سخنان امام حسین(ع) با یارانشان در روز عاشورا - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohammadi در ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۸

2025-09-09T14:28:48Z

Zamani در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۳

2025-07-08T07:13:48Z

Zamani در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۴

2025-07-08T07:04:09Z

مهدی موسوی در ‏۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۴۵

2025-07-05T13:45:05Z

مهدی موسوی در ‏۱۲ اکتبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۶:۰۶

2020-10-12T06:06:52Z

Aghajani در ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۲۵

2020-07-02T07:25:57Z

Zamani در ‏۵ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۴۴

2019-03-05T07:44:45Z

Zamani در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۶:۴۹

2015-10-21T06:49:03Z

مرضیه الله وکیل جزی در ‏۹ دسامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۷:۱۲

2013-12-09T07:12:21Z

اله یاری در ‏۲۵ نوامبر ۲۰۱۳، ساعت ۰۹:۲۶

2013-11-25T09:26:49Z

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 برخی منابع روایی و تاریخی، بخشی از سخنان [[امام حسین]] علیه‌السلام با یاران خود را در روز [[عاشورا]] نقل کرده‌اند، که مواردی از آن چنین است:
 * '''الف.''' [[شیخ صدوق]] در «[[معانى الأخبار (کتاب)|معانی الاخبار]]» از [[امام سجاد علیه السلام|امام زین العابدین]] علیه السلام نقل می کند:

