سربریدن و شكار حیوانات - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: ویرایش

2020-10-13T11:15:56Z

ویرایش

Akbari در ‏۲۵ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۴۱

2020-04-25T09:41:30Z

بهنام در ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۰۶:۰۲

2016-01-04T06:02:32Z

Saeed zamani: اصلاح رده

2012-07-31T12:07:48Z

اصلاح رده

Saeed zamani: تعیین رده

2012-07-29T11:08:16Z

تعیین رده

شیرین سادات حسینی: صفحه‌ای جدید حاوی '
2012-07-16T13:22:03Z

صفحه‌ای جدید حاوی ' <keywords content='کلید واژه: شکار، حیوانات حلال گوشت، شکار ماهی، سر بریدن، ذبح شتر، ذب...' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه
در اين قسم، دو مبحث وجود دارد: يكى شكار حيوانات وحشى و ديگرى سر بريدن حيوانات اهلى و غيراهلى كه هر كدام را جداگانه معرفى مى نماييم:

'''الف) شكاركردن :'''

حيوان [[حلال]]‌گوشت وحشى مانند آهو، بزكوهى و كبك را اگر به وسيله سلاح يا سگ شكارى شكار كنند، در صورتى كه با شروط مقرر انجام شده باشد، پاك و حلال است و اگر يكى از شروط آن ناقص باشد [[حرام]] است، مگر اين كه حيوان را زنده بگيرند و سرش را ببرند. شكار ماهى عبارت است از: زنده‌گرفتن آن از آب و در صورتى كه «فلس» داشته باشد حلال است و شرط ديگرى در آن معتبر نيست.<ref> تحريرالوسيله، ج 2، ص 135-145.</ref>

'''ب) سربريدن :'''

اگر حيوان حلال‌گوشت - اعم از اهلى و وحشى - را با رعايت دستور و شروطى كه مقرر شده سر ببرند خوردن گوشت آن حلال است. دستور سربريدن حيوان آن است كه حلقوم (مجراى تنفس)، مرى (مجراى غذا) و دو رگ بزرگ را كه در دو طرف حلقوم است، از پايين برآمدگى زير گلو به طور كامل ببرند و اگر آن ها را بشكافند، كافى نيست. ذبح شتر نيز شكل خاصى دارد كه «نحر» ناميده مى شود.

شروط سربريدن حيوانات به شرح ذيل است:

* 1- ذبح‌كننده بايد مسلمان باشد؛

* 2- بايد سر حيوان را با جسم تيزى كه از آهن باشد ببرند؛

* 3- در موقع سربريدن، بايد جلوى بدن حيوان رو به قبله باشد؛

* 4- هنگام سربريدن، بايد نام خدا را ببرند؛ همين قدر كه به قصد ذبح بگويند: «بسم الله»، كافى است.

* 5- حيوان پس از بريدن چهاررگ معين، حركتى كند، اگر چه مثلاً چشم يا دم خود را حركت دهد يا پاى خود را به زمين بزند.<ref> تحريرالوسيله، ج 2، ص 146-154.</ref>

اگر حيوانى را طبق دستور شرع، «ذبح» يا «نحر» و يا «شكار» نمايند، آن حيوان «تذكيه» شده و حلال است و در اصطلاح فقهى، آن را «مُذَكّى » مى نامند و اگر تذكيه شرعى نشده باشد، «ميته» ناميده مى شود كه [[حرام]] و [[نجس]] است.<ref> آشنايى با ابواب [[فقه]]، محمداسماعيل نورى ، ص 119.</ref>

==پانویس ==
<references />

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-==سربریدن وشکار حیوانات==
+اگر حیوانى را طبق دستور [[شرع]]، «[[ذبح]]» یا «نحر» و یا «شکار» نمایند، آن حیوان «تذکیه» شده و [[حلال]] است و در اصطلاح [[فقه|فقهى]]، آن را «مُذَکى» مى نامند، ولی اگر تذکیه شرعى نشده باشد، «میته» نامیده مى شود که [[حرام]] و [[نجس]] است.<ref> آشنایى با ابواب فقه، محمداسماعیل نورى ، ص ۱۱۹.</ref>
-در اينجا، دو مبحث وجود دارد: يكى شكار حيوانات وحشى و ديگرى سر بريدن حيوانات اهلى و غيراهلى كه هر كدام را جداگانه معرفى مى نماييم:
+==ذبح و شکار حیوانات==
-===الف) شكاركردن ===
+در اینجا، دو مبحث وجود دارد: یکى شکار حیوانات وحشى و دیگرى [[ذبح]] یا سر بریدن حیوانات اهلى و غیراهلى که هر کدام را جداگانه معرفى مى نماییم:
-حيوان [[حلال]]‌گوشت وحشى مانند آهو، بزكوهى و كبك را اگر به وسيله سلاح يا سگ شكارى شكار كنند، در صورتى كه با شروط مقرر انجام شده باشد، پاك و حلال است و اگر يكى از شروط آن ناقص باشد [[حرام]] است، مگر اين كه حيوان را زنده بگيرند و سرش را ببرند. شكار ماهى عبارت است از: زنده‌گرفتن آن از آب و در صورتى كه «فلس» داشته باشد حلال است و شرط ديگرى در آن معتبر نيست.<ref> تحريرالوسيله، ج 2، ص 135-145.</ref>
+===الف) شکار کردن===
-===ب) سربريدن ===
+حیوان حلال‌گوشت وحشى مانند آهو، بز کوهى و کبک را اگر به وسیله سلاح یا سگ شکارى شکار کنند، در صورتى که با شروط مقرر انجام شده باشد، پاک و [[حلال]] است و اگر یکى از شروط آن ناقص باشد [[حرام]] است، مگر این که حیوان را زنده بگیرند و سرش را ببرند. شکار ماهى عبارت است از: زنده‌گرفتن آن از آب و در صورتى که «فلس» داشته باشد حلال است و شرط دیگرى در آن معتبر نیست.<ref> تحریرالوسیله، ج ۲، ص ۱۳۵-۱۴۵.</ref>
-اگر حيوان حلال‌گوشت - اعم از اهلى و وحشى - را با رعايت دستور و شروطى كه  مقرر شده سر ببرند خوردن گوشت آن حلال است. دستور سربريدن حيوان آن است كه حلقوم (مجراى تنفس)، مرى (مجراى غذا) و دو رگ بزرگ را كه در دو طرف حلقوم است، از پايين برآمدگى زير گلو به طور كامل ببرند و اگر آن ها را بشكافند، كافى نيست. ذبح شتر نيز شكل خاصى دارد كه «نحر» ناميده مى شود.
+===ب) سر بریدن===
-===شروط سربريدن حيوانات به شرح ذيل است===
+اگر حیوان حلال‌گوشت - اعم از اهلى و وحشى - را با رعایت دستور و شروطى که  مقرر شده سر ببرند خوردن گوشت آن حلال است. دستور سربریدن حیوان آن است که حلقوم (مجراى تنفس)، مرى (مجراى غذا) و دو رگ بزرگ را که در دو طرف حلقوم است، از پایین برآمدگى زیر گلو به طور کامل ببرند و اگر آن ها را بشکافند، کافى نیست. [[ذبح]] شتر نیز شکل خاصى دارد که «نحر» نامیده مى شود.
-* 1- ذبح‌كننده بايد مسلمان باشد؛
+==شروط ذبح حیوانات==
-* 2- بايد سر حيوان را با جسم تيزى كه از آهن باشد ببرند؛
+*۱- ذبح‌کننده باید [[اسلام|مسلمان]] باشد؛
-* 3- در موقع سربريدن، بايد جلوى بدن حيوان رو به قبله باشد؛
+*۲- باید سر حیوان را با جسم تیزى که از آهن باشد ببرند؛
-* 4- هنگام سربريدن، بايد نام خدا را ببرند؛ همين قدر كه به قصد ذبح بگويند: «بسم الله»، كافى است.
+*۳- در موقع سربریدن، باید جلوى بدن حیوان رو به [[قبله]] باشد؛
-* 5- حيوان پس از بريدن چهاررگ معين، حركتى كند، اگر چه مثلاً چشم يا دم خود را حركت دهد يا پاى خود را به زمين بزند.<ref> تحريرالوسيله، ج 2، ص 146-154.</ref>
+*۴- هنگام سربریدن، باید نام [[الله|خدا]] را ببرند؛ مثلا همین قدر که به قصد [[ذبح]] بگویند: «بسم الله»، کافى است؛
-اگر حيوانى را طبق دستور شرع، «ذبح» يا «نحر» و يا «شكار» نمايند، آن حيوان «تذكيه» شده و حلال است و در اصطلاح فقهى، آن را «مُذَكّى » مى نامند و اگر تذكيه شرعى نشده باشد، «ميته» ناميده مى شود كه [[حرام]] و [[نجس]] است.<ref> آشنايى با ابواب [[فقه]]، محمداسماعيل نورى ، ص 119.</ref>
+*۵- حیوان پس از بریدن چهار رگ مذکور، حرکتى کند، اگر چه مثلاً چشم یا دم خود را حرکت دهد یا پاى خود را به زمین بزند.<ref> تحریرالوسیله، ج ۲، ص ۱۴۶-۱۵۴.</ref>
-==پانویس ==
+==پانویس==
 <references />
 {{فقه/احکام}}
 [[رده:احکام اطعمه و اشربه]]

@@ سطر ۲۷: / سطر ۲۷: @@
 ==پانویس ==
 <references />
+{{فقه/احکام}}
 [[رده:احکام اطعمه و اشربه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۰۷
سطر ۲۶:		سطر ۲۶:
	<references />		<references />

−	[[رده:احکام]]	+	[[رده:احکام اطعمه و اشربه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۰۸
سطر ۲۵:		سطر ۲۵:
	==پانویس ==		==پانویس ==
	<references />		<references />
		+
		+	[[رده:احکام]]