ریاست طلبی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

مهدی موسوی: ویرایش

2021-06-21T05:36:56Z

ویرایش

نمایش تغییرات

مهدی موسوی در ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۴۳

2021-06-20T11:43:33Z

نمایش تغییرات

Aghajani در ‏۲۹ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۴۳

2020-06-29T05:43:52Z

Aghajani در ‏۲۸ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۱۵

2020-06-28T10:15:01Z

Aghajani در ‏۲۸ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۰۶

2020-06-28T10:06:15Z

Zamani: /* رياست طلبی در روایات */

2020-06-28T08:03:33Z

‏رياست طلبی در روایات

Zamani در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۱۶، ساعت ۰۷:۳۰

2016-12-29T07:30:33Z

سید مهدی خدایی در ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۰:۳۲

2016-01-24T10:32:24Z

نمایش تغییرات

مرضیه الله وکیل جزی: /* رياست طلبی */

2013-02-16T11:30:53Z

‏رياست طلبی

بهرامی: تصحیح منبع

2013-01-20T12:34:35Z

تصحیح منبع

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 ==رياست طلبی در قرآن==
-خدای تعالی می فرمايد: {{متن قرآن|«تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ»}}؛ اين سرای آخرت را برای كسانی قرار می دهيم كه در روی زمين اراده برتری جويی (سركشی) و فساد ندارد و عاقبت (نيك) از آن متقين است. <ref>([[سوره قصص]]، 83)</ref>
+خدای تعالی می فرمايد: {{متن قرآن|«تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ»}}؛ اين سرای آخرت را برای كسانی قرار می دهيم كه در روی زمين اراده برتری جويی (سركشی) و فساد ندارد و عاقبت (نيك) از آن متقين است. <ref>([[سوره قصص]]،آیه 83)</ref>
 كه به بيان بعضی از علماء، آيه به صراحت ما را از دنيا پرستی و رياست طلبی برحذر می دارد.
@@ سطر ۳۷: / سطر ۳۷: @@
 * رياست نكوهيده و ناپسند
-اما رياست ممدوح و پسنديده: رياستی است كه خداوند، برای هدايت و ارشاد خلق و ياری رساندن و دفع ظلم از آن ها به خواص بندگانش (انبياء و اوصياء) عنايت می كند و با توجه به اين كه اين گروه از انسان ها معصومند و از ناحيه خداوند متعال مويد به تأييدات ملكوتی هستند نسبت به خطا و اشتباه از مصونيت خاصی برخوردار هستند ؛ لذا آن ها رياست را جز برای رضای خدا نمی خواهند و فقط و فقط هدف آن ها رضای معبود و انجام رسالت الهی است، همان گونه كه [[حضرت يوسف]] (عليه السلام) به عزيز مصر فرمود: {{متن قرآن|«قَالَ اجْعَلْنِي عَلَى خَزَآئِنِ الأَرْضِ إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٌ»}}؛ ای پادشاه مصر: مرا به خزانه داری مملكت منصوب كن كه من در حفظ دارايي ها و و مصارف آن دانا و بصيرم. <ref>([[سوره يوسف]]، 55)</ref>
+اما رياست ممدوح و پسنديده: رياستی است كه خداوند، برای هدايت و ارشاد خلق و ياری رساندن و دفع ظلم از آن ها به خواص بندگانش (انبياء و اوصياء) عنايت می كند و با توجه به اين كه اين گروه از انسان ها معصومند و از ناحيه خداوند متعال مويد به تأييدات ملكوتی هستند نسبت به خطا و اشتباه از مصونيت خاصی برخوردار هستند ؛ لذا آن ها رياست را جز برای رضای خدا نمی خواهند و فقط و فقط هدف آن ها رضای معبود و انجام رسالت الهی است، همان گونه كه [[حضرت يوسف]] (عليه السلام) به عزيز مصر فرمود: {{متن قرآن|«قَالَ اجْعَلْنِي عَلَى خَزَآئِنِ الأَرْضِ إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٌ»}}؛ ای پادشاه مصر: مرا به خزانه داری مملكت منصوب كن كه من در حفظ دارايي ها و و مصارف آن دانا و بصيرم. <ref>([[سوره يوسف]]،آیه55)</ref>