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
 برخی منابع روایی و تاریخی، بخشی از سخنان [[امام حسین]] علیه‌السلام با یاران خود را در روز [[عاشورا]] نقل کرده‌اند، که مواردی از آن چنین است:
-* '''الف.''' [[شیخ صدوق]] در «[[معانى الأخبار (کتاب)|معانی الاخبار]]» از [[امام سجاد علیه السلام|امام زین العابدین]] علیه السلام نقل می کند: «لَمَّا اشتَدَّ الأَمرُ بِالحُسَينِ بنِ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليهما السلام، نَظَرَ إلَيهِ مَن كانَ مَعَهُ فَإِذا هُوَ بِخِلافِهِم ؛ لِأَنَّهُم كُلَّمَا اشتَدَّ الأَمرُ، تَغَيَّرَت ألوانُهُم، وَارتَعَدَت فَرائِصُهُم، ووَجَبَت قُلوبُهُم، وكانَ الحُسَينُ عليه السلام وبَعضُ مَن مَعَهُ مِن خَصائِصِهِ، تُشرِقُ ألوانُهُم، وتَهدَأُ جَوارِحُهُم، وتَسكُنُ نُفوسُهُم، فَقالَ بَعضُهُم لِبَعضٍ: اُنظُروا، لا يُبالي بِالمَوتِ! فَقالَ لَهُمُ الحُسَينُ عليه السلام: صَبراً بَنِي الكِرامِ، فَمَا المَوتُ إلّا قَنطَرَةٌ تَعبُرُ بِكُم عَنِ البُؤسِ وَالضَّرّاءِ إلَى الجِنانِ الواسِعَةِ وَالنَّعيمِ الدّائِمَةِ، فَأَيُّكُم يَكرَهُ أن يَنتَقِلَ مِن سِجنٍ إلى‏ قَصرٍ؟ وما هُوَ لِأَعدائِكُم إلّا كَمَن يَنتَقِلُ مِن قَصرٍ إلى‏ سِجنٍ وعَذابٍ. إنَّ أبي حَدَّثَني عَن رَسولِ اللَّهِ صلى اللَّه عليه وآله: إنَّ الدُّنيا سِجنُ المُؤمِنِ وجَنَّةُ الكافِرِ، وَالمَوتُ جِسرُ هؤُلاءِ إلى‏ جَنّاتِهِم، وجِسرُ هؤُلاءِ إلى‏ جَحيمِهِم، ما كَذَبتُ ولا كُذِبتُ»؛ چون کار بر [[امام حسین علیه السلام|حسین]] علیه السلام سخت شد، همراهانش به او نگریستند و او حالى متفاوت داشت. همراهانش هر چه کار سخت تر مى شد، رنگشان دگرگون مى شد و مضطرب مى شدند و دلهایشان به تپش مى افتاد، اما امام حسین و برخى یاران ویژه اش، رنگشان گلگون مى شد و اندامشان آرامش مى یافت و جانهایشان قرار مى گرفت. برخى به برخى دیگر گفتند: بنگرید که او باکى از [[مرگ]] ندارد! امام حسین علیه السلام به آنان فرمود: «اى بزرگ زادگان! شکیبا باشید. مرگ، جز پلى نیست که شما را از سختى و ناخوشى به سوى [[بهشت]] پُرگستره و نعمت جاویدان عبور مى دهد. کدامتان خوش ندارد که از زندان به قصر منتقل شود؟! و آن براى دشمنانتان مانند انتقال از قصر به زندان و شکنجه شدن است. پدرم از [[پیامبر اسلام|پیامبر خدا]] صلى الله علیه وآله برایم نقل کرد: دنیا، زندان مؤمن و بوستان کافر است و [[مرگ]] پل مؤمنان به بهشتهایشان و پل کافران به سوى [[جهنم|دوزخ]] است. نه [[دروغ]] مى گویم و نه به من دروغ گفته شده است».<ref>معانى الأخبار: ص ۲۸۸ ح ۳؛ الاعتقادات، مفید: ص ۵۲.</ref>
+* '''الف.''' [[شیخ صدوق]] در «[[معانى الأخبار (کتاب)|معانی الاخبار]]» از [[امام سجاد علیه السلام|امام زین العابدین]] علیه السلام نقل می کند:
-* '''ب.''' [[ابن عساکر]] در «[[تاریخ مدینة دمشق (کتاب)|تاریخ دمشق]]» خود (به نقل از بشر بن طانحه، از مردى از قبیله هَمْدان) اینگونه بیان می کند: «خَطَبَنَا الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام غَداةَ اليَومِ الَّذِي استُشهِدَ فيهِ، فَحَمِدَ اللَّهَ وأثنى‏ عَلَيهِ، ثُمَّ قالَ: عِبادَ اللَّهِ، اتَّقُوا اللَّهَ وكونوا مِنَ الدُّنيا عَلى‏ حَذَرٍ، فَإِنَّ الدُّنيا لَو بَقِيَت لِأَحَدٍ وبَقِيَ عَلَيها أحَدٌ كانَتِ الأَنبِياءُ أحَقَّ بِالبَقاءِ، وأولى‏ بِالرِّضى‏، وأرضى‏ بِالقَضاءِ، غَيرَ أنَّ اللَّهَ تَعالى‏ خَلَقَ الدُّنيا لِلبَلاءِ، وخَلَقَ أهلَها لِلفَناءِ، فَجَديدُها بالٍ، ونَعيمُها مُضمَحِلٌّ، وسُرورُها مُكفَهِرٌّ، وَالمَنزِلُ بُلغَةٌ، وَالدّارُ قُلعَةٌ فَتَزَوَّدوا فَإِنَّ خَيرَ الزّادِ التَّقوى‏، وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُم تُفلِحونَ»؛ حسین بن على علیه السلام صبح روزى که به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید، برایمان سخنرانى کرد و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «بندگان خدا! از خدا پروا کنید و از دنیا برحذر باشید که اگر دنیا براى کسى مى مانْد و کسى در آن مى مانْد، [[پيامبران|پیامبران]] سزاوارترین افراد به ماندن و سزامندتر به خشنود شدن از قضاى الهى و خشنودتر به آن بودند؛ اما خداى متعال دنیا را براى آزمایش و اهلش را براى نابودى آفریده است. نوى آن کهنه و نعمتش زایل و شادى اش تلخ مى شود. سراى آن، فقط براى رسیدن و خانه اش براى دل کندن است. توشه برگیرید که بهترین توشه، [[تقوا]] است و پروا کنید، شاید که رستگار شوید».<ref>تاريخ دمشق: ج ۱۴ ص ۲۱۸؛ كفاية الطالب: ص ۴۲۹.</ref>
+{{متن حدیث|«لَمَّا اشتَدَّ الأَمرُ بِالحُسَينِ بنِ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليهما السلام، نَظَرَ إلَيهِ مَن كانَ مَعَهُ فَإِذا هُوَ بِخِلافِهِم ؛ لِأَنَّهُم كُلَّمَا اشتَدَّ الأَمرُ، تَغَيَّرَت ألوانُهُم، وَارتَعَدَت فَرائِصُهُم، ووَجَبَت قُلوبُهُم، وكانَ الحُسَينُ عليه السلام وبَعضُ مَن مَعَهُ مِن خَصائِصِهِ، تُشرِقُ ألوانُهُم، وتَهدَأُ جَوارِحُهُم، وتَسكُنُ نُفوسُهُم، فَقالَ بَعضُهُم لِبَعضٍ: اُنظُروا، لا يُبالي بِالمَوتِ! فَقالَ لَهُمُ الحُسَينُ عليه السلام: صَبراً بَنِي الكِرامِ، فَمَا المَوتُ إلّا قَنطَرَةٌ تَعبُرُ بِكُم عَنِ البُؤسِ وَالضَّرّاءِ إلَى الجِنانِ الواسِعَةِ وَالنَّعيمِ الدّائِمَةِ، فَأَيُّكُم يَكرَهُ أن يَنتَقِلَ مِن سِجنٍ إلى‏ قَصرٍ؟ وما هُوَ لِأَعدائِكُم إلّا كَمَن يَنتَقِلُ مِن قَصرٍ إلى‏ سِجنٍ وعَذابٍ. إنَّ أبي حَدَّثَني عَن رَسولِ اللَّهِ صلى اللَّه عليه وآله: إنَّ الدُّنيا سِجنُ المُؤمِنِ وجَنَّةُ الكافِرِ، وَالمَوتُ جِسرُ هؤُلاءِ إلى‏ جَنّاتِهِم، وجِسرُ هؤُلاءِ إلى‏ جَحيمِهِم، ما كَذَبتُ ولا كُذِبتُ»}}؛
-* '''ج.''' در کتاب «[[الخرائج والجرائح (کتاب)|الخرائج و الجرائح]]» [[قطب الدین راوندی]] (به نقل از [[جابر بن عبدالله انصاری|جابر]] از [[امام باقر علیه السلام|امام باقر]] علیه السلام) این گونه نقل شده: «قالَ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام لِأَصحابِهِ قَبلَ أن يُقتَلَ: إنَّ رَسولَ اللَّهِ صلى اللَّه عليه و آله قالَ: يا بُنَيَّ، إنَّكَ سَتُساقُ إلَى العِراقِ، وهِيَ أرضٌ قَدِ التَقى‏ بِهَا النَّبِيّونَ وأوصِياءُ النَّبِيّينَ، وهِيَ أرضٌ تُدعى‏ «عَمورا»، وإنَّكَ تُستَشهَدُ بِها، ويُستَشهَدُ مَعَكَ جَماعَةٌ مِن أصحابِكَ، لا يَجِدونَ ألَمَ مَسِّ الحَديدِ، وتَلا: (قُلْنَا يَنَارُ كُونِى بَرْدًا وَسَلَمًا عَلَى‏ إِبْرَ هِيمَ)، تَكونُ الحَربُ عَلَيكَ وعَلَيهِم بَرداً وسَلاماً. فَأَبشِروا، فَوَاللَّهِ، لَئِن قَتَلونا فَإِنّا نَرِدُ عَلى‏ نَبِيِّنا صلى اللَّه عليه و آله»؛ [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیه السلام پیش از کشته شدن به یارانش فرمود: [[پیامبر خدا]] صلى الله علیه وآله فرمود: پسر عزیزم! تو بزودى به سوى [[عراق]] کشانده مى شوى و آن سرزمینى است که پیامبران و اوصیاى پیامبران آن را دیدار کرده اند و آن همان سرزمین صعَموراص است و تو در آنجا شهید مى شوى و گروهى از همراهانت با تو به شهادت مى رسند که درد شمشیرها را حس نمى کنند. سپس این [[آیه]] را [[تلاوت قرآن|تلاوت]] فرمود: «گفتیم: اى آتش! بر [[حضرت ابراهیم علیه السلام|ابراهیم]] سرد و سلامت باش».<ref>[[سوره انبياء]]: آيه ۶۹.</ref> آتش جنگ بر تو و برایشان سرد و سلامت است. [سپس امام افزود:] پس مژده‌تان باد که ـ به خدا سوگند ـ، اگر ما را بکشند بر پیامبرمان وارد خواهیم شد!<ref>الخرائج و الجرائح: ج ۲ ص ۸۴۸ ح ۶۳؛ مختصر بصائر الدرجات: ص ۳۶ و ۵۰.</ref>
-* '''د.''' در «الأمالی» شجری نیز این چنین آمده است: «إنَّ الحُسَينَ بنَ عَلِيٍّ عليه السلام خَطَبَ يَومَ اُصيبَ، فَحَمِدَ اللَّهَ وأثنى‏ عَلَيهِ، وقالَ: الحَمدُ للَّهِ‏ِ الَّذي جَعَلَ الآخِرَةَ لِلمُتَّقينَ، وَالنّارَ وَالعِقابَ عَلَى الكافِرينَ، وإنّا - وَاللَّهِ - ما طَلَبنا في وَجهِنا هذَا الدُّنيا، فَنَكونَ الشّاكّينَ في رِضوانِ رَبِّنا، فَاصبِروا فَإِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذينَ اتَّقَوا، ودارُ الآخِرَةِ خَيرٌ لَكُم. فَقالوا: بِأَنفُسِنا نَفديكَ. فَقالَ الحُسَينُ بنُ زَيدِ بنِ عَلِيٍّ: فَكانوا - وَاللَّهِ - يُبادِرونَهُ إلَى القِتالِ، حَتّى‏ مَضَوا بَينَ يَدَيهِ، فَيَحتَسِبُهُم ويَستَغفِرُ لَهُم»؛ حسین بن زید بن على از پدرانش نقل کرده است که: امام حسین علیه السلام روز حادثه [ى عاشورا]، سخن گفت و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «ستایش ویژه خدایى است که [[آخرت]] را براى پرهیزگاران قرار داد و آتش و کیفر را براى کافران. به خدا سوگند ما در این راه به طلب دنیا نیامده ایم تا درباره [بهشت] پروردگار خود به شک بیفتیم! شکیبایی ورزید که خدا با پرهیزگاران است و سراى آخرت برایتان بهتر است». اصحاب گفتند: جانهایمان را فدایت مى کنیم. حسین بن زید بن على مى گوید: به خدا سوگند، آنان بر او (امام حسین علیه السلام) سبقت مى جستند تا پیش روى او به شهادت برسند و امام علیه السلام در شهادت آنان پاداش ببرد و برایشان آمرزش خواهى کند.سبقت مى جستند تا پیش روى او به شهادت برسند و امام علیه السلام در شهادت آنان پاداش ببرد و برایشان آمرزش خواهى کند.<ref>الأمالى، شجرى: ج ۱ ص ۱۶۰.</ref>
+چون کار بر [[امام حسین علیه السلام|حسین]] علیه السلام سخت شد، همراهانش به او نگریستند و او حالى متفاوت داشت. همراهانش هر چه کار سخت تر مى شد، رنگشان دگرگون مى شد و مضطرب مى شدند و دلهایشان به تپش مى افتاد، اما امام حسین و برخى یاران ویژه اش، رنگشان گلگون مى شد و اندامشان آرامش مى یافت و جانهایشان قرار مى گرفت. برخى به برخى دیگر گفتند: بنگرید که او باکى از [[مرگ]] ندارد! امام حسین علیه السلام به آنان فرمود: «اى بزرگ زادگان! شکیبا باشید. مرگ، جز پلى نیست که شما را از سختى و ناخوشى به سوى [[بهشت]] پُرگستره و نعمت جاویدان عبور مى دهد. کدامتان خوش ندارد که از زندان به قصر منتقل شود؟! و آن براى دشمنانتان مانند انتقال از قصر به زندان و شکنجه شدن است. پدرم از [[پیامبر اسلام|پیامبر خدا]] صلى الله علیه وآله برایم نقل کرد: دنیا، زندان مؤمن و بوستان کافر است و [[مرگ]] پل مؤمنان به بهشتهایشان و پل کافران به سوى [[جهنم|دوزخ]] است. نه [[دروغ]] مى گویم و نه به من دروغ گفته شده است».<ref>معانى الأخبار: ص ۲۸۸ ح ۳؛ الاعتقادات، مفید: ص ۵۲.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 برخی منابع روایی و تاریخی، بخشی از سخنان [[امام حسین]] علیه‌السلام با یاران خود را در روز [[عاشورا]] نقل کرده‌اند، که مواردی از آن چنین است:
 * '''الف.''' [[شیخ صدوق]] در «[[معانى الأخبار (کتاب)|معانی الاخبار]]» از [[امام سجاد علیه السلام|امام زین العابدین]] علیه السلام نقل می کند: «لَمَّا اشتَدَّ الأَمرُ بِالحُسَينِ بنِ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليهما السلام، نَظَرَ إلَيهِ مَن كانَ مَعَهُ فَإِذا هُوَ بِخِلافِهِم ؛ لِأَنَّهُم كُلَّمَا اشتَدَّ الأَمرُ، تَغَيَّرَت ألوانُهُم، وَارتَعَدَت فَرائِصُهُم، ووَجَبَت قُلوبُهُم، وكانَ الحُسَينُ عليه السلام وبَعضُ مَن مَعَهُ مِن خَصائِصِهِ، تُشرِقُ ألوانُهُم، وتَهدَأُ جَوارِحُهُم، وتَسكُنُ نُفوسُهُم، فَقالَ بَعضُهُم لِبَعضٍ: اُنظُروا، لا يُبالي بِالمَوتِ! فَقالَ لَهُمُ الحُسَينُ عليه السلام: صَبراً بَنِي الكِرامِ، فَمَا المَوتُ إلّا قَنطَرَةٌ تَعبُرُ بِكُم عَنِ البُؤسِ وَالضَّرّاءِ إلَى الجِنانِ الواسِعَةِ وَالنَّعيمِ الدّائِمَةِ، فَأَيُّكُم يَكرَهُ أن يَنتَقِلَ مِن سِجنٍ إلى‏ قَصرٍ؟ وما هُوَ لِأَعدائِكُم إلّا كَمَن يَنتَقِلُ مِن قَصرٍ إلى‏ سِجنٍ وعَذابٍ. إنَّ أبي حَدَّثَني عَن رَسولِ اللَّهِ صلى اللَّه عليه وآله: إنَّ الدُّنيا سِجنُ المُؤمِنِ وجَنَّةُ الكافِرِ، وَالمَوتُ جِسرُ هؤُلاءِ إلى‏ جَنّاتِهِم، وجِسرُ هؤُلاءِ إلى‏ جَحيمِهِم، ما كَذَبتُ ولا كُذِبتُ»؛ چون کار بر [[امام حسین علیه السلام|حسین]] علیه السلام سخت شد، همراهانش به او نگریستند و او حالى متفاوت داشت. همراهانش هر چه کار سخت تر مى شد، رنگشان دگرگون مى شد و مضطرب مى شدند و دلهایشان به تپش مى افتاد، اما امام حسین و برخى یاران ویژه اش، رنگشان گلگون مى شد و اندامشان آرامش مى یافت و جانهایشان قرار مى گرفت. برخى به برخى دیگر گفتند: بنگرید که او باکى از [[مرگ]] ندارد! امام حسین علیه السلام به آنان فرمود: «اى بزرگ زادگان! شکیبا باشید. مرگ، جز پلى نیست که شما را از سختى و ناخوشى به سوى [[بهشت]] پُرگستره و نعمت جاویدان عبور مى دهد. کدامتان خوش ندارد که از زندان به قصر منتقل شود؟! و آن براى دشمنانتان مانند انتقال از قصر به زندان و شکنجه شدن است. پدرم از [[پیامبر اسلام|پیامبر خدا]] صلى الله علیه وآله برایم نقل کرد: دنیا، زندان مؤمن و بوستان کافر است و [[مرگ]] پل مؤمنان به بهشتهایشان و پل کافران به سوى [[جهنم|دوزخ]] است. نه [[دروغ]] مى گویم و نه به من دروغ گفته شده است».<ref>معانى الأخبار: ص ۲۸۸ ح ۳؛ الاعتقادات، مفید: ص ۵۲.</ref>
-* '''ب.''' [[ابن عساکر]] در «[[تاریخ مدینة دمشق (کتاب)|تاریخ دمشق]]» خود (به نقل از بشر بن طانحه، از مردى از قبیله هَمْد) اینگونه بیان می کند: «خَطَبَنَا الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام غَداةَ اليَومِ الَّذِي استُشهِدَ فيهِ، فَحَمِدَ اللَّهَ وأثنى‏ عَلَيهِ، ثُمَّ قالَ: عِبادَ اللَّهِ، اتَّقُوا اللَّهَ وكونوا مِنَ الدُّنيا عَلى‏ حَذَرٍ، فَإِنَّ الدُّنيا لَو بَقِيَت لِأَحَدٍ وبَقِيَ عَلَيها أحَدٌ كانَتِ الأَنبِياءُ أحَقَّ بِالبَقاءِ، وأولى‏ بِالرِّضى‏، وأرضى‏ بِالقَضاءِ، غَيرَ أنَّ اللَّهَ تَعالى‏ خَلَقَ الدُّنيا لِلبَلاءِ، وخَلَقَ أهلَها لِلفَناءِ، فَجَديدُها بالٍ، ونَعيمُها مُضمَحِلٌّ، وسُرورُها مُكفَهِرٌّ، وَالمَنزِلُ بُلغَةٌ، وَالدّارُ قُلعَةٌ فَتَزَوَّدوا فَإِنَّ خَيرَ الزّادِ التَّقوى‏، وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُم تُفلِحونَ»؛ حسین بن على علیه السلام صبح روزى که به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید، برایمان سخنرانى کرد و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «بندگان خدا! از خدا پروا کنید و از دنیا برحذر باشید که اگر دنیا براى کسى مى مانْد و کسى در آن مى مانْد، [[پيامبران|پیامبران]] سزاوارترین افراد به ماندن و سزامندتر به خشنود شدن از قضاى الهى و خشنودتر به آن بودند؛ اما خداى متعال دنیا را براى آزمایش و اهلش را براى نابودى آفریده است. نوى آن کهنه و نعمتش زایل و شادى اش تلخ مى شود. سراى آن، فقط براى رسیدن و خانه اش براى دل کندن است. توشه برگیرید که بهترین توشه، [[تقوا]] است و پروا کنید، شاید که رستگار شوید».<ref>تاريخ دمشق: ج ۱۴ ص ۲۱۸؛ كفاية الطالب: ص ۴۲۹.</ref>
+* '''ب.''' [[ابن عساکر]] در «[[تاریخ مدینة دمشق (کتاب)|تاریخ دمشق]]» خود (به نقل از بشر بن طانحه، از مردى از قبیله هَمْدان) اینگونه بیان می کند: «خَطَبَنَا الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام غَداةَ اليَومِ الَّذِي استُشهِدَ فيهِ، فَحَمِدَ اللَّهَ وأثنى‏ عَلَيهِ، ثُمَّ قالَ: عِبادَ اللَّهِ، اتَّقُوا اللَّهَ وكونوا مِنَ الدُّنيا عَلى‏ حَذَرٍ، فَإِنَّ الدُّنيا لَو بَقِيَت لِأَحَدٍ وبَقِيَ عَلَيها أحَدٌ كانَتِ الأَنبِياءُ أحَقَّ بِالبَقاءِ، وأولى‏ بِالرِّضى‏، وأرضى‏ بِالقَضاءِ، غَيرَ أنَّ اللَّهَ تَعالى‏ خَلَقَ الدُّنيا لِلبَلاءِ، وخَلَقَ أهلَها لِلفَناءِ، فَجَديدُها بالٍ، ونَعيمُها مُضمَحِلٌّ، وسُرورُها مُكفَهِرٌّ، وَالمَنزِلُ بُلغَةٌ، وَالدّارُ قُلعَةٌ فَتَزَوَّدوا فَإِنَّ خَيرَ الزّادِ التَّقوى‏، وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُم تُفلِحونَ»؛ حسین بن على علیه السلام صبح روزى که به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید، برایمان سخنرانى کرد و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «بندگان خدا! از خدا پروا کنید و از دنیا برحذر باشید که اگر دنیا براى کسى مى مانْد و کسى در آن مى مانْد، [[پيامبران|پیامبران]] سزاوارترین افراد به ماندن و سزامندتر به خشنود شدن از قضاى الهى و خشنودتر به آن بودند؛ اما خداى متعال دنیا را براى آزمایش و اهلش را براى نابودى آفریده است. نوى آن کهنه و نعمتش زایل و شادى اش تلخ مى شود. سراى آن، فقط براى رسیدن و خانه اش براى دل کندن است. توشه برگیرید که بهترین توشه، [[تقوا]] است و پروا کنید، شاید که رستگار شوید».<ref>تاريخ دمشق: ج ۱۴ ص ۲۱۸؛ كفاية الطالب: ص ۴۲۹.</ref>
 * '''ج.''' در کتاب «[[الخرائج والجرائح (کتاب)|الخرائج و الجرائح]]» [[قطب الدین راوندی]] (به نقل از [[جابر بن عبدالله انصاری|جابر]] از [[امام باقر علیه السلام|امام باقر]] علیه السلام) این گونه نقل شده: «قالَ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام لِأَصحابِهِ قَبلَ أن يُقتَلَ: إنَّ رَسولَ اللَّهِ صلى اللَّه عليه و آله قالَ: يا بُنَيَّ، إنَّكَ سَتُساقُ إلَى العِراقِ، وهِيَ أرضٌ قَدِ التَقى‏ بِهَا النَّبِيّونَ وأوصِياءُ النَّبِيّينَ، وهِيَ أرضٌ تُدعى‏ «عَمورا»، وإنَّكَ تُستَشهَدُ بِها، ويُستَشهَدُ مَعَكَ جَماعَةٌ مِن أصحابِكَ، لا يَجِدونَ ألَمَ مَسِّ الحَديدِ، وتَلا: (قُلْنَا يَنَارُ كُونِى بَرْدًا وَسَلَمًا عَلَى‏ إِبْرَ هِيمَ)، تَكونُ الحَربُ عَلَيكَ وعَلَيهِم بَرداً وسَلاماً. فَأَبشِروا، فَوَاللَّهِ، لَئِن قَتَلونا فَإِنّا نَرِدُ عَلى‏ نَبِيِّنا صلى اللَّه عليه و آله»؛ [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیه السلام پیش از کشته شدن به یارانش فرمود: [[پیامبر خدا]] صلى الله علیه وآله فرمود: پسر عزیزم! تو بزودى به سوى [[عراق]] کشانده مى شوى و آن سرزمینى است که پیامبران و اوصیاى پیامبران آن را دیدار کرده اند و آن همان سرزمین صعَموراص است و تو در آنجا شهید مى شوى و گروهى از همراهانت با تو به شهادت مى رسند که درد شمشیرها را حس نمى کنند. سپس این [[آیه]] را [[تلاوت قرآن|تلاوت]] فرمود: «گفتیم: اى آتش! بر [[حضرت ابراهیم علیه السلام|ابراهیم]] سرد و سلامت باش».<ref>[[سوره انبياء]]: آيه ۶۹.</ref> آتش جنگ بر تو و برایشان سرد و سلامت است. [سپس امام افزود:] پس مژده‌تان باد که ـ به خدا سوگند ـ، اگر ما را بکشند بر پیامبرمان وارد خواهیم شد!<ref>الخرائج و الجرائح: ج ۲ ص ۸۴۸ ح ۶۳؛ مختصر بصائر الدرجات: ص ۳۶ و ۵۰.</ref>
 * '''د.''' در «الأمالی» شجری نیز این چنین آمده است: «إنَّ الحُسَينَ بنَ عَلِيٍّ عليه السلام خَطَبَ يَومَ اُصيبَ، فَحَمِدَ اللَّهَ وأثنى‏ عَلَيهِ، وقالَ: الحَمدُ للَّهِ‏ِ الَّذي جَعَلَ الآخِرَةَ لِلمُتَّقينَ، وَالنّارَ وَالعِقابَ عَلَى الكافِرينَ، وإنّا - وَاللَّهِ - ما طَلَبنا في وَجهِنا هذَا الدُّنيا، فَنَكونَ الشّاكّينَ في رِضوانِ رَبِّنا، فَاصبِروا فَإِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذينَ اتَّقَوا، ودارُ الآخِرَةِ خَيرٌ لَكُم. فَقالوا: بِأَنفُسِنا نَفديكَ. فَقالَ الحُسَينُ بنُ زَيدِ بنِ عَلِيٍّ: فَكانوا - وَاللَّهِ - يُبادِرونَهُ إلَى القِتالِ، حَتّى‏ مَضَوا بَينَ يَدَيهِ، فَيَحتَسِبُهُم ويَستَغفِرُ لَهُم»؛ حسین بن زید بن على از پدرانش نقل کرده است که: امام حسین علیه السلام روز حادثه [ى عاشورا]، سخن گفت و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «ستایش ویژه خدایى است که [[آخرت]] را براى پرهیزگاران قرار داد و آتش و کیفر را براى کافران. به خدا سوگند ما در این راه به طلب دنیا نیامده ایم تا درباره [بهشت] پروردگار خود به شک بیفتیم! شکیبایی ورزید که خدا با پرهیزگاران است و سراى آخرت برایتان بهتر است». اصحاب گفتند: جانهایمان را فدایت مى کنیم. حسین بن زید بن على مى گوید: به خدا سوگند، آنان بر او (امام حسین علیه السلام) سبقت مى جستند تا پیش روى او به شهادت برسند و امام علیه السلام در شهادت آنان پاداش ببرد و برایشان آمرزش خواهى کند.سبقت مى جستند تا پیش روى او به شهادت برسند و امام علیه السلام در شهادت آنان پاداش ببرد و برایشان آمرزش خواهى کند.<ref>الأمالى، شجرى: ج ۱ ص ۱۶۰.</ref>

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
+برخی منابع روایی و تاریخی، بخشی از سخنان [[امام حسین]] علیه‌السلام با یاران خود را در روز [[عاشورا]] نقل کرده‌اند، که مواردی از آن چنین است:
-* '''[[معانى الأخبار (کتاب)|معانی الاخبار]]''' به نقل از [[امام سجاد علیه السلام|امام زین العابدین]] علیه السلام سخنان حضرت را این گونه نقل می کنند: چون کار بر [[امام حسین علیه السلام|حسین]] علیه السلام سخت شد، همراهانش به او نگریستند و او حالى متفاوت داشت. همراهانش هر چه کار سخت تر مى شد، رنگشان دگرگون مى شد و مضطرب مى شدند و دلهایشان به تپش مى افتاد، اما امام و برخى یاران ویژه اش، رنگشان گلگون مى شد و اندامشان آرامش مى یافت و جانهایشان قرار مى گرفت. برخى به برخى دیگر گفتند: بنگرید که او باکى از مرگ ندارد! حسین علیه السلام به آنان فرمود: «اى بزرگ زادگان! شکیبا باشید. مرگ، جز پلى نیست که شما را از سختى و ناخوشى به سوى [[بهشت]] پُرگستره و نعمت جاویدان عبور مى دهد. کدامتان خوش ندارد که از زندان به قصر منتقل شود؟! و آن براى دشمنانتان مانند انتقال از قصر به زندان و شکنجه شدن است. پدرم از [[پیامبر اسلام|پیامبر خدا]] صلى الله علیه و آله برایم نقل کرد: دنیا، زندان مؤمن و بوستان کافر است و [[مرگ]] پل مؤمنان به بهشتهایشان و پل کافران به سوى [[جهنم|دوزخ]] است. نه [[دروغ]] مى گویم و نه به من دروغ گفته شده است».
+* '''الف.''' [[شیخ صدوق]] در «[[معانى الأخبار (کتاب)|معانی الاخبار]]» از [[امام سجاد علیه السلام|امام زین العابدین]] علیه السلام نقل می کند: «لَمَّا اشتَدَّ الأَمرُ بِالحُسَينِ بنِ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليهما السلام، نَظَرَ إلَيهِ مَن كانَ مَعَهُ فَإِذا هُوَ بِخِلافِهِم ؛ لِأَنَّهُم كُلَّمَا اشتَدَّ الأَمرُ، تَغَيَّرَت ألوانُهُم، وَارتَعَدَت فَرائِصُهُم، ووَجَبَت قُلوبُهُم، وكانَ الحُسَينُ عليه السلام وبَعضُ مَن مَعَهُ مِن خَصائِصِهِ، تُشرِقُ ألوانُهُم، وتَهدَأُ جَوارِحُهُم، وتَسكُنُ نُفوسُهُم، فَقالَ بَعضُهُم لِبَعضٍ: اُنظُروا، لا يُبالي بِالمَوتِ! فَقالَ لَهُمُ الحُسَينُ عليه السلام: صَبراً بَنِي الكِرامِ، فَمَا المَوتُ إلّا قَنطَرَةٌ تَعبُرُ بِكُم عَنِ البُؤسِ وَالضَّرّاءِ إلَى الجِنانِ الواسِعَةِ وَالنَّعيمِ الدّائِمَةِ، فَأَيُّكُم يَكرَهُ أن يَنتَقِلَ مِن سِجنٍ إلى‏ قَصرٍ؟ وما هُوَ لِأَعدائِكُم إلّا كَمَن يَنتَقِلُ مِن قَصرٍ إلى‏ سِجنٍ وعَذابٍ. إنَّ أبي حَدَّثَني عَن رَسولِ اللَّهِ صلى اللَّه عليه وآله: إنَّ الدُّنيا سِجنُ المُؤمِنِ وجَنَّةُ الكافِرِ، وَالمَوتُ جِسرُ هؤُلاءِ إلى‏ جَنّاتِهِم، وجِسرُ هؤُلاءِ إلى‏ جَحيمِهِم، ما كَذَبتُ ولا كُذِبتُ»؛ چون کار بر [[امام حسین علیه السلام|حسین]] علیه السلام سخت شد، همراهانش به او نگریستند و او حالى متفاوت داشت. همراهانش هر چه کار سخت تر مى شد، رنگشان دگرگون مى شد و مضطرب مى شدند و دلهایشان به تپش مى افتاد، اما امام حسین و برخى یاران ویژه اش، رنگشان گلگون مى شد و اندامشان آرامش مى یافت و جانهایشان قرار مى گرفت. برخى به برخى دیگر گفتند: بنگرید که او باکى از [[مرگ]] ندارد! امام حسین علیه السلام به آنان فرمود: «اى بزرگ زادگان! شکیبا باشید. مرگ، جز پلى نیست که شما را از سختى و ناخوشى به سوى [[بهشت]] پُرگستره و نعمت جاویدان عبور مى دهد. کدامتان خوش ندارد که از زندان به قصر منتقل شود؟! و آن براى دشمنانتان مانند انتقال از قصر به زندان و شکنجه شدن است. پدرم از [[پیامبر اسلام|پیامبر خدا]] صلى الله علیه وآله برایم نقل کرد: دنیا، زندان مؤمن و بوستان کافر است و [[مرگ]] پل مؤمنان به بهشتهایشان و پل کافران به سوى [[جهنم|دوزخ]] است. نه [[دروغ]] مى گویم و نه به من دروغ گفته شده است».<ref>معانى الأخبار: ص ۲۸۸ ح ۳؛ الاعتقادات، مفید: ص ۵۲.</ref>
-* '''[[تاریخ دمشق (کتاب)|تاریخ دمشق]]''' (به نقل از بشر بن طانحه، از مردى از قبیله هَمْد) اینگونه بیان می کند: حسین بن على علیه السلام صبح روزى که به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید، برایمان سخنرانى کرد و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «بندگان خدا! از خدا پروا کنید و از دنیا برحذر باشید که اگر دنیا براى کسى مى مانْد و کسى در آن مى مانْد، [[پيامبران|پیامبران]] سزاوارترین افراد به ماندن و سزامندتر به خشنود شدن از قضاى الهى و خشنودتر به آن بودند؛ اما خداى متعال دنیا را براى آزمایش و اهلش را براى نابودى آفریده است. نوى آن کهنه و نعمتش زایل و شادى اش تلخ مى شود. سراى آن، فقط براى رسیدن و خانه اش براى دل کندن است. توشه برگیرید که بهترین توشه، [[تقوا|پرهیزکارى]] است و پروا کنید، شاید که رستگار شوید».
+* '''ب.''' [[ابن عساکر]] در «[[تاریخ مدینة دمشق (کتاب)|تاریخ دمشق]]» خود (به نقل از بشر بن طانحه، از مردى از قبیله هَمْد) اینگونه بیان می کند: «خَطَبَنَا الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام غَداةَ اليَومِ الَّذِي استُشهِدَ فيهِ، فَحَمِدَ اللَّهَ وأثنى‏ عَلَيهِ، ثُمَّ قالَ: عِبادَ اللَّهِ، اتَّقُوا اللَّهَ وكونوا مِنَ الدُّنيا عَلى‏ حَذَرٍ، فَإِنَّ الدُّنيا لَو بَقِيَت لِأَحَدٍ وبَقِيَ عَلَيها أحَدٌ كانَتِ الأَنبِياءُ أحَقَّ بِالبَقاءِ، وأولى‏ بِالرِّضى‏، وأرضى‏ بِالقَضاءِ، غَيرَ أنَّ اللَّهَ تَعالى‏ خَلَقَ الدُّنيا لِلبَلاءِ، وخَلَقَ أهلَها لِلفَناءِ، فَجَديدُها بالٍ، ونَعيمُها مُضمَحِلٌّ، وسُرورُها مُكفَهِرٌّ، وَالمَنزِلُ بُلغَةٌ، وَالدّارُ قُلعَةٌ فَتَزَوَّدوا فَإِنَّ خَيرَ الزّادِ التَّقوى‏، وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُم تُفلِحونَ»؛ حسین بن على علیه السلام صبح روزى که به [[شهادت در راه خدا|شهادت]] رسید، برایمان سخنرانى کرد و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «بندگان خدا! از خدا پروا کنید و از دنیا برحذر باشید که اگر دنیا براى کسى مى مانْد و کسى در آن مى مانْد، [[پيامبران|پیامبران]] سزاوارترین افراد به ماندن و سزامندتر به خشنود شدن از قضاى الهى و خشنودتر به آن بودند؛ اما خداى متعال دنیا را براى آزمایش و اهلش را براى نابودى آفریده است. نوى آن کهنه و نعمتش زایل و شادى اش تلخ مى شود. سراى آن، فقط براى رسیدن و خانه اش براى دل کندن است. توشه برگیرید که بهترین توشه، [[تقوا]] است و پروا کنید، شاید که رستگار شوید».<ref>تاريخ دمشق: ج ۱۴ ص ۲۱۸؛ كفاية الطالب: ص ۴۲۹.</ref>
-* در کتاب '''[[الخرائج والجرائح (کتاب)|الخرائج و الجرائح]]''' (به نقل از جابر، از [[امام باقر علیه السلام|امام باقر]] علیه السلام) این گونه نقل شده: [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیه السلام پیش از کشته شدن به یارانش فرمود: «پیامبر خدا صلى الله علیه و آله فرمود: پسر عزیزم! تو بزودى به سوى [[عراق]] کشانده مى شوى و آن سرزمینى است که پیامبران و اوصیاى پیامبران آن را دیدار کرده اند و آن همان سرزمین صعَموراص است و تو در آنجا شهید مى شوى و گروهى از همراهانت با تو به شهادت مى رسند که درد شمشیرها را حس نمى کنند. سپس این [[آیه]] را [[تلاوت قرآن|تلاوت]] فرمود: «گفتیم: اى آتش! بر [[حضرت ابراهیم علیه السلام|ابراهیم]] سرد و سلامت باش». آتش جنگ بر تو و برایشان سرد و سلامت است. [سپس افزود:] پس مژده تان باد که ـ به خدا سوگند ـ، اگر ما را بکشند بر پیامبرمان وارد خواهیم شد!
+* '''ج.''' در کتاب «[[الخرائج والجرائح (کتاب)|الخرائج و الجرائح]]» [[قطب الدین راوندی]] (به نقل از [[جابر بن عبدالله انصاری|جابر]] از [[امام باقر علیه السلام|امام باقر]] علیه السلام) این گونه نقل شده: «قالَ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام لِأَصحابِهِ قَبلَ أن يُقتَلَ: إنَّ رَسولَ اللَّهِ صلى اللَّه عليه و آله قالَ: يا بُنَيَّ، إنَّكَ سَتُساقُ إلَى العِراقِ، وهِيَ أرضٌ قَدِ التَقى‏ بِهَا النَّبِيّونَ وأوصِياءُ النَّبِيّينَ، وهِيَ أرضٌ تُدعى‏ «عَمورا»، وإنَّكَ تُستَشهَدُ بِها، ويُستَشهَدُ مَعَكَ جَماعَةٌ مِن أصحابِكَ، لا يَجِدونَ ألَمَ مَسِّ الحَديدِ، وتَلا: (قُلْنَا يَنَارُ كُونِى بَرْدًا وَسَلَمًا عَلَى‏ إِبْرَ هِيمَ)، تَكونُ الحَربُ عَلَيكَ وعَلَيهِم بَرداً وسَلاماً. فَأَبشِروا، فَوَاللَّهِ، لَئِن قَتَلونا فَإِنّا نَرِدُ عَلى‏ نَبِيِّنا صلى اللَّه عليه و آله»؛ [[امام حسین علیه السلام|امام حسین]] علیه السلام پیش از کشته شدن به یارانش فرمود: [[پیامبر خدا]] صلى الله علیه وآله فرمود: پسر عزیزم! تو بزودى به سوى [[عراق]] کشانده مى شوى و آن سرزمینى است که پیامبران و اوصیاى پیامبران آن را دیدار کرده اند و آن همان سرزمین صعَموراص است و تو در آنجا شهید مى شوى و گروهى از همراهانت با تو به شهادت مى رسند که درد شمشیرها را حس نمى کنند. سپس این [[آیه]] را [[تلاوت قرآن|تلاوت]] فرمود: «گفتیم: اى آتش! بر [[حضرت ابراهیم علیه السلام|ابراهیم]] سرد و سلامت باش».<ref>[[سوره انبياء]]: آيه ۶۹.</ref> آتش جنگ بر تو و برایشان سرد و سلامت است. [سپس امام افزود:] پس مژده‌تان باد که ـ به خدا سوگند ـ، اگر ما را بکشند بر پیامبرمان وارد خواهیم شد!<ref>الخرائج و الجرائح: ج ۲ ص ۸۴۸ ح ۶۳؛ مختصر بصائر الدرجات: ص ۳۶ و ۵۰.</ref>
-* در '''[[الأمالی|الأمالى]]''' این چنین آمده است: حسین بن زید بن على از پدرانش نقل کرده است که: امام حسین علیه السلام روز حادثه [ى عاشورا]، سخن گفت و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «ستایش ویژه خدایى است که آخرت را براى پرهیزگاران قرار داد و آتش و کیفر را براى کافران. به خدا سوگند ما در این راه به طلب دنیا نیامده ایم تا درباره [ى بهشت] پروردگار خود به شک بیفتیم! شکیب ورزید که خدا با پرهیزگاران است و سراى آخرت برایتان بهتر است». گفتند: جانهایمان را فدایت مى کنیم. حسین بن زید بن على مى گوید: به خدا سوگند، آنان بر او (امام حسین علیه السلام) سبقت مى جستند تا پیش روى او به شهادت برسند و امام علیه السلام در شهادت آنان پاداش ببرد و برایشان آمرزش خواهى کند.
+* '''د.''' در «الأمالی» شجری نیز این چنین آمده است: «إنَّ الحُسَينَ بنَ عَلِيٍّ عليه السلام خَطَبَ يَومَ اُصيبَ، فَحَمِدَ اللَّهَ وأثنى‏ عَلَيهِ، وقالَ: الحَمدُ للَّهِ‏ِ الَّذي جَعَلَ الآخِرَةَ لِلمُتَّقينَ، وَالنّارَ وَالعِقابَ عَلَى الكافِرينَ، وإنّا - وَاللَّهِ - ما طَلَبنا في وَجهِنا هذَا الدُّنيا، فَنَكونَ الشّاكّينَ في رِضوانِ رَبِّنا، فَاصبِروا فَإِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذينَ اتَّقَوا، ودارُ الآخِرَةِ خَيرٌ لَكُم. فَقالوا: بِأَنفُسِنا نَفديكَ. فَقالَ الحُسَينُ بنُ زَيدِ بنِ عَلِيٍّ: فَكانوا - وَاللَّهِ - يُبادِرونَهُ إلَى القِتالِ، حَتّى‏ مَضَوا بَينَ يَدَيهِ، فَيَحتَسِبُهُم ويَستَغفِرُ لَهُم»؛ حسین بن زید بن على از پدرانش نقل کرده است که: امام حسین علیه السلام روز حادثه [ى عاشورا]، سخن گفت و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «ستایش ویژه خدایى است که [[آخرت]] را براى پرهیزگاران قرار داد و آتش و کیفر را براى کافران. به خدا سوگند ما در این راه به طلب دنیا نیامده ایم تا درباره [بهشت] پروردگار خود به شک بیفتیم! شکیبایی ورزید که خدا با پرهیزگاران است و سراى آخرت برایتان بهتر است». اصحاب گفتند: جانهایمان را فدایت مى کنیم. حسین بن زید بن على مى گوید: به خدا سوگند، آنان بر او (امام حسین علیه السلام) سبقت مى جستند تا پیش روى او به شهادت برسند و امام علیه السلام در شهادت آنان پاداش ببرد و برایشان آمرزش خواهى کند.سبقت مى جستند تا پیش روى او به شهادت برسند و امام علیه السلام در شهادت آنان پاداش ببرد و برایشان آمرزش خواهى کند.<ref>الأمالى، شجرى: ج ۱ ص ۱۶۰.</ref>
+==پانویس==
 ==منابع==
+*شهادت‌نامه امام حسين عليه‌السلام، محمد محمدی ری‌شهری و همکاران، ج۱ ص۸۴۸-۸۵۰.
 {{الگو:واقعه عاشورا}}

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 {{خوب}}
-برخى به برخى ديگر گفتند: بنگريد كه او باكى از مرگ ندارد! حسين عليه السلام به آنان فرمود: «اى بزرگ زادگان! شكيبا باشيد. مرگ، جز پلى نيست كه شما را از سختى و ناخوشى به سوى بهشتِ پُرگستره و نعمتِ جاويدان عبور مى دهد. كدامتان خوش ندارد كه از زندان به قصر منتقل شود؟! و آن براى دشمنانتان مانند انتقال از قصر به زندان و شكنجه شدن است. پدرم از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله برايم نقل كرد: دنيا، زندانِ مؤمن و بوستانِ كافر است و مرگ پل مؤمنان به سوى بهشتهايشان و پل كافران به دوزخشان است. نه دروغ مى گويم و نه به من دروغ گفته شده است».
+* '''[[معانى الأخبار (کتاب)|معانی الاخبار]]''' به نقل از [[امام سجاد علیه السلام|امام زین العابدین]] علیه السلام سخنان حضرت را این گونه نقل می کنند: چون کار بر [[امام حسین علیه السلام|حسین]] علیه السلام سخت شد، همراهانش به او نگریستند و او حالى متفاوت داشت. همراهانش هر چه کار سخت تر مى شد، رنگشان دگرگون مى شد و مضطرب مى شدند و دلهایشان به تپش مى افتاد، اما امام و برخى یاران ویژه اش، رنگشان گلگون مى شد و اندامشان آرامش مى یافت و جانهایشان قرار مى گرفت. برخى به برخى دیگر گفتند: بنگرید که او باکى از مرگ ندارد! حسین علیه السلام به آنان فرمود: «اى بزرگ زادگان! شکیبا باشید. مرگ، جز پلى نیست که شما را از سختى و ناخوشى به سوى [[بهشت]] پُرگستره و نعمت جاویدان عبور مى دهد. کدامتان خوش ندارد که از زندان به قصر منتقل شود؟! و آن براى دشمنانتان مانند انتقال از قصر به زندان و شکنجه شدن است. پدرم از [[پیامبر اسلام|پیامبر خدا]] صلى الله علیه و آله برایم نقل کرد: دنیا، زندان مؤمن و بوستان کافر است و [[مرگ]] پل مؤمنان به بهشتهایشان و پل کافران به سوى [[جهنم|دوزخ]] است. نه [[دروغ]] مى گویم و نه به من دروغ گفته شده است».
-'''تاريخ دمشق'''( ـ به نقل از بشر بن طانحه، از مردى از قبيله هَمْد) اینگونه بیان می کند: حسين بن على عليه السلام صبح روزى كه به شهادت رسيد، برايمان سخنرانى كرد و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «بندگان خدا! از خدا پروا كنيد و از دنيا برحذر باشيد كه اگر دنيا براى كسى مى مانْد و كسى در آن مى مانْد، پيامبران سزاوارترين افراد به ماندن و سزامندتر به خشنود شدن از قضاى الهى و خشنودتر به آن بودند؛ اما خداى متعال دنيا را براى آزمايش و اهلش را براى نابودى آفريده است. نوى آن كهنه و نعمتش زايل و شادى اش تلخ مى شود. سراى آن، فقط براى رسيدن و خانه اش براى دل كَنْدن است. توشه برگيريد كه بهترين توشه، پرهيزگارى است و پروا كنيد، شايد كه رستگار شويد».
+==منابع==
-در کتاب '''الخرائج والجرائح''' (ـبه نقل از [[جابر]]، از [[امام باقر عليه السلام]]ـ) این گونه نقل شده: [[امام حسين عليه السلام]] پيش از كشته شدن به يارانش فرمود: «پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: پسر عزيزم! تو بزودى به سوى عراقْ كشانده مى شوى و آن سرزمينى است كه پيامبران و اوصياىِ پيامبران آن را ديدار كرده اند و آن همان سرزمين صعَموراص است و تو در آنجا شهيد مى شوى و گروهى از همراهانت با تو به شهادت مى رسند كه درد شمشيرها را حس نمى كنند. سپس تلاوت فرمود: «گفتيم: اى آتش! بر ابراهيم سرد و سلامت باش». آتش جنگ بر تو و برايشان سرد و سلامت است. [سپس افزود:] پس مژده تان باد كه ـ به خدا سوگند ـ، اگر ما را بكُشند بر پيامبرمان وارد خواهيم شد!
+*محمد محمدی ری شهری و همکاران، [[دانشنامه امام حسین علیه السلام (کتاب)|دانشنامه امام حسین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ]]، ترجمه عبدالهادی مسعودی، ج۸، ص۱۳۹، دسترس در [http://www.hadith.net/n668-e5678-p165.html حدیث نت].
 {{الگو:واقعه عاشورا}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۴۴
سطر ۱:		سطر ۱:
		+	{{خوب}}
	'''معانی الاخبار''' به نقل از [[امام زین العابدین علیه اسلام]] سخنان حضرت را این گونه نقل می کنند: چون كار [نبرد] بر حسين عليه السلام سخت شد، همراهانش به او نگريستند و او حالى متفاوت داشت. همراهانش هر چه كار سخت تر مى شد، رنگشان دگرگون مى شد و مضطرب مى شدند و دلهايشان به تپش مى افتاد اما امام و برخى ياران ويژه اش رنگشان، گلگون مى شد و اندامشان آرامش مى يافت و جانهايشان قرار مى گرفت.		'''معانی الاخبار''' به نقل از [[امام زین العابدین علیه اسلام]] سخنان حضرت را این گونه نقل می کنند: چون كار [نبرد] بر حسين عليه السلام سخت شد، همراهانش به او نگريستند و او حالى متفاوت داشت. همراهانش هر چه كار سخت تر مى شد، رنگشان دگرگون مى شد و مضطرب مى شدند و دلهايشان به تپش مى افتاد اما امام و برخى ياران ويژه اش رنگشان، گلگون مى شد و اندامشان آرامش مى يافت و جانهايشان قرار مى گرفت.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۱۵، ساعت ۰۶:۴۹
سطر ۱۵:		سطر ۱۵:

	{{الگو:واقعه عاشورا}}		{{الگو:واقعه عاشورا}}
		+
	[[رده:امام حسین علیه السلام]]		[[رده:امام حسین علیه السلام]]
		+	[[رده:واقعه عاشورا]]
		+	[[رده:گفتارهای عاشورائی]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
-{{الگو:نیازمند ویرایش فنی}}
+'''معانی الاخبار''' به نقل از [[امام زین العابدین علیه اسلام]] سخنان حضرت را این گونه نقل می کنند: چون كار [نبرد] بر حسين عليه السلام سخت شد، همراهانش به او نگريستند و او حالى متفاوت داشت. همراهانش هر چه كار سخت تر مى شد، رنگشان دگرگون مى شد و مضطرب مى شدند و دلهايشان به تپش مى افتاد اما امام و برخى ياران ويژه اش رنگشان، گلگون مى شد و اندامشان آرامش مى يافت و جانهايشان قرار مى گرفت.
-'''معانی الاخبار''' به نقل از [[امام زین العابدین علیه اسلام]] سخنان حضرت را اینگونه نقل می کنند :
+برخى به برخى ديگر گفتند: بنگريد كه او باكى از مرگ ندارد! حسين عليه السلام به آنان فرمود: «اى بزرگ زادگان! شكيبا باشيد. مرگ، جز پلى نيست كه شما را از سختى و ناخوشى به سوى بهشتِ پُرگستره و نعمتِ جاويدان عبور مى دهد. كدامتان خوش ندارد كه از زندان به قصر منتقل شود؟! و آن براى دشمنانتان مانند انتقال از قصر به زندان و شكنجه شدن است. پدرم از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله برايم نقل كرد: دنيا، زندانِ مؤمن و بوستانِ كافر است و مرگ پل مؤمنان به سوى بهشتهايشان و پل كافران به دوزخشان است. نه دروغ مى گويم و نه به من دروغ گفته شده است».
-چون كار [ نبرد ] بر حسين عليه السلام سخت شد ، همراهانش به او نگريستند و او حالى متفاوت داشت . همراهانش هر چه كار سخت تر مى شد ، رنگشان دگرگون مى شد و مضطرب مى شدند و دل هايشان به تپش مى افتاد ، اما امام و برخى ياران ويژه اش رنگشان ، گلگون مى شد و اندامشان آرامش مى يافت و جان هايشان ، قرار مى گرفت . برخى به برخى ديگر گفتند : بنگريد كه او باكى از مرگ ندارد ! حسين عليه السلام به آنان فرمود : «اى بزرگ زادگان ! شكيبا باشيد . مرگ ، جز پلى نيست كه شما را از سختى و ناخوشى ، به سوى بهشتِ پُرگستره و نعمتِ جاويدان ، عبور مى دهد . كدامتان خوش ندارد كه از زندان به قصر منتقل شود؟! و آن براى دشمنانتان ، مانند انتقال از قصر به زندان و شكنجه شدن است . پدرم از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله برايم نقل كرد : دنيا ، زندانِ مؤمن و بوستانِ كافر است و مرگ ، پل مؤمنان به سوى بهشت هايشان و پل كافران به دوزخشان است . نه دروغ مى گويم و نه به من ، دروغ گفته شده است» .
+'''تاريخ دمشق'''( ـ به نقل از بشر بن طانحه، از مردى از قبيله هَمْد) اینگونه بیان می کند: حسين بن على عليه السلام صبح روزى كه به شهادت رسيد، برايمان سخنرانى كرد و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «بندگان خدا! از خدا پروا كنيد و از دنيا برحذر باشيد كه اگر دنيا براى كسى مى مانْد و كسى در آن مى مانْد، پيامبران سزاوارترين افراد به ماندن و سزامندتر به خشنود شدن از قضاى الهى و خشنودتر به آن بودند؛ اما خداى متعال دنيا را براى آزمايش و اهلش را براى نابودى آفريده است. نوى آن كهنه و نعمتش زايل و شادى اش تلخ مى شود. سراى آن، فقط براى رسيدن و خانه اش براى دل كَنْدن است. توشه برگيريد كه بهترين توشه، پرهيزگارى است و پروا كنيد، شايد كه رستگار شويد».
-'''تاريخ دمشق'''( ـ به نقل از بشر بن طانحه ، از مردى از قبيله هَمْد ) اینگونه بیان می کند :
+در '''الأمالى''' این چنین آمده است حسين بن زيد بن على از پدرانش نقل كرده است كه: [[امام حسين عليه السلام]] روز حادثه [ى عاشورا]، سخن گفت و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «ستايش ويژه خدايى است كه آخرت را براى پرهيزگاران قرار داد و آتش و كيفر را براى كافران. به خدا سوگند ما در اين راه به طلب دنيا نيامده ايم تا درباره [ى بهشت] پروردگار خود به شك بيفتيم! شكيب ورزيد كه خدا با پرهيزگاران است و سراى آخرت برايتان بهتر است».
-حسين بن على عليه السلام ، صبحِ روزى كه به شهادت رسيد ، برايمان سخنرانى كرد و پس از حمد و ثناى الهى فرمود : «بندگان خدا ! از خدا ، پروا كنيد و از دنيا ، بر حذر باشيد كه اگر دنيا براى كسى مى مانْد و كسى در آن مى مانْد ، پيامبران ، سزاوارترين افراد به ماندن و سزامندتر به خشنود شدن از قضاى الهى و خشنودتر به آن بودند؛ امّا خداى متعال ، دنيا را براى آزمايش ، و اهلش را براى نابودى آفريده است . نوى آن ، كهنه و نعمتش زايل و شادى اش تلخ مى شود . سراى آن ، فقط براى رسيدن و خانه اش براى دل كَنْدن است . توشه برگيريد كه بهترين توشه ، پرهيزگارى است ، و پروا كنيد ، شايد كه رستگار شويد» .
+گفتند: جانهايمان را فدايت مى كنيم. حسين بن زيد بن على مى گويد: به خدا سوگند، آنان بر او ([[امام حسين عليه السلام]]) سبقت مى جستند تا پيشِ روى او به شهادت برسند و امام عليه السلام در شهادت آنان پاداش ببرد و برايشان آمرزش خواهى كند.
-در کتاب '''الخرائج و الجرائح''' ( ـ به نقل از [[جابر]] ، از [[امام باقر عليه السلام]] ـ ) این گونه نقل شده :
+==منابع==
-[[
+* محمد محمدی ری شهری و همکاران، دانشنامه امام حسين عليه السلام بر پايه قرآن، حديث و تاریخ، ترجمه عبدالهادی مسعودی، ج8، ص139، دسترس در [http://www.hadith.net/n668-e5678-p165.html حدیث نت].
-در '''الأمالى'''  این چنین آمده است حسين بن زيد بن على ، از پدرانش عليهم السلام نقل كرده است كه :
+{{الگو:واقعه عاشورا}}
 [[رده:امام حسین علیه السلام]]