه قل قتال فیه کبیر و صد عن سبیل الله و کفر به و المسجد الحرام و اخراج اهله منه اکبر عندالله و الفتنة اکبر من القتل و لا یزالون یقاتلونکم حتى یردوکم عن دینکم ان استطاعوا»}}؛ اى پیغمبر مردم از تو راجع به جنگ در ماه حرام سؤال مى  کنند بگو گناهى است  بزرگ و بازداشتن مردم از راه خدا و کفر به خداست ولى بیرون کردن اهل حرم خدا گناه بزرگترى است و فتنه گرى بزرگتر از قتل است، و اینان پیوسته با شما کارزار کنند تا شما را اگر بتوانند از دین خود بازگردانند... .([[سوره بقره]]، ۲۱۷)
+:{{متن قرآن|«يَسْأَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرَامِ قِتَالٍ فِيهِ ۖ قُلْ قِتَالٌ فِيهِ كَبِيرٌ ۖ وَصَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَكُفْرٌ بِهِ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَإِخْرَاجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَكْبَرُ عِنْدَ اللَّهِ ۚ وَالْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ ۗ وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا...»}}؛ اى پیغمبر مردم از تو راجع به جنگ در ماه حرام سؤال مى  کنند بگو گناهى است  بزرگ و بازداشتن مردم از راه خدا و کفر به خداست ولى بیرون کردن اهل حرم خدا گناه بزرگترى است و فتنه گرى بزرگتر از قتل است، و اینان پیوسته با شما کارزار کنند تا شما را اگر بتوانند از دین خود بازگردانند... .([[سوره بقره]]، ۲۱۷)
 یعنى شما اگر در ماه حرام اقدام به جنگ کرده اید، آنان گناه بزرگترى را مرتکب شده اند که اهل مکه را به جرم پرستش خداوند از شهر و دیار خود بیرون کرده و از سوى دیگر مسلمانان مکه را زیر شکنجه و فشار قرار داده تا دست از دین و آیین خود بردارند و چنین افرادى حق ندارند عبدالله و همراهانش را سرزنش و ملامت کنند.
-با نزول این آیات، عبدالله و یارانش از نگرانى و اضطراب بیرون آمده و پاسخ مشرکان و [[یهود|یهودیان]] و دیگران داده شد و رسول خدا صلی الله علیه و آله نیز غنایم جنگ را قبول کرده و تقسیم نمود و به دنبال آن قریش کسى به نزد آن حضرت فرستاد تا اسیران  خود را بدون فدیه آزاد کنند و رسول خدا صلی الله علیه و آله آزادى آن دو را موکول به آمدن سعد بن ابى وقاص و عتبة بن غزوان کرد.
+با نزول این آیات، عبدالله و یارانش از نگرانى و [[اضطراب]] بیرون آمده و پاسخ مشرکان و [[یهود|یهودیان]] و دیگران داده شد و رسول خدا صلی الله علیه و آله نیز غنایم جنگ را قبول کرده و تقسیم نمود و به دنبال آن قریش کسى به نزد آن حضرت فرستاد تا اسیران  خود را بدون فدیه آزاد کنند و رسول خدا صلی الله علیه و آله آزادى آن دو را موکول به آمدن [[سعد بن ابی وقاص]] و عتبة بن غزوان کرد.
-و چون آن دو را آزاد کردند پیغمبر اسلام نیز آن دو اسیر را آزاد ساخت و حکم بن کیسان - یکى از آن دو اسیر - پس از آن آزاد شدن مسلمان گردید و به مکه نرفت و هم چنان در مدینه ماند تا در جنگ «[[بئر معونة]]» به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید، و آن دیگری یعنى عثمان بن عبدالله به مکه بازگشت و در همان جا بود تا به حال کفر از دنیا برفت.
+و چون آن دو را آزاد کردند، پیغمبر اسلام نیز آن دو اسیر را آزاد ساخت و حکم بن کیسان - یکى از آن دو اسیر - پس از آزاد شدن، مسلمان گردید و به مکه نرفت و هم چنان در مدینه ماند تا در جنگ «[[بئر معونة]]» به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید، و آن دیگری یعنى عثمان بن عبدالله به مکه بازگشت و در همان جا بود تا به حال کفر از دنیا برفت.