 و أما رياست ساير مردم، ممكن است حق باشـد و ممكن است باطل باشـد كه اين خود بستگی به نيت و انگيزه آن ها از تصدی رياست و هم چنين ميزان توانايی آن ها دارد ؛ لذا ما می بينيم در روايات معصومين عليهم السلام از تصدی خيلی از مناصب ـ به خاطر وجود احتمال لغزش و... ـ نهی شده است.
@@ سطر ۵۵: / سطر ۵۵: @@
 # او به هر كس بخواهد صلاح ببيند رياست و حكومت عطا می كند و از هر كس هم بخواهد رياست و حكومت را می ستاند.
-{{متن قرآن|«قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَن تَشَاء وَتَنزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاء وَتُعِزُّ مَن تَشَاء وَتُذِلُّ مَن تَشَاء بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ»}}؛ ای پيامبر بگو: خدايا ای پادشاه ملك هستی تو به هر كه خواهی ملك و سلطنت بخشی و از هر كه خواهی ملك و سلطنت بازگيری و هر كه را خواهی عزت بخشی و هر كه را خواهی خوار گردانی هر خير و نيكويی به دست توست و تنها تو بر هر چيز توانايی. <ref>([[سوره آل عمران26]]،</ref> )
+{{متن قرآن|«قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَن تَشَاء وَتَنزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاء وَتُعِزُّ مَن تَشَاء وَتُذِلُّ مَن تَشَاء بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ»}}؛ ای پيامبر بگو: خدايا ای پادشاه ملك هستی تو به هر كه خواهی ملك و سلطنت بخشی و از هر كه خواهی ملك و سلطنت بازگيری و هر كه را خواهی عزت بخشی و هر كه را خواهی خوار گردانی هر خير و نيكويی به دست توست و تنها تو بر هر چيز توانايی. <ref>([[سوره آل عمران،آیه26]]،</ref> )
 و می توان از حب دنيا، به عنوان سرچشمه تمام بدي ها ياد نمود؛ چرا كه اگر انسان به دنيا، گرايش ‍ تام و تمام پيدا نمود، اين خود باعث دوری از خداوند و آخرت می شود؛ چرا كه حضرت اميرالمؤمنين علی عليه السلام می فرمايد: كَمَا أَنَّ الشَّمْسَ وَ اللَّيْلَ لَا يَجْتَمِعَانِ كَذَلِكَ حُبُّ اللَّهِ و َحُبُّ الدُّنْيَا لَا يَجْتَمِعَانِ؛ همان گونه كه خورشيد و شب با هم در يك زمان و يك جا جمع نمی شوند، محبت خداوند و محبت دنيا هم در يك زمان و يك جا جمع نمی شود. <ref>([[غررالحكم]]، ص141)</ref>

@@ سطر ۶۵: / سطر ۶۵: @@
 {{متن حدیث| عَنْ أَمِيرِالْمُؤْمِنِينَ عليه السلامأَنَّهُ قَالَ أَعْظَمُ الْخَطَايَا حُبُّ الدُّنْيَا}}؛ علی عليه السلام می فرمايد: محبت دنيا، بزرگترين گناه است. <ref>(مستدرك، ج12، ص40)</ref>
-و َقَالَ عليه السلام إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَأَخْرِجُوا مِنْ قُلُوبِكُمْ حُبَّ الدُّنْيَا؛ و باز حضرت می فرمايند: اگر مدعی محبت خداوند هستيد، محبت دنيا را از دل هايتان بيرون كنيد. <ref>([[مستدرك الوسائل]]، ج12، ص41)</ref>
+و َقَالَ عليه السلام {{متن حدیث|إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَأَخْرِجُوا مِنْ قُلُوبِكُمْ حُبَّ الدُّنْيَا}}؛ و باز حضرت می فرمايند: اگر مدعی محبت خداوند هستيد، محبت دنيا را از دل هايتان بيرون كنيد. <ref>([[مستدرك الوسائل]]، ج12، ص41)</ref>
 == سرانجام رياست طلبی، هلاكت است==