 غنیمت این [[سریه|سریه]] نخستین غنیمتى بود که به دست مسلمانان رسید و «عمرو بن حضرمى» نخستین کافرى بود که به دست مسلمانان کشته شد و «عثمان» و «حکم» نخستین اسیرانى بودند که به دست مسلمانان اسیر شدند.
 ==منابع==
-*هاشم رسولى محلاتى، زندگانى حضرت محمد صلی الله علیه و آله، ص۲۹۱.
+*زندگانى حضرت محمد صلی الله علیه وآله، هاشم رسولى محلاتى، ص۲۹۱.
-*محمد ابراهیم آیتی، چکیده تاریخ پیامبر اکرم(ص)، به کوشش ابوالقاسم گرجی.
+*چکیده تاریخ پیامبر اکرم(ص)، محمدابراهیم آیتی، به کوشش ابوالقاسم گرجی.
-[[رده:جنگ های صدر اسلام]]
+[[رده:سریه های پیامبر اکرم]][[رده:جنگ های صدر اسلام]][[رده:تاریخ صدر اسلام]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۴۵
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~==سريه عبدالله بن جحش==~~
−
	در ماه [[رجب]] سال دوم هجرت، [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله عمه زاده خود عبدالله بن جحش يكى از مهاجرين را مامور كرد با هشت نفر - و به گفته برخى دوازده نفر - از [[مدينه]] خارج شود و نامه اى سربسته بدو داد و فرمود: به سمت مكه برو و تا دو روز، نامه را باز نكن و پس از آن، نامه را باز كن و هر چه در آن نوشته بود بدان عمل نما.		در ماه [[رجب]] سال دوم هجرت، [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله عمه زاده خود عبدالله بن جحش يكى از مهاجرين را مامور كرد با هشت نفر - و به گفته برخى دوازده نفر - از [[مدينه]] خارج شود و نامه اى سربسته بدو داد و فرمود: به سمت مكه برو و تا دو روز، نامه را باز نكن و پس از آن، نامه را باز كن و هر چه در آن نوشته بود بدان عمل نما.

@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 هر چه از اين ماجرا مى  گذشت  به ناراحتى عبدالله و همراهانش افزوده مى  شد و بيشتر مورد شماتت و ملامت قرار مى  گرفتند تا سرانجام [[وحى]] الهى در ضمن آيات زير به رسول خدا صلی الله علیه و آله نازل شد و زبان دشمنان را بست:
-{{قرآن در قاب|«يسئلونك عن الشهر الحرام قتال فيه قل قتال فيه كبير و صد عن سبيل الله و كفر به و المسجد الحرام و اخراج اهله منه اكبر عندالله و الفتنة اكبر من القتل و لا يزالون يقاتلونكم حتى يردوكم عن دينكم ان استطاعوا»|سوره=2|آیه=217}}.
+:{{متن قرآن|«يسئلونك عن الشهر الحرام قتال فيه قل قتال فيه كبير و صد عن سبيل الله و كفر به و المسجد الحرام و اخراج اهله منه اكبر عندالله و الفتنة اكبر من القتل و لا يزالون يقاتلونكم حتى يردوكم عن دينكم ان استطاعوا»}}؛ اى پيغمبر مردم از تو راجع به جنگ در ماه حرام سؤال مى  كنند بگو گناهى است  بزرگ و بازداشتن مردم از راه خدا و كفر به خداست ولى بيرون كردن اهل حرم خدا گناه بزرگترى است و فتنه گرى بزرگتر از قتل است، و اينان پيوسته با شما كارزار كنند تا شما را اگر بتوانند از دين خود بازگردانند...(سوره بقره، آیه217)
 يعنى شما اگر در ماه حرام اقدام به جنگ كرده ايد آنان گناه بزرگترى را مرتكب شده اند كه اهل مكه را به جرم پرستش خداوند از شهر و ديار خود بيرون كرده و از سوى ديگر مسلمانان مكه را زير شكنجه و فشار قرار داده تا دست از دين و آيين خود بردارند و چنين افرادى حق ندارند عبدالله و همراهانش را سرزنش و ملامت كنند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۰۰
سطر ۱:		سطر ۱:
−	~~'''کلیدواژه: وقایع پس از هجرت، سريه عبدالله بن جحش'''~~
−
	==سريه عبدالله بن جحش==		==سريه عبدالله بن جحش==

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 '''کلیدواژه: وقایع پس از هجرت، سريه عبدالله بن جحش'''
 ==سريه عبدالله بن جحش==
-در ماه [[رجب]] سال دوم هجرت، [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله عبدالله بن جحش يكى از مهاجرين را مامور كرد با هشت نفر - و به گفته برخى دوازده نفر - از [[مدينه]] خارج شود و نامه اى سربسته بدو داد و فرمود: به سمت مكه برو و تا دو روز، نامه را باز نكن و پس از آن، نامه را باز كن و هر چه در آن نوشته بود بدان عمل نما.
+در ماه [[رجب]] سال دوم هجرت، [[رسول خدا]] صلی الله علیه و آله عمه زاده خود عبدالله بن جحش يكى از مهاجرين را مامور كرد با هشت نفر - و به گفته برخى دوازده نفر - از [[مدينه]] خارج شود و نامه اى سربسته بدو داد و فرمود: به سمت مكه برو و تا دو روز، نامه را باز نكن و پس از آن، نامه را باز كن و هر چه در آن نوشته بود بدان عمل نما.
 عبدالله طبق دستور به راه افتاد و پس از دو روز، نامه را گشود و ديد در آن نوشته تا نخله - كه ميان مكه و طائف است - پيش برويد و در آن جا مترصد كاروان [[قريش]] باش و از اخبار ايشان ما را آگاه كن و همراهان خود را در رفتن بدان جا آزاد بگذار و كسى را براى رفتن مجبور نكن.
@@ سطر ۲۰: / سطر ۱۷: @@
 از آن سو عبدالله و همراهان او وقتى قرشيان را ديدند براى جنگ با آن ها به گفتگو و مشورت پرداختند. اينان كه پس از سال ها شكنجه و آزارى كه از دست مشركين ديده بودند و دستورى براى دفاع از خويش نداشتند، فرصتى براى انتقام و تلافى به دست آورده مايل بودند به هر كيفيتى شده اين فرصت را از دست ندهند و به جاى آن ضربت ها كه خورده بودند ضربتى به قريش بزنند، به خصوص عبدالله بن جحش كه خانه و اموالش را پس از مهاجرت به مكه همين قرشيان مصادره كرده و همه را به غارت برده بودند.
-چنان كه پيش از اين داستانش گذشت - و از طرفى روز آخر ماه رجب و از ماه هايى بود كه عرب ها جنگ در آن را جايز نمى  دانستند و سرانجام پس از گفتگوى مختصرى نتوانستند فرصت را از دست داده و خوددارى كنند و [[واقد بن عبدالله تميمى]] - يكى از همراهان عبدالله - تيرى به سوى قرشيان انداخت و [[عمرو بن حضرمى]] را به قتل رسانيد و به دنبال او مسلمانان ديگر نيز حمله كرده و عثمان بن عبدالله و حكم بن كيسان را دستگير ساخته نوفل بن عبدالله نيز فرار كرده به مكه گريخت و بدين ترتيب فرستادگان رسول خدا صلی الله علیه و آله با دو اسير و اموال كاروان به مدينه آمدند.
+و از طرفى روز آخر ماه رجب و از ماه هايى بود كه عرب ها جنگ در آن را جايز نمى  دانستند و سرانجام پس از گفتگوى مختصرى نتوانستند فرصت را از دست داده و خوددارى كنند و [[واقد بن عبدالله تميمى]] - يكى از همراهان عبدالله - تيرى به سوى قرشيان انداخت و [[عمرو بن حضرمى]] را به قتل رسانيد و به دنبال او مسلمانان ديگر نيز حمله كرده و عثمان بن عبدالله و حكم بن كيسان را دستگير ساخته نوفل بن عبدالله نيز فرار كرده به مكه گريخت و بدين ترتيب فرستادگان رسول خدا صلی الله علیه و آله با دو اسير و اموال كاروان به مدينه آمدند.
 اما وقتى به مدينه آمدند با اعتراض رسول خدا صلی الله علیه و آله كه بدان ها فرمود: «من به شما نگفته بودم در ماه [[حرام]] جنگ كنيد».
@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۵: @@
 اين ماجرا تدريجا به صورت حربه اى به دست مشركين و يهوديان افتاد تا عليه [[پیامبر اسلام]] و مسلمانان تبليغ كنند و بگويند: محمد و پيروانش حرمت ماه حرام را شكسته و دست  به قتل و خونريزى در ماه رجب زده اند.
-هر چه از اين ماجرا مى  گذشت  به ناراحتى عبدالله و همراهانش افزوده مى  شد و بيشتر مورد شماتت و ملامت قرار مى  گرفتند تا سرانجام [[وحى]] الهى در ضمن آيات زير به رسول خدا صلی الله علیه و آله نازل شد و زبان دشمنان را بست: «يسئلونك عن الشهر الحرام قتال فيه قل قتال فيه كبير و صد عن سبيل الله و كفر به و المسجد الحرام و اخراج اهله منه اكبر عندالله و الفتنة اكبر من القتل و لا يزالون يقاتلونكم حتى يردوكم عن دينكم ان استطاعوا...».<ref> [[سوره بقره]]، آيه 217. </ref>
+هر چه از اين ماجرا مى  گذشت  به ناراحتى عبدالله و همراهانش افزوده مى  شد و بيشتر مورد شماتت و ملامت قرار مى  گرفتند تا سرانجام [[وحى]] الهى در ضمن آيات زير به رسول خدا صلی الله علیه و آله نازل شد و زبان دشمنان را بست:
 اى پيغمبر مردم از تو راجع به جنگ در ماه حرام سؤال مى  كنند بگو گناهى است  بزرگ و بازداشتن مردم از راه خدا و كفر به خداست ولى بيرون كردن اهل حرم خدا گناه بزرگترى است و فتنه گرى بزرگتر از قتل است، و اينان پيوسته با شما كارزار كنند تا شما را اگر بتوانند از دين خود بازگردانند...
@@ سطر ۳۸: / سطر ۳۶: @@
 و چون آن دو را آزاد كردند پيغمبر اسلام نيز آن دو اسير را آزاد ساخت و حكم بن كيسان - يكى از آن دو اسير - پس از آن آزاد شدن مسلمان گرديد و به مكه نرفت و هم چنان در مدينه ماند تا در جنگ  «[[بئر معونة ]]» [[شهيد]] گرديد، و آن ديگر يعنى عثمان بن عبدالله به مكه بازگشت و در همان جا بود تا به حال كفر از دنيا برفت.
-==پانویس==
+نکته: غنيمت اين سريه نخستين غنيمتى بود كه به دست مسلمانان رسيد و «عمروبن حضرمى» نخستين كافرى بود كه به دست مسلمانان كشته شد و «عثمان» و «حكم» نخستين اسيرانى بودند كه به دست مسلمانان اسير شدند.
 ==منابع==
-هاشم رسولى محلاتى، زندگانى حضرت محمد صلی الله علیه و آله، ص291.
+*هاشم رسولى محلاتى، زندگانى حضرت محمد صلی الله علیه و آله، ص291.
+*محمد ابراهیم آیتی، چکیده تاریخ پیامبر اکرم(ص)، به کوشش ابوالقاسم گرجی.
 [[رده:جنگ های صدر اسلام]]
 [[رده:سریه های پیامبر اکرم]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۴۵
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ فوریهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۱:۲۷
سطر ۴۵:		سطر ۴۵:

	[[رده:جنگ های صدر اسلام]]		[[رده:جنگ های صدر اسلام]]
		+	[[رده:سریه های پیامبر اکرم]]