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 بطور كلی هر آن چه از دنيا و مظاهر آن كه انسان به آن، به عنوان هدف بنگرد، در روايات اهل بيت عليهم السلام نكوهش شده است.
-حضرت اميرالمؤمنين علی عليه السلام می فرمايند: مَا ذِئْبَانِ ضَارِيَانِ فِي غَنَمٍ قَدْ غَابَ عَنْهَا رِعَاؤُهَا بِأَضَرَّ فِي دِينِ الْمُسْلِمِ مِنْ حُبِّ الرِّئَاسَه؛ ضرری كه از ناحيه رياست طلبی متوجه دين انسان می شود از ضرری كه دو گرگ درنده به گلّه گوسفند بدون چوپان می زنند بيشتر است. <ref>([[بحارالانوار]]، ج70، ص154)</ref>
+حضرت اميرالمؤمنين علی عليه السلام می فرمايند:{{متن حدیث|مَا ذِئْبَانِ ضَارِيَانِ فِي غَنَمٍ قَدْ غَابَ عَنْهَا رِعَاؤُهَا بِأَضَرَّ فِي دِينِ الْمُسْلِمِ مِنْ حُبِّ الرِّئَاسَه}}؛ ضرری كه از ناحيه رياست طلبی متوجه دين انسان می شود از ضرری كه دو گرگ درنده به گلّه گوسفند بدون چوپان می زنند بيشتر است. <ref>([[بحارالانوار]]، ج70، ص154)</ref>
-و حضرت امام صادق عليه السلام به نقل از پيامبر اكرم صلی الله عليه و آله و سلم می فرمايند: أَوَّلُ مَا عُصِيَ اللَّهُ تَبَارَكَ و َتَعَالَی بِسِتِّ خِصَالٍ حُبِّ الدُّنْيَا وَ حُبِّ الرِّئَاسَةِ و َحُبِّ الطَّعَامِ وَ حُبِّ النِّسَاءِ وَ حُبِّ النَّوْمِ وَ حُبِّ الرَّاحَةِ؛ اولين چيزهايی كه خداوند، به وسيله آن معصيت شد؛ شش خصلت است:
+و حضرت امام صادق عليه السلام به نقل از پيامبر اكرم صلی الله عليه و آله و سلم می فرمايند: {{متن حدیث|أَوَّلُ مَا عُصِيَ اللَّهُ تَبَارَكَ و َتَعَالَی بِسِتِّ خِصَالٍ حُبِّ الدُّنْيَا وَ حُبِّ الرِّئَاسَةِ و َحُبِّ الطَّعَامِ وَ حُبِّ النِّسَاءِ وَ حُبِّ النَّوْمِ وَ حُبِّ الرَّاحَةِ}}؛ اولين چيزهايی كه خداوند، به وسيله آن معصيت شد؛ شش خصلت است:
 # دنيادوستی
 # رياست طلبی
@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 # راحت طلبی. <ref>(بحارالانوار، ج70، ص153)</ref>
-و باز می فرمايند: مَلْعُونٌ مَنْ تَرَأَّسَ مَلْعُونٌ مَنْ هَمَّ بِهَا مَلْعُونٌ كُلُّ مَنْ حَدَّثَ بِهَا نَفْسَهُ؛ ملعون است كسی كه رياست طلبی كند و كسی كه به رياست همّت گمارد و كسی كه در فكر آن باشد. <ref>(بحارالانوار، ج70، ص151)</ref>
+و باز می فرمايند: {{متن حدیث|مَلْعُونٌ مَنْ تَرَأَّسَ مَلْعُونٌ مَنْ هَمَّ بِهَا مَلْعُونٌ كُلُّ مَنْ حَدَّثَ بِهَا نَفْسَهُ}}؛ ملعون است كسی كه رياست طلبی كند و كسی كه به رياست همّت گمارد و كسی كه در فكر آن باشد. <ref>(بحارالانوار، ج70، ص151)</ref>
-همچنین از پيامبر اكرم صلی الله عليه و آله و سلم در حدیث معراج آمده است که: قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ و َتَعَالَی يَا أَحْمَدُ لَوْ صَلَّی الْعَبْدُ صَلَاةَ أَهْلِ السَّمَاءِ و َالْأَرْضِ و َيَصُومُ صِيَامَ أَهْلِ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ و َيَطْوِي عَنِ الطَّعَامِ مِثْلَ الْمَلَائِكَةِ وَ لَبِسَ لِبَاسَ الْعَابِدِينَ ثُمَّ أَرَی فِي قَلْبِهِ مِنْ حُبِّ الدُّنْيَا ذَرَّةً أَوْ سُمْعَتِهَا أَوْ رِئَاسَتِهَا أَوْ صِيتِهَا أَوْ زِينَتِهَا لَا يُجَاوِرُنِي فِي دَارِي وَلَأَنْزِعَنَّ مِنْ قَلْبِهِ مَحَبَّتِي وَلَأُظْلِمَنَّ قَلْبَهُ حَتَّی يَنْسَانِي وَلَا أُذِيقُهُ حَلَاوَةَ مَحَبَّتِي.
+همچنین از پيامبر اكرم صلی الله عليه و آله و سلم در حدیث معراج آمده است که: {{متن حدیث|قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ و َتَعَالَی يَا أَحْمَدُ لَوْ صَلَّی الْعَبْدُ صَلَاةَ أَهْلِ السَّمَاءِ و َالْأَرْضِ و َيَصُومُ صِيَامَ أَهْلِ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ و َيَطْوِي عَنِ الطَّعَامِ مِثْلَ الْمَلَائِكَةِ وَ لَبِسَ لِبَاسَ الْعَابِدِينَ ثُمَّ أَرَی فِي قَلْبِهِ مِنْ حُبِّ الدُّنْيَا ذَرَّةً أَوْ سُمْعَتِهَا أَوْ رِئَاسَتِهَا أَوْ صِيتِهَا أَوْ زِينَتِهَا لَا يُجَاوِرُنِي فِي دَارِي وَلَأَنْزِعَنَّ مِنْ قَلْبِهِ مَحَبَّتِي وَلَأُظْلِمَنَّ قَلْبَهُ حَتَّی يَنْسَانِي وَلَا أُذِيقُهُ حَلَاوَةَ مَحَبَّتِي}}.
 خداوند تبارک و تعالی فرمود كه اگر بنده نماز و روزه اهل آسمان ها و زمين را بجای آورد و هم چون [[ملائكه]] از طعام روی گرداند، و به كمترين حد لباس قناعت كند، ولی در دلش ذره ای از محبت دنيا و يا نام آوری و رياست آن و مشهور شدن، و يا زينت های آن باشد، در سرای من همسايه من نخواهد بود، و محبت خود را از قلب او بر گيرم و قلبش را تاريك گردانم، بگونه ای كه مرا فراموش گرداند و حلاوت معرفتم را به او نچشانم. <ref>(مستدرك، ج12، ص36)</ref>
@@ سطر ۵۹: / سطر ۵۹: @@
 و می توان از حب دنيا، به عنوان سرچشمه تمام بدي ها ياد نمود؛ چرا كه اگر انسان به دنيا، گرايش ‍ تام و تمام پيدا نمود، اين خود باعث دوری از خداوند و آخرت می شود؛ چرا كه حضرت اميرالمؤمنين علی عليه السلام می فرمايد: كَمَا أَنَّ الشَّمْسَ وَ اللَّيْلَ لَا يَجْتَمِعَانِ كَذَلِكَ حُبُّ اللَّهِ و َحُبُّ الدُّنْيَا لَا يَجْتَمِعَانِ؛ همان گونه كه خورشيد و شب با هم در يك زمان و يك جا جمع نمی شوند، محبت خداوند و محبت دنيا هم در يك زمان و يك جا جمع نمی شود. <ref>([[غررالحكم]]، ص141)</ref>
-وَ قَالَ علی عليه السلام: حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَةٍ؛ محبت و دوستی دنيا سرچشمه همه بدي ها است. <ref>(غررالحكم، ص142)</ref>
+وَ قَالَ علی عليه السلام: {{متن حدیث|حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَةٍ}}؛ محبت و دوستی دنيا سرچشمه همه بدي ها است. <ref>(غررالحكم، ص142)</ref>
 از همين جا هم می توان فهميد سِرّ نكوهش دنيا در نگاه و منظر [[اهل بيت]] عليهم السلام چيست.
-عَنْ أَمِيرِالْمُؤْمِنِينَ عليه السلام أَنَّهُ قَالَ أَعْظَمُ الْخَطَايَا حُبُّ الدُّنْيَا؛ علی عليه السلام می فرمايد: محبت دنيا، بزرگترين گناه است. <ref>(مستدرك، ج12، ص40)</ref>
+{{متن حدیث| عَنْ أَمِيرِالْمُؤْمِنِينَ عليه السلامأَنَّهُ قَالَ أَعْظَمُ الْخَطَايَا حُبُّ الدُّنْيَا}}؛ علی عليه السلام می فرمايد: محبت دنيا، بزرگترين گناه است. <ref>(مستدرك، ج12، ص40)</ref>
 و َقَالَ عليه السلام إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَأَخْرِجُوا مِنْ قُلُوبِكُمْ حُبَّ الدُّنْيَا؛ و باز حضرت می فرمايند: اگر مدعی محبت خداوند هستيد، محبت دنيا را از دل هايتان بيرون كنيد. <ref>([[مستدرك الوسائل]]، ج12، ص41)</ref>
@@ سطر ۶۹: / سطر ۶۹: @@
 == سرانجام رياست طلبی، هلاكت است==
-[[امام صادق]] عليه السّلام می فرمايند: مَنْ طَلَبَ الرِّئَاسَةَ هَلَكَ؛ كسی به دنبال رياست طلبی باشد هلاك می شود. <ref>([[بحارالانوار]]، ج10، ص246)</ref>
+[[امام صادق]] عليه السّلام می فرمايند: {{متن حدیث| مَنْ طَلَبَ الرِّئَاسَةَ هَلَكَ}}؛ كسی به دنبال رياست طلبی باشد هلاك می شود. <ref>([[بحارالانوار]]، ج10، ص246)</ref>
-در جای ديگر می فرمايند: إِيَّاكُمْ وَ هَؤُلَاءِ الرُّؤَسَاءَ الَّذِينَ يَتَرَأَّسُونَ فَوَ اللَّهِ مَا خَفَقَتِ النِّعَالُ خَلْفَ رَجُلٍ إِلَّا هَلَكَ وَأَهْلَكَ؛ از اين رؤسائی كه رياست طلبند، بپرهيزيد؛ به خدا قسم هر كس ديگران پشت سرش ‍حركت كردند، هلاك شد و ديگران را هلاك كرد. <ref>(بحارالانوار، ج70، ص150)</ref>
+در جای ديگر می فرمايند: {{متن حدیث|إِيَّاكُمْ وَ هَؤُلَاءِ الرُّؤَسَاءَ الَّذِينَ يَتَرَأَّسُونَ فَوَ اللَّهِ مَا خَفَقَتِ النِّعَالُ خَلْفَ رَجُلٍ إِلَّا هَلَكَ وَأَهْلَكَ}}؛ از اين رؤسائی كه رياست طلبند، بپرهيزيد؛ به خدا قسم هر كس ديگران پشت سرش ‍حركت كردند، هلاك شد و ديگران را هلاك كرد. <ref>(بحارالانوار، ج70، ص150)</ref>
 هر چه انسان از ملك و ملكوت و كمالات نفسانی دور شود و متقابلا هر چه به دنيا و مظاهر دنيوی، نزديكتر شود، بيشتر تمايل به سلطنت و رياست پيدا می كند و در نتيجه اشتياقش روز افزون و آتش عشقش افروخته تر می گردد. مثلا شخص رياست طلب، اگر منصب و مقامی را در زير پرچم اقتدار درآورد، متوجه مقام ديگری می گردد و برای به دست آوردن مقصد خود حاضر است با تمام نواميس الهيّه و شرايع حقّه مخالفت و دشمنی كند، و برای رسيدن به يك رياست جزئی، حاضر است فوج فوج انبياء و اولياء و صلحاء و علماء باللّه را قتل و غارت كند.

@@ سطر ۲۶: / سطر ۲۶: @@
 و باز می فرمايند: مَلْعُونٌ مَنْ تَرَأَّسَ مَلْعُونٌ مَنْ هَمَّ بِهَا مَلْعُونٌ كُلُّ مَنْ حَدَّثَ بِهَا نَفْسَهُ؛ ملعون است كسی كه رياست طلبی كند و كسی كه به رياست همّت گمارد و كسی كه در فكر آن باشد. <ref>(بحارالانوار، ج70، ص151)</ref>
-عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله عليه و آله فِي خَبَرِ الْمِعْرَاجِ قَال: قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ و َتَعَالَی يَا أَحْمَدُ لَوْ صَلَّی الْعَبْدُ صَلَاةَ أَهْلِ السَّمَاءِ و َالْأَرْضِ و َيَصُومُ صِيَامَ أَهْلِ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ و َيَطْوِي عَنِ الطَّعَامِ مِثْلَ الْمَلَائِكَةِ وَ لَبِسَ لِبَاسَ الْعَابِدِينَ ثُمَّ أَرَی فِي قَلْبِهِ مِنْ حُبِّ الدُّنْيَا ذَرَّةً أَوْ سُمْعَتِهَا أَوْ رِئَاسَتِهَا أَوْ صِيتِهَا أَوْ زِينَتِهَا لَا يُجَاوِرُنِي فِي دَارِي وَلَأَنْزِعَنَّ مِنْ قَلْبِهِ مَحَبَّتِي وَلَأُظْلِمَنَّ قَلْبَهُ حَتَّی يَنْسَانِي وَلَا أُذِيقُهُ حَلَاوَةَ مَحَبَّتِي.
+همچنین از پيامبر اكرم صلی الله عليه و آله و سلم در حدیث معراج آمده است که: قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ و َتَعَالَی يَا أَحْمَدُ لَوْ صَلَّی الْعَبْدُ صَلَاةَ أَهْلِ السَّمَاءِ و َالْأَرْضِ و َيَصُومُ صِيَامَ أَهْلِ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ و َيَطْوِي عَنِ الطَّعَامِ مِثْلَ الْمَلَائِكَةِ وَ لَبِسَ لِبَاسَ الْعَابِدِينَ ثُمَّ أَرَی فِي قَلْبِهِ مِنْ حُبِّ الدُّنْيَا ذَرَّةً أَوْ سُمْعَتِهَا أَوْ رِئَاسَتِهَا أَوْ صِيتِهَا أَوْ زِينَتِهَا لَا يُجَاوِرُنِي فِي دَارِي وَلَأَنْزِعَنَّ مِنْ قَلْبِهِ مَحَبَّتِي وَلَأُظْلِمَنَّ قَلْبَهُ حَتَّی يَنْسَانِي وَلَا أُذِيقُهُ حَلَاوَةَ مَحَبَّتِي.
-در حديث [[معراج]] آمده است: كه اگر بنده نماز و روزه اهل آسمان ها و زمين را بجای آورد و هم چون [[ملائكه]] از طعام روی گرداند، و به كمترين حد لباس قناعت كند، ولی در دلش ذره ای از محبت دنيا و يا نام آوری و رياست آن و مشهور شدن، و يا زينت های آن باشد، در سرای من همسايه من نخواهد بود، و محبت خود را از قلب او بر گيرم و قلبش را تاريك گردانم، بگونه ای كه مرا فراموش گرداند و حلاوت معرفتم را به او نچشانم. <ref>(مستدرك، ج12، ص36)</ref>
+خداوند تبارک و تعالی فرمود كه اگر بنده نماز و روزه اهل آسمان ها و زمين را بجای آورد و هم چون [[ملائكه]] از طعام روی گرداند، و به كمترين حد لباس قناعت كند، ولی در دلش ذره ای از محبت دنيا و يا نام آوری و رياست آن و مشهور شدن، و يا زينت های آن باشد، در سرای من همسايه من نخواهد بود، و محبت خود را از قلب او بر گيرم و قلبش را تاريك گردانم، بگونه ای كه مرا فراموش گرداند و حلاوت معرفتم را به او نچشانم. <ref>(مستدرك، ج12، ص36)</ref>
 ==انواع رياست==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ دسامبر ۲۰۱۶، ساعت ۰۷:۳۰
سطر ۱:		سطر ۱:
	{{خوب}}		{{خوب}}
−	~~{{و}}~~
	{{الگو:منبع الکترونیکی پایگاه معتبر}}		{{الگو:منبع الکترونیکی پایگاه معتبر}}

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 '''<I> 1 ـ رياست طلبی در آينه كلام وحی</I>'''
-خدای تعالی می فرمايد: {{متن قرآن|«تِلْكَ الدّارُ الاخِرَة نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لايُريدُونَ فِی الارْضِ عُلُوّا و َلافَسادا وَالْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِين»}}؛ اين سرای آخرت را برای كسانی قرار می دهيم كه در روی زمين اراده برتری جويی (سركشی) و فساد ندارد و عاقبت (نيك) از آن متقين است. ([[سوره قصص]]، 83)
+خدای تعالی می فرمايد: {{متن قرآن|«تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ»}}؛ اين سرای آخرت را برای كسانی قرار می دهيم كه در روی زمين اراده برتری جويی (سركشی) و فساد ندارد و عاقبت (نيك) از آن متقين است. ([[سوره قصص]]، 83)
 كه به بيان بعضی از علماء، آيه به صراحت ما را از دنيا پرستی و رياست طلبی برحذر می دارد.
@@ سطر ۳۸: / سطر ۳۸: @@
 * رياست نكوهيده و ناپسند
-اما رياست ممدوح و پسنديده: رياستی است كه خداوند، برای هدايت و ارشاد خلق و ياری رساندن و دفع ظلم از آن ها به خواص بندگانش (انبياء و اوصياء) عنايت می كند و با توجه به اين كه اين گروه از انسان ها معصومند و از ناحيه خداوند متعال مويد به تأييدات ملكوتی هستند نسبت به خطا و اشتباه از مصونيت خاصی برخوردار هستند ؛ لذا آن ها رياست را جز برای رضای خدا نمی خواهند و فقط و فقط هدف آن ها رضای معبود و انجام رسالت الهی است، همان گونه كه [[حضرت يوسف]] (عليه السلام) به عزيز مصر فرمود: {{متن قرآن|«اجْعَلْنِي عَلی خَزائِنِ الْأَرْضِ إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٌ»}}؛ ای پادشاه مصر: مرا به خزانه داری مملكت منصوب كن كه من در حفظ دارايي ها و و مصارف آن دانا و بصيرم. ([[سوره يوسف]]، 55)
+اما رياست ممدوح و پسنديده: رياستی است كه خداوند، برای هدايت و ارشاد خلق و ياری رساندن و دفع ظلم از آن ها به خواص بندگانش (انبياء و اوصياء) عنايت می كند و با توجه به اين كه اين گروه از انسان ها معصومند و از ناحيه خداوند متعال مويد به تأييدات ملكوتی هستند نسبت به خطا و اشتباه از مصونيت خاصی برخوردار هستند ؛ لذا آن ها رياست را جز برای رضای خدا نمی خواهند و فقط و فقط هدف آن ها رضای معبود و انجام رسالت الهی است، همان گونه كه [[حضرت يوسف]] (عليه السلام) به عزيز مصر فرمود: {{متن قرآن|«قَالَ اجْعَلْنِي عَلَى خَزَآئِنِ الأَرْضِ إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٌ»}}؛ ای پادشاه مصر: مرا به خزانه داری مملكت منصوب كن كه من در حفظ دارايي ها و و مصارف آن دانا و بصيرم. ([[سوره يوسف]]، 55)
 و أما رياست ساير مردم، ممكن است حق باشـد و ممكن است باطل باشـد كه اين خود بستگی به نيت و انگيزه آن ها از تصدی رياست و هم چنين ميزان توانايی آن ها دارد ؛ لذا ما می بينيم در روايات معصومين عليهم السلام از تصدی خيلی از مناصب ـ به خاطر وجود احتمال لغزش و... ـ نهی شده است.
@@ سطر ۵۶: / سطر ۵۶: @@
 # او به هر كس بخواهد صلاح ببيند رياست و حكومت عطا می كند و از هر كس هم بخواهد رياست و حكومت را می ستاند.
-{{متن قرآن|«قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ و َتَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلی كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ»}}؛ ای پيامبر بگو: خدايا ای پادشاه ملك هستی تو به هر كه خواهی ملك و سلطنت بخشی و از هر كه خواهی ملك و سلطنت بازگيری و هر كه را خواهی عزت بخشی و هر كه را خواهی خوار گردانی هر خير و نيكويی به دست توست و تنها تو بر هر چيز توانايی. ([[سوره آل عمران]]، 26)
+{{متن قرآن|«قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَن تَشَاء وَتَنزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاء وَتُعِزُّ مَن تَشَاء وَتُذِلُّ مَن تَشَاء بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ»}}؛ ای پيامبر بگو: خدايا ای پادشاه ملك هستی تو به هر كه خواهی ملك و سلطنت بخشی و از هر كه خواهی ملك و سلطنت بازگيری و هر كه را خواهی عزت بخشی و هر كه را خواهی خوار گردانی هر خير و نيكويی به دست توست و تنها تو بر هر چيز توانايی. ([[سوره آل عمران]]، 26)
 و می توان از حب دنيا، به عنوان سرچشمه تمام بدي ها ياد نمود؛ چرا كه اگر انسان به دنيا، گرايش ‍ تام و تمام پيدا نمود، اين خود باعث دوری از خداوند و آخرت می شود؛ چرا كه حضرت اميرالمؤمنين علی عليه السلام می فرمايد: كَمَا أَنَّ الشَّمْسَ وَ اللَّيْلَ لَا يَجْتَمِعَانِ كَذَلِكَ حُبُّ اللَّهِ و َحُبُّ الدُّنْيَا لَا يَجْتَمِعَانِ؛ همان گونه كه خورشيد و شب با هم در يك زمان و يك جا جمع نمی شوند، محبت خداوند و محبت دنيا هم در يك زمان و يك جا جمع نمی شود. ([[غررالحكم]]، ص141)

@@ سطر ۹۳: / سطر ۹۳: @@
 ==منابع==
-گروهی از محققان و پژوهشگران، سایت تربیت.
+[http://www.downloadbook.org/maasumin/np/RYASAT.HTM گروهی از پژوهشگران، ریاست طلبی، سایت دانلود بوک، بخش با معصومین]، بازیابی :1 بهمن 1391.
 [[رده:اخلاق فردی]]
 [[رده:صفات ناپسند]